>> DarkProject SubGroup << >> Mroczna Strona Napisów <<
www.Dark-Project.org
ZACHODNI BRZEG
Tłumaczenie: Igloo666
/PIWNICA 51
Na razie, mamo.
Do zobaczenia. Nałóż kaptur, bo na dworze zimno.
Ostatnie okrążenie. Kontroluj oddech.
- Spokojnie, Marie. - Jestem spokojna.
61,05. Fantastycznie. Powtórz to w sobotę, a bez problemu osiągniesz 4,08.
A potem będziesz w drodze do Portugalii!
Mistrzostwa Europy na twoim pierwszym roku jako seniora to niezłe osiągnięcie.
- O ile wszystko się powiedzie w sobotę. - Przestań się zamartwiać.
No dalej, pobiegaj trochę, by ochłonąć. Niech żyje Portugalia!
Przepraszam, ale Frank schował mi ubranie. Zastanawiałem się, czy go tu nie ma.
Nie ma.
Mogę pożyczyć twój ręcznik? Będę mógł poszukać ubrań.
O rany.
Wypiorę go i ci odniosę. Może w sobotę?
- Mam wtedy zawody. - A potem?
- Będę odzyskiwać siły. - Jesteś niezbyt towarzyska, co?
Zawsze widzę cię tu samą.
No dobra, dzięki za ręcznik. Do zobaczenia.
Nie musisz iść na ten weekend do ojca.
Jest zbyt zajęty nagraniami.
- Dla jakiego zespołu? - Nie wiem.
63, 64, 65. Biegnij, Marie.
Dałaś radę, Marie. 4,8 minuty. Zakwalifikowałaś się do Portugalii!
- Co jest? - Mogłam być pierwsza.
Dzisiaj to nie ma znaczenia.
Anja ma 29 lat. I jest trzykrotną mistrzynią Belgii. Czego się spodziewałaś?
- Za 2 albo 3 lata... - Mogłam wygrać. Źle wystartowałam.
No to co? Masz 22 lata, Marie.
Nie możesz zawsze wygrywać.
Inaczej wypaliłabyś się przed ukończeniem 24 lat.
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Jakbyś zawsze odrzucała radość.
Mam być typową flamandzką dziewczyną, która cieszy się z drugiego miejsca?
Pieprz się, Marie!
Niezłe zawody. Dostałaś się.
- Tak. - Gratulacje. To chyba dobrze, nie?
- Jak wracasz do domu? - Szłam właśnie na autobus.
Chodź, podwiozę cię.
- Możesz się tu zatrzymać. - Tutaj?
Czekaj.
Trzymaj. Możesz do mnie zadzwonić, gdybyś chciała kupić samochód czy coś.
- Dzięki. - Jestem Bobby.
A ja Marie.
- Dzięki, że przyszedłeś na zawody. - Nie ma sprawy.
Pa.
Masz ładne kostki.
Prawie brak magnezu, niski poziom żelaza. Niedobrze z twoją krwią.
- Co to może być, wirus? - Wirus, zmęczenie, FAS.
Musimy przeprowadzić kolejne testy krwi. Ale twój system odpornościowy jest słaby.
Musisz odpoczywać.
Nie może. Za trzy tygodnie jedzie na Mistrzostwa Europy.
To będzie niemiła wiadomość, ale musisz o tym zapomnieć, Marie.
Musisz odpoczywać przez co najmniej miesiąc.
Cholera!
- A co, jeśli polepszy mi się za 2 tygodnie? - Jesteś kompletnie wyczerpana.
Miałaś w tym roku okres tylko trzy razy. W tym ostatni 10 tygodni temu.
Większość topowych zawodniczek ma ten problem.
Możliwe. Ale jeśli będzie tak dalej, może nigdy nie mieć dzieci.
To twoja wina.
- Za dużo od niej wymagasz. - Trenuje profesjonalnie.
- To moja wina. - Wcale nie. Jesteś wciąż dzieckiem.
Pozwól, że to zrobię!
