Drogi Frodo.
Spytałeś kiedyś,
czy opowiedziałem ci wszystko o swoich przygodach.
Chość to,
Co Ci mówiłem,
było prawdą,
to niecałą.
Postarzałem się, Frodo.
Nie jestem już tym hobbitem, co dawniej.
Myślę,
że powinieneś się dowiedzieć,
Jak było naprawdę.
Zaczęło się
dawno temu.
W krainie daleko na wschodzie,
jakiej dzisiaj na próżno szukać.
Było niegdyś miasto Dal.
Ze słynnymi
targami.
Pełne nieprzebranych płodów ziemi.
Spokojne i kwitnące.
Ponieważ leżało u bram
największego z królestw Śródziemia:
Ereboru.
Twierdzy Throra,
króla pod Górą. Najpotężniejszego
Z krasnoludzkich wodzów.
Thror władał pełen spokoju,
nie wątpiąc, że jego ród przetrwa,
bo przedłużali go
syn
i wnuk.
Ach, Frodo. Erebor.
Wydrążony głęboko w samej górze.
Piękno tego warownego miasta było legendarne.
Jego bogactwo kryło się w ziemi,
w klejnotach wykuwanych z kamieni
i w olbrzymich żyłach złota,
ciągnących się w skale jak rzeki.
Krasnoludy nie miały sobie równych
w wytwarzaniu niebywale
pięknych przedmiotów
z diamentów, szmaragdów, rubinów i szafirów.
Wciąż kopali głębiej,
w mrok.
I tam go znaleźli.
Serce Góry.
Arcyklejnot.
Thror nazwał go Królem klejnotów.
Uznał go za znak swojego boskiego prawa
do władzy.
Wszyscy złożyli mu
hołd.
Nawet wielki
król elfów, Thranduil.
Bogactwo krasnoludów rosło,
jednak świetność miała się ku końcowi.
Nikt nie wie, jak zaczęły się niesnaski.
Elfy mówią,
że krasnoludy ukradły ich skarb.
Krasnoludy zaprzeczają.
Twierdzą, że król elfów odmówił należnej im zapłaty.
To przykre, jak stare przymierza
się rozpadają.
Jak kończy się przyjaźń.
Dlaczego?
Powoli dni stały się gorzkie,
nastały zaś noce pełne czuwania.
Miłość Throra do złota
stała się zbyt wielka.
Zaczęła go toczyć choroba.
Choroba umysłu.
A gdy rozwija się choroba...
następują złe rzeczy.
Najpierw usłyszeli
jakby odgłos huraganu
dochodzący z północy.
Sosny na górze trzeszczały i pękały
w suchych, gorących podmuchach.
Balinie, bij na alarm.
Wezwiij straż, już!
Co to?
Smok.
Smok!
To był ognisty gad z północy.
Smaug
przybył.
Tak wielkie Żniwo śmierci
było niepotrzebne.
Ponieważ to miasto ludzi było dla Smauga niczym.
Na oku
miał inny cel.
Albowiem smoki
pożądają złota
mrocznym,
nieprzepartym pragnieniem.
Nie!
Chodź!
Erebor został utracony.
Bo smok strzeże swego łupu
tak długo, jak Żyje.
Ratuj się, kto może!
Pomóżcie nam!
Thranduil nie wystawił pobratymców
na gniew smoka.
Elfy nie pomogły tego dnia.
Ani żadnego następnego.
Pozbawione ojczyzny
krasnoludy z Ereboru przemierzały pustkowia.
Niegdyś potężne, teraz upokorzone.
Młody książę imał się pracy tam, gdzie była.
W wioskach ludzi.
Ale zawsze pamiętał dym,
unoszący się z góry pod księżycem
i drzewa skrzące się jasno jak pochodnie.
Bo widział smoczy ogień
na niebie
i miasto zamienione w popiół.
Nigdy nie wybaczhy!ł...
i nigdy nie zapomniał.
Na drugim krańcu świata
w smoki nikt nie wierzył.
W górę!
Były sztuczką czarodzieja
w noc sobótkową.
Nie straszniejsze niż wróżki.
Bilbo!
I tutaj, drogi Frodo,
na scenę wkraczam ja.
Bilbo! Bilbo.
Był to początek nieoczekiwanej przyjaźni,
która miała trwać całe Życie.
Ale to nie jest początek mojej historii. Zaczęła się...
Cóż, tak, jak mógłbyś oczekiwać.
W pewnej norze ziemnej mieszkał sobie
pewien hobbit.
Nie w brzydkiej, brudnej, wilgotnej, cuchnącej norze pełnej robaków.
To była nora hobbita.
A to oznacza dobre jedzenie, ciepłe palenisko...
i wszelkie wygody.
Dziękuję.
Co to?
To osobiste.
Zabieraj lepkie łapska.
Jeszcze nie jest gotowe.
Niegotowe do czego?
Do czytania.
A cóż to takiego?
Odpowiedzi na zaproszenia na przyjęcie.
Wielkie nieba. To dzisiaj?
Wszyscy potwierdzili.
Poza Bagginsami z Sackuville. Chcą osobistego zaproszenia.
Doprawdy? Po moim
- trupie. - Na to by
przystali.
Sądzą, że masz tunele pełne złota.
To była jedna szkatułka. | nie była pełna.
Nadal cuchnie trollem.
Co ty wyprawiasz?
Zabezpieczam się.
Raz przyłapałem ją na kradzieży sreber.
- Kogo? - Lobelię Sackville-Baggins.
Wypchała sobie kieszeń moimi łyżkami.
Okropna kobieta.
Miej na nią oko po tym, jak ja...
Kiedy...
Kiedy... co?
Nic takiego. Nic.
Niektórzy zaczynają cię obgadywać, wujku.
Uważają, że stajesz się dziwny.
Dziwny?
Nietowarzyski.
Nietowarzyski, ja? Bzdura.
Bądź grzeczny i powieś to
na bramie.
Wstęp wyłącznie dla interesantów W sprawie przyjęcia urodzinowego
Myślisz, że przyjdzie?
Kto?
Gandalf.
Nie daruje sobie fajerwerków.
Da świetny pokaz, zobaczysz.
- Cóż, idę. - Dokąd?
Do Wschodniej Ćwiartki. Zaskoczę go.
No to idź. Nie spóźnij się.
Nie pochwala spóźnień. Ja nigdy się
nie spóźniałem.
W tamtych dniach zawsze byłem na czas.
Darzono mnie szacunkiem...
i nic nieoczekiwanego...
mi się nie przydarzało.
NIEZWYKŁA PODRÓŻ
60 LAT WCZEŚNIEJ...
- Dzień dobry. - Co masz na myśli?
Chcesz mi życzyć dobrego dnia, czy oznajmiasz, że jest dobry,
czy chcę tego, czy nie?
A może chcesz powiedzieć, że ty się dziś dobrze czujesz?
Albo po prostu, że dziś należy być dobrym?
To wszystko naraz, jak mniemam.
Mogę jakoś pomóc?
To się jeszcze okaże.
Szukam towarzysza przygody.
Przygody?
Wątpię, czy ktokolwiek na zachód od Bree gustuje w przygodach.
Są paskudne, burzące ład i uciążliwe.
Przez nie można spóźnić się na kolację.
Dobrego dnia.
Że też doczekałem, by „dobrego dnia” mówił mi
syn Belladonny Tuk, jak jakiemuś sprzedawcy guzików!
Słucham?
Zmieniłeś się, ale niezupełnie na lepsze,
Bilbo Bagginsie.
Znamy się?
Znasz moje imię, choć mnie nie pamiętasz.
Jestem Gandalf.
A Gandalf znaczy...
ja.
Nie ten Gandalf, wędrowny czarodziej,
który puszczał świetne
fajerwerki? Stary Tuk strzelał nimi w noc sobótkową.
Nie wiedziałem, że nadal się tym parasz.
A co innego miałbym robić?
Co innego?
Cóż, cieszę się, że coś o mnie pamiętasz,
nawet jeśli tylko moje ognie sztuczne.
A więc postanowione.
Wyjdzie ci to na dobre.
A ja się pośmieję.
Poinformuję pozostałych.
Kogo? Co? Nie! Zaczekaj.
Nie chcemy tu
żadnych przygód. Nie dzisiaj.
Spróbuj za Pagórkiem albo po drugiej stronie Wody.
Dobrego dnia.
Dzień dobry.
Dwanaście. Dobrego dnia.
Przyjacielu.
Panie Bilbo.
Proszę sprawdzić. Ładne i twarde.
- Przywiozłem z Zachodniej Ćwiartki. - Wspaniałe.
Nie widziałeś może czarodzieja?
Wysoki. Długa, siwa broda.
Spiczasty kapelusz.
Nie widziałem.
Dwalin, do usług.
Bilbo Baggins, wzajemnie.
Znamy się?
Nie.
