Ik heb gedroomd. Ik werd aangereden, raakte m'n geheugen kwijt...
...en ging weer bij m'n ouders wonen. -Opstaan, slaapkop.
Je ligt niet meer in coma. Vooruit.
We hebben een drukke dag. We gaan samen naar de kapper.
Laat het alsjeblieft een droom zijn.
Niets aan de hand. Ik ben je vader. -Dat heb je verteld, ja.
Samantha. Ontbijt. -Dat is je moeder. Ze is in de keuken.
Dat weet ik. Ik weet alleen niets meer van voor het ongeluk.
In de keuken staat al het eten. -Ik ben blij het te horen.
Daar is ze. Samantha, dit is je schoolvriendin Dena.
Ik was vrij, dus ik kwam kijken of je iets wou gaan doen.
Sorry. Vandaag is ze bij mij. -Eigenlijk wou ik iets voor mezelf doen.
We moeten elkaar weer leren kennen. Waarom ben je anders aangereden?
Daar zit wat in. Maar ik ben alles kwijt en ik wil uitzoeken wie ik ben.
Ik weet niet eens wat voor werk ik deed.
Ik heb je twee jaar niet gesproken. -Ik twintig.
Je deed iets in een gebouw. -Dan valt astronaut af.
Misschien heb ik wel een kaartje of zo. Even kijken.
Een doktersafspraak. Vandaag. Wie is dr. Kegoshian?
Van het ziekenhuis? De neuroloog?
Is dat die man van die orgaandonaties? -Die was leuk.
Ik ga erheen. Dan praten we wel als je me naar de stad brengt.
Ik zei toch dat ik naar de kapper ga? Ze begint weer dingen te vergeten.
Sorry. Het zal je shampoo wel zijn. Hou op, Mr Cellophane.
Het geeft niet. Bedankt voor de lift, Dena.
Moeders. Wat moet je ermee? Om gek van te worden. Toch?
De mijne is dood. -Het spijt me.
Nee, nee. Dat kon je niet weten.
Je was erg lief. Je liet ons de uitvaart verzetten zodat je erbij kon zijn.
Heb ik dat echt gedaan? -Ja. Niet dat je kwam.
Maar je hebt prachtige bloemen gestuurd.
Nou. Dat is dan nog iets.
Ik heb geen bloemen gestuurd, hè? -Niet echt.
Lichamelijk voel ik me dus prima. -Maak maar open.
Misschien heeft m'n moeder gelijk en wil ik te veel.
Maar als je hele verleden vaag is, wil je...
...alles in de hand hebben... U bent geen neuroloog, hè?
Wilt u één cupmaat groter of twee?
Kan drie ook dan?
Of hoe je het ook zegt.
Wist je dat ik een borstvergroting wou? -Ja. Prima idee.
Echt? Is het nodig, denk je? -Wat zou 't? Ik krijg al je oude shirts.
Ik ga mee naar boven. -Dat ongeluk heeft dus ook voordelen.
Je bent niet bang meer voor liften.
Sorry.
Alles is goed. Dat is belangrijke informatie. Daar kwam ik voor.
Is het niet wat vroeg om al te komen werken?
Dat is het hem nu net. Ik weet niet eens wat voor werk ik doe.
Waar werk ik? Weet jij dat?
Dat ben ik.
Ik werk hier. Dat is m'n kantoor.
Ben ik vice-president?
Goed. Dat is dat. Wat nu?
Ben ik ook advocaat? Dat klinkt moeilijk.
Tijd om te gaan. Niemand mag iets van je probleempje weten.
Elk teken van zwakte is fataal. -Waar ben ik dan geweest?
In de afkickkliniek. -Heb je dat gezegd?
Dat is hartstikke trendy. -Wacht nou. Wat doen we hier?
U bent er. Hallo. -Je secretaresse.
Ik had u niet verwacht. Welkom terug. Hier is uw appel.
Ik had nog geen begin gemaakt. Sorry.
Moet ze een begin maken? -Ga nu maar. De rest vertel ik nog wel.
Zoals wat we doen. -Ja. Dag, Mr Chapman.
Heb je het Landry-dossier? Ik heb het voor elf uur nodig.
Zo. Terug uit de afkickkliniek?
Is dat hondenhaar? Zorg dat je om elf uur terug bent.
en... terug naar de ex
Ik ben vice-president met een kantoor, een stoel, een koffiemok.
M'n secretaresse is als de dood voor me. Ik ben heel wat.
En ik krijg een borstvergroting en ik ben bang voor liften.
Hoe was jouw dag? -Ik heb een gebakje op.
Sorry dat ik zo binnenval, maar ik heb kleren nodig.
Ik wil je niet lastigvallen. Zou je m'n beha hier doorheen zien?
Je weet toch wel dat we uit elkaar zijn, hè?
Je komt namelijk telkens terug. -Ja. Ik ben zo weg.
Wat doe ik? -Iets bij Chapman en Funk.
Dat weet ik, ja. -Ik heb er vaak genoeg naar gevraagd.
