A kuku!
Nie, nie, nie.
Nie chciałem cię przestraszyć, moje maleństwo.
Cicho, wampirku, ani słowa
Papcio ptaszkowi odgryzie głowę
Dam ci całusa w pupcię.
Dam ci całusa w pupcię!
Nieźle, ale może trochę więcej przestrzeni.
Ma tu zamieszkać sporo potworów.
Zaraz cię złapię, mała Mavis.
Zaraz cię złapię!
Co tam jest?
Tam lepiej nie chodzić.
Nigdy.
LUDZKIE OPOWIEŚCI
"Potwory uciekły i musiały się ukryć.
"Lecz Harry Człowiek znalazł je i wyskoczył spod łóżka".
-Ja się boję! -"Spalił ich ubrania
"i ugryzł w palec!
"A potem zabrał słodycze!"
Nie zabieraj mi słodyczy.
Pazurku, nie musisz się niczego bać.
Obiecałem twojej mamusi, że będę cię zawsze chronił.
Moja piękna Mavis
Zaraz zmienię ci pieluchę
Ludzie to potwory
Więc tatusia trzymaj się
A jeśli człowiek skrzywdzić cię chce
Powiem po prostu, że...
Bo jesteś córeczką tatusia
Córeczką tatusia
Tatusia wampirusia...
Zegnij kolana i wybij się.
Zaufaj mi, myszko.
Ja latam! Ja latam!
A niech cię!
Szybciej!
Świetnie ci idzie, laleczko voodoo!
Przepraszam, panie.
Czego?
Nic mi nie jest.
Gotowe.
Niczego sobie.
Tylko dla potworów?
Nie inaczej.
Jest dobrze ukryty.
Trzeba przebyć 400 akrów nawiedzonego lasu.
Na obrzeżach mamy Krainę Zombie.
Każdy człowiek, który choć spojrzy w tę stronę, będzie wiał gdzie pieprz rośnie.
Ale trzeba zachować ostrożność.
Żadnych fajerwerków i pokazów sztucznych ogni.
Tak, tak. Żadnych fajerwerków. Rozumiem.
Już czas, najdroższa Marto.
To miejsce, które planowaliśmy dla Mavis.
Nikt jej tam nie skrzywdzi.
Dzień dzisiejszy
ZOMBIE
Jest tam niezły bałagan.
Witamy w hotelu Transylwania!
Od 1898 roku nie stanęła tu ludzka stopa.
Najbezpieczniejsza meta.
Oto plan wydarzeń.
Osobiście zaplanowałem program pobytu,
który zakończą huczne obchody urodzin mojej córki.
Zawsze przyjeżdżamy tu z wielką ochotą, hrabio.
Cenimy sobie bezpieczeństwo.
Oczywiście. Po to powstało to miejsce.
Dobry wieczór.
Dziękuję, Marty.
Ty też blado wyglądasz.
Proszę pana!
Mamy problem z hydrauliką.
Hydraulika? Już się robi.
Panie Ghouligan!
W pokoju 348 zatkała się toaleta.
Każdemu się zdarza rozstrój żołądka, Wielka Stopo.
Zachowujcie się, dzieciaki.
Tylko rodzicom macie zamieniać życie w koszmar.
Co to za zwyczaje?
Przecież to hotel, a nie cmentarz.
Przepraszam, wujku Drakulo.
Drak! Jak się masz?
Wayne, stary druhu!
Nie mogłem doczekać się weekendu.
Fajnie jest na kilka dni wyrwać się z cienia.
Co za wspaniała rodzinka.
Posprzątam po was.
Sprzątaczki!
Frankie, niech ci się przyjrzę!
Nadal podróżujesz pocztą, dusigroszu?
Nie chodzi o pieniądze.
Boję się latać samolotami.
W każdej chwili silniki mogą stanąć...
W ogniu! Wiem, wiem.
"Ogień jest zły".
Wiemy, o co chodzi.
Augustus, Pan Owsianka, do mnie!
Czy to wygląda jak głowa Frankensteina?
Co się dzieje z twoją peleryną, Drak?
Co masz na myśli?
Kto mnie uszczypnął?
To ja. Nie mogłem się opanować.
Bardzo śmieszne, Niewidzialny.
Witaj. Miło cię "widzieć".
Stare, ale jare.
Nie trafiłeś.
Pudło, pudło, pudło.
Wygrałeś. Potrzymaj plasterek bekonu.
Dlaczego mam go trzymać...
Nie! Zabierzcie je!
Zaczynamy imprezę!
Cześć, Murray!
Jak leci, Drak?
Piasek, Murray!
Zawsze wnosisz piasek.
Wolfie! Wanda! Frank!
Uwielbiam tego gościa.
Lubi się dobrze zabawić.
Chuderlak z ciebie.
Teraz, gdy została z ciebie sama głowa.
Zapłacisz za to.
Jak leci, Drak?
Hotel wygląda obłędnie.
Spójrzcie na to.
Miałeś rację, jeśli chodzi o dojazd.
Dobrze.
Przepłynąłem Tygrysem
przez Nil i w ogóle nie było korków.
Jaja sobie ze mnie robisz.
I to w moim holu.
Przysięgam, Drak. Moje tak nie brzmią.
Sprzątaczki!
To nie ja.
Jesteśmy gotowi!
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO MAVIS Z OKAZJI 118 URODZIN
Gdyby tylko Marta mogła to zobaczyć.
Ona zawsze tu jest, Wando.
Przyjaciele,
cieszę się, że przybyliście tu z nami świętować.
Kolejne urodziny mojej słodkiej Mavis
i kolejny rok odosobnienia od nich!
To najnowsze zdjęcia ludzi,
które zdobył nasz wywiad.
Robią się coraz grubsi, żeby nas pokonać.
Noszą też mniej ubrań,
żeby łatwiej im było nas dusić
albo rozkroić nam głowy i wrzucić do środka cukierka.
Ale tutaj
nigdy nas nie znajdą.
Podły złoczyńco, nigdy nas nie pokonasz!
Dobra. Za pół godziny zaczynamy imprezę.
Tymczasem idę do mojej małej córeczki.
Nie jest już taka mała!
Owszem, jest!
Co tam się dzieje?
Jesteśmy w hotelu?
Frank, zarezerwowałeś nam masaż w duecie?
Załatwiłeś stolik u Dzwonnika?
W ogóle coś zrobiłeś?
Nie ma za co.
Co się dzieje?
Tato, powiedziałeś,
że gdy skończę 118 lat będę mogła stąd wychodzić,
jak każdy dorosły, który tu przyjeżdża.
"Ależ cukiereczku, to niebezpieczne. I tak dalej."
Obiecałeś mi to 30 lat temu, tato.
Pamiętam jak dziś, jedliśmy razem myszy,
a ty dałeś mi wtedy słowo.
Nie przeszkadzać.
-Nie przeszkadzać. -Nie przeszkadzać.
Nie przeszkadzać.
-Nie przeszkadzać. -Nie przeszkadzać.
-Dzień dobry, Wasza Eminencjo.
Posprzątaj ten pokój!
To ty. Dobrze, że przyszedłeś.
-Czy ona już wstała? -Tak.
Jest gotowa. Ja nie żartuję. Ma zamiar wyruszyć w świat.