Którędy, chłopcze?
To tutaj?
Co
i gdzie?
Kolacja.
Powiedział, że będzie mnóstwo jedzenia.
Powiedział? Kto?
Bardzo to dobre. Jest jeszcze?
Co? A, tak, tak.
Proszę.
Nie oczekiwałem żadnego towarzystwa.
Ktoś dzwoni.
Balin,
do usług.
Dobry wieczór.
Istotnie.
Choć później może padać.
Spóźniłem się?
Na co?
Witaj, bracie.
Na moją brodę,
jesteś niższy i szerszy niż ostatnio.
Szerszy, nie niższy.
Łebski za nas obu.
Przepraszam? Nie chcę przeszkadzać.
Ale nie jestem pewny, czy dobrze trafiliście.
- Jadłeś? - Nie jestem
przeciwny gościom. Lubię ich
jak każdy hobbit.
Ale chcę ich znać, zanim mnie odwiedzą.
- Co to? - Nie wiem.
- Chyba ser. Cały niebieski. - Pokryty pleśnią.
A nie znam żadnego z was. Ani trochę.
Nie chcę być niegrzeczny, ale mówię otwarcie.
Przykro mi.
Przeprosiny przyjęte.
Lej do pełna, bracie.
Nie skąp.
- Chcesz się napchać? - Jeśli nalegasz, bracie.
- Fili. - | Kili.
Do usług.
Zapewne pan Boggins.
Nie! Nie możecie wejść! Pomyłka.
Co?
- Odwołano? - Nikt nam nie mówi.
Nic nie odwołano.
Co za ulga.
Ostrożnie.
Właśnie naostrzyłem.
Ładnie tu.
- Sam zbudowałeś? - Nie, należy do rodziny od lat.
To komoda mamy! Możesz tak nie robić?
Fili, Kili. Chodźcie, pomóżcie nam.
Pan Dwalin.
Na korytarz z tym, inaczej wszyscy nie wejdą.
- Wszyscy? llu jeszcze? - W górę. Gdzie to dać?
Nie. Nikogo nie ma w domu!
Odejdź i nachodź kogoś innego!
Mam już za dużo krasnoludów w jadalni.
Jeśli to jakiś idiotyczny Żart,
to powiem tylko, że wyjątkowo kiepski.
Wstawaj, klucho!
Gandalf.
To mój kurczak.
To moje... Nie wino!
Został ranny.
Mówisz o toporku w głowie?
Głowie? Nie, pomiędzy uszami.
Ale nogi ma zdrowe.
Odłóż to.
Odłóż.
Tylko nie dżem.
Przepraszam.
Nieco za dużo. Masz nóż do sera?
Nóż do sera? On je w całości.
Nie, to krzesło dziadka Munga. To też. Odstaw.
- Nie słyszę. - To antyk, nie do siadania.
To książka, nie podkładka. Odłóż tę mapę.
Przepraszam, panie Gandalf.
Skuszę pana filiżanką rumianku?
Nie, dziękuję, Dori. Trochę czerwonego wina.
Uwaga.
Fili, Kili.
Oin, Gloin.
Dwalin, Balin, Bifur, Bofur, Bombur,
- Dori, Nori, Ori! - Nie moje nagradzane pomidory!
Dobrze powiedziane, Bifurze.
Jest o jednego krasnoluda za mało.
Spóźnia się. Poszedł na północ, na spotkanie rodów. Przyjdzie.
Panie Gandalf, lampka czerwonego wina, wedle życzenia.
Ma owocowy bukiet.
Na zdrowie.
Bombur je już drugą gicz baranią!
Wykluczone! Nie z tej odległości!
- Zakład? - Bomburze, łap!
Niezdara!
Komu piwa? Proszę.
Powiedziałem:
„Napij się jeszcze”.
Piwo na trzy!
- Raz, dwa... - W górę!
Masz się czym pochwalić!
Przepraszam, to serwetka, nie szmata.
Pełna dziur.
Taka ma być. To ażur.
Pyszna zupa. Byle z kiełbasą.
Tam do licha z tymi krasnalami!
Mój drogi Bilbo, cóż takiego się stało?
Co? Jestem otoczony przez krasnoludy.
Co oni tu robią?
To całkiem wesoła kompania, kiedy już przywykniesz.
Nie chcę przywykać.
Spójrz na moją kuchnię. Chodnik cały w błocie.
Splądrowali spiżarnię.
Nie powiem nawet, co Zrobili w łazience.
Niemal zniszczyli rury. Nie rozumiem, co robią w moim domu!
Przepraszam. Nie chcę przeszkadzać, ale co mam zrobić z talerzem?
Daj go mnie, Ori.
Przepraszam!
To mamina zastawa
z Zachodniej Ćwiartki.
Ponad stuletnia!
Możecie przestać?
Stępicie je.
Słyszycie, chłopcy?
Mówi,
że stępimy noże.
Niech gospodarz żyje nasz!
Niechaj drzazgi lecą z flasz!
Tłuczmy szklanki, spodki, miski
A choć Bilbo Baggins płaczu Bliski
Obrus w strzępy, dzbanek mleka
Kości wkoło porozwlekać
O podłogę! Trzask i huk!
Butlę wina
Prask o próg! Buch czerepy w garnek śmiało
Szkło na drobny tłuczmy piach
A co jeszcze pozostało
O podłogę bęc i trach!
Bilbo płaczu bliski jest!
Przyszedł.
Gandalf.
Mówiłeś,
że łatwo tu trafić.
Pobłądziłem. Dwa razy.
Nie trafiłbym, gdyby nie znak na drzwiach.
Nie ma znaku. Były malowane tydzień temu.
Jest. Sam go zrobiłem.
Bilbo Bagginsie, przedstawiam przywódcę kompanii:
Thorina Dębową Tarczę.
A więc...
to ten hobbit.
Panie Baggins, dużo się pan bił?
- Słucham? - Topór czy miecz?
Co pan woli?
Jestem całkiem dobry W grze w kasztany.
Ale nie wiem, dlaczego to istotne.
Tak myślałem.
Wygląda bardziej na kupca niż włamywacza.
A jak
spotkanie w Ered Luin? Wszyscy się stawili?
Tak. Wysłannicy wszystkich siedmiu królestw.
Co powiedziały krasnoludy z Żelaznych Wzgórz?
Dain się przyłączy?
Nie przyjdą.
Mówią,
że sami musimy Wyruszyć na wyprawę.
Wyruszacie na wyprawę?
Bilbo, mój drogi, poświeć nam bardziej.
Daleko na wschodzie...
za górami i rzekami...
za lasami i pustkowiami...
wznosi się odosobniony szczyt.
Samotna Góra.
Oin odczytał znaki,
a znaki mówią, że Już czas!
Widziano kruki
wracające na górę, jak przepowiedziano.
Kiedy dawne ptaki wrócą
do Ereboru,
skończy się panowanie
bestii.
- Jakiej bestii? - Mówi
o Smaugu Okropnym.
Pierwszej i najgorszej
pladze naszej Ery.
Fruwający ogniopluj.
Zęby jak brzytwy.
Pazury Jak rzeźnicze haki.
Uwielbia drogie metale.
Wiem, co to smok.
Nie boję się. Pójdę.
Jego zadek posmakuje krasnoludzkiego żelaza!
Siadaj.
To zadanie byłoby trudne
nawet z pomocą armii,
a nas Jest tylko trzynastu.
I to nie trzynastu najlepszych
ani najmądrzejszych.
Kogo nazywasz głupcem?
Co on powiedział?
Może jesteśmy nieliczni...
ale jesteśmy wojownikami. Wszyscy!
Do ostatniego!
| zapominasz, że mamy czarodzieja w kompanii.
Gandalf musiał za młodu ubić setki smoków.
Cóż, nie. Nie powiedziałbym...
-Toile? - Co?
Ile smoków ubiłeś?
Śmiało.
Podaj liczbę.
Proszę. Dość tego!
Skoro my odczytaliśmy znaki,
to czy inni też ich nie odczytają?
Plotki już krążą.
Smoka Smauga nie widziano od 60 lat.
Oczy zerkają na wschód, na górę, oceniając,
zastanawiając się, ważąc ryzyko.
Bogactwa naszego ludu mogą być niechronione.
Mamy siedzieć, gdy inni upomną się o to, co nasze?
Czy wykorzystać szansę
na odzyskanie Ereboru?
Zapominacie, że Główna Brama jest zamknięta.
Nie ma jak
się dostać do góry.
To, drogi Balinie, nie jest do końca prawdą.
Skąd go masz?
Dał mi go
twój ojciec.
Thrain.
Na przechowanie.
Teraz jest twój.
Skoro jest klucz...
muszą być i drzwi.
Te runy mówią o ukrytym przejściu do Niższych Sal.
Jest inne wejście.
Jeśli je znajdziemy. Zamknięte krasnoludzkie drzwi są niewidzialne.