Maar dan ging je traag praten, alsof ik een aap was.
Waarom zou je traag praten tegen een aap?
Ik zal de taart wel missen.
Je hebt alle verjaardagen afgeschaft.
De vriezer zat vol in beslag genomen taarten.
Ik haatte verjaardagen. -Of was dol op taart.
Ik moet naar die vergadering.
En ik wil niet klagen, maar ik doe al het werk in deze relatiebreuk.
Ik twijfel over deze kleren. Jij kent me. Past dit bij me?
Ja. -Je keek niet eens.
Het is een verbetering. -Echt waar? Hoezo?
Coco Chanel zei dat elke vrouw altijd één accessoire moet verwijderen.
Bij u was dat vaak uw waardigheid. -Bedankt voor je openhartigheid.
Moet ik m'n borsten laten vergroten? -We zijn geen vrienden.
Twintig verdiepingen.
Bedankt. Goed. Ik heb nog tien seconden.
Geen vragen, graag. Zeg me alleen wat we hier doen.
Exact wat ons wordt gezegd. Dat weet ik nu.
Andrea. Ik moet gaan bluffen. Ik zou graag weten...
Elf uur. We gaan ervoor. -We gaan ervoor.
Oké. Wie? -De gemeenteraad beslist over de kerk.
Er is bezwaar tegen het verbouwen van dat tehuis. Er komt een hoorzitting.
Onroerend goed.
Dat doen we dus.
Kliniek. Ze is nog wat labiel. -Nee. Ik snap het wel.
We moeten niet verzanden in besprekingen...
...maar daadkrachtig aan onze stad werken. Toch?
Oké. Hoe slopen we die kerk? -Helemaal niet.
Nee. We kopen de supermarkt ernaast en stoppen er een nepkerk in.
Prima, Sam. Dan is de gemeente machteloos.
Ik wil geen supermarkt kopen. -We plaatsen 'n bord. Immigratiedienst.
Dan krijg je hem straks voor niks. -Zo mag ik het horen.
Neem een voorbeeld aan Sam. Net terug en alweer helemaal fit en scherp.
Iedereen gaat naar zo'n kliniek.
Ik wil voor middernacht nieuwe ideeën zien. Prima bespreking.
Wat een snertbaan.
Klop, klop.
Dat telt niet als kloppen. -Waar kijk je naar?
Ben je je lichaam aan het ontdekken? -Nee.
Waarom zou ik implantaten willen? -Laat eens kijken.
Alsof ik ze nog nooit heb gezien. Ik heb ze zelf gemaakt. Doe open.
Klop, klop.
Ik moet me aankleden.
Er is niets mis mee. Ze zijn mooi en dat blijft zo.
Dat zit in de genen. Kijk maar.
Het doet er niet toe of ik een borstvergroting nodig heb.
Het gaat om wie ik ben. Ik weet nu wat voor werk ik doe en het bevalt me niet.
Stop er dan mee. -En dan?
Ik weet niet eens hoe ik moet doen wat ik nu doe.
En zonder werk is ze niet verzekerd. -Ga weg, Howard.
Luister. Morgen gaan we naar de spelletjeswinkel van Marjorie Law.
Ze heeft een nieuwe legpuzzel. -Ik wil niet puzzelen. Ik ben 'n puzzel.
Waar droomde ik als kind van? -Puzzels.
Die komen nog wel. Ik moet nu uitzoeken waar ik van hou.
Van mij in elk geval niet.
Je haat me. Best. -We gaan echt wel puzzelen.
Je hebt zelf gezegd dat dit een heel nieuw begin is.
Misschien moet ik doen wat ik echt wil. -Misschien wel. Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat je vanmorgen geen tijd voor me had en nu weer niet.
Op dat punt is er weinig veranderd. In je oude leven kwam ik ook niet voor.
Veel plezier vanavond.
Doe een kort rokje aan. Dan valt de bovenkant minder op.
doen: werk opzeggen
Je bent een held.
Echt waar. Ga je echt ontslag nemen?
Misschien. Is dat gek?
Alstublieft. -Wat zou je dan gaan doen?
Wat ze maar wil. Je kunt alles doen waarvan je droomt.
Je kunt Newfoundlanders redden. Of je kunt...
Dat was het. Newfoundlanders. -Hoe komt zij eigenlijk binnen?
Ze heeft gelijk. Ik kan doen wat ik maar wil.
Schrijven, schilderen, een taartjeswinkel openen.
Of een coffeeshop. Met cakejes. -Die wordt het. Doen.
Ik heb een bijna-doodervaring gehad... -Dat meen je niet. Wanneer?
Toen ik werd aangereden. -O, dat.
Alles gebeurt toch om een reden? Wat is die dan?
Misschien moet ik iets bijzonders doen. Zoals minderbedeelden helpen.
Wie bedoel je? Dwergen? Die maken het prima.
Of ik moet gewoon iets doen wat ik leuk vind. Kom op. Vind jij je werk leuk?
Als iedereen doet wat hij leuk vindt, stort de economie in.