Co chcesz zrobić? Co jej powiesz?
Wyluzuj. Wiem, co mam robić. A ty rób swoje.
Dzień dobry, cukiereczku!
Wszystkiego najlepszego, moja myszko!
Dziękuję, tato.
Wiem, że to moje urodziny.
Zaplanowałem sporo atrakcji.
Ale najpierw pójdziemy łapać razem skorpiony,
tylko ty i ja. Dobrze, skarbie?
Tato, daj mi dojść do słowa.
Musimy o czymś pogadać.
Chcesz pójść w świat. Proszę bardzo.
Wiedziałam, że to powiesz.
Ale dałeś mi słowo,
a wiesz, że ja wiem, że słowo Drakuli jest święte.
Że nasze zaufanie to podstawa...
Chwila.
Powiedziałem, że możesz iść.
Igrasz sobie ze mną.
Ależ skąd. Możesz już prowadzić karawan,
więc możesz też dokonywać własnych wyborów.
Droga wolna.
A niech mnie licho!
Chwila.
Momencik, maleńka.
Dokąd ci tak spieszno?
Do raju,
a to są niezbędne drobiazgi.
-Do raju? -Tak, no wiesz.
To miejsce, w którym spotkałeś mamę.
RAJ Znajdziesz go na Hawajach!
Ciotka Wanda mówi,
że między wami kliknęło!
Nie wiem, o co jej chodzi.
Gdzie znalazłaś tę widokówkę?
W twojej szufladzie.
Dlaczego nie chcesz powiedzieć, jak się poznaliście?
To było na Hawajach.
Ha-że-co?
Wiem, że jesteś podekscytowana, skarbie,
ale na twoje urodziny zjechało tu mnóstwo gości.
Wiem. Zawsze to samo.
Czy ja nie jestem za stara na te baliki?
Uwielbiam je, ale chciałabym zobaczyć coś nowego.
Spotkać kogoś w moim wieku.
O, nie. Tylko nie to.
Nie rób miny zbitego gacka.
No dobrze. Niedaleko cmentarza jest ludzka osada.
Możesz tam iść i wrócić za pół godziny.
To sporo, jak na pierwszy raz.
Może to nie Ha-wi-wi,
ale technicznie rzecz biorąc to inny świat.
Dobra, dobra!
Dziękuję za zaufanie.
Nie ma sprawy, moje maleństwo.
Dałem ci słowo.
Hej, skarbie!
-Spójrzcie tylko! -Witajcie.
Cieszysz się na myśl o jutrze?
Nie tak, jak teraz.
Nie uwierzycie, ale tata pozwolił mi
pierwszy raz udać się do wioski ludzi!
-Co? -Nie!
Przepraszam. Drak!
Czyś ty postradał zmysły?
Pozwalasz własnej córce na kontakt
z tymi okropnymi ludźmi, o których nam tyle opowiadasz?
Przecież po to zbudowałeś to miejsce.
Oni nas nienawidzą. Są podstępni.
A poza tym bardzo głośni!
Ciociu Euniko, może oni się zmienili.
Przelecę się nad ulicami i zobaczę, jak się sprawy mają.
Tylko uważaj na siebie.
Weź ze sobą ciepłe ubrania i miecz.
Uważaj na widły.
Nie pozwól, żeby wyżarli ci mózg.
Trzymaj się w cieniu.
Lepiej jest obserwować spod werandy.
Słuchajcie. Ona da sobie radę.
W końcu jest z rodu Drakula.
Ale mówiąc serio, uważaj na ogień.
Ogień jest zły.
Do zobaczenia.
Drak, jesteś wyjątkowo opanowany w tej sytuacji.
Jestem z ciebie dumny.
Drak?
Gdzie się podział Drak?
To niesamowite!
Tam jest cmentarz, tak jak mówił tata.
Halo?
Jest tam kto?
-Wampir. -Gryźć palce!
Witajcie, ludzie.
Wszystko w porządku? Nazywam się Mavis Drakula i...
Wampir.
-Spalić ubrania. -Spalić moje ubrania?
-Serio? -Wampir!
-Zabierzemy ci cukierki. -Cukierki!
Jestem przyjaźnie nastawiona. Naprawdę.
-Uspokójcie się. -Cukierki.
Chciałam się tylko przywitać.
Proszę. Nie zrobiłam nikomu krzywdy.
Uczyłam się w domu.
Czy to czosnek?
Niech to licho, wy płoniecie.
Mogę wam jakoś pomóc?
Tata miał rację.
Zadziałało.
Teraz moje dziecko będzie bezpieczne na zawsze.
Dobra, wracajcie do pracy.
Zostaw tego manekina.
Nie jest ci potrzebny. No dalej.
Gdzie byłeś?
Dlaczego się skradasz?
Cicho bądź.
Skarbie, tak szybko wróciłaś?
Wejdź, tato.
Jak tam w wielkim świecie?
Jak ci się podobało?
Tak sobie, tato.
Co się stało?
Miałeś rację, tato.
Ludzie są okropni.
Byli dokładnie tacy, jak ich opisałeś.
-Chcieli pogryźć moje palce. -Twoje palce?
Mieli czosnek na chlebie.
Co? Spójrz tylko.
Mam ciarki ze strachu.
Tak mi przykro, skarbie.
Szkoda, że musiałaś to oglądać.
Wybacz, że ci nie ufałam.
Nigdy nie opuszczę tego miejsca.
Dobrze.
Tatuś wyprawi ci najlepsze urodziny pod księżycem.
Spójrz, co dla ciebie mam.
Robaczywe ciasto.
Nie martw się już.
W końcu w tym roku otworzymy twój prezent od mamy.
Co od niej dostanę?
Zobaczymy.
Powiedziała, żeby otworzyć ten prezent na 118 urodziny.
Długo na to czekaliśmy.
Zjedz sobie robaczywe ciasto.
A gdy będziesz gotowa, zejdź do nas na dół, skarbie.
Coś ty zrobił?
To, co było trzeba.
Pewnego dnia mi podziękuje.
Tak samo mówił gość, który zmniejszył mi głowę.
Czego chcesz? Ciasteczka?
Dobrze się spisałeś.
Możesz już iść.
Tak.
Wampir!
Człowiek.
Kim jesteś? I jak znalazłeś to miejsce?
Jestem Jonathan.
Wspinałem się z kumplami...
...i usłyszałem opowieść o nawiedzonym lesie.
Kto by nie chciał zobaczyć nawiedzonego lasu, co?
Spotkałem tam te płonące dziwadła.
Poszedłem za nimi do tego niesamowitego zamku.
Ale trzeba zachować ostrożność.
Żadnych fajerwerków i pokazów sztucznych ogni.
-Ilu was jest? -Tylko ja sam.
Lubię samotne wyprawy.
I tak w hostelach spotyka się odlotowych ludzi.
Skoro już mowa o odlotach, ta peleryna rządzi.
Macie tu bal przebierańców?
Co ja zrobiłem?
To moja wina.
Musisz stąd iść.
-O, nie. -Przepraszam.
Jedna z twoich piranii w jeziorze jest bezczelna.
Zjadła moją szwagierkę.
Zaraz wracam.
Panie Drakula, prosiliśmy o pokój z widokiem na basen.
Pokój jest spoko. Chcemy zamówić masaż.
-Tak, szwedzki. -Shiatsu.
-Aromaterapię. -Dolna część pleców.
-Macie tu gorące kamienie? -Chcemy masaż.
-Zaraz wracam, panie Hydraberg. -Mam nadzieję.
-Wątpię. -Jasna sprawa.
-Pani Hydraberg. -Dzięki.
-Miło cię widzieć. -A tak serio, co u ciebie?
Trochę tu duszno.
Hej, Drak. Jak poszło z Mavey?
Gdzie się podziałeś?
Jejku!
Mały ten pokój, jak na tak wielki zamek.
Nie ma łóżek, ale zobacz, jakie odjazdowe śmietniczki.
Milcz, głupcze.
Jaką broń trzymasz w tym pojemniku?
Widły?
Nie mogę oddychać.
Zaraz umrę.
Najwyższa pora to uprać.
Co to jest?
Narzędzie tortur?
Tajny kontroler umysłu?
Nie odczytacie moich myśli.
Nie pozwolę wam na to.
Stary, to tylko muza.
Posłuchaj.
To mi wysysa duszę!
To dobry jam. Nie bądź tetrykiem.
Musisz sobie pójść.
Żaden człowiek nie przekroczył progu tego zamku. Jeśli ktoś cię zobaczy,
ucierpi bezpieczeństwo tego sanktuarium i nikt więcej się tu nie pojawi.
Czujesz klimat.
"Nikt więcej się tu nie pojawi!"
Podoba mi się twój głos Drakuli. Masz talent.
Gdyby Mavis cię zobaczyła, zrozumiałaby, że kłamałem. Nie!
Kto to jest Mavis? To jej pokój?
Mogę z kimś dzielić pokój.
Dorastałem z szóstką braci, więc umiem się dzielić.
Nie mogę go zabić.
To by cofnęło potwory o setki lat.
Kiedyś w Hamburgu mieszkałem z gościem,
którego przyłapałem, jak kradnie mi szampon.
Mówię: "Wyluzuj", a on rzucił we mnie doniczką. Ale i tak był spoko.
O czym ty pleciesz?
Co? Jejku!
Ale odlotowe kostiumy.
Kostiumy.
Co jest? Wybacz, stary. Nie mogę rozstawać się z plecakiem.
-To wszystko, co mam. -Będzie tam stał.
Dobrze, po prostu... kocham mój plecak.
Co ty wyprawiasz?
Co robisz z moimi włosami?
Przestań. To łaskocze.
Przestań.
Spójrzcie tylko. Jestem Franken-ziomuś.
-Witajcie. -Spójrzcie na mnie!
To zupełnie normalne. Nie ma problemu. To jeden z naszych potworów.
Ależ się wszyscy wystroili.
Dlaczego idziemy do drzwi? Wychodzimy?
Bonjour, Drakulo!
Cześć, Sniffy. Jak leci?
Nie teraz, Quasimodo.
Co?
Nie. Co za absurd.
To nie człowiek, tylko monsieur Drakula.
Zabawne. Przecież to ja.
-Jaszczurze paluszki na ostro. -Jaszczurze paluszki na ostro?
Zamawiałem panierowane śledziony.
Ty szkaradny głupcze! Mówiłem ci, że on nie lubi
-jaszczurzych paluszków! -Ale mówiłeś...
Rety, ale kostium.
Muszę o to zapytać: jak ty to robisz?
Wygląda bardzo realistycznie.
Wygląda tak, jakby mógł włożyć rękę...
Co ty sobie wyobrażasz?
Ona jest prawdziwa. Oboje jesteście!
Tak, a ja zaraz pogruchoczę ci kości. Trzymaj łapy z dala od mojej żony!
O, nie.
Skarbie, nie wiedziałam, gdzie jesteś.
Myśleliśmy, że jeszcze nie wróciłaś.
O, nie. Nie wiem, czemu mnie tam ciągnęło.
Ludzie są tacy nudni.
Mavis, skarbie, nic ci nie jest?
Chyba nie. To było dziwne.
Boli mnie głowa.
-Kto to jest? -Kto taki?
Ach, ten.
To nikt.
-Poważnie, tato? -"Tato"?
Wiem, córka Drakuli. Wszyscy na początku wymiękają.
Drakuli?
Musimy już iść.
Nie zabijajcie mnie. Jestem taki młody.
Chcę jeszcze pojechać w tyle miejsc.
Mam bilety na sześć koncertów Dave Matthews Band.
Spadam stąd.
Zamknij się wreszcie.
Nie mogę myśleć w takim hałasie.
Wybacz, Glen. Idź spać.
-Nie chcesz wysysać mi krwi? -To klasyczna ludzka paranoja.
Ludzka krew jest tłusta i nigdy nie wiadomo, skąd pochodzi.
Drakula nie pije krwi?
Nie, stosuję substytuty.
Najczęściej krew syntetyczną. Nie czuć żadnej różnicy.
Więc to ty jesteś prawdziwy hrabia Drakula.
"Jestem Drakula. I tak dalej".
Nigdy tak nie mówiłem. "I tak dalej".
Nie wiem, skąd to się wzięło.
Mogę zapytać, co to za miejsce?
Co to za miejsce?
Zbudowałem je dla potworów,
które kryją się w ciemnościach przed prześladowaniami ze strony ludzi.
Mogą tu przyjechać z rodzinami i czuć się swobodnie.
Nie ma tu miejsca dla pochodni, wideł i wściekłego tłumu.
Panuje tu cisza, relaks
i spokój.
Super. Czyli to taki hotel dla potworów?
Tak. "Hotel dla potworów". Można to tak ująć.
Wskakuj mi na plecy. Lecimy.
Kurczę, zamieniłeś się w nietoperza.
Zawsze chciałem latać. Jakie to uczucie?
To jakieś szaleństwo. Zaczekaj, chcę zostać.
Chcę autograf Frankensteina na kostiumie. Poznasz mnie z Niewidzialnym?
Czy gdybym wsadził Niewidzialnemu rękę do buzi,
-to by zniknęła? -Cześć.
Mavey! Co robisz, moja słodka mandarynko?
Nasz przyjaciel właśnie wychodził.
Tak, właśnie wynosił mnie przez okno.
Zabawny gość.
Masz coś na twarzy.
Lepiej się nie wychylaj, jeśli chcesz zobaczyć swój cenny plecak.
Chwila. Gdy byłaś nietoperzem, nie miałaś na sobie ubrania?
Czy może były w mysim rozmiarze?
Kto to właściwie jest?
Skarbeńku.
Są twoje urodziny.
A ja chcę zorganizować dla ciebie najlepszą imprezę w życiu.
Potrzebna mi pomoc.
Potrzebujesz pomocy?
Jestem w tym dobry, ale pomyślałem,
że będzie jeszcze lepiej, jeśli w organizacji pomoże mi ktoś w twoim wieku.
-Jesteś w moim wieku? -Pewnie.
A ile masz lat?
Sto osiemnaście.
Sto...
Ja mam sto dwadzieścia jeden.
Serio?
Widzisz? Wszystko jest jak trzeba.
Ja urządzam imprezę, a on mi pomaga.
-Mamy poważny wypadek. -Nie teraz.
Nie widzisz, że zajmujemy się czymś normalnym?
Chwila. O co tu chodzi?
W twym drogim hotelu wydarzył się wypadek, a ty nie biegniesz, żeby to naprawić?
Dlaczego? Przez niego?
Spójrzcie na moją twarz.
Nie, moja kosteczko. To nie przez niego.
Świetnie, więc sprawdź, co się stało, a ja z nim posiedzę.
-Nie! Tylko nie to! -Co?
On musi mieć czas na planowanie.
Jeśli będziesz z nim siedzieć, nie będzie planować.
Będzie wtedy siedział z tobą,
a plan się nie... zaplanuje.
-Niezły tekst. -Zamknij się!
Jak będziesz wolny, to pogadamy.
-Dobra myśl. -Tak. Słyszysz?
Dobra myśl.
Spotkacie się później. Do zobaczenia, skarbie. Cudownie.
Nie spotkacie się później.
Zaraz opuścisz to miejsce.
Mówił pan coś innego.
Przypominam, że wydarzył się wypadek.
Za mną.
Ależ ten dzieciak śmierdział.
Dokąd idziemy?
Pozbędziemy się ciebie
tajnym tunelem, żeby ona nas nie zobaczyła.
Mogę zadać pytanie?
Czy to prawda z tym czosnkiem?
Tak, nie mogę go jeść. Puchnie mi gardło.
A wbijanie w serce osikowych kołków?
Każdego by to zabiło.
To tutaj.
Przepraszam. Chyba się zgubiłem.
Wiem, że to wasz miesiąc miodowy. Przepraszam.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Rzadko tu schodzę.
To sekretne wyjście, gdybyśmy zostali oblężeni przez ludzi.
Jestem pierwszym człowiekiem w tym miejscu? Ale super.
Jejku.
To chyba tutaj.
-Co się stało? -Najmocniej przepraszam.
-Mój błąd. -Czy wyście poszaleli?
Co za niesamowite miejsce.
Mógłbyś być cicho przez chwilę?
Do trzech razy...
Drak.
Tak, Frankie?
Cześć, stary. Gdzieś ty się podziewał?
Nie ruszaj się.
Nieważne. Lepiej powiedz, co u was?
Chcieliśmy przećwiczyć nasz numer na imprezę Mavis,
a te patałachy nie chcą wyjść na scenę.
Zostawcie Zombie Mozarta,
Bacha i Beethovena w spokoju.
Ćwiczyliście już razem, Beethovenie?
Słuchaj, Drak, chcieliśmy zagrać coś w starym stylu.
Myśleliśmy, że może z nami zaśpiewasz.
Dajcie spokój, chłopaki. Wiecie, że nie występowałem od śmierci Marthy.
Tak, ale pomyśleliśmy, że Mavis byłaby zachwycona.
Powiedziałem, nie!
Nie proście mnie więcej o to!
A teraz chodźmy przytulić zombie. Pogódźmy się.
-Ale cię nastraszył. -Wcale się nie bałem.
Chciałem być miły.
Co ty tu robisz? Myślałam, że planujesz.
Nie pamiętam, jak masz na imię.
Jestem Mavis.
Mavis? Całkiem ładne imię.
Wybrała je moja mama.
A ty mi powiesz, jak masz na imię?
Ja? Moje imię? Dobre pytanie.
Chyba widać, że jestem Frankenstein.
Nie jesteś. Mój wujek Frankenstein stoi tam.
To ten pan, który ściska Zombie Mozarta.
Jasne. To twój wujek.
Nie jestem tym Frankensteinem.
Jestem jego kuzynem, Johnnysteinem.
-Johnnystein? -Hej, Mavis.
Kto to jest?
Czy te potwory mnie zabiją?
Nie, jeśli będą myślały, że też jesteś potworem.
To jakiś rasizm.
Pogadamy później.
-Czy on sobie ze mnie kpi? -Nie.
W żadnym wypadku, przecież to...
Twój kuzyn, Johnnystein.
Tak, tak.
Nie mam żadnego kuzyna.
Ależ masz. To twój szósty kuzyn, usuwany trzy razy.
Od strony twojej prawej ręki.
Masz kuzyna?
Frank, gdyby twoja ręka umiała mówić,
powiedziałaby, że pierwszy właściciel twojej ręki miał brata.
Ten poślubił kobietę.
-Która została... -Za uduszenie świni.
Mam w ręce krew świniobójczyni?
Całkiem nieźle.
Kuzynie, miło cię poznać.
Co cię tu sprowadza, Johnny?
-Co to było? -Przepraszam.
Powinienem odchrząknąć, zanim zaczynam mówić.
Co cię tu sprowadza?
Planuję imprezę.
Zaprosiłem pana Steina, żeby pomógł mi urządzić urodziny Mavis.
Chwila. Ty poprosiłeś kogoś o pomoc?
Z twoją obsesją kontroli?
Jestem hrabia... Uznałem, że rówieśnik Mavis się przyda.
Tak, potrzebne było świeże spojrzenie.
Johnny, pan Ciasna Trumna
planował, że te pudrowane zgredy zagrają na tej imprezie.
Uznaliśmy, że możemy ją trochę rozruszać.
Wszyscy na czymś gracie? Pokażcie, co potraficie!
Dziewczyno
Nie wierzę, że to twój wielki wieczór
Jeszcze wczoraj zjadałaś komary
A dziś jesz żaby i myszy
Obżerasz się nimi jak chipsami
Powiedz mi
Kiedy minął ten czas, dziewczyno?
Stop, stop.
Przestańcie.
To było niezłe, ale staromodne.
Tak, dzięki, Johnny.
Musicie trochę przyspieszyć.
Pokażę wam.
Wilkołaku, podaj nutę!
Dwa, trzy, cztery!
Wampirzyca ma ostre kły
Ma piękne włosy i warkoczyki
Mała księżniczka staje się królową
Nasza piękność kończy 118 lat
-118! -Powtórzcie: 118!
118!
Tak! Skaczemy ze sceny!
Cudownie.
Powaliło mnie to.
Mój kuzyn sprawi, że to będzie niezapomniana impreza!
Tak! Może nawet sprowadzi dla mnie jakieś laseczki.
Urządźmy konkurs tańca!
Nie ma mowy.
Musimy się trzymać planu, jasne?
Dobra, tato.
-Johnny, ty też będziesz. -No nie wiem.
-Drakula się zgadza? -Johnny, chodź z nami.
N-27.
G-61.
Bingo!
Jak śmiesz.
Wiesz, co zalecił mi lekarz?
To nie ja.
Kółka?
Latanie?
-Ręce? -Film.
-Wymioty. -Wymioty?
-Rzyganie. -To nie była podpowiedź.
Nic?
-Pustka? -Okulary?
-Trzęsące się okulary?
Okulary trzęsące się na boki!
Pan Hilary i jego okulary?
Jestem w tym kiepski.
To nie ja.
Teraz w tył. I w górę. Teraz pchamy.
Skręt. I w tył.
I w górę. I skręt.
I pchamy.
Nie powtarzajcie tego.
I w tył. I w górę. I skręt.
Poproszę omlet z nosa zadżumionego łosia z pastą karalucha i mysim dżemem.
I do tego białko jajka.
Bonjour, monsieur Drakula!
Zrobić panu omleta?
Nie jestem głodny.
Co? Esmeraldo, znowu coś czujesz?
-Człowieka? -Jestem głodny.
Johnny, widziałeś Tadż Mahal?
Przestań. Żaden potwór tam nie był.
Chciałabym tam pojechać.
Wiesz co? Zrób dla mnie 50 omletów.
Słyszałeś! Bierz się do roboty!
Jak sobie poradziłeś z tłumem?
Faktycznie, latem jest tam spory tłok.
Ale da się to znieść.
On to znosi. Świetnie, że sobie radzi.
Tak, świetnie.
Spójrz, perełko, przyniosłem ci bajgla z twoim ulubionym krzyczącym serem.
Niech mnie licho. Dzięki, tato.
Musisz to skosztować. Jest wyśmienite.
Świetnie.
Mam uczulenie na krzyczący ser. Wielkie dzięki.
Jasna sprawa.
Johnny, możemy porozmawiać o imprezie?
Co ty wyprawiasz?
Jeśli odkryją, że jesteś człowiekiem,
Spokojnie. Nikt niczego nie podejrzewa.
Podejrzane jest tylko to, że ciągle coś szepczesz.
Dość tego. Powiesz, że idziesz na basen i będziesz udawał zachwyconego.
Potem powiesz, że masz kontuzję pleców i musisz już iść.
Czas się zabawić!
Jejku, moje plecy.
Już wskakuję!
Nie, on powiedział: "Moje plecy".
-Na moje plecy! -Śmiało.
Zaczynamy walkę kogutów! Zrzućmy ich!
Walka kogutów!
Mamy cię, Johnny.
-To ty zaraz spadniesz. -Ojej.
Zobaczymy Mavey.
Przestańcie!
Dość tych szaleństw!
Frank, jeśli zrobisz sobie krzywdę...
Wiem, wiem, skarbie.
Rodzina Stein ma to we krwi.
Raz się żyje!
Czemu to robicie?
Właśnie wyszedłem z basenu.
Woda była zimna.
Nie oceniajcie mnie!
Johnny. Twój makijaż.
Makijaż!
Wyłaź, ale już.
Kurczę.
Hrabia miał ochotę popływać.
Bomba!
Narobiłeś niezłego bigosu.
Mówiłem ci, żebyś się uspokoił.
Zrujnujesz mój hotel, jeśli to wyjdzie na jaw.
Może jesteś zazdrosny,
że ludzie dobrze się bawią w tym miejscu.
Przecież to nie była dobra zabawa.
Wszyscy biegają, skaczą, pływają bezładnie.
To nie miało nic wspólnego z zabawą.
Czy ty w ogóle wiesz, co to znaczy zabawa?
To ja wynalazłem zabawę!
Dlaczego nieśmiertelni to zawsze jacyś wariaci.
Spójrz na mnie.
Nic nie pamiętasz z tego spotkania.
Nie pamiętasz tego miejsca, ani potworów, które tu spotkałeś.
Teraz idź i nigdy nie wracaj.
Mam nigdy nie wracać do tego hotelu?
Przecież kazałem ci o nim zapomnieć.
Użyłem swoich mocy, żeby wymazać ci pamięć.
Patrzyłem ci prosto w oczy.
Może to przez soczewki kontaktowe.
-Co takiego? -To małe żelowe ustrojstwo,
dzięki którym lepiej widzę.
Zaraz je wyciągnę.
Co za obrzydlistwo!
-Już prawie mam. -Przestań! Natychmiast!
Nie grzeb sobie w oku! Wystarczy!
Posłuchaj. Masz tu nigdy nie wracać.
Masz się trzymać z daleka i nie mówić ludziom o tym miejscu.
Inaczej cię znajdę i wyssę z ciebie każdą kroplę krwi,
aż będziesz wyglądał jak sflaczały balonik!
Zgiń, przepadnij!
Niewiarygodne, że się na to zgodziłem. A mogło być tak pięknie!
Ten koleś wszystko zepsuł. Psia krew.
Powinienem mu powiedzieć: "Zostaję, staruchu!"
Dać mu kopa, jak Bruce Lee. Prosto w...
Boże. Hrabia Drakula. Nie zabijaj mnie. Już sobie idę.
-Chodź ze mną. -Nie, Mavis. Nie mogę. Muszę iść.
-Jesteś pewien? Będzie niezła zabawa. -Dobra.
On mnie nie zobaczy, prawda?
Ależ stąd jest widok.
-Prawie widać Budapeszt. -Budda-peszt?
Czy to blisko Ha-wi-fi?
Masz na myśli Hawaje. To odjazdowe miejsce.
Byłem tam na festiwalu muzyki.
Festiwalu ludzkiej muzyki?
Raczej tak.
Czy oni gryzą po palcach i wciskają chleb z czosnkiem?
Nie. Jeden koleś wziął sporego gryza mojego batonika,
ale to pewnie przez upał.
Niesamowite. Ty byłeś chyba wszędzie.
A co innego można robić?
Wolisz siedzieć w domu nie mając pojęcia, jaki jest świat?
Tylko raz ma się 121 lat. Trzeba żyć pełnią życia.
Tak.
Rety. Wschód słońca musi tu być...
Przepraszam.
Pewnie nigdy nie widziałaś wschodu słońca.
Raczej nie. A co?
Chodź. Mam pewien pomysł.
Spójrz.
A nie mówiłem, że będzie niezła zabawa? Czyż to nie piękne?
Tak, pocę się jak szczur.
Kiedy Johnny skończy planować imprezę?
-To spoko koleś. -Tak, prawdziwy lew salonowy.
Miło było patrzeć, jak Mavis się z nim czubi.
Że niby co? Daj spokój.
Mavis nie mogłaby być z kimś jego pokroju.
Słucham? "Jego pokroju"?
Nie jesteśmy dla ciebie dość dobrzy,
"Wasza Wysokość"?
Nie! Frank, nie chciałem...
Chodziło mi o to, że lokowaci rudzielce nie są w jej typie.
A co jest złego w lokowatych rudzielcach?
-Czemu się złościsz? -Bo jestem lokowatym rudzielcem!
A niby skąd mam to wiedzieć?
To najbardziej niesamowita rzecz, jaką widziałam.
Johnny?
Uspokójcie się, chłopaki.
To niepotrzebne bicie piany, bo Johnny już sobie poszedł.
Jak to, już poszedł?
Tak. Stwierdził, że nie lubi Mavis ani nas.
Cześć.
Wygląda na to, że zmienił zdanie.
Nie wierzę, że postanowiłeś zostać. Nic nie rozumiesz.
Pakujesz się w sporą kabałę.
Muszę zebrać myśli.
Dobra.
Widzisz te stoły?
Możesz spędzić cały dzień przestawiając je
w tę i z powrotem, wielki planisto.
Fantastycznie. Jestem uziemiony.
Teraz wiem, co czuje twoja córka.
Dość! Przestań!
Idź za karę do kąta!
Za karę? Ja jestem pełnoletni!
Dobra. Stół 57 na miejsce 23.
-Ale super. -Twarzą do ściany.
17 na 48. 16 na 47. 19 na 50.
-Niesamowite. -Nie przeszkadzaj mi.
29 na 35.
42 na 18. 10 na 44.
17, 18, 19, 20, 21, 22, 23.
39 na 24.
36 w górę!
29 na 35.
31 na 19.
24 w górę!
7 na 25. 14 na 30.
-Gdzie się podziałeś, dziadku? -Nie pękaj, cudaku.
Bujaj się, zębowa wróżko!
56 na 43, do mnie.
Zaraz będziesz płakać, Billy Plecaczku.
-Tak to się robi! Ale jazda! -Niech ci będzie.
Wąchaj, wąchaj.
Jak wywąchasz człowieka, zrobię z niego zapiekankę.
27, 45, 65, 76, 48, stańcie mu na drodze.
Zablokujcie go!
Co to ma znaczyć?
Nieźle!
Mam cię, stary.
Nie przeszkadzać!
Ludzie chcą spać!
Widziałeś to?
Co to za Conan Niszczyciel?
Muszę przyznać, że to była niezła zabawa.
To o takiej zabawie mówiłeś? Udało ci się!
Johnny?
Quasimodo!
Mavis? Czemu jeszcze nie śpisz. Słońce już wzeszło. To cię może zabić.
Nie mogłam zasnąć. Wiesz, gdzie jest Johnny?
Nie wiem. On...
Czemu chcesz to wiedzieć?
-Lubisz go? -Co?
Przestań, tato. To jakiś kompletny odmieniec.
Nie wiem, czy jest idiotą czy może mam się nim zachwycać.
Zaczekaj.
-Wiesz, gdzie jest Quasimodo? -Tak jest.
Idą przez hol w stronę kuchni.
Muszę ich natychmiast powstrzymać.
-Czy to jasne? -Pewnie.
Już się robi.
Pudło!
Co to ma znaczyć? Przepuśćcie mnie!
Quasimodo Wilson, pójdziesz z nami.
Czemu to zabolało?
Skarbie, w twoim wieku nie można się zakochać.
Mama była w moim wieku. Eunika twierdzi, że mama cię pocałowała,
bo za bardzo się bałeś zrobić pierwszy krok.
Tak, tak.
Zapomnij o nas i o całowaniu.
Tato, ja chcę kiedyś wyjść za mąż.
-Nie mogę tu zostać na zawsze. -A czemu nie?
Ledwie wypadły ci mleczne kły.
Quasi znów wygrywa!
Gdy ze mną zadzierasz, zęby z podłogi zbierasz!
Skąd to nagłe zainteresowanie?
Gdy rozmawialiśmy o miłości, mówiłaś:
"Tato, to obrzydliwe"
i "Tato, nie interesuje mnie to".
Nie wiem.
-Udało mu się zbiec do kuchni. -Że co?
Za co ja ci płacę?
Wybacz, skarbie. Muszę lecieć.
On mi nie płaci.
Zanim mnie zabijesz,
mogę ostatni raz pogadać z moim plecakiem?
Nie chcę zostawiać niedokończonych spraw.
Bonjour, monsieur Drakula!
Zamknij się, garbusie.
Teraz mu pomagasz?
Co cię łączy z tym człowiekiem?
To nie człowiek, tylko Stein!
Właśnie, kurduplu. Jestem Steinem!
Jeśli to potwór, niech przestraszy Esmeraldę!
Mysz?
Bez wątpienia.
Dobrze. Spróbujmy.
Człowiek! Człowiek!
Monsieur Drakula sprowadził człowieka do...
Esmeraldo, pomocy.
Dzięki, że mnie uratowałeś. To jakiś wariat! Chciał mnie zjeść.
Już kiedyś spotkało mnie coś podobnego. To było na koncercie Slipknot.
Muszę ci coś pokazać.
Jejku.
Jesteśmy na jakimś pogrzebie?
A nie... To twoje łóżko.
Niezły odjazd.
Rety! Ja ją znam!
Widziałem ten obraz w ruinach Lubov. To mój ulubiony zamek.
-Istnieje o niej legenda. -Legenda?
To dama z Lubov.
Pewien samotny hrabia
spotkał ją przypadkowo, a jak głosi legenda
byli dla siebie stworzeni.
Osiedlili się w zamku Lubov, a potem urodziło im się dziecko.
Wtedy wydarzyło się coś strasznego.
Pewnej nocy wybuchł pożar, w którym oboje zginęli.
Gdy byłem w tym zamku, czułem siłę ich miłości.
Podobno ich dusze nadal błąkają się po jego ruinach.
To nie było tak.
Tylko ta kobieta zginęła.
Wszyscy wiedzą, kto ją zabił.
Zabili ją tacy jak ty!
Wampir!
-Skarbie? -Schowaj się. Ja się tym zajmę.
Wampir!
Marto!
To są prawdziwe potwory.
Zbudowałem to miejsce dla mojej ukochanej, żeby chronić jej dziecko.
Ojciec zawsze dba o bezpieczeństwo swojej rodziny,
nawet jeśli traci przez to ich zaufanie.
Spodobałeś się Mavis.
Co?
Ja tylko...
-Cudownie. -W porządku.
Ty jesteś dobry.
Gdyby świat był inny, może byłoby to możliwe.
Drak, mamy XXI wiek.
Ludzie nie są tacy, jak dawniej.
Twierdzisz, że gdybyśmy poszli do ludzi,
wszyscy by nas zaakceptowali?
Wszyscy?
Nie. Masz rację.
Tym razem odejdę na zawsze.
Możesz powiedzieć, że wypadło mi coś ważnego,
albo że pożarły mnie gremliny.
Nie, nie, nie.
Nie chcę zepsuć jej urodzin.
Wymkniesz się, gdy będzie po wszystkim.
Przepraszam.
Nie chciałem jej skrzywdzić.
Ciebie też nie.
Może nie jest z ciebie urodzony Frankenstein,
ale nadajesz się na wampira.
Serio?
Chyba umiem ten trik z hipnotycznym wzrokiem.
Zobaczmy.
Uważajcie! Mam nad wami władzę.
Masz się zamienić w wilkołaka!
Mam dużo dzieci.
Niech mnie ktoś podrapie. Mam pchły.
Ma pchły, bo to wilk.
Nie musisz mi tego wyjaśniać.
Wtedy kawał przestaje być zabawny.
Nie zamawiałem budzenia.
Hrabia Drakula kazał wszystkich obudzić.
Gdzie jest przycisk "Drzemka"?
Nie ma drzemania. Dzisiaj jest impreza.
Idealnie.
Szczęśliwej 118-tki życzy mama
Dziewczyno
Nie wierzę, że to twój wielki wieczór
Zjadłaś parę żab, teraz możesz się bawić
Kiedy minął ten czas, dziewczyno?
Dawniej ssałaś smoczka
A teraz
Wysysasz krew z krów
Jejku.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki. I dzięki za imprezę.
Podobają ci się moje drobne zmiany?
Paryż
Nowy Jork
5. Aleja CENTRAL PARK
MOSKWA
HAJAWAJE
Niesamowite.
-Wspaniała impreza. -Przeszedłeś sam siebie, Drak.
Najlepsza impreza od 500 lat.
Wybacz, wielkoludzie.
Mavis?
Bardzo się boję.
Może to dobrze.
Jak mogłeś? Po tym, jak się tobie zwierzyłem?
-Ja nie... -Tato, to tylko pocałunek.
Nie możesz się całować.
Ależ mogę. Nie mam już 83 lat.
Mam prawo lubić ludzi i poznawać świat.
Co? Przecież go widziałaś! Mówiłaś, że ci się nie podoba!
Może chcę dać tej wiosce jeszcze jedną szansę.
Chcę się nauczyć, jak to znosić, tak jak robi to Johnny.
Nie możesz wrócić do wioski.
Może ich przekonasz, że możemy być przyjaciółmi.
To niemożliwe.
Nigdy nic nie wiadomo. Zależy, jakie zrobisz wrażenie.
-To nie robi żadnej różnicy! -Skąd wiesz?
-Bo nie! -Czemu?
Bo ta wioska nie istnieje!
Jak to, nie istnieje?
Coś ty nabroił?
Zrobiłem to, co do mnie należało.
Czyli co?
Co musiałeś zrobić? Powiedz mi!
To ja ją zbudowałem. Zatrudniłem całą ekipę.
Zombie przebrali się za wieśniaków.
Proszę cię.
Gdybyś tam poszła i coś ci się stało,
nie wybaczyłbym sobie tego.
Ale nie masz wyrzutów sumienia, że mnie okłamujesz?
Trzymasz mnie tu, chociaż wiesz, że marzę o podróżach.
Kłamca!
Olej?
Mów po polsku.
Twój głos jest naprawdę wkurzający.
Ja mogę przetłumaczyć.
Mówi, że Drakula sprowadził do hotelu człowieka.
-Człowiek? -Przytul się do mnie, myszko!
Mówi: "Tam jest le człowiek".
Mówi z francuskim akcentem.
Johnny nie jest człowiekiem. To kuzyn mojej prawej ręki.
-On kłamie. -Tak.
Dlaczego on dłubie w nosie?
Mówi, że to długa historia.
Chwila, nie! Złaź ze mnie!
On mówi: "Oto le człowiek".
Nie wierzę.
Czy to prawda? Jesteś człowiekiem?
Tak.
Przykro mi.
Mam to gdzieś. I tak chcę z tobą być.
To może być trudne, bo ja nie chcę być z tobą.
Jesteś potworem, a ja nie znoszę potworów.
Żegnaj.
Nie rób mi krzywdy!
To wszystko twoja wina!
-Chodźmy stąd. -Nigdy więcej tu nie przyjadę.
-Coś tak czułem człowieka. -Miało tu nie być ludzi. Co za ściema.
Oto i on. Hrabia Kłamula.
Dobrze, że mam zamknięte oczy, bo nawet nie chcę...
Mavis, skarbie, jesteś tam?
Mavis?
Mavis, gdzie jesteś?
Mavis?
Tato, możesz coś dla mnie zrobić?
Oczywiście, kochanie. Co tylko zechcesz.
Wymażesz mi pamięć?
O, nie. Nie zrobię tego. Masz zbyt wiele wartościowych wspomnień.
Miałeś rację, tato. Ludzie nas nienawidzą.
Skarbie, jest tyle potworów do wzięcia.
Jesteś za młoda, żeby...
Co tam czytasz?
Prawdziwa miłość Mama
Na twoja 118 urodziny
"Dwa samotne nietoperze spotkały się w ciemną noc.
"Poczuły klik, miłości moc.
"Wiedzieli wnet, że pobiorą się.
"Bo taki klik raz w życiu zdarza się.
"Ty też go poczujesz, mój skarbie.
"Ciesz się tym.
"Kocham cię, mama."
-Myślałam, że coś kliknęło, tato. -Między tobą a Johnnym?
Ale chyba tylko ja to poczułam.
Ale możesz się cieszyć, tato. Nie mam powodu, by opuszczać to miejsce.
Moje marzenia legły w gruzach. Teraz jestem jak ty.
Marto, co ja zrobiłem?
-Gdzie mój rachunek? -Tutaj. Ja jestem następny.
-Chcę się wyrejestrować. -Oddaję klucz!
Czemu mamy płacić za minibarek?
Skarbie, nasze dzieci wyrzuciły go przez okno.
-Czy to nasza wina? -Cóż...
Przepraszam!
Mam kilka osób do nadania.
Przestańcie, przyjaciele.
Za późno, ty latający szakalu!
Błagam was.
Musicie mi pomóc znaleźć Johnny'ego.
Tego człowieka? On mógł nas zabić!
Dotknął mojej gitary!
Wsadził mi rękę do buzi, żeby sprawdzić, czy zniknie.
Dał mi do zjedzenia swoją hulajnogę!
Wiem, że was okłamałem.
Popełniłem błąd.
Ale musicie mi uwierzyć.
Johnny nie był zły.
Tak naprawdę nawet nie wiem, czy ludzie są nadal źli.
Frank, rozumiesz mnie przecież.
On z tobą nie gada.
Najpierw mówisz, że ludzie są źli, teraz, że są dobrzy.
I co jeszcze? Góra to dół, zimno to ciepło, a gremliny nie śmierdzą.
Hej!
Lubiłem Johnny'ego, czy był moim kuzynem czy nie. Opowiadał zabawne historie.
Chyba między nimi kliknęło.
Kliknęło?
Ale ja im w tym przeszkodziłem.
Klika się tylko raz w życiu.
-Masz chyba krótkie spięcie. -Mam to gdzieś!
Na co czekamy? Poszukajmy Johnny'ego. Dalej!
-Tak, zróbmy to! -Dalej!
Tak!
Trzeba było spędzić miesiąc miodowy u twoich rodziców!
Dobra, to dokąd jedziemy?
Do świata ludzi, zanim Johnny przepadnie na zawsze.
A co ze słońcem?
Nie wiem, jakoś to zniosę.
Zniesie to.
Jedź po jego śladach.
Jak się urwą, ty wejdziesz do akcji, Wayne.
-Ja? -Tam!
Wiedziałem, że coś mu wypadnie z plecaka.
Ale smród!
Rób, co do ciebie należy.
Chcesz, żebym go wytropił po zapachu?
Nie mam już takiego nosa.
Wiesz, ile pieluch zmieniłem?
Ile dwójek zniszczyło mój węch?
Ale...
Spokojnie! Uważaj!
Siad.
Wąchajcie.
Nie mnie, tylko koszulę!
Czy któreś z twoich dzieci jeszcze cię szanuje?
Niech pomyślę. Tak. Winnie! Wystąp!
Wsiadł to samochodu. To był fiat z 1986 roku.
Trochę nawalała skrzynia biegów, ale reszta była w porządku.
Przejechał przez miasto na lotnisko. Lot 497.
Odlot o 8:00 rano.
To za 15 minut.
Miejsce 23A.
Zamówił wegeteriańskie jedzenie.
Dzięki, skarbie.
Wracajcie to waszej matki!
Owca!
Piąteczka! Nie każcie mi wisieć.
-Dużo owiec! -Ja się tym zajmę.
Co? Już nie ma owiec na drodze. Jedźmy.
To było chore.
Jesz baraninę. To to samo.
Nie mamy na to czasu. Ruszajmy!
Spójrzcie, człowiek.
Witamy w Transylwanii!
Ale jazda.
Festiwal potworów?
WITAMY NA FESTIWALU POTWORÓW
Co to za festiwal?
KOCHAMY DRAKULĘ
CHCĘ MOJĄ MUMIĘ
NIOSĘ POCHODNIĘ DLA FRANKENSTEINA
Wiedzieli, że przyjedziemy?
DRAKULA NA PREZYDENTA
Oni nas lubią?
Serio?
Przepraszam, znasz drogę na lotnisko?
Tak, panie Drakula. Jest tylko jedna droga. I tak dalej.
Ale jest zablokowana. Nie zdążymy tam dotrzeć.
Trzeba było wyjechać godzinę wcześniej. I tak dalej.
Ja tak nie mówię.
W takim razie chodźmy na piechotę.
Drak, to cię ochroni.
Ciekawe, co by było, gdyby wiedział, że to prawdziwy Drakula.
Uciekłby, gdzie pieprz rośnie!
Chwila, chwila.
Chyba trafiłeś w sedno.
Oni nas poznają, jeśli pokażemy im nasze prawdziwe oblicze.
Może to zadziała.
Mamy ich przestraszyć? Nie straszyliśmy ludzi od stuleci.
Nie wiem czy jeszcze pamiętam, jak to się robi.
Nic mi nie przychodzi do głowy.
Przejdźmy wreszcie do rzeczy.
Ogień!
Próbuję was przestraszyć!
Jestem prawdziwym Frankensteinem!
Wiemy! Kochamy cię!
Dasz mi autograf na pochodni?
Przede wszystkim chciałbym powiedzieć, że tam jest prawdziwy Drakula!
Udowodnij to.
Dobra. Kontynuuj.
Córka Drakuli zakochała się, więc Drak musi się dostać na lotnisko!
Ale nie może się przedrzeć przez ten tłum!
-A czemu nie poleci? -Przez słońce, idioto. Przecież to wampir.
Właśnie. Dzięki, mózgowcu.
Jeśli jesteście naszymi przyjaciółmi, zróbcie dla niego przejście!
Wszystkie Drakule, ustawcie się w szeregu. I tak dalej.
Pozostali niech podniosą peleryny. Musimy chronić przyjaciela. I tak dalej.
To dla ciebie, stary.
Idź przodem.
-Powodzenia! -Dopadnij ich!
Dalej, Drak!
-Śmiało, Drak! -Śmiało!
Dalej, Drak!
Dopadnij ich!
Dalej, Drak!
Kochamy cię, Drakula!
Nie ma wyboru.
Muszę to zrobić.
Jonathan, słyszysz mnie?
Czy marzysz o tym, żeby zostać wampirem?
Tak nas pokazują. Niewiarygodne.
Jonathan.
Słyszysz mnie?
Rety! Nietoperz!
W dodatku gadający. Drakula? Czy to ty?
Drakula.
Nie rozumiem ciebie.
Co? Robisz teraz dziury w chlebie?
Co? Rury lecą po niebie?
Wiesz, że się dymisz?
Przepraszam bardzo.
Przepraszam.
-Co jest grane? -Skąd on się wziął tak wysoko?
Każę im zapiać pasy, w razie gdyby...
Gdybyśmy usłyszeli specjalny komunikat dla mojego przyjaciela Jonathana.
Drakula?
Drogi chłopcze, popełniłem straszny błąd.
Starałem się zatrzymać przy sobie córkę, bo chciałem ją chronić.
Ale teraz wiem, że dzieci same muszą odkrywać świat.
Czasem potykają się i upadają, śmieją się i płaczą,
ale takie jest życie.
Tak naprawdę, jesteście dla siebie stworzeni.
Między wami kliknęło.
Jeśli ma zaufać komuś innemu,
bardzo chciałbym, żebyś to był ty, Jonathanie.
Mam nadzieję, że mnie słyszysz i że mi wybaczysz.
Teraz zboczymy trochę na szybkie tankowanie,
a potem wrócimy do poprzedniego kursu.
Przestań kręcić nosem! Ja tu gorę!
Tato?
Nic mi nie jestem. Spiekłem się trochę.
Skarbie,
myślałem, że najgorsze będzie twoje odejście.
Ale jeszcze trudniej jest widzieć, że jesteś nieszczęśliwa.
Mavey, chcę, żebyś żyła pełnią życia.
Nie wiem, jak mam to zrobić.
Dostałaś już prezent urodzinowy od mamusi.
Mogę dać ci teraz prezent od siebie?
Po co mi to?
Jest tu pewien dodatkowy element.
-To ty? -To ty.
Czemu wróciłeś?
Bo między nami kliknęło, Mavis.
Kliknęło?
Mówiłeś, że nie znosisz potworów.
Po prostu bałem się, że twój tata
wyssie ze mnie całą krew, jeśli tego nie powiem.
Przecież nie zrobiłbym...
On ma rację. Zrobiłbym to.
-Tato. -Myliłem się, moja diablico.
Naprawdę mi to dajesz?
Stwórz sobie własny raj.
Możemy jeszcze raz przećwiczyć ten pocałunek?
Chyba tak.
Wybaczcie... Muszę do tego przywyknąć.
Nie przeszkadzajcie sobie.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO MAVIS
Przestańcie!
Myślałem, że spotkałem miłość Lecz to nie było to
Potem poznałem ją i wtedy zrozumiałem
To był strzał w dziesiątkę To mnie powaliło
Nie mogę oddychać Jakbym ość w gardle miał
Bo między nami kliknęło Chcę o tym zaśpiewać
Słucham ballad gościa, który zowie się Sting
Gdy patrzę w twoje oczy Wszystko kwitnie
Jesteśmy jak Nala i Simba w Królu Lwie
Klika między nami Nic więcej nie liczy się
To mi dodaje skrzydeł Wiesz, o czym mówię
Latam w deszczu Nie cierpię już
Trzeba to uczcić
Bo między nami kliknęło
Drak, chcesz zaśpiewać?
Nie, podszedłem, żeby cię lepiej słyszeć.
Spróbuj tylko.
Dobrze, spróbuję.
Słuchajcie zakochani Stąd do Pekinu
Nie marnujcie czasu Dajcie z siebie wszystko
Gdyby miłość można było kupić Okradlibyście na bank
Jeden klik i wiecie Jak ostra jest strzała Amora
Jeden klik i klak I klik-klak o tak
Ale tylko jedna dama Do mnie pasowała
Bo gdy między wami kliknie Ten klik
Dowiecie się o tym w mig Że na rączkę
Założyć chcecie obrączkę
Miłość wisi w powietrzu
Nic innego nie liczy się
To mi dodaje skrzydeł Wiesz, o czym mówię
Latam w deszczu Nie cierpię już
Trzeba to uczcić
Bo między nami kliknęło
Kochajcie się Poczujcie ten klik
To was zwali z nóg Poczujcie go w mig
Bądźcie czujni Niech się dzieje
Uważajcie na króla zombiaków
KONIEC
Sprzątaczki!
To nie ja.
Tłumaczenie: Marcin Łakomy