Odpowiedź jest ukryta na tej mapie,
ale ja nie potrafię jej znaleźć.
Ale są inni w Śródziemiu, którzy potrafią.
To zadanie wymaga znacznej zręczności
i niemałej odwagi.
Ale, jeśli będziemy ostrożni i sprytni, jest wykonalne.
Potrzebujemy włamywacza.
I to dobrego. Eksperta, jak mniemam.
Jesteś nim?
Kim?
Powiedział, że jest ekspertem!
Ja? Nie. Nie jestem włamywaczem. W życiu nic nie ukradłem.
Muszę się zgodzić z panem Bagginsem.
Żaden z niego włamywacz.
Nie.
Dzikie Kraje to nie miejsce dla tych, co nie umieją się bić i bronić.
Nadaje się.
Dość!
Skoro mówię, że Bilbo Baggins
jest włamywaczem,
to nim jest.
Hobbity poruszają się
niebywale zwinnie. Potrafią być niezauważone, jeśli chcą.
I podczas, gdy smok zna zapach krasnoludów,
woń hobbita jest mu obca,
co daje nam znaczącą przewagę.
Prosiliście, żebym znalazł czternastego członka
i wybrałem pana Bagginsa.
Stać go na wiele więcej
niż wskazuje wygląd.
Może nam pomóc bardziej, niż macie pojęcie.
On sam również.
Musisz mi zaufać.
Dobrze.
- Zrobimy po twojemu. - Nie.
- Daj mu kontrakt. - Ruszamy!
To zwykły wykaz.
Wydatki osobiste, czas pracy,
wynagrodzenie,
koszty pogrzebu i tak dalej.
Koszty pogrzebu?
Nie ręczę za Jego bezpieczeństwo.
Rozumiem.
I nie biorę odpowiedzialności za Jego los.
Zgoda.
„Zapłata przy dostawie w wysokości nie przekraczającej 1/14 całego zysku,
jeżeli w ogóle będą zyski”.
Sprawiedliwie.
„Kompania nie bierze odpowiedzialności za obrażenia
wynikłe podczas misji, w tym, acz nie tylko, okaleczenie...
wypatroszenie...”
Spopielenie?
Spali cię w mgnieniu oka.
Nic ci nie jest?
Nie.
Trochę mi słabo.
Wyobraź sobie skrzydlaty piec.
Potrzebuję powietrza.
Snop światła, przeszywający ból i pyk!
Jesteś kupką popiołu.
Nie.
Bardzo pomogłeś, Bofurze.
Dojdę do siebie. Chcę tylko spokojnie posiedzieć.
Siedzisz spokojnie stanowczo za długo.
Powiedz,
od kiedy serwetki i zastawa matki
stały się takie ważne?
Pamiętam młodego hobbita, który wiecznie szukał elfów po lasach.
Kładł się późno, wracał po zmroku,
znacząc drogę błotem, gałęziami i świetlikami.
Młodego hobbita, który pragnął odkryć,
co jest za granicami Shire'u.
Świat nie kryje się W książkach i mapach.
Tylko tam.
Nie mogę ot tak odejść W nieznane.
Jestem Bagginsem z Bag End.
Jesteś też Tukiem.
Czy wiesz, że twój praprapradziadek
Bullroarer Tuk był taki wielki,
że dosiadał konia?
Tak.
Dosiadał!
W bitwie na Zielonych Polach ruszył na szeregi goblinów.
Zamachnaął się kijem tak, że głowa króla goblinów
poleciała sto łokci w powietrzu i wpadła do króliczej nory.
I tak bitwa została wygrana.
A jednocześnie wynaleziona gra w goffa.
Zmyśliłeś to.
Każdą dobrą opowieść należy podkolorować.
Sam opowiesz jedną czy dwie, kiedy wrócisz.
Obiecasz, że wrócę?
Nie.
A jeżeli wrócisz...
nie będziesz już taki sam.
Tak myślałem.
Wybacz, Gandaffie, nie mogę tego podpisać.
Wybrałeś niewłaściwego hobbita.
Chyba straciliśmy naszego włamywacza.
Tak pewnie jest lepiej.
Nie mieliśmy szans.
W końcu, kim jesteśmy?
Kupcami, górnikami,
druciarzami, zabawkarzami.
Kiepskimi bohaterami legend.
Jest wśród nas kilku wojowników.
Starych wojowników.
Wolę te krasnoludy
niż armię z Żelaznych Wzgórz.
Bo gdy ich wezwałem, odpowiedzieli.
Lojalność, honor...
chętne serce.
Nie mogę prosić O więcej.
Nie musisz
tego robić.
Masz wybór.
Godnie zająłeś się naszym ludem.
Stworzyłeś nam nowe życie w Górach Błękitnych.
Życie w pokoju
i dostatku.
Życie warte więcej niż całe złoto Ereboru.
Po dziadku i ojcu, on przypadł mnie.
Marzyli o dniu,
W którym krasnoludy z Ereboru odzyskają ojczyznę.
Nie ma wyboru, Balinie.
Nie dla mnie.
Pójdziemy z tobą, chłopcze.
Dopilnujemy tego.
Ponad
Gór omglony szczyt
Lećmy
Zanim wstanie świt
By jaskiniom
Lochom, grotom
Czarodziejskie
Wydrzeć złoto!
Nagle sosen słychać
Szum
Wichrów
Nocą
Zawył tłum
I czerwonym
Żywym ogniem
Drzewa płoną
Jak pochodnie
Hura!
Podpisał: Thorin, syn Thraina. Poświadczył: Balin, syn Fundina.
Włamywacz:
Panie Bilbo, dokąd pan pędzi?
- Już jestem spóźniony! - Na co?
Wyruszam na przygodę!
Nie mówiłem? Przyjazd tutaj był stratą czasu.
To prawda!
Głupi pomysł. Brać hobbita? Niziołka?
Kto na to wpadł?
Zaczekajcie!
Czekajcie!
Podpisałem.
Wszystko wydaje się
w porządku.
Witamy, panie Baggins,
w kompanii Thorina Dębowej Tarczy.
Dajcie mu kucyka.
Nie, obejdzie się.
Dotrzymam tempa pieszo.
Zszedłem kawał świata.
Raz dotarłem nawet do Żabiej Łąki.
Nori! Płać!
- Jeszcze jedna. - Dzięki.
Co oni robią?
Zakładali się, czy przyjdziesz.
Większość stawiała, Że nie.
A co ty myślałeś?
Cóż...
Mój drogi, nie wątpiłem w ciebie ani przez chwilę.
Końska sierść. Mam uczulenie.
Chwileczkę, stać!
Musimy zawrócić.
Co
się stało?
- Zapomniałem chusteczki. - Masz.
Użyj tego.
W drogę.
Będziesz sobie musiał radzić bez chusteczek
i wielu innych rzeczy, Bilbo Bagginsie,
zanim dotrzemy do końca podróży.
Urodziłeś się
wśród łagodnych wzgórz i strumyków Shire'u.
Ale dom został z tyłu.
Przed tobą jest świat.
Witaj. Grzeczna dziewczynka.
To nasza tajemnica, Myrtle.
Nikomu nie mów.
Co to było?
Orkowie.
Orkowie?
Rozbójnicy.
Są ich tu całe tuziny.
Roi się od nich
- na pustkowiach. - Atakują
o świcie, kiedy każdy śpi. Szybko i cicho, żadnych krzyków.
Tylko dużo krwi.
Myślicie, że to zabawne?
Że nocna napaść orków to żart?
To był dowcip.
Właśnie.
Nie wiecie nic o świecie.
Nie gniewaj się na niego.
Thorin ma więcej powodów niż reszta, żeby nienawidzić orków.
Po tym, jak smok zajął Samotną Górę,
król Thror
próbował odzyskać dawne krasnoludzkie królestwo Morii.
Ale wróg nas uprzediził.
Morię zajęły oddziały orków
dowodzone przez najpodlejszego
Z ich rasy:
Azoga
Plugawca.
Olbrzymi ork z Gundabadu
poprzysiągł, że wytraci ród Durina.
Zaczął...
od ścięcia króla.
Nie!
Thrain, ojciec Thorina,
oszalał z rozpaczy.
Zaginął. Został pojmany lub zabity.
Nie wiedzieliśmy.
Nie mieliśmy przywódcy.
Pogrom i śmierć
- taki los nas czekaŁ
Wtedy go ujrzałem.
Młodego krasnoludzkiego księcia
twarzą w twarz
z Bladym Orkiem.
Sam jeden
stanął przeciwko straszliwemu przeciwnikowi.
Z pokruszoną zbroją,
miał tylko
dębową gałąź za tarczę.
Azog
Plugawiec przekonał się tego dnia,
że ród Durina nie tak łatwo pokonać.
Nasze siły natarły...
i odparły orków.
Wróg...
został pokonany.