En wat moeten de dwergen dan?
Ik doe het. Ik stap op. Wat voelt dat lekker.
Waarom heb ik dat niet eerder gedaan? -Uw creditcard is onbruikbaar.
Wat krijgen we nou?
Dertigduizend dollar schuld? Hoe is dat mogelijk?
Zal ik 'een nieuwe nier' zeggen? -Hier heb je de reden. Haren.
Make-up. Nagels. Maar vooral... schoenen.
Hamsterde ik schoenen?
Gaan ze de munteenheid binnenkort baseren op schoenen?
Weet je wat? Ik breng ze allemaal terug.
Ze moeten ze terugnemen. Sommige zijn nog nieuw.
En dan betaal ik m'n schuld af, zeg die stomme baan op...
...en ga de dwergen helpen.
Deze ook? -Nee. Die zijn leuk.
Nee, luister. Ik kan het. Waar zijn de bonnetjes?
In de bijpassende tassen.
Stomme oude ik. De oude ik heeft de nieuwe ik lelijk te grazen genomen.
Hoe kan ik opnieuw beginnen als m'n verleden telkens m'n toekomst verziekt?
Daar zeg je wat. -Nu moet ik blijven werken. Oneerlijk.
Wat is oneerlijk? -Dat ik moet werken.
Om m'n rekeningen te betalen. En om geld te verdienen.
In m'n hoofd klonk het veel oneerlijker dan hardop.
En die dwergen? -Laat maar.
Geen dwergen, niet schrijven, niet schilderen, geen cakejes.
De borstvergroting is zeker ook van de baan?
Ik heb er nog meer.
doen: werk verbeteren
Ik heb een goed idee. -Ongetwijfeld.
Ik heb het nog niet helemaal uitgewerkt, maar in de kliniek...
...kwamen regelmatig sprekers. Een van die mannen was schatrijk.
Ik mag je z'n naam niet vertellen.
Hij zei dat je altijd moet doen wat anderen niet doen.
Dus we moeten de kerk niet slopen... Ben je er klaar voor?
...maar laten staan.
Ik kan je niet volgen. -We gaan de naam Chapman en Funk...
...associëren met... -Armoede.
Ja. De armen helpen. -Arm zijn. Ben je je verstand kwijt?
Of we kijken verder dan alleen projectontwikkeling.
We kunnen een bakkerij openen. Mensen zijn dol op gebakjes.
Ik weet niet wat ze in die kliniek hebben gedaan...
...maar ik wil dat je opstaat, teruggaat en alles hoe dan ook terugneemt.
Prima bespreking.
Ging het niet goed? -De kwal.
Je moet hem bespelen. Lief lachen, een paar knoopjes open...
Elke dag twintig trappen. Ik vind dat geweldig.
Het houdt me fit en in een klein maatje. Probeer het eens.
Heb je de verslagen?
Laat m'n kantoor schilderen. De verflucht moet er morgen uit zijn.
Blijf er maar slapen, dan weet ik dat het veilig is.
Wat doe jij hier?
Ik zit hier. Vanwege Sternwood. -Dat is mijn project. Hoe...
Nee, hè? Is Chapman voor zoiets goedkoops gevallen?
Wiens idee was het, denk je?
Momentje. Er moet me even iets van het hart.
Ik was niet duidelijk genoeg. Wij weten allebei...
...dat je vrouwen beloont voor een borstvergroting.
Als je ooit nog een vrouw aanspreekt op welk lichaamsdeel dan ook...
...stap ik naar de rechter en heet dit straks Chapman, Funk en Newly.
Of alleen Funk en Newly. Newly en Funk. Wat dan ook.
Kortom: De kerk blijft? -Om te beginnen.
Nog één ding:
Is je secretaresse echt vandaag jarig? -Nee. Het gaat om het gebaar.
Ze wou niet, dus ik zei: Moet ik je dwingen om plezier te maken?
Eet een stuk taart. Of twee. De stakker.
Ze heeft suikerziekte. -Verdorie. Spuug uit.
Je bent dus weer aan het werk?
Ik zit weer in het leven.
Niet dat ik een prostituee ben. Of zoiets.
Hier ligt een kantstukje. -Ja.
Niet alles hoeft om m'n werk te draaien.
Voor die 80-urige werkweken moet je veel opofferen.
Zoals vrienden en familie.
Het is ook niet voor eeuwig.
Mensen werken nu eenmaal. En ik denk dat ik er goed werk kan doen.
Heb je veel schuld? -Puzzel nu maar.
Ik had gedroomd en ik werd lelieblank wakker.
Geen schulden en helemaal zonder zonden.
Dat klinkt helemaal te gek, maar het is klinkklare onzin.
Het verleden hoort bij het heden. We sleuren het mee als een grote hond.
sorry van je moeder liefs, Sam
We leven alleen vandaag. En als we het goed doen...
...wordt het morgen misschien ook wel wat.
Ik laat m'n borsten niet vergroten. -Nee? Mooi.
Dan moet je echt met een beha gaan slapen.