ลอร์ดน้อย ฝันร้ายอีกแล้ว
- พวกเรามีแขก - ข้าไม่ต้องการพบใคร
- จริงเหรอ - เป็นข้าถ้าจับเจ่าทั้งวัน
ไม่มีใคร มีแต่หญิงแก่น่ารำคาญ อยู่เป็นเพื่อน ข้าคงบ้าไปแล้ว
ยังไง เจ้าก็ไม่มีทางเลือก ร็อบ กำลังรออยู่
- ข้าไม่อยากไป - ข้าก็ไม่อยากเหมือนกัน
แต่ร็อบเป็นลอร์ดแห่งวินเตอร์เฟล
ซึ่งหมายถึง ข้าต้องทำตามที่เขาสั่ง และเจ้าทำตามที่ข้าบอก
โฮดอร์ !
- โฮดอร์ - ช่วยอุ้มแบรนด์ ไปที่ห้องรับแขก
โฮดอร์
เห็นจะต้องบอกว่า ข้าได้รับการต้อนรับ ไม่ประทับใจนัก เมื่อครั้งก่อน
วินเตอร์เฟลยินดีต้อนรับ ไนท์วอซท์ทุกคน
ทุกคน ยกเว้นข้า ใช่มั้ย ไอ้หนู
ข้าไม่ใช่ ไอ้หนูของท่าน เลนนิสเตอร์
ข้าเป็นลอร์ดแห่ง วินเตอร์เฟล ขณะที่บิดาข้าไม่อยู่
งั้นเจ้าอาจต้องเรียนรู้ เรื่องมารยาทของลอร์ด
งั้น มันก็เป็นความจริง
หวัดดี แบรนด์
เจ้าจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้มั้ย
เขาจำเรื่องวันนั้นไม่ได้
- ประหลาดจัง -ท่านมาที่นี่ทำไม
ช่วยให้ผู้ช่วยเจ้า คุกเข่าลงหน่อยจะได้มั้ย
- ต้นคอข้าเริ่มจะเมื่อยแล้ว - คุกเข่าลง โฮดอร์
- เจ้าชอบขี่ม้าใช่มั้ย แบรนด์ - ใช่
ข้าหมายถึง ข้าชอบจริงๆ
- เด็กคนนี้ ได้เสียขาของเขาไปแล้ว - หมายความว่าอะไร
เว้นแต่กับม้าและอานที่เหมาะ สำหรับคนพิการ
- ข้าไม่ใช่คนพิการ - งั้นข้าก็ไม่ใช่คนแคระ
พ่อข้าได้ยิน คงปลื้มแน่
ข้ามีของให้เจ้า
เอานั่นให้คนทำอานม้าของเจ้า เขาจะจัดการที่เหลือทั้งหมดเอง
เจ้าต้องเลือกขนาดม้าที่จะใช้ขี่
เริ่มจากลูกม้า และฝึกควบคุมมัน
ผ่านสายบังเหียน กับเสียงของเจ้า
ข้าขี่ม้าได้จริงๆเหรอ
เจ้าจะขี่ม้าได้
บนหลังม้า เจ้าจะสูงได้เท่าๆพวกมัน
นี่เป็นเล่ห์บางอย่างใช่มั้ย ทำไมท่านถึงจะอยากช่วยเขาล่ะ
ข้ามีความเมตตา อยู่ในหัวใจ
สำหรับสัตว์พิการ ลูกนอกคอก และสิ่งมีชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บมา
เมตตาที่ท่านมีต่อน้องชายข้า
วินเตอร์เฟล ยินดีต้อนรับท่าน
เก็บมรรยาทเสแสร้งของเจ้าไว้เถอะ ลอร์ดสตาร์ค
ข้างนอกมีหอนางโลมแห่งหนึ่ง
ที่นั้น พวกข้าสองคน จะหาที่นอนได้ไม่ยาก
ไม่อาจทน ความงี่เง่า ของคนทางเหนือ ใช่มั้ย
ถ้าท่านต้องการสาวผมแดง เรียกใช้รอสได้เลย
ไปหาข้าสิ เกรย์จอย ขอบใจเจ้า
ดูเหมือนนายเจ้า ไม่ชอบคน ในตระกูลเลนนิสเตอร์
- เขาไม่ใช่เจ้านายข้า - ไม่เหรอ แน่นอนไม่
ที่นี่ เกิดอะไรขึ้น
แล้วท่านหญิงสตาร์ค อยู่ไหน ทำไมนางไม่มาต้อนร้บข้า
- นางรู้สึกไม่ค่อยสบาย - นางไม่อยู่ในวินเตอร์เฟล ใช่มั้ย
- นางไปที่ใหนเหรอ - ที่ที่นายหญิงข้าไป--
นายหญิงของข้า เหรอ
ความภัคดีของเจ้าเป็นที่ซาบซึ้งนัก
บอกข้าสิ บารอนเกรย์จอย จะรู้สึกยังไง
ถ้าเขารับรู้ได้ว่า ลูกชายที่เหลือรอด คนเดียวของเขา กลายเป็นขี้ข้า
ข้ายังคงจำ กองเรือรบของพ่อข้า
ถูกเผา ที่เลนนิสพอร์ทได้
ข้าเชื่อว่าเป็นฝีมือของลุงเจ้า
ต้องเป็นภาพที่งดงามยิ่ง
ไม่มีสิ่งได้น่ายินดีเท่า การได้เห็น ลูกเรือถูกเผาทั้งเป็น
ใช่ ชัยชนะยิ่งใหญ่ของพวกเจ้า
- น่าอาย มันเป็นอย่างนั้นได้ไง - พวกเรามีกำลังคนเหนือกว่า10ต่อ1..
งั้นก็เป็นการก่อกฏบที่โง่เง่า
ข้าว่าพ่อเจ้าก็เข้าใจอย่างนั้น
ตอนที่ พี่น้องเจ้าตายในสนามรบ
ตอนนี้เจ้า ติดตามรับใช้ศัตรู
- ระวังปาก ปีศาจน้อย - ข้าทำให้เจ้าเคือง
อภัยข้า ที่หยาบคาย
อย่างไรก็ตาม อย่าเพิ่งหมดหวัง
ข้าเป็นคนที่ผิดหวังในตัวพ่อข้าเอง อยู่ตลอดเวลา
และข้าเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน
ครั้งหน้าที่เจ้าโยกกับรอส ข้าจ่ายให้เอง
ข้าจะพยายามไม่ทำให้นางเหนื่อยจนเกินไปแล้วกัน
ไหล่ ขา
ขา ไหล่ ขา
ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้า ดี
หมุนตัว ด้วยตอนที่เจ้าโจมตี
ถ่ายน้ำหนักทั้งหมดไปที่มัน
นั้นมันเกิดบ้าอะไรขึ้น ในเจ็ดนรกเนี่ย
พวกเขาจะต้องการนรกที่ 8 เพื่อฝังศพเขา
บอกเขาไปสิ ว่าเจ้าชื่ออะไร
แซมเวล ทาร์ลี่
แห่ง ฮอร์นฮิล-- ข้าหมายถึง ข้าอยู่ในฮอร์นฮิล
- ข้ามารับชุดทหารสีดำ - มารับขนมพุดดิ้งสีดำ
-เอาเถอะ เจ้าคงไม่แย่ไปกว่าที่เห็นหรอกนะ
ราสท์...
ดูสิว่าเขาทำอะไรได้บ้าง
ข้ายอมแล้ว
- ได้โปรด ไม่เอาแล้ว - ลุกขึ้นมาสิ
หยิบดาบของเจ้าขึ้นมา
ฟาดเขาจนกว่า จะลุกขึ้นมา
เหมือนว่าทางใต้ จะไม่มีโจรกับขโมยแล้วนะ
- พวกเขาส่งหมูถูกเชือดมาให้เรา - จอน!
อีก...เอาให้หนัก
ข้ายอมแล้ว
พอได้แล้ว!
เขายอมแล้ว
ดูเหมือน ลูกนอกคอกนี่ตกหลุมรัก
งั้นเอาล่ะ ลอร์ดสโนว์
เจ้าปรารถนาจะปกป้องคนรักของเจ้า ก็มาออกกำลังกันหน่อย
เจ้าสองคน พวกเจ้าสามคนน่าจะพอ
ที่จะทำให้เจ้าหมูตอนร้องเสียงหลง
ที่เจ้าต้องทำก็คือ เอาชนะลูกนอกคอกนั่น
- เจ้าแน่ใจน่ะว่า จะทำอย่างนี้ - ไม่
ยอมแล้ว ยอม ข้ายอมแพ้แล้ว
วันนี้พอแค่นี้
ไปทำความสะอาดห้องเก็บอาวุธ
นั้นแหละ เหมาะกับเจ้า
- สู้ได้ดีนี่! - ไปให้พ้น!
เขาทำร้ายท่าน
ที่ข้าเคยเจอมาแย่ยิ่งกว่า
เรียกข้าว่า แซม.. ถ้าเจ้าต้องการ
- แม่ข้าเรียกข้าว่า แซม-- - มันจะไม่ทำให้อะไรดีขึ้น รู้มั้ย
เจ้าจะต้องปกป้องตัวเอง
ทำไม เจ้าไม่ลุกขึ้นสู้
ข้าไม่อยากสู้
- ข้าแค่ทำไม่ได้ - ทำไมถึงไม่ล่ะ
ข้าขี้ขลาด
- พ่อข้าชอบพูดอย่างนั้น - กำแพง ไม่มีที่ให้คนขีขลาด
เจ้าพูดถูก ข้าขอโทษ
ข้าแค่..ต้องการขอบคุณเจ้า
ขี้ขลาดแต่เกิด
มีคนเห็นเราคุยกับเขา
พวกนั้นคงจะคิดว่า เราขี้ขลาดไปด้วย
เจ้าโง่เกินกว่า จะเป็นคนขี้ขลาด
- เจ้าก็โง่เกินกว่าจะเป็น-- - ฉลาดขึ้นมาแล้วสิน่ะ
ก่อนที่ ฤดูหนาวจะมาถึง
มานี่น่ะ!
ไวส โดธรา-- เมืองแห่งเสียงม้า
เมืองที่เต็มไปด้วยโคลน
โคลน สิ่งปฏิกูล และกิ่งไม้
- ดีสุดที่คนป่าจะสามารถทำได้ - ตอนนี้ พวกนี้เป็นคนของข้าแล้ว
ท่านไม่ควรเรียกพวกเขาว่า คนป่า
ข้าจะเรียกอย่างที่ข้าอยากเรียก เพราะพวกมันเป็นราษฏรของข้า
เป็นกองทัพของข้า
คาล ดรอโก้ นำทัพของข้ามาผิดทาง
ถ้าพี่ชายข้าได้กำลังทัพของโดธราคิ
ท่านสามารถ พิชิตเจ็ดอาณาจักรได้หรือไม่
ดอธแรคคีไม่เคย ข้ามทะเลแนร์โรว์มาก่อน
พวกเขาหวาดกลัว น้ำที่ม้าดื่มไม่ได้.
แต่ถ้าเขาข้ามได้ล่ะ
กษัตริย์โรเบิร์ตโง่พอ ที่จะสู้กับพวกเขาในที่โล่ง
แต่พวกคน ที่เป็นที่ปรึกษาไม่ใช่
- ท่านรู้จักคนพวกนี้หรือ - ข้าสู้เคียงข้างพวกเขาครั้งหนึ่ง
เมื่อนานมาแล้ว
ตอนนี้เน็ด สตาร์คต้องการหัวข้า
เขาขับไล่ข้า จากดินแดนตัวเอง
ท่านค้าทาส
ใช่
- ทำไม - ข้าไม่มีเงิน
และมีภรรยาที่ราคาแพงยิ่ง
แล้วตอนนี้นางอยู่ไหน
ที่อื่น
กับชายอื่น
- ฝ่าบาท - มีอะไร ที่รัก
พวกเขาเรียกท่านว่า มังกรตัวสุดท้าย
ใช่แล้ว
ท่านมีเลือดมังกร
ในเส้นเลือดหรือ
มันก็เป็นไปได้
เกิดอะไรขึ้นกับเหล่ามังกร
ข้าได้ยินมาว่าผู้กล้า สังหารมันหมดแล้ว
ผู้กล้า ไม่ได้ฆ่ามังกร
เขาขี่ พวกมัน
มาจากแวร์เลียเรีย เพื่อสร้างอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
ที่โลกนี้ จะได้เห็น
ลมหายใจ ของมังกรที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
หลอมบัลลังก์เหล็ก
ที่ทรราชย์ อุ่นมันให้ข้าอยู่
บรรดาดาบ ยอดเยี่ยมทั้งหลาย
เป็นพันๆเล่ม
หลอมรวมกัน ราวกับเทียนแบบนี้
ข้าอยากเห็น มังกรมาโดยตลอด
มากกว่า สิ่งใดในโลก
จริงหรือ ทำไมถึงอยากเห็นมังกร
พวกมันบินได้
ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด เพียงกระพือปีก
พวกมัน ก็ปรากฏอยู่ที่อื่น
ไกลออกไป
พวกมันฆ่าได้
ไม่ว่าใครหรือสิ่งใดก็ตาม ที่จะทำร้ายมัน
ก็โดนเผาจนสิ้นซาก
เหมือนกับเทียนพวกนี้
เจ็บนะ
ใช่ การได้เห็นมังกร
จะทำให้ข้ามีความสุขอย่างที่สุด
หลังจากสิบห้าปี ในเรือนให้ความสุข
ข้าคิดว่าการได้เห็น ท้องฟ้าทำให้เจ้ามีควาสุขเสียอีก
ข้าไม่ได้ถูกขังที่นั่นเสียหน่อย ข้าเห็นมากมาย
- เจ้าเห็นอะไร - ข้าเห็น
ชายจากเออชายด์กับมีดสั้น ทำด้วยดราก้อนกลาส
- หรือ - ข้าเห็นชายที่สามารถ
เปลี่ยนใบหน้าง่าย เหมือนเปลี่ยนเสื้อผ้า
ข้าเห็นโจรสลัด ที่ทั้งตัวมีแต่ทอง
ที่เรือ เต็มไปด้วยผ้าหลากสี
ตกลง
ท่านเคยเห็นไหม
- เรือโจรสลัดหรือ\ - มังกรน่ะ
ไม่เคย
มังกรตัวสุดท้ายตายไปหลายปี ก่อนที่ข้าจะเกิด
ข้าจะบอกเจ้า ว่าข้าเคยเห็นอะไร
กระดูกของมัน
พวกเขาเคยใช้มันตกแต่ง ห้องบัลลังก์ที่คุ้มแดง
ตอนที่ข้ายังเด็ก สามหรือสี่ปี
พ่อข้ามักจะ พาข้าเดิน
และข้าจะ ท่องชื่อพวกมันให้เขา
หากข้าพูดถูกหมด เขาจะให้ขนมกับข้า
ตัวที่ใกล้ประตูที่สุด คือตัวสุดท้ายที่พวกเขาฟักมันออกมาได้
แต่พวกมันก็ ปวกเปียกผิดแผกออกไป
กระดูกมันไม่ใหญ่ ไปกว่ากระดูกสุนัข
แต่เมื่อเจ้าเดินเข้าไปใกล้ บัลลังก์มากขึ้น
กระดูกก็จะใหญ่ตามไปด้วย
ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
มันมีชื่อว่ากิซการ์
วัลไรออน
เวอร์มิธแธกซ์
แอตโซเวียต
อาร์คอนเน่
มีแรคซีส
เวการ์
และเบเลเรียนที่น่าสะพรีงกลัว
ที่ซึ่งไฟของมัน
รวมเจ็ดอาณาจักร
เข้าด้วยกัน
เกิดอะไรขึ้นกับ กระดูกพวกนั้น
ไม่รู้สิ
ทรราชย์นั่นคงจะ ป่นมันเป็นผงๆมั้ง ข้าว่า
โปรยไปตามลม
น่าเศร้าจริง
ใช่ น่าเศร้า
ข้าซื้อตัวเจ้ามาทำไม
- เพื่อให้ข้าเศร้าหรือ ไม่ใช่ ฝ่าบาท
เพื่อสอนน้องสาวท่าน
เพื่อสอนน้องสาวข้า ให้เป็นคนรักที่ดีขึ้นเรอะ
เจ้าคิดว่าข้าซื้อตัวเจ้ามาทำให้ คาลโดรโก้มีความสุขหรือ
เจ้าโง่เอย
เอาสิ ลงมือเข้า
สักวันสามีท่าน จะนั่งบัลลังก์
และท่านจะ นั่งเคียงข้างเขา
วันหนึ่งในอีกไม่นาน ท่านจะได้แนะนำลูกชายกับราชสำนัก
ลอร์ดทั้งหลายแห่งเวสเตอรอส
จะมารวมตัวกัน เพื่อชมเจ้าชายตัวน้อยๆ
แล้วถ้าข้ามีลูกสาวล่ะ
ทวยเทพทรงมีเมตตา ท่านจะมีลูกสาวลูกชาย หลายๆคนเทียว
แล้วถ้าข้ามีแต่ลูกสาวเล่า
เป็นข้าจะไม่กังวล เรื่องนั้น
แม่ของเจน พูลมีลูกห้าคน ผู้หญิงทั้งหมด
ใช่ แต่นั่น มันเป็นสิ่งหายาก
แต่หากเป็นเช่นนั้นเล่า
ถ้าท่านมี เพียงลูกสาว
ข้าว่าบัลลังก์คงต้องเป็น ของน้องชายของเจ้าชายจอฟฟรีย์
และทุกคนก็จะ เกลียดข้า
ไม่มีใครเกลียด ท่านลง
- จอฟฟรีย์เกลียดข้า - ไร้สาระ
ทำไมท่านถึงพูด เช่นนั้น
เรื่องหมาป่าน่ะหรือ ซานซ่า
ข้าบอกท่านหลายร้อยครั้งแล้ว
- ไดร์วูลฟ์ไม่ใช่ - ได้โปรดหยุดพูดเรื่องนี้เสียที
ท่านจำบทเรียน ได้หรือไม่
ใครเป็นคนสร้างบัลลังก์เหล็ก
เอย์กอนผู้พิชิต
ใครเป็นผู้สร้าง คุ้มแดง
เมย์กอร์ผู้โหดเหี้ยม
แล้วใช้เวลากี่ปี ถึงจะสร้าง
ปู่กับลุงข้า ถูกฆ่าที่นี้ ใช่ไหม
พวกเขาถูกฆ่าตามคำสั่ง ของกษัตริย์แอร์รีสใช่
- กษัตริย์บ้า - ที่เป็นที่รู้จักในนามกษัตริย์บ้า
ทำไมพวกเขาถึงถูกฆ่า
ท่านควรจะ พูดกับพ่อท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้
ข้าไม่อยาก พูดกับท่านพ่ออีกแล้ว
ซานซ่า ท่านจะต้อง หาความเมตตาในใจท่าน
แล้วให้อภัยเขา
ไม่
ปัญหาทั้งหมดนี้เป็นเพราะ
งานประลองของมือขวา - งานประลองของกษัตริย์น่ะสิ
ข้ายืนยันเลยว่ามือขวา ไม่อยากมีส่วนร่วมอะไรกับเรื่องนี้
เรียกมันตามที่ท่านอยากเรียกเถอะ ลอร์ดสตาร์ค
ในเมืองเต็มไปด้วยผู้คน และมีจำนวนเพิ่มคนเรื่อยๆ
เมื่อคืนเรามีการจราจลในโรงเตี๊ยม ซ่องถูกเผา
การแทงกันสามรายและพนันแข่งม้าของคนเมา ที่ถนนซิสเตอร์
- แย่จริง - ถ้าท่านไม่อาจรักษาความสงบ
บางทีเราคงต้องหาผู้การ คนใหม่ให้กับกองระวังภัยของเมือง
- ข้าต้องการคนเพิ่ม - ท่านจะได้ห้าสิบคน
- ลอร์ดเบย์ริชจะจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย - งั้นหรือ
ท่านหาเงินให้กับ รางวัลผู้ชนะได้
ท่านก็ต้องหาเงิน เพื่อรักษาความสงบได้
ข้าจะให้ ท่านอีกยี่สิบคนจากทหารของข้า
จนกว่าฝูงชน จะเดินทางกลับ
ขอบคุณท่าน ใต้เท้า
ข้าจะใช้งาน พวกเขาคุ้มค่ายิ่ง
มันจบเร็วเท่าไหร่ ก็ดีเท่านั้น
อาณาจักรได้ประโยชน์ จากโอกาสเช่นนี้ ใต้เท้า
พวกเขาได้โอกาส สำหรับเกียรติยศ
ชาวบ้านก็จะได้คลาย ความทุกข์โศก
โรงเตี๊ยมทุกแห่ง ในเมืองก็เต็มไปด้วยแขกอีกด้วย
โสเภณี ก็ได้ทำงาน
ข้าว่างานประลองนี่ ทำให้ทุกคนมีรายได้กันทั่วหน้า
- ฮืมม์ - เอาล่ะ
ถ้าไม่มีอะไรอีก ทุกท่าน
ร้อนจริง
ในเวลาแบบนี้ ข้าอิจฉาคนเหนือเช่นท่านยิ่งนัก
หิมะฤดูร้อนของท่าน
เจอกันวันพรุ่งนี้ ใต้เท้า
ข้ากำลังหวังจะ พูดกับท่านเรื่องจอน แอริน
ลอร์ดแอริน
ความตายของเขา
ช่างน่าเศร้า สำหรับพวกเราทุกคน
ข้าดูแลเขา ด้วยตนเองเทียว
แต่ข้าก็ไม่อาจ ช่วยชีวิตเขาได้
โรคนั้นส่งผลต่อเขา
อย่างหนักและรวดเร็ว
เขามาคุยกับข้าที่ห้อง
คืนก่อนที่ เขาจะเสียชีวิต
ลอร์ดจอนมักมา ขอคำปรึกษาจากข้า
ทำไม
ข้าเป็นแกรนด์เมยสเตอร์ มาหลายปี
เหล่ากษัตริย์และมือขวามาหาข้า ขอคำแนะนำตั้งแต่
จอนต้องการอะไร\ คืนก่อนที่เขาจะตาย
เขาต้องการ หนังสือเล่มหนึ่ง
หนังสือรึ
หนังสืออะไร
ข้าเกรงว่า
มันจะไม่มีความสำคัญ อันใดต่อท่าน ใต้เท้า
ตำราเล่มหนายิ่งนัก
ไม่ ข้าใคร่จะอ่านมัน
"สายตระกูลแลประวัติ
ของบรรดาตระกูลใหญ่โต ในเจ็ดอาณาจักร
พร้อมด้วยคำบรรยาย เกี่ยวกับสุภาพบุรุษ
สตรีสูงศักดิ์
และบุตรของพวกเขา"
"ฮาร์คอน อัมเบอร์ ที่หนึ่ง
เกิดแด่ลอร์ดโฮเธอร์ อัมเบอร์ และท่านหญิงแอมมาลิลิส อัมเบอร์
หนึ่งร้อยแปดสิบสามปี หลังจากเอย์กอนตั้งรากฐาน
ข้างเตาผิง ตาสีฟ้า ผมสีน้ำตาล
ทุกส่วนสมบูรณ์ ตายตอนอายุสิบสี่
ด้วยบาดแผล ที่ได้รับจากการล่าหมี
อย่างที่ข้าบอก ใต้เท้า ตำราที่ยืดยาว
จอน แอรินได้บอกท่าน หรือไม่ว่าเขาต้องการอะไร
ไม่ได้บอก ใต้เท้า และข้าก็ไม่ได้ถาม
- การที่จอนตาย - เป็นโศกนาฏกรรม
เขาบอกอะไรกับท่านไหม ในยามสุดท้ายของชีวิต
ไม่มีสิ่งสำคัญ ใต้เท้า
แต่มีวลีหนึ่ง
ที่เขาพูดซ้ำๆ
\"เมล็ดพันธุ์แข็งแกร่งยิ่งนัก\"\ ข้าว่าเขาพูดเช่นนั้น
- "เมล็ดพันธุ์แข็งแกร่ง"งั้นหรือ - ฮืมม์
- แปลว่ากระไร - โอ้
ใจที่กำลังตาย เป็นใจที่ไม่ปกติ ใต้เท้า
จากน้ำหนักทั้งหมด ที่ให้
คำสุดท้ายมักจะ
สำคัญ ประมาณเดียวกับคำแรก
แล้วท่านแน่ใจใช่หรือไม่ ว่าเขาตายเพราะโรคธรรมชาติ
มันจะเป็นสิ่งใดได้อีก
ยาพิษ
ความคิดที่น่ากลัว
ไม่ ข้าคิดว่า เป็นไปไม่ได้
จอน เป็นที่รักของทุกคน
ใครกันที่จะ กล้า
ข้าได้ยินว่ายาพิษ คืออาวุธของสตรี
ใช่ สตรี
คนขี้ขลาด
และขันที
ท่านรู้หรือไม่\\\ ว่าลอร์ดแวร์รี่ส์เป็นขันที
ทุกคนรู้
แน่นอน
คนประเภทเช่นเขามาอยู่
ในสภาของกษัตริย์ได้อย่างไร ข้าคงไม่มีวันได้รู้
ข้ารบกวน เวลาท่านมามากแล้ว
ไม่เป็นไรมิได้ ใต้เท้า เป็นเกียรติยิ่งที่...
ขอบคุณท่าน
ไม่ต้องไปส่งข้าหรอก
เซียร์ริโอบอกว่านักร่ายรำสายน้ำ
สามารถยืนบนนิ้วเดียว หนึ่งชั่วโมง
เจ็บนะถ้าตกบันได หลายขั้นนี่
เซียร์ริโอบอกว่า ทุกความเจ็บปวดคือบทเรียน
และทุกบทเรียน จะทำให้เราเก่งขึ้น
พรุ่งนี้ข้าจะไปไล่ตามแมว / แมวเหรอ?
ซีรีโอ้ บอก
เค้าบอกว่า นักดาบทุกคนต้อง เรียนรู้จากแมว
พวกมันเงียบดั่งเงามืด และเบาดั่งขนนกล่องลอย
ท่านจะต้องรวดเร็วเพื่อจับมัน
เค้าถูกในข้อนั้น
ตอนนี้แบรด์นฟื้นแล้ว
เค้าจะมาอยู่กับเราได้ใหม?
อย่างแรกเขาจะต้อง แข็งแรงขึ้นก่อน
เขาอยากเป็น หนึ่งในบรรดาผู้คุมครองกษัตริย์
- เขาเป็นไม่ได้แล้ว ใช่ไหม - ไม่ได้
แต่สักวัน
เขาเป็น ลอร์ดของดินแดนอื่นได้
หรือมาเป็น ที่ปรึกษาในสภากษัตริย์
หรือไปสร้างปราสาท
เหมือนแบรนดอนผู้สร้าง
ข้าเป็นลอร์ด ของดินแดนอื่นได้ไหม
เจ้าจะแต่งงาน กับลอร์ด
แล้วดูแลปราสาทเขา
และลูกชายเจ้า จะเป็นอัศวิน
เจ้าชายและลอร์ด
ว่าไง - ไม่
นั่นไม่ใช่ตัวข้า
สวัสดี
เซอร์แอลลิสเซอร์บอกให้ ข้ามาเป็นคู่เฝ้ายามคนใหม่ของเจ้า
เตือนไว้ก่อนนะ
สายตาข้า ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
มายืนข้างกองไฟสิ
- มันอุ่น - ไม่ ไม่เป็นไร ข้าสบายดี
ไม่ เจ้ากำลังหนาว
ข้าไม่ชอบ ที่สูงๆ
เจ้าสู้ไม่ได้
มองก็ไม่เห็น
กลัวความสูง และเกือบทุกอย่างมั้ง
เจ้ามาทำอะไร ที่นี้เนี่ย แซม
ในเช้าของวันเกิดปีที่สิบแปดของข้า ท่านพ่อมาหาข้า
"เจ้าเกือบ โตเป็นชายหนุ่มแล้วนะ"เขาพูด
"แต่เจ้าไม่คู่ควรกับ ดินแดนและตำแหน่งของข้า
วันพรุ่ง จงไปเข้าร่วม ไนท์วอทช์เสีย
ทิ้งสิทธิของเจ้า ต่อดินแดนข้าและไปทางเนหือ
ถ้าเจ้าไม่ทำ" เขาพูด
"เราจะตามล่าเจ้า
และสักแห่งในป่านั่น ม้าเจ้าจะสะดุด
เจ้าจะถูกโยน ลงจากอานม้าทิ้งไว้ให้ตาย
หรือไม่ข้าก็ จะบอกแม่เจ้าเช่นนั้น
ไม่มีอะไร จะทำให้ข้าดีใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว"
เซอร์แอลลิสเซอร์จะบังคับ ให้ข้าสู้พรุ่งนี้อีกใช่ไหม
ใช่
ข้าจะไม่ได้ ดีไปกว่านี้อีกแล้ว รู้ไหม
ก็
เจ้าเองก็จะไม่แย่ไปกว่านี้หรอก
ได้ยินว่าท่านกำลัง อ่านหนังสือน่าเบื่อ
ใช่
ไพเซลพูดมากเกินไป
เขาไม่เคยหยุด
รู้จักเซอร์ฮิว\ แห่งเวลไหม
ไม่น่าแปลกใจ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้
เขาเป็นแค่เด็กรับใช้ เด็กรับใช้ของจอน แอริน
เขาถูกแต่งตั้งให้เป็นอัศวิน เกือบจะทันที
หลังการตาย ที่ไม่ถูกจังหวะของเจ้านายเขา
ถูกแต่งตั้งเนื่องจากอะไร
ทำไมท่าน ถึงบอกข้าเรื่องนี้
ข้าสัญญากับแคทว่า ข้าจะช่วยท่าน
เซอร์ฮิวอยู่ที่ไหน
- ข้าจะคุยกับเขา - เป็นความคิดที่แย่ยิ่ง
ท่านเห็น เด็กผู้ชายตรงนั้นไหม
หนึ่งในบรรดานกน้อยของแวร์รี่ส์
เจ้าแมงมุมนั่นสนใจมากเลย กับการไป-มาของท่าน
ทีนี้ดูนั่น
คนนั่นเป็น ของราชินี
แล้วท่านเห็นเซบต้า ที่แสร้งทำเป็นอ่านหนังสือหรือเปล่า
ของแวร์รี่ส์หรือของราชินี
ไม่ใช่ นางเป็น ของข้าเอง
มีใครในอาณัติของท่านไหม ที่ท่านเชื่อใจ
- มี - คำตอบที่ดีคือไม่ ใต้เท้า
ส่งข้อความไปหา คนนั่นของท่าน
อย่างลับๆล่ะ ส่งให้เขาไปคุยกับเซอร์ฮิว
หลังจากนั้นท่านอาจอยากให้เขา ไปเยี่ยมคนทำชุดเกราะคนหนึ่ง
เขาอาศัยในบ้านหลังใหญ่ที่ ถนนสตีล
- ทำไม - ข้ามีคนของข้าอย่างที่บอก
และเป็นไปได้ที่ พวกเขาเห็นลอร์ดแอริน
ไปเยี่ยมช่างทำเกราะคนนี้หลายครั้ง ในช่วงสัปดาห์ก่อนเขาตาย
ลอร์ดเบย์ริช บางที ข้าอาจคิดผิดที่ไม่เชื่อใจท่าน
ไม่เชื่อใจข้าคือ สิ่งฉลาดที่สุด
ที่ท่านทำนับตั้งแต่ ลงจากหลังม้า
สอง สาม
ยี่สิบสี่ ห้า
หก ยี่สิบเจ็ด
ยี่สิบแปด ยี่สิบเก้า - เซอร์ฮิว
สามสิบ สามสิบเอ็ด สามสิบสอง
- เซอร์ฮิว - อย่างที่ท่านเห็นนะ ข้ายุ่งอยู่
ข้ามาที่นี้ ตามคำสั่งของลอร์ดเอ็ดดาร์ด สตาร์ค
มือขวาของกษัตริย์
ข้าเป็นหัวหน้า ทหารเขา
ขออภัย ข้าไม่ได้ ฟังชื่อท่าน เซอร์...
ไม่มี"เซอร์" ข้าไม่ใช่อัศวิน