Ale nie ucztowaro...
i nie śpiewano tej nocy,
bo liczba poległych wprawiła nas W przygnębienie.
My, nieliczni, przeżyliśmy.
Wówczas pomyślałem...
że jest ktoś, za kim mogę iść.
Jest ktoś...
kogo mogę nazwać królem.
A Blady Ork?
Co się z nim stało?
Wrócił do jamy, z której wylazł.
Ten parszywiec już dawno sczezł od ran.
Powiadom pana.
Natrafiliśmy na krasnoludzkie ścierwa.
Panie Gandalf,
nie zaradzi pan jakoś temu potopowi?
Pada, panie krasnoludzie,
i będzie padać, dopóki się nie wypada.
Jeżeli chcecie zmieniać
pogodę, znajdźcie innego czarodzieja.
Są inni?
- Czarodzieje. - Jest nas pięciu.
Najpotężniejszym z naszego zakonu jest Saruman Biały.
Jest też dwóch Błękitnych.
Zapomniałem ich imiona.
A kto jest piątym?
Radagast Bury.
Jest wielkim czarodziejem? Czy bardziej takim jak ty?
Uważam, że bardzo potężnym. Na swój sposób.
To wrażliwa dusza,
preferująca towarzystwo drzew i zwierząt.
Strzeże ogromnych połaci puszczy
na wschodzie. I dobrze czyni.
Bo zło zawsze będzie chciało znaleźć przyczółek na tym świecie.
Niedobrze. Bardzo niedobrze.
O, nie. Sebastianie.
Wielkie nieba.
Odsuńcie się! Dajcie mu
oddychać!
Nie rozumiem, dlaczego nie działa!
Przecież to nie czary!
Czary.
Ależ tak.
Mroczna i potężna magia.
Skąd, na poczciwą ziemię, wzięły się te wredne stwory?
Ze starej fortecy?
Prowadź.
Tu urządzimy nocleg.
Fili, Kili. Zajmijcie się kucami. I pilnujcie ich.
Mieszkał tu rolnik z rodziną.
Oin, Gloin. Rozpalcie ognisko.
Tak jest.
Mądrzej byłoby jechać dalej.
Zdążymy do Ukrytej Doliny.
Już ci mówiłem.
Nie zbliżę się do niej.
Dlaczego? Elfy by nas ugościły.
Dałyby strawę, łóżko, radę.
- Nic mi po ich radach. - Nie możemy
odczytać mapy. Elrond mógłby nam pomóc.
Pomóc?
Smok napadł na Erebor.
Jakiej pomocy udzieliły elfy?
Orkowie splądrowali Morię...
zbezcześcili nasze święte sale. Elfy
bezczynnie się przyglądały.
Prosisz, żebym szukał tych, którzy zdradzili mojego dziadka.
I ojca.
Nie jesteś nimi.
Nie dałem ci mapy i klucza, żebyś rozpamiętywał przeszłość.
Nie wiedziałem, że są twoje.
Wszystko dobrze? Gandalfie, dokąd idziesz?
Poszukać towarzystwa jedynego trzeźwo myślącego.
Kto to taki?
Ja, panie Baggins.
Mam dość krasnoludów na dziś.
Szybciej, Bomburze, jesteśmy głodni.
Wróci?
Długo go nie ma.
- Kogo? - Gandalfa.
To czarodziej. Wolny duch.
Pomóż nam i zanieś to chłopakom.
Dość. Nażarłeś się.
Niezły gulasz, Bomburze. Jadłem już gorsze.
Dori mógł gotować.
Bardzo śmieszne.
Co się stało?
- Mamy pilnować kuców. - Ale pojawił się drobny problem.
Było ich 16.
A jest 14.
Brakuje Daisy i Bunga.
Niedobry znak.
A ten - bardzo niedobry. Nie powiemy Thorinowi?
Nie. Nie martwmy go.
Jako nasz oficjalny włamywacz, mógłbyś to sprawdzić.
- Coś dużego wyrwało te drzewa. - Też tak sądzimy.
Coś bardzo dużego i być może niebezpiecznego.
Światło.
Tutaj.
Na ziemię.
Co to?
Trolle.
Ma Myrtle i Minty. Zjedzą je. Musimy coś zrobić.
Właśnie. Ty zrób.
Trolle z gór
są powolne i głupie, a ty mały. Nie zobaczą cię.
Nic ci nie grozi. Będziemy za tobą.
W razie kłopotów, huknij dwa razy jak sowa
i raz jak puszczyk.
Dwa razy jak sowa. Nie, dwa razy jak puszczyk...
To na pewno dobry pomysł?
Baranina wczoraj, baranina dzisiaj.
Niech sczeznę, jeśli jutro znowu nie będzie baraniny.
Przestań zrzędzić.
To nie owce. To świeża konina.
Nigdy nie lubiłem koni.
- Mają za mało tłuszczu. - Lepsze to
niż stary, żylasty farmer. Skóra i kości.
Ciągle
tkwi mi między zębami.
Uroczo. Pływający glut.
Może poprawi smak.
Kichnę jeszcze raz.
Nic z tego!
Siadaj!
Mam nadzieję, że ty je wypatroszysz.
Nie lubię brudnej roboty.
Powiedziałem: „Siadaj”!
Umieram z głodu!
Zjemy dzisiaj tę koninę?
Zamknij jadaczkę.
Zjesz to, co ci dam.
Czemu on jest kucharzem? Wszystko smakuje tak samo.
Jak kurczak.
Poza kurczakiem.
Który smakuje jak ryba!
Mówię tylko, że moglibyście czasem
podziękować.
„Wielkie dzięki, Bert.
Pyszny gulasz, Bert!”
To takie trudne?
Jeszcze
szczypta wiewiórczego łajna.
To mój grog!
Wybacz.
Wspaniała kompozycja smakowa.
Podsuń mordę.
Dobre, nie?
Dlatego to ja jestem kucharzem.
Kiszki mi marsza grają. Muszę coś przekąsić!
Mięso, potrzebuję mięsa.
Psiakość!
Bert! Zobacz, co wysmarkałem.
Ma ręce, nogi i całą resztę.
- Co to? - Nie wiem,
ale okropnie się wije.
Czym jesteś? Wyrośniętą wiewiórką?
Włamy... Hobbitem.
Włamyhobbitem?
Da się toto ugotować?
Możemy spróbować.
Na jeden kęs nie starczy.
Po odrzuceniu skóry i gnatów!
Może jest tu
więcej włamyhobbitów.
Starczą na pasztecik!
- Łap go! - Jest za szybki.
Dobra, chodź tu, ty mały...
Mam cię.
Chowają się tu jeszcze
- tacy jak ty? - Nie.
Łże.
- Nie! - Potrzymaj mu stopy nad ogniem.
Niech skamie!
Puść go!
Że co?
Powiedziałem...
puść go.
Bierzcie worki!
Do worków z nimi!
No już, wstawaj!
- Bilbo! - Nie!
Odłóżcie broń...
albo go rozerwiemy!
- Gorąco! - Nie ma co ich gotować.
Usiądźmy na nich, to zrobimy galaretę.
Należy ich podsmażyć i upiec ze szczyptą szałwii.
To konieczne?
Ładnie brzmi.
- Rozwiąż mnie. - Zjedz równego sobie!
Mniejsza z przyprawami.
Nie mamy całej nocy.
Świt już blisko. Pośpieszmy się.
Nie chciałbym zamienić się w kamień.
Zaczekajcie!
Popełniacie
potworny błąd.
Nie paktuj z nimi,
- to półgłówki! - Półgłówki?
To kim my jesteśmy?
Miałem na myśli
przyprawy.
Co z nimi nie tak?
Wąchałeś ich?
Do nich potrzeba czegoś ostrzejszego niż szałwia.
- Zdrajcał - Co ty wiesz
o gotowaniu krasnoludów?
Milczeć.
Niech mówi wymamłanyhobbit.
Sekret przyrządzania krasnoludów polega...
Tak? Mówże. Zdradź nam sekret.
Mówię. Sekret polega na tym...
żeby je najpierw oskórować!
Kpisz sobie!
Tom, podaj mi nóż do filetowania.
To ja ciebie oskóruję!
Nie zapomnę ci tego!
Co za brednie!
Zjadłem ich mnóstwo ze skórą.
Zeżryjmy ich
z butami i ubraniem.
Ma rację.
Surowy krasnolud nie jest zły.
Ładny i chrupiący.
Nie tego!
Jest zarażony.
Że co?
Ma robaki... w Jelitach.
Wszyscy mają.
Roje pasożytów, okropna sprawa.
Nie ryzykowałbym.
Powiedział: „Pasożyty”?
Nie mamy pasożytów! Sam je masz!
Co ty bredzisz, chłopcze?
Mam glisty wielkie jak moja ręka!
Moje są największe, gigantyczne!
Przeżerają nas.