- Chyba coś mogę jeszcze robić! - Dam sobie radę sama.
Nie znam nikogo, kto mieszka na zachodnim brzegu.
Moja babcia jest tutaj dozorczynią. Mam więc dobre warunki, jeśli chodzi o czynsz.
- Tędy? - Nie, tędy.
Ale duży salon!
Nie umeblowałem go jeszcze porządnie, bo mieszkam tu dopiero od miesiąca.
To moi rodzice.
Mój ojciec był dziekanem w bractwie łuczniczym, i to po nim odziedziczyłem.
Musi być z ciebie dumny.
Rodzice zginęli, kiedy miałem 15 lat. Wypadek samochodowy.
Przykro mi to słyszeć.
W porządku.
Przyniosę coś do picia.
Jeśli będziesz chciała, żebym zawiózł cię do domu, powiedz.
Cieszę się, że tu jesteś, Marie.
Ja też.
Jeśli chcesz, możesz się zatrzymać tutaj. Dopóki nie powrócisz do pełni sił.
Sama nie wiem...
- Co robisz? - Idę kupić parę kiełbasek.
- Czyli zostajesz? - Ale nie robię prania!
- Oczywiście, że nie. Jesteś na wakacjach. - Po drugiej stronie rzeki.
Do zobaczenia za chwilkę.
/Mówi Bieke.
Mamo, to ja. Wiem, że powinnam zadzwonić, ale...
Spędziłam noc u koleżanki. Myślę, że zostanę tu jeszcze jakiś czas.
Ale wpadnę potem do ciebie, dobrze? No to pa.
Mam list do Helli Govaerts, skrzynka numer 16.
Ale na skrzynce napisane jest "Robert D'Hondt". Wie pani dlaczego?
- To pewnie poprzedni lokator. - A list wysłano na stary adres!
Czekaj!
Kurwa!
- Co robisz? Mieszkasz tutaj? - Tak.
Z. Bobbym D'Hondtem.
Numer 12.
Zatem w porządku. Mieszkasz z Bobbym!
Myślałem, że Bobby sprowadzi sobie kogoś innego.
Dobrze, że do nas należysz.
Jest tu pełno dziwaków.
Ej, ty!
- Zostawiłaś je na skrzynce pocztowej. - Dzięki.
- Witaj. - Dziwnych masz sąsiadów.
To zachodni brzeg, skarbie.
Wziąłem zwolnienie chorobowe. Wyskoczymy gdzieś?
To prawda, że byłaś piąta na Mistrzostwach Świata Juniorów?
Miałam nadzieję, że będę trzecia.
- Byłaś piąta na świecie. - No tak.
- Ale nikt o tym nie wie. - Niesamowite...
Jest to także uczucie, że nie możesz się na coś załapać.
Wiesz, że gdzieś tam ludzie świetnie się bawią,
ale nigdy nie będziesz jednym z nich.
Chyba każdy z naszego pokolenia ma takie uczucia.
No...
Jak już wydobrzeję, nikt mnie nie zechce.
- To prawda! - Biedactwo!
- Cholera! - Siedem! Przekroczyłeś limit!
Co to za głupia gra?
Cześć, mamo.
- Zaczekaj no. - Wpadłam po parę rzeczy.
- Marie. - Mamo, przebieram się.
- Od kiedy się znacie? - Już jakiś czas.
- Czym się zajmujesz, Bobby? - Sprzedaję samochody.
- Samochody? - Tak.
Nigdy bym nie pomyślał, że ma pani sklep dla wegetarianów.
Czemu nie?
Tacy ludzie wyglądają zazwyczaj ponuro i bezbarwnie.
- A pani wygląda wspaniale. - Dziękuję.
Właśnie się zapoznawaliśmy.
- Do zobaczenia. - Nie powinnaś mnie zapytać o zgodę?
Mamo, jeśli będę tu leżeć miesiąc jak kołek, oszalejemy oboje!
Chodź.
Miło było panią poznać. Do widzenia.
Witaj, Bobby.
Cześć, babciu,
- Wpadłem po klucz dla Marie. - Wejdźcie.
- Siadajcie. - Nie mam czasu, wpadłem tylko po klucz.
- Cukierka? - Daj klucz, babciu.
Biegasz, prawda? Dużo mi o tobie opowiadał.
Zadzwoń też do Krabbeke Slijk i powiadom o uczcie bractwa.
W porządku, przedzwonię.
Mawia też, że inne dziewczyny przy tobie to jak stare pociągi.
Dyszą i kopcą. I parują!
I dalej mówi: "Marie jest jak te japońskie pociągi,
co zasuwają przez cały kraj".
I to 800 kilometrów na godzinę. Po prostu suną w powietrzu.
- Trzymaj się, ptaszyno. - Marie jest kontuzjowana, babciu.
- Staram się odwrócić jej uwagę od tego. - Przepraszam, Marie.
- W porządku. - Nie powinnam tego mówić.
Ale wydobrzej raz dwa.
Muszę lecieć do pracy.
- Pa. - Pa.
Nie przeszkadzamy, prawda? Jeśli tak, proszę powiedzieć..
- Nie, nie. - Jesteśmy sąsiadami.
Zrobiłam za dużo soku owocowego, a szkoda byłoby go wylewać.
To bardzo miłe z pani strony.
- Wejdziecie? - Na chwilę.
Połóż, Katrien. Usiądź.
Ma pani adres jakieś Helli, która tu mieszkała? Przyszedł do niej list.
- O niczym nie wiesz? - O czym?
- Hella zniknęła. - Jak to zniknęła?
Po prostu zapadła się pod ziemię.
Policja rozpytywała nas o nią, no ale cóż...
Nie znaliśmy jej za dobrze.
Wprowadzanie się do mieszkania, w którym zaginął poprzedni lokator, musi być dziwne.
Nigdy nie wiadomo, czy ta osoba nie wróci.
- I słuch po niej zaginął? - Dokładnie.
Zaczekaj chwilę.
Proszę.
To numer jej chłopaka, Dirka.
Mówił, żeby dać mu znać, jeśli cokolwiek do niej przyjdzie.
Szczerze mówiąc, nie lubię tak wydzwaniać, a ten cały Dirk...
Coś z nim jest nie tak.
Co jest w skrzynce?
Nie wiem. Kiedy dowiedziałam się, że będzie nowy lokator, przejrzałam miejsce i je znalazłam.
Było pod zlewem.
Cóż, powinniśmy już iść.
- Pożegnaj się z Marie. - Pa.
- Do widzenia. - Pa, Katrien.
- Hej, kochanie! - Nie rób tak, Bobby!
Kupiłem małże na ucztę.
Nie wydajesz się uradowana na mój widok.
Wiedziałeś, że poprzednia lokatorka zaginęła?
- Ale o co chodzi? - Wiedziałeś?
- Tak. Dzięki temu mogłem wynająć to miejsce. - I nic mi nie powiedziałeś?
Co za różnica, czy ktoś ją potrącił, czy gdzieś utonęła?
- Dostałem miłe mieszkanko ze zniżką. - Nie rozumiem twojego podejścia do tego.
O co chodzi?
Nigdy wcześniej nie kupowałem nikomu kwiatów.
Ładnie.
Jest dzisiaj dobry koncert, jeśli chcesz się wybrać.
Mój tata jest basistą.
- Poważnie? - Tak.
Trzymaj.
Teraz pracuje głównie w studio, ale w 1987 partnerował Johnny'emu Hallidayowi.
Naprawdę?!
- To ty? - Tak.
Moi rodzice się rozwiedli.
Mama twierdzi, że faceci nie mogą dogadać się z silnymi kobietami.
Ja natomiast uważam, że żaden facet nie potrafi dogadać się z moją mamą.
Tęsknisz za rodzicami?
Tak, ale myślę, że kiedyś wrócą i będą wieść lepsze życie.
- Naprawdę w to wierzysz? - Oczywiście.