Na wskroś.
To co mamy zrobić?
Puścić ich?
Myślisz,
że nie wiem, co knujesz?
Ta mała
fretka bierze nas za głupców.
Fretka?
Głupców?
Świt was zgładzi!
Kto to?
Nie wiem.
Też możemy go zjeść?
Zabieraj stopę z moich pleców.
Dokąd poszedłeś,
jeśli mogę spytać?
Rozejrzeć się.
Czemu wróciłeś?
Bo spojrzałem w tył.
Parszywa historia.
Ale wszyscy cali.
Nie dzięki twojemu włamywaczowi.
Sprytnie grał na zwłokę.
Wy na to nie wpadliście.
Musieli przyjść z Ettenmoors.
Kiedy trolle z gór wędrowały na południe?
Całą Erę temu.
Kiedy mroczniejsza siła władała tymi ziemiami.
Nie mogły się przemieszczać za dnia.
W pobliżu musi być jaskinia.
Co to za smród?
To skarbiec trollów.
Uważajcie, czego dotykacie.
Szkoda tak to
tu zostawić.
- Każdy może to zabrać. - Racja.
Nori.
Bierz łopatę.
Tych mieczy nie wykuł żaden troll.
Ani żaden spośród ludzkich kowali.
Zostały wykute w Gondolinie
przez wysokie elfy w Pierwszej Erze.
Nie ma lepszego miecza.
- Włóż ją tam. - Dobrze.
Chodźcie. Szybko.
Zakładamy lokatę długoterminową.
Wynośnmi się Z tej nory.
Idziemy.
Bofur, Gloin, Nori.
Bilbo.
Proszę.
Długość w sam raz.
Nie mogę go przyjąć.
Ostrze wykuły effy,
więc
zabłyśnie na niebiesko w pobliżu orków lub goblinów.
W życiu nie biłem się mieczem.
Ufam, że nie będziesz musiał.
Lecz jeśli będziesz, pamiętaj:
Prawdziwa odwaga to nie wiedzieć, kiedy odebrać życie...
ale kiedy je oszczędzić.
Coś się zbliża!
Gandalffie.
Trzymać się razem!
Uważajcie.
Miecze w dłoń!
Rabusie!
Pożar! Morderstwo!
Radagast.
Toż to Radagast Bury!
Co tu robisz?
Szukałem ciebie, Gandalfie.
Dzieje się Źle.
Bardzo Źle.
Tak?
Daj mi chwilę.
Myśl mi umknęła.
Miałem to
na końcu języka.
To nie myśl.
Tylko stary, głupi...
patyczak.
Zielony Las jest chory, Gandalfie.
Ogarnął go mrok.
Nic już nie rośnie.
Przynajmniej nic dobrego.
Powietrze przesiąkło rozkładem.
Ale najgorsze są pajęczyny.
Pajęczyny? Jak to?
Pająki, Gandalfie.
Olbrzymie.
Potomstwo Ungolianta albo nie jestem czarodziejem.
Poszedłem ich śladem.
Przyszły z Dol Guldur.
Dol Guldur.
Przecież stara forteca jest opuszczona.
Nie, Gandalfie.
Nie jest.
Gnieździ się tam mroczna moc,
Jakiej jeszcze nigdy
nie wyczuwałem.
To cień pradawnej grozy.
Takiej, która potrafi przyzywać duchy...
zmarłych.
Widziałem go, Gandalffie.
Z mroku...
przybył
czarnoksiężnik.
Radagaście.
Prędko! Prędko!
Zaczekajcie na mnie!
Wybacz.
Spróbuj Starego Toby'ego.
Uspokaoisz się.
Wydech.
A więc...
czarnoksięźnik. Jesteś pewien?
On nie jest...
ze świata żywych.
To był wilk? Są tu wilki?
Wilki? Nie, to nie wilk.
Kili! Strzelaj!
Zwiadowcy wargów!
Wataha orków Jest niedaleko.
Orków?
Komu poza klanem
powiedziałeś o wyprawie?
Nikomu.
Komu?
Nikomu, słowo.
Co tu się dzieje, na Durina?
Polują na was.
Musimy uciekać.
Nie możemy! Nie mamy kuców.
Pierzchły!
Odciągnę ich.
To wargowie z Gundabadu.
Dościgną cię.
A to króliki z Rhosgobelu.
Chętnie zobaczę, jak próbują.
Dalej!
Złapcie mnie!
Chodźcie!
Trzymać się razem.
Biegiem!
Ori, nie! Wracaj!
Wszyscy, chodźcie. Prędko.
Dokąd nas prowadzisz?
Krasnoludzkie ścierwa są tam!
Za nimi!
Szybko!
Biegiem!
Tam są!
Tędy!
Prędko!
Nadciąga więcej!
Kili! Zastrzel ich!
Jesteśmy otoczeni!
Gdzie Gandalf?
Porzucił nas.
Ani kroku wstecz!
Tędy, głupcy!
Chodźcie!
Szybko! Wszyscy!
Skaczcie!
Dziewięć, dziesięć.
Kili! Uciekaj!
Elfy.
Nie widzę,
dokąd prowadzi ścieżka. Idziemy nią?
No jasne!
Mądra decyzja.
Gandalffie.
Gdzie jesteśmy?
Wyczuwasz?
Tak. Czuję...
To magia.
Właśnie.
Bardzo potężna magia.
Widać światło.
Dolina Imladris!
We wspólnej mowie nosi inną nazwę.
Rivendell.
Tu znajduje się Ostatni Przyjazny Dom na wschód od Morza.
Od początku to zaplanowałeś.
Szukać schronienia u wroga.
Tu nie masz wrogów, Thorinie Dębowa Tarczo.
Jedyne uprzedzenia
w tej dolinie przyniosłeś sam.
Sądzisz, że elfy przyklasną naszej wyprawie?
Spróbują nas powstrzymać.
Oczywiście. Ale nie znamy odpowiedzi na nasze pytania.
Jeśli ma się nam powieść, musimy działać z taktem.
| szacunkiem.
Oraz sporą ilością wdzięku.
Dlatego mówienie pozostawisz mnie.
Mithrandir!
Lindir.
Zachować czujność.
Słyszeliśmy, że przeszedłeś dolinę.
Muszę mówić z Elrondem.
Mojego pana tu nie ma.
Nie ma?
A gdzie jest?
Zewrzeć szyk!
Gandalffie!
Elrondzie.
Przyjacielu!
Gdzie byłeś?
Ścigaliśmy watahę orków z południa.
Usiekliśmy wielu koło Ukrytego Przejścia.
Dziwne, że orkowie podchodzą tak blisko naszych granic.
Coś lub ktoś ich zwabił.
To mogliśmy być my.
Witaj, Thorinie, synu Thraina.
Wątpię, czy się znamy.
Wykapany dziadek z ciebie.
Znałem Throra, kiedy królował
- pod Górą. - Czyżby? Nie wspominał o tobie.
Co on mówi?
Chce nas znieważyć?
Nie, Gloinie, chce was ugościć.
Cóż,
w takim razie prowadź.
Spróbuj. Jeden kęs.
Nie lubię zielonego jedzenia.
Gdzie mięso?
Mają frytki?
Miło, że nas zaprosiłeś.
Nie mam odświętnego stroju.
Nigdy nie masz.
Panny elfickie są za chude.
Mają duże kości policzkowe
i kremową skórę.
Za mało owłosienia na twarzy.
Ta może być.
To nie panna.
Zabawne.
To Orkrist, Pogromca Goblinów.
Słynny miecz,
wykuty przez Elfy Wysokiego Rodu z zachodu, moich krewnych.
Oby dobrze ci służył.
A to
Glamdring...
Młot na Wroga. Miecz
króla Gondolinu.
Walczono nimi z goblinami w Pierwszej Erze.
Nawet nie wyciągaj.
Miecze nazywa się na cześć dokonań wojennych.
Moim mieczem nikt nie walczył?
Nie wiem, czy to miecz.
Raczej nóż do otwierania kopert.
Gdzie je znaleźliście?
W skarbcu trollów na Wschodnim Gościńcu,
tuż zanim
- napadli na nas orkowie. - A co robiliście
na Wschodnim Gościńcu?
Wybacz.
Trzynastu krasnoludów
i niziołek.
Niezwykła kompania.
To potomkowie Durina.
Wielkoduszni i porządni.
Zadziwiająco kulturalni.
Uwielbiają
- sztukę. - Zagraj inaczej.
Czuję, jakbym był na pogrzebie.
- Ktoś zmarł? - Dobrze.
Coś zaradzę.
Jest
Taka
Gospoda, przybytek wesoły
Pod starym i szarym pagórkiem
Gdzie warzą tak brązowe piwo Że Człowiek z Księżyca
Wpadł tam kiedyś z wizytą
By parę kufelków wychylić
Stajenny tam trzyma kocurka
Co wspaniale na skrzypkach gra
Suwa smyczkiem po strunach
To piszcząc wysoko
To w basach coś mrucząc
Najczęściej zaś środkiem grywając
Więc Zasunął kot
Melodię od ucha Co mogła umarłych by wskrzesić
I piszczał, i skrzypiał I tempo
Żyłował, gdy oberżysta Targał gościa
I krzyczał Że jest już po trzeciej
Elfom nic do naszych spraw.
Na litość, Thorinie,
- pokaż mu mapę. - To scheda
mojego narodu.
Ja mam chronić ją oraz jej sekrety.
A niech cię z tym uporem krasnoludów!
Twoja duma cię zgubi.
Są tu nieliczni w Śródziemiu,
którzy potrafią ją odczytać. Pokaż mapę Elrondowi.
Thorinie, nie.
Erebor?
Co wanmii kieruje,
że chcecie ją odczytać?
Głównie ciekawość.
Jak wiesz,
takie starocie zawierają czasem ukryte teksty.
Nadal umiesz odczytać starokrasnoludzki?
Litery księżycowe?
Ależ tak.
Łatwo przegapić.
To prawda.
Litery księżycowe widać tylko w świetle księżyca
w tej samej kwadrze i porze roku,
gdy je napisano.
Odczytasz je?
Te runy zapisano w przeddzień przesilenia letniego,
gdy księżyc miał kształt sierpa, prawie 200 lat temu.
Chyba było wam przeznaczone tu przyjść.
Los ci sprzyja,
Thorinie Dębowa Tarczo.
Taki sam księżyc świeci dzisiaj.
„Stań
na szarym głazie, kiedy drozd dziobem zastuka,
a zachodzące słońce ostatnim promieniem Dnia Durina
- wskaże ci dziurkę od klucza”. - Dzień Durina?
To początek roku u krasnoludów, gdy ostatni księżyc Jesieni
i pierwsze słońce zimy spotykają się na niebie.
To zła wiadomość.
Lato się kończy. WKrótce Dzień Durina.
Nadal mamy czas.
- Na co? - Odnalezienie wejścia.
Musimy stanąć w odpowiednim miejscu o odpowiedniej porze.
Wtedy i tylko wtedy można otworzyć drzwi.
A więc to wasz cel? Wejść do góry?
Co w tym złego?
Dla niektórych to niemądre.
Jak to?
Nie jesteś jedynym strażnikiem Śródziemia.
Krasnoludy, panie...
Zgubiliśmy je.
Napadły na nas elfie paskudztwa, byliśmy...
Nie chcę wymówek.
Chcę głowy
krasnoludzkiego króla!
Mieli przewagę...
Nic nie mogliśmy zrobić.
Ledwie uszedłem z życiem.
Lepiej by było...
gdybyś je stracił.
Krasnoludzkie ścierwa
wkrótce się pokażą.
Rozgłoście...
że jest cena za ich głowy.
Nie jesteś
z kompanami?
Nie będą tęsknić.
Uważają, że nie powinienem się do nich przyłączać.
Czyżby?
Słyszałem, że hobbity są bardzo odporne.
Naprawdę?
I lubią wygody domowe.
Ja słyszałem, Że nie należy szukać rady u elfów.
Że odpowiedzą dwojako.
Możesz tu zostać,
jeśli chcesz.
W kuchni ledwo sobie radzą. Prawie skończyło się wino.
Jak długo zostaną?
Nie wiadomo.
Zrobiłeś to samo.
Dori! Pomóż mi.
Bomburze!
Miałem ci powiedzieć. Czekałem
na sposobność. Zaufaj mi. Wiem, co robię.
Tak? Smok śpi
od 60 lat.
A jeśli twój plan się nie powiedzie
- i obudzisz bestię? - A jeśli się powiedzie?
Jeśli krasnoludy odzyskają górę,
będziemy bezpieczni na wschodzie.
To niebezpieczne.
Niebezpiecznie jest też nie robić nic.
Tron Ereboru to dziedzictwo Thorina. Czego się obawiasz?
Zapomniałeś?
Szaleństwo panuje w tej rodzinie.
Jego dziadek oszalał. Ojciec
zapadł na to samo.
Zagwaraniujesz, że Thorin
nie zachoruje?
Inni też muszą się wypowiedzieć. Zmiana granic
Śródziemia nie należy do nas.
Z naszą pomocą czy bez, te krasnoludy pójdą do Góry.
Postanowiły odzyskać ojczyznę.
Thorin Dębowa Tarcza nie oczekuje przyzwolenia.
Ja również nie.
Nie mnie musicie o nie prosić.
Pani Galadriela.
Mithrandir.
Minęło dużo czasu.
Mogłem się postarzeć...
ale nie pani Lórien.
Nie wiedziałem, że Elrond po ciebie posłał.
Nie on.
Ja.
Sarumanie.
Jesteś ostatnio zajęty, przyjacielu.
Powiedz, Gandalfie...
Myślałeś, że twoje plany i zamiary
pozostaną niezauważone?
Niezauważone?
Nie.
Robię tylko to, Cco uważam za słuszne.
Smok od dawna zaprząta ci myśli.
To prawda, moja pani.
Smaug sam jest sobie panem.
Ale gdyby sprzymierzył się z wrogiem,
mógłby wyrządzić straszliwe szkody.
Jakim wrogiem?
Gandalfie, wróg został pobity.
Sauron jest pokonany. Nigdy nie odzyska pełni sił.
Nie martwi cię to, że ostatni pierścień
zniknął
wraz z właścicielem?
Cztery zostały pochłonięte przez smoki,
dwa zabrał Sauron.
Nie wiemy, gdzie jest ostatni.
Thrain nosłł ten pierścień.
Bez Pierścienia Władzy
pozostałe są bez wartości.
Aby kontrolować pozostałe pierścienie,
potrzebny jest ten jeden.
Zaginął dawno temu.
Został zabrany
przez wody Anduina.
Gandalfie, od 400 lat Żyjemy w pokoju.
Z trudem wywalczonym,
kruchym.
Naprawdę panuje pokój?
Trolle zeszły z gór. Napadają na wioski, niszczą farmy.
Orkowie osaczyli nas na szlaku.
To jeszcze nie zwiastun wojny.
Zawsze musisz się wirącać,
szukać kłopotów, gdy ich nie ma.
Niech mówi.
Ujawniła się jakaś moc, znacznie gorsza niż Smaug.
O wiele potężniejsza.
Możemy ją ignorować, ale ona nie zignoruje nas, macie moje słowo.
Choroba toczy Zielony Las.
Jego mieszkańcy nazywają go Mroczną Puszczą.
I mówią...
No?
Dokończ.
Powiedz, co mówią mieszkańcy.
Mówią o czarnoksiężniku
mieszkającym w Dol Guldur.
O magu, który potrafi przyzywać zmarłych.
Niedorzeczność.
Nikt nie ma takiej mocy na tym świecie.
Ten czarnoksiężnik to zwykły śmiertelnik.
Kuglarz bawiący się czarną magią.
Też tak myślałem.
- Ale Radagast widział... - Radagast!
Nie mów mi o Radagaście Burym.
To głupiec.
Cóż, to dziwak, istotnie. Mieszka samotnie.
Nie dlatego. To z powodu
zajadania się grzybkami.
Odurzyły mu mózg
i zabarwiły zęby na żóło.
Ostrzegałem go.
Nie przystoi jednemu z Istari włóczyć się po lasach...
Masz coś.
Dostałeś to od Radagasta.
Znalazł to w Dol Guldur.
Tak.
Pokaż.
Równie dobrze mogłem mówić do siebie. Nie zwracał uwagi.
Co to?
Pozostałość z Mordoru.
Miecz z Morgulu.
Wykuty dla Czarnoksiężnika z Angmaru.
| pogrzebany wraz z nim.
Kiedy upadł Angmar,
Ludzie Północy zabrali jego ciało
i wszystko, co posiadał i pogrzebali na Rumowiskach Rhudauru.
Złożyli go głęboko w skale...
w grobie tak ciemnym...
że nikt nie miał go odnaleźć.
To niemożliwe.
Te groby obłożono potężnym zaklęciem.
Nie można ich otworzyć.
Jaki mamy dowód, że ten oręż pochodzi z grobu Czarnoksiężnika?
Żadnego.
Bo takiego nie ma.
Zobaczmy, co wiemy.
Pojedyncza wataha orków
ośmieliła się przekroczyć Bruinen.
Znaleziono miecz z zamierzchłych czasów.
I ludzki czarodziej, zwący siebie Czarnoksiężnikiem,
zamieszkał w zrujnowanaej fortecy.
To mimo wszystko niewiele.
Bardzo niepokoi mnie jednak kwestia
tej kompanii krasnoludów.
Nie przekonałeś mnie, Gandalfie.
Wątpię, czy mogę się zgodzić na tę wyprawę.
Gdyby przyszli do mnie, oszczędziłbym im zawodu.
Nie rozumiem, czemu karmisz ich nadzieją.
Odchodzą.
Tak.
Wiedziałeś.
Nie, obawiam się,
że to koniec.
Panie Elrondzie.
Krasnoludy zniknęły.
Bądźcie czujni.
Wkrótce przekroczymy kresy Dzikiego Kraju.
Balinie, znasz te ścieżki. Prowadź.
Panie Baggins.
Radzę się śpieszyć.
Podążysz za nimi.
Tak.
Słusznie pomagasz Thorinowi Dębowej Tarczy.
Ale obawiam się, że ta wyprawa
zbudziła moce, których jeszcze nie rozumiemy.
Zagadka miecza z Morgulu musi zostać rozwiązana.
Coś rusza się w cieniu, ukryte przed naszym wzrokiem.
Nie pokazuje się.
Jeszcze nie.
Ale z każdym dniem rośnie w siłę.
Musisz uważać.
Mithrandirze?
Dlaczego niziołek?
Nie wiem.
Saruman uważa, że tylko wielka moc
może powstrzymać zło.
Ja przekonałem się, Że nie.
Odkryłem, że to drobne rzeczy,
codzienne uczynki zwykłych ludzi
odpędzają mrok.
Proste gesty dobroci i miłości.
Dlaczego Bilbo Baggins?
Może dlatego, że się boję.
A on dodaje mi odwagi.
Nie bój się, Mithrandirze.
Nie jesteś sam.
Jeśli będziesz potrzebował mojej pomocy...
zjawię się.
Dalej! Ostrożnie!
Musimy znaleźć
schronienie!
Uwaga!
Uważaj, bracie!
Trzymajcie się!
To nie burza z piorunami!
To bój!
Patrzcie!
A niech mnie.
Legendy mówią prawdę!
Olbrzymy! Kamienne olbrzymy!
Ukryj się, głupcze!
Trzymajcie się!
Co się dzieje?
Chwyć moją dłoń!
Prędko!
Biegiem. Uciekajcie!
Uwaga!
Nie spadnijcie!
Skaczcie!
No już!
Trzymajcie się!
Nie!
Kili!
Nic im nie jest! Żyją!
Gdzie Bilbo?
Gdzie Hobbit?
Tam!
Wyciągnijcie go!
Chwyć mnie za rękę!
Bilbo!
Balinie!
Chwytaj!
Trzymam cię!
Chwytaj!
W górę, chłopcze.
Myślałem, że już po włamywaczu.
Już po nim, od kiedy opuścił dom.
Nie powinien był jechać.
Nie należy do nas.
Dwalinie!
Wygląda na bezpieczną.
Sprawdź głębiej.
Górskie jaskinie rzadko są niezajęte.
Nic tu nie ma.
Dobrze. Rozpalmy ogień.
Żadnego ognia. Nie tutaj.
Wyśpijcie się.
Ruszamy o brzasku.
Mieliśmy poczekać w górach na Gandalfa.
Taki był plan.
Plany się zmieniają.
Bofurze, pilnujesz jako pierwszy.
Zapach Jest świeży!
Przeszli przez przełęcz.
Dokąd się wybierasz?
Wracam do Rivendell.
Nie możesz teraz zawrócić.
Należysz do kompanii.
Jesteś jednym z nas.
Czyżby?
Thorin miał rację, że nie powinienem iść.
Nie jestem Tukiem,
tylko Bagginsem. Co sobie wyobrażałem?
Niepotrzebnie wyszedłem z domu.
Tęsknisz. Rozumiem.
Nie rozumiesz. Żaden z was.
Jesteście krasnoludami! Nawykliście do tego.
Do życia w drodze,
koczowania, braku własnego miejsca!
Wybacz, nie...
Masz rację.
Nie mamy swojego miejsca.
Życzę ci powodzenia.
Naprawdę.
Co to?
Wstawać!
Uwaga!
Precz!
Ścierwa!
Precz!
Zapłacisz za to!
Już dobrze, nie pchajcie.
Zabieraj te łapska! Puszczaj!
Zostaw!
Zaśpiewamy piosenkę.
Ciap! Klap! Mrucz, sap!
W dół, w dół, w nasz gród
Męcz, jęcz
Tnij
Ćwicz!
W dół, w głąb, w spód
W loch
W głąb, na sam spód
Szach, mach Tnie bicz
Ciach, prach Męcz, ćwicz
W dół, w głąb, w spód, w loch
W głąb, na sam spód
Młot w łeb aż chrup!
Ach! Cóż za łup!
Tnij, bij
Szarp i rwij
Trzask, prask, w pył, w proch
Nasz wrzask, nasz śmiech Z grot grzmi sto ech
W dół, w głąb, w spód, w loch
W głąb, na sam
Spód
Miła, prawda?
Sam skomponowałem.
To nie piosenka.
To abominacja.
Abominacja.
Mutacja. Dewiacja.
Tyle tu znajdziecie.
Któż to ośmielił się wejść uzbrojony do mojego królestwa?
Szpiedzy?
Złodzieje?
Zabójcy?
Krasnoludy, Wasza Nieprawość.
Krasnoludy?
Byli we Frontowym Przedsionku.
Nie stójcie tak! Przeszukać ich.
Każdy zakamarek,
każdy schowek!
Zdaje się,
Wasza Wielkość,
że to przyjaciele elfów.
„Zrobiono w Rivendell”.
Nie podarowali go.
Wziąłem tylko parę pamiątek.
Co tu robicie?
Spokojnie. Ja się tym zajmę.
Co? Co to?
Żadnych sztuczek. Chcę znać prawdę.
Mów głośniej.
Zmiażdźżyli mi trąbkę.
Zaraz ciebie zmiażdżę!
Jeśli chcesz się czegoś dowiedzieć, ze mną mów.
Jesteśmy w podróży.
Na wycieczce.
Chodzi o to, że podróżowaliśmy.
Ale nas zatrzymano. Powinniśmy już być
- w Dunland. - Cisza.
W zeszły wtorek.
Odwiedzamy krewnych.
Pociotków ze strony matki.
Zamknij się.
Bardzo dobrze. Skoro nie chcą mówić, wyciśniemy to z nich.
Przynieście szarpacz!
Przynieście łamacz kości.
Zacznijcie od najmłodszego.
Zaczekaj!
No, proszę...
Patrzcie tylko.
Thorin, syn Thraina, wnuk Throra,
król pod Górą.
Ale zapomniałem. Nie masz już góry.
I nie jesteś królem,
tylko nikim,
tak naprawdę.
Znam kogoś, kto da sporą sumkę za twoją głowę.
Samą głowę.
Bez ciała.
Być może wiesz, o kim mówię.
To twój stary wróg.
Blady Ork, dosiadający białego warga.
Azog Plugawiec został pokonany.
Poległ w bitwie dawno temu.
Sądzisz, że jego plugastwa dobiegły końca?
Powiadom Bladego Orka.
Powiedz, że mam coś dla niego.
Tak!
Gollum, gollum!
Paskudne gobliny!
Lepsze to niż stare gnaty, skarbie.
Lepsze niż nic!
Za dużo kości, skarbie! Za mało mięsa!
Milcz! Oskóruj go.
Zacznij od głowy.
Ziemia zmarznięta Stopy nam pęta
I rani ręce
Głazy jak gnaty Które przed laty
Były czymś więcej
Zimny jak śmierć Nie dyszy pierś
Smaczny jest wielce
Cóż za szczęście,
mój skarbie!
Smaczny kawałek mięska.
Gollum, gollum!
Odejdź! Cofnij się.
Ostrzegam,
nie zbliżaj się.
Ma elficki miecz.
Ale to nie elf.
Nie elf.
Co to takiego, skarbie?
Co to?
Nazywam się Bilbo Baggins.
Baggins?
Cóż to takiego Baggins, skarbie?
Jestem hobbitem z Shire'u.
Lubimy gobliny, nietoperze i ryby. Ale nie jedliśmy jeszcze hobbita!
Czy jest delikatny? Soczysty?
Nie zbliżaj się!
Użyję go, jeśli będę musiał.
Nie chcę kłopotów,
rozumiesz?
Pokaż, jak stąd wyjść, a pójdę sobie.
Czemu? Zgubił się?
Tak. I chcę się jak najszybciej odgubić.
Znamy! Znamy bezpieczną drogę dla hobbita.
Bezpieczne
przejście przez mrok. Zamknij się!
Nic nie mówię.
To nie było do ciebie.
Owszem, było, skarbie. Było.
Nie wiem, co to za zagadki,
ale...
Zagadki?
Uwielbiamy zagadki, prawda, skarbie?
Czy on lubi zagadki? Lubi?
Lubi się bawić?
Może.
Korzeni nie widziało niczyje oko,
A przecież to coś sięga bardzo wysoko,
Od drzew wybujało wspanialej,
Chociaż
Nie rośnie wcale.
Góra.
Tak, tak!
Jeszcze jedna?
Teraz ty!
Spytaj nas.
Nie! Dość zagadek.
Zabij go.
Zabij od razu!
Nie!
Nie. Chcę się pobawić.
Chcę. Widzę...
że jesteś w tym bardzo dobry.
Więc może...
pobawimy się w zagadki?
Tyija.
Tak! Tylko my.
Właśnie!
A jeśli wygram...
wskażesz mi drogę wyjścia, tak?
Dobrze!
A jeśli przegra?
Co wtedy?
Jeżeli przegra, skarbie, zjemy go!
Jeśli Baggins przegra, zjemy go w całości.
Zgoda.
Baggins pierwszy.
W czerwonej stajni trzydzieści białych koni.
Kłapie,
Tupie,
A czasem Zze strachu dzwoni.
Zęby?
Zęby!
Tak, mój skarbie!
Ale my
mamy tylko dziewięć.
Nasza kolej.
Nie ma skrzydeł, a trzepocze,
Nie ma ust, a mamrocze,
Nie ma nóg, a pląsa,
Nie ma zębów,
A kąsa.
Chwileczkę.
My wiemy! My wiemy!
Zamknij się!
Wiafr.
Towiatr,
rzecz jasna.
Bardzo mądry
ten hobbit.
Bardzo mądry.
Pudełko bez zawiasów,
Klucza ani wieka,
A przecież skarb złocisty
W środku skryty czeka.
Pudełko.
Pudełko. Wieko i klucz.
No i?
Trudna.
Pudełko. Klucz.
Poddajesz się?
Daj nam szansę, skarbie!
Jajko!
Miękkie, kruche
jajeczka. Takl!
Babcia uczyła nas,
jak je wysysać!
Mamy jedną
dla ciebie.
Coś, przed czym w świecie nic nie uciecze,
Co gnie żelazo,
Przegryza miecze,
Pożera ptaki,
Zwierzęta, Ziele,
Najtwardszy kamień na mąkę miele.
Odpowiedz.
Daj mi chwilę, proszę. Ja tobie dałem.
Pożera ptaki... Ptaki? Zwierzęta, ziele.
Tej nie znam.
Czy jest smakowity?
Czy jest apetyczny?
Czy da się go zgryźć?
Daj pomyśleć.
Nie wie.
Baggins nie wie.
Czas się skończył.
Czas.
Odpowiedź
to czas.
Nie była taka trudna.
Ostatnie pytanie.
Ostatnia szansa.
Dobrze.
Pytaj.
- Pytaj! - Dobrze, dobrze.
Co mam
W kieszeni?
To nieprzepisowo.
Nieprzepisowo! Wbrew
zasadom!
Zadaj inne pytanie.
Nie.
Powiedziałeś: „Zadaj pytanie”. To moje pytanie.
Co mam w kieszeni?
Trzy szanse, skarbie. Musi nam je dać!
Trzy szanse. Proszę, zgaduj.
- Dłoń! - Źle.
Jeszcze raz.
Ości, zęby goblinów, muszie, skrzydła nietoperzy...
Nóż! Zamknij się!
Znowu Źle. Ostatnia szansa.
Sznurek.
Albo nic.
To dwie odpowiedzi. Obie złe.
A więc...
Chodź, wygrałem.
Obiecałeś wskazać drogę.
Obiecaliśmy, skarbie?
Obiecaliśmy?
A co ma w kieszeni?
Nie twoja sprawa.
Straciłeś szansę.
Straciłem?
Gdzie on jest?
Nie!
Gdzie on jest?
Nie!
Stracony!
Przekleństwo! Nieszczęście!
Mój skarb
się zgubił!
Co zgubiłeś?
Niech nie pyta! Nie jego sprawa!
Nie! Gollum,
gollum!
Co on tam ma...
W swojej paskudnej...
małej kieszeni?
Ukradł go.
Ukradł go!
Kości złamiemy
Skręcimy kark
Skórę wam wychłoszczemy
Wbijemy na hak
Tu umrzecie
I nie odnajdzie was
Nikt
Tak załatwiamy sprawy
W mig
Znam ten miecz!
To Pogromca Goblinów!
Siekacz!
Ostrze, które cięło
po tysiącach karków! Sieczcie ich!
Bijcie! Zabijcie!
Zabijcie wszystkich!
Oderżnij mu głowę!
Weźcie broń.
Walczcie.
Walczcie!
Ma Młot na Wroga! Zabijacz!
Świeci jak słońce!
Thorinie!
Za mną. Prędko!
Biegiem!
Daj go nam!
Jest
nasz.
Jest nasz!
Złodziej!
Baggins!
Prędko!
Szybciej!
Pal!
Naprzód!
Przetnijcie liny!
Pośpieszcie się!
- Biegiem! - Bomburze!
Prędko!
Skaczcie!
Skacz, chłopcze!
Dalej!
Pchajcie!
Uwaga z tyłu!
Myśleliście, że mi uciekniecie.
Co zrobisz teraz, czarodzieju?
Wystarczy.
Mogło być gorzej.
A niech to!
To chyba kpiny!
Gandalffie!
Za dużo ich. Nie damy rady.
Tylko jedno nas uratuje: słońce!
Biegiem! Wstawaj!
Balinie.
Szybciej!
Zaczekaj!
Skarbie! Zaczekaj!
Prędko!
Tędy.
No dalej.
Chodźcie. Szybko.
Dobrze!
Baggins!
Złodziej!
Przekleństwo! Nienawidzimy go na zawsze!
Pięciu, sześciu, siedmiu, ośmiu.
Bifur. Bofur. To dziesięciu.
Fili, Kili! Dwunastu.
I Bombur. Trzynastu.
Gdzie Bilbo?
Gdzie nasz hobbit?
Przeklęty niziołek!
Zgubił się?
Myślałem, że jest z Dorim!
Nie zwalaj na mnie.
Gdzie go widziałeś?
Chyba się wymknął, kiedy nas pochwycili.
Co się stało?
- Mów! - Ja ci powiem.
Pan Baggins ujrzał szansę
i ją wykorzystał!
Od samego początku myślał tylko
o miękkim łóżku i ciepłym kominku.
Już nie zobaczymy naszego hobbita.
Jest daleko.
Nie.
Wcale nie.
Bilbo Baggins.
Nigdy tak się nie cieszyłem na czyjś widok.
Bilbo.
Myśleliśmy, że zginąłeś.
Jak się przemknąłeś koło goblinów?
Właśnie.
Czy to ma znaczenie? WróciŁ
Ma.
Chcę wiedzieć.
Po co wróciłeś?
Wiem, że we mnie wątpisz. Od początku.
Masz rację. Często myślę o Bag End.
Tęsknię za książkami.
Fotelem. I ogrodem.
To moje miejsce.
Dom.
Dlatego wróciłem. Bo...
wy go nie macie. Domu.
Został wam zabrany.
Ale postaram się pomóc wam go odzyskać.
Do ataku!
Na strzępy ich!
Z patelni...
W ogień. Uciekajcie.
Uciekajcie!
Na drzewa!
Wszyscy!
Wspinajcie się! Bilbo!
Szybko!
Zbliżają się!
- Nie spadać! - Trzymajcie się, bracia!
Azog.
Czujesz?
Ten zapach strachu?
Pamiętam, że twój ojciec nim cuchnął...
Thorinie, synu Thraina.
Niemożliwe.
Ten jest mój.
Resztę zabić!
Wypijcie ich krew!
Wali się!
Fili!
O, nie!
Panie Gandalf!
Nie, Dori!
Ratunku!
Nie!
Thorinie! Nie!
Przynieś mi jego głowę.
Zabijcie go.
Nie.
Thorinie!
Thorinie.
Niziołek?
Nie bój się.
Bilbo tu jest.
Bezpieczny.
Ty!
Co ty wyprawiasz?
Omal
nie zginąłeś!
Nie mówiłem, że będziesz ciężarem?
Że nie przetrwasz w Dzikich Krajach?
Że nie należysz do nas?
Nigdy w życiu tak się nie myliłem.
Przepraszam, że w ciebie wątpiłem.
Sam bym wątpił.
Nie jestem bohaterem
ani wojownikiem.
Nawet nie włamywaczem.
Czy to jest to, co myślę?
Erebor.
Samotna Góra.
Ostatnie potężne królestwo krasnoludów
w Śródziemiu.
Nasz dom.
Kruk!
Ptaki
wracają do góry!
Drogi Oinie,
to drozd.
Uznamy to za znak.
Dobrą wróżbę.
Słusznie.
Wierzę, że najgorsze za nami.
Pamięci Mike'a Turnera, który pomógł nam nakręcić film.
Spoczywaj w pokoju
Tekst polski: Artur Wierzchowski