- Że ludzie wracają z zaświatów? - Tak. Dostają szansę na poprawę. Trzymaj.
Patrz.
To smok, zjadający własny ogon.
Każdy początek jest nowym końcem.
- Rozmawiam z Dirkiem? - Tak.
Mieszkam obecnie w dawnym mieszkaniu Helli Govaerts.
- Przyszedł do niej list. /- Od kogo?
Z archiwum "Antwerp Gazette".
Mam go otworzyć?
/W porządku.
Jest tu fotokopia wraz z notatką.
"Dowiedzieliśmy się tego o budynku. Może panią zainteresować".
/BUDYNEK NIEMAL UTONĄŁ /W CZARNYM BŁOCIE
/Halo?
/- Halo? - Jest tu także jej pudełko.
- Może chciałbyś po to wpaść? /- Nie wolałbym nie...
/- Nie, wyrzuć to. - Dobrze.
/I nie dzwoń już do mnie, dobrze?
/PIWNICA 51
/- Halo? - Cześć, Bobby.
/Cześć, kochanie. /Mam klienta, wybacz.
W porządku, zadzwonię później.
62. Możesz biec szybciej, Roel.
Witaj.
- Jakieś wieści? - Nie, nie mogą nic znaleźć.
Najwyraźniej nigdy nie jest łatwo w takich przypadkach.
Powiedzieli, że będą szukać dalej.
- A jak ty się czujesz? - Dobija mnie bezczynność.
- Kiedy jedziecie do Portugalii? - Za dwa tygodnie.
- Dobry jest? - Tak, ma już kontrakt.
Trochę pajacuje, ale wybijemy mu to z głowy.
Muszę już lecieć. Gdybyś czegoś potrzebowała...
Nie możesz zasnąć?
Nie zmęczyłam się wystarczająco.
Zaczynam jutro biegać. Tak troszeczkę.
- Lekarz się zgadza? - Odrobina biegu nikomu nie zaszkodzi.
- To nie będą długie biegi. - W porządku.
- To chrząstka. - Jest aż tak źle?
Mogło być gorzej. Przynajmniej niczego nie zerwałaś ani nie złamałaś.
Ale wyleczenie kolana to 2 miesiące ćwiczeń.
- Dwa miesiące? - Chrząstka to jak łożysko dla koła.
Jeśli się uszkodzi, koło nie będzie się obracać.
Nie będzie łatwo, Marie.
Napiszę do twojego lekarza i zalecę kilka ćwiczeń rehabilitacyjnych na basenie.
- Wiedziałaś, że nie możesz biegać! - Nie mogłam spać przez tę bezczynność.
Powinnaś ze mną o tym porozmawiać! To nie w porządku!
- Spójrz na swojego kolano! - Stary, wyluzuj.
Wyjeżdżam do Portugalii. Po powrocie musimy poważnie porozmawiać.
- Siadaj, sos jest prawie gotowy. - Co ty tu robisz?
Pomyślałam, że przyda ci się pomoc.
A twój osteopata powiedział mi, że masz kontuzjowane kolano.
Usłyszałam to od niego!
A co z Bobbym? Będzie niedługo?
- Inaczej jedzenie wystygnie. - Jest ze swoim bractwem, zje tam.
- Mogłaś mnie uprzedzić. - Mogłaś mnie zapytać, zanim przyszłaś.
- A więc jest o jeden talerz za dużo. - Zostaw go tam, mamo.
- Przytyłaś trochę. - Nic nie robiłam od tygodni.
Mogłaś wypoczywać w domu. Wprawdzie pracuję, ale...
Bobby też. Ale mogę wpaść od czasu do czasu.
To jedyny wieczór, kiedy go jeszcze nie ma o tej porze.
Jest uroczy. Jestem tu szczęśliwa.
- Twój ojciec też mógł być uroczy. - Co masz do Bobby'ego?
Ale ja nic nie mówię.
/Halo? Tak, tak. /Szesnaste piętro.
- Kto to? - Jakiś Dirk.
Co robisz, Marie?
Mamo...
Dirk to chłopak dziewczyny, która tu wcześniej mieszkała i zaginęła.
Mamo!
- Marie. - To ja.
Przepraszam za tamtą rozmowę. Było mi trochę ciężko...
Ale pomyślałem sobie, czy nie mógłbym jednak dostać tamto pudełko.
Wrócę później, nie wiedziałem, że masz gościa.
Nie, proszę wejść.
- Kiedy pana dziewczyna zniknęła? - Mamo!
- Osiem miesięcy temu. - Proszę usiąść.
Policja powiedziała, że 70% zaginionych nawiązuje kontakt w ciągu tygodnia, więc...
szansę nie są zbyt wyraźne...
Cóż...
Ta niepewność musi być okropna.
Spójrz. "Cunnus Diaboli". Tak Kościół nazwał tę czeluść.
Diabelska wagina.
Wierzyli, że prowadzi prosto do podziemnego świata.
Miejscowi nazywali to Dołkiem Białej Kobiety.
Hella prowadziła badania o seksualności kobiet w średniowieczu.
Zachodni brzeg w tamtych czasach był istnym gettem dla ludzi wygnanych z miasta.
Wiedźmy i zgraje rzezimieszków. Oraz ci, których dotknęła zaraza.
Dobrzy obywatele bali się tej dzielnicy. Nie śmieli nawet podejść do tej czeluści.
Teraz rozumiem, dlaczego zawsze wyczuwałam tu negatywną energię.
- Mamo, daj spokój! - To prawda.
Też musiałaś coś poczuć, Marie.
Sąsiad, który otworzył mi drzwi, powiedział,
że dużo ludzi cierpiało tutaj na bóle głowy i mdłości.
- Non stop wymiotowali. - Mama wierzy w takie rzeczy.
Bo one istnieją, Marie. Niezależnie do tego, czy w nie wierzysz, czy nie.
- Przepraszam za mamę. - Rób, co chcesz, Marie.
Ale nie powinnaś przebywać tutaj ani chwili dłużej.
Kto nie powinien?
To ci dopiero impreza!
- Cześć. - Witam.
Witaj, obcy człowieku w moim domu.
- Miło mi. - Witam, jestem Dirk.
- Moja dziewczyna kiedyś tu mieszkała. - Czym jeździsz? Nie chcesz nowej bryki?
Nie mam samochodu, zawsze jeżdżę komunikacją miejską.
Dbam o środowisko.
Zła odpowiedź, do widzenia.
- Bobby sprzedaje samochody. - I tak miałem już wychodzić.
Dzięki.
- Dziękuję za smaczną kolację. - Cieszę się, że komuś smakowała.
Jak kolano?
Chyba jeszcze pani nie wychodzi? Proszę zostać, napić się koniaku.
- Nie, muszę wstać jutro rano. - Nalegam.
Wiem, że moja córka jest w dobrych rękach.
- Pocałuj mamusię. - Dbaj o siebie, dziecko.
I jeszcze dla mnie.
- Twoja mama mnie nie lubi, prawda? - Lubi.
Jest tylko trochę nadopiekuńcza.
To może zabrzmieć dziwnie...
ale słyszałeś kiedyś o jakiejś dziurze w piwnicy?
Tak.
- Naprawdę? - Tak.
Przyszło kiedyś dwóch ludzi z rady i zajęli się nią.
Jak?
Weszli i załadowali ją na ciężarówkę.
A potem pojechali gdzieś na pustkowie.
A potem jeden pyta się: "Jeff, gdzie ta dziura?".
A Jeff na to: "Nie wiem, cofnij się trochę".
I nigdy już nie widziano tej ciężarówki.
Kretyn!
/Samhain, ostatnie święto żniw.
/Wszystkich Świętych - święto Samhain /ku czci zmarłych oraz demonów.
- Marie? - Sporo się dowiedziałam w bibliotece.
Wejdź, Marie.
Samhain. 1 października. Wszystkich Świętych. To za 2 tygodnie.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Pewnie, jest tam.
- Masz igłę i nici? - Możesz pożyczyć coś po Helli.
Chyba jesteście tej samej postury.
Wszystko jest czyste, prałem w zeszłym tygodniu.
Ja w międzyczasie siądę i przejrzę te książki.
Powiązali noc Samhain z dziurą w czasie.
Otwiera ona przejście do świata duchów.
Były to zazwyczaj jaskinie, albo wnęki.
Nosiła tę sukienkę, kiedy pierwszy raz ją ujrzałem.
Spojrzeliśmy na siebie nawzajem.
- Ściągnę ją. - Nie, wszystko w porządku.
Ktoś z archiwum może wiedzieć, czy Samhain i dziura w piwnicy są połączone.
- Jest jeszcze... - Postaram się zaaranżować spotkanie.
Na jej liście była jeszcze jedna książka. Nie byłam pewna, czy powinnam ją przynosić.
- Nie wiedziałam, czy wiedziałeś. - O kurwa.
/CIĄŻA DLA LAIKÓW
- Zrobiłaś sobie coś? - Nie.
Ćwiczenia zalecone przez osteopatę.
Boli?
A tak poza tym, to jak się czujesz?
Od dwóch miesięcy nie miała okresu, i notorycznie wymiotuję.
Pobiorę próbkę krwi.
To będzie lekkie ukłucie.
Przyłóż tutaj palec. To wszystko.
Dobra.
Wyślę tę próbkę do laboratorium.
Mam nadzieję, że otrzymamy tym razem bardziej jednoznaczne wyniki.
Ale nie możesz się przemęczać, Marie.
- A mogę być w ciąży? - W ciąży?
- Uprawiałaś seks bez zabezpieczeń? - Nie, biorę tabletki.
Może to jakiś wirus, ale wątpię, żebyś była w ciąży.
W porządku.
Witaj, Marie. Zaczekaj.
- To Vlad. Jest spoko. - Poznaliśmy już się.
To moja dziewczyna. Dobrze o mnie dba.
Vlad naprawdę jest spoko.
Będziemy sprowadzać trochę używanych samochodów z Rosji.
Ma dobre kontakty.
- Zarobimy dużo szmalu. - Nie można ufać komuś takiemu.
Można. Mam czuja, jeśli chodzi o niego.
Jest bystry. Studiował matematykę.
Wybacz za tę sytuację, małe zajaranie.
Nie czuję się za dobrze, Bobby.
Coś się dzieje... Z moim ciałem.
Będzie dobrze.
Jeśli nie będę już mogła biegać, to naprawdę mnie to dobije.
Tylko nie bij, ale jakoś podczas biegania też nie wyglądasz na zadowoloną.
Naprawdę.
Czasami tyle mam na głowie.
I czuję, że chciałabym wszystko zacząć od nowa.
Po prostu wszystko.
Wszystko się ułoży.
Naprawdę.
Chodź tutaj.
Witaj, Katrien.
- Kto ci to dał? - Pani mama. Mojej też dała.
- Przestań tu się szwendać, mamo! - Jest tu jakaś silna energia.
Nigdy się tak nie czułam. Główne źródło musi być dokładnie pode mną.
I ciekawe, jak wygląda?
Jest powodowany przez podziemny strumień energii lub coś innego.
- Mam tego dość. - Mieszkanie w takim miejscu jest szaleństwem.
- To przez to mam bóle głowy? - Nie słuchaj mojej mamy, Veerle.
Veerle sama o tym zaczęła.
Powinnaś wrócić do domu, zamiast mnie krytykować.
- Nie wracaj już tutaj, mamo. - Co się dzieje, Marie?
To straszne! Czuję straszne rzeczy.
Dzieją się co siedem lat. I niedługo znów zatoczą krąg!
I co, mamo? Jesteś zadowolona, że znowu jesteś w centrum uwagi?
Nie nabiorę się już na to i mam już tego dosyć!
Proszę się o mnie oprzeć. Pomożemy pani wrócić.
Vlad robi dzisiaj imprezę, więc jeśli chcesz iść...
Moglibyśmy miło spędzić czas.
Każdy tam jest samotny, Marie.
Zachodni brzeg ma jedno z najstarszych bractw łuczniczych.
Bractwo Smoka.
Od zawsze cieszyli się złą sławą.
Uczty bractwa, odbywające się 1 października, datuje się na ponad 2000 lat wstecz.
Nawiązują do starożytnego celtyckiego święta Samhain.
Odbywają się co 7 lat.
Dziewczyna zostaje poświęcona smokowi, którzy żyje w jamie.
Wszystko silnie nacechowane seksem.
Typowy rytuał płodności, by upewnić się co do zasianych wiosną ziaren.
Zabójstwo, by kontynuować życie.
- Cześć, Bobby. /- Gdzie jesteś? Wróciłem wcześniej.
- Nadal w archiwum z Dirkiem. /- W zeszłym tygodniu też byłaś z nim cały dzień.
- Wcale nie cały. /- Niedługo zaczyna się przyjęcie o Vlada.
No to idź, i spotkamy się na miejscu.
/- W porządku. Pa. - Pa.
- Bobby nadal jest członkiem bractwa? - Tak, jest tam dziekanem.
Uczta zaczyna się za 8 dni.
I nic cię nie rusza, kiedy słyszysz te historie?
To tylko folkor, Dirk!
Prawda?
Wiem, że to zabrzmi głupio, ale...
Może wróć do domu do czasu zakończenia Samhain.
- Nie wrócę do domu. - To może zostaniesz u mnie?
Mam dodatkowy pokój.
Nie podoba mi się to.
- Martwisz się o mnie, co? - To chyba normalne.
Przepraszam.
Dzięki za podwiezienie.
- Witaj, Marie. Cieszę się, że przyszłaś. - Gdzie Bobby?
- Pojechał po alkohol. - Powiedz mu, że wpadłam.
Nie, nie idź. Napij się koktajlu.
Dobra impreza, co nie?
- Jestem Krabbeke Slijk. - Spierdalaj!
Nie wiem, czemu to zostałam.
Naprawdę jesteś kuzynką Vlada?
Powinnaś zgolić te włosy. To nie jest sexy.
Przepraszam.
Zajęte.
Chwila!
I spuszczasz cięciwę. Patrz.
Dokładnie tak.
Tak, i teraz...
Widziałaś to? Piękny strzał.
- Jesteś. Zaczynałem się martwić. - Ta, widać.
Nie podoba mi się to twoje spędzanie czasu z Dirkiem.
Jego dziewczyna zaginęła przez niego.
- Pomagał mi w badaniach. - Badaniach!
Badaniach dziury z piwnicy. To ci dopiero badania!
Czarnej dziury? Chciałbym ją zobaczyć.
Nie da rady, piwnicę zamurowano. Naprawdę.
Tu?
Poczuj siłę grawitacji!
No poczuj!
- Jesteś psycholem, Vlad. - Dunja.
- Oddaj mi buta. - Weź go sobie.
A chuj z butem!
Spadam stąd.
- Halo? /- Tu policja.
/Szukamy Marie Wuyts. /Jest z panem?
Tak, już ją daję. To gliny.
- Halo? /- Marie?
/Znaleźliśmy na skraju lasu kobietę.
/Myślimy, że może to być pani matka.
Wiem, że to ci może zaszkodzić.
Bardzo mi przykro, Marie.
Ostatnio, jak ją widziałaś, kłóciłyście się.
Zawsze będziesz o tym pamiętać.
- Zostaw ją, Dirk. - Daj mi spokój.
Bobby!
Wyluzujcie!
- Niech zobaczę. - No dobra!
- Powinieneś się wstydzić! - Jesteś odrażający, Bobby!
- Już luz. - Chodź.
- Dzięki, tato. - Jeśli chcesz, mogę chwilę zostać.
Nie, wszystko w porządku.
W razie potrzeby dzwoń.
/CO 7 LAT. PRZERAŻA MNIE TO. /CAŁUJĘ, DIRK.
/20-letnia dziewczyna tonie w jeziorze /Samhain 1986 rok
/Kogo jeszcze widziała Sara?
/Zachodni brzeg
- Dirk, właśnie czytam te artykuły. /- Jestem w siedzibie bractwa.
/Musisz tu przyjechać /i zobaczyć to sama.
/- Musisz to zobaczyć. Pośpiesz się. - Muszę kończyć.
Marie!
Marie, musimy pogadać.
/Tu Dirk van Biesbeck. /Zostaw wiadomość.
/ŁUCZNIK Z ANTWERPII NA /MISTRZOSTWACH ŚWIATA 1968
/ROBERT D'HONDT WYGRYWA ZAWODY W 1938
/Dziewczyna ginie, lider bractwa skazany
Kurwa.
/Lider bractwa ucieka z więzienia.
Znam cię.
Byłaś na imprezie u Vlada.
- Bobby cię szuka. - Dzięki, zadzwonię do ciebie.
Nie będzie mu się podobało, że grzebałaś w tych rzeczach.
Ale chyba mu nie powiesz?
Zatrzymać ją!
A niech cię, dziwko!
Kurwa!
Zostało półtorej godziny. Chcesz się napić?
Zwariowałeś!
Musisz mi zaufać, Marie.
Mówiłaś, że chcesz zacząć wszystko od nowa.
Prawda?
Uszczęśliwię cię. Naprawię to wszystko.
- Rozwiąż mnie. - Nie mogę.
- Bobby... - Jak leci, Vlad?
Uciekała.
Ta, kobiety trzema trzymać krótko,
ale nie przesadzasz czasem?
Kurwa.
- Halo? /- Dobry wieczór, policja.
/- Możemy wejść? - Tak, 16. piętro.
Vlad, odłóż to i mi pomóż.
- Piwka? - Nie, dziękujemy.
- Zna pan Dirka van Biesbecka? - Nie.
A, tego Dirka. To dobry znajomy mojej dziewczyny.
- Marie Wuyts? - Tak.
Jej sąsiadka powiedziała, że tu mieszka.
- Możemy z nią porozmawiać? - Jest teraz u ojca.
Znaleziono kurtkę Dirka w lesie.
Nikt nie zabrał jego portfela ani komórki.
Farciarz.
- Kurtka była cała we krwi. - Kurwa.
Ostatnio bez powodzenia dzwoniła do niego Marie, dwukrotnie.
Nie wie pan, dlaczego chciała z nim rozmawiać?
Może żeby oddać mu sweter, bo go tu zostawił.
Jest spoko. Nie znam go aż tak dobrze, ale to przyzwoity facet.
Marie zostawiła mu wiadomość.
"Boję się".
"Mam nadzieję, że nadal tam jesteś, bo naprawdę jestem przerażona".
- Wie pan, o co mogło chodzić? - Nie, nie.
- Mogę zobaczyć dowód? - Oczywiście.
- Powoli. - To tylko portfel.
Proszę.
Mogę zobaczyć pana dowód?
- Nie mam żadnego. - A coś innego, na przykład prawo jazdy?
Nie wierzę w papierki.
Jestem anarchistą.
- Muszę lecieć. - Na razie, Tom.
Rany, spokojnie!
- O co chodzi? - Proszę wrócić do środka.
- Co robiliście, Bobby? - Będzie dobrze, babciu.
Marie jest związana w jego sypialni.
Wezwę wsparcie.
Bobby?
Proszę, Bobby.
On cię kocha, Marie.
To ofiara z miłości.
Spójrz na ołtarz początku i końca.
Spójrz w początek.
Co za piękna córeczka.
Chodź do mnie.
Jak ją nazwiesz, Hella?
- Marie. - Ładne imię.
Teraz na pewno będziesz szczęśliwa.
Tłumaczenie: Igloo666
>> DarkProject SubGroup << www.Dark-Project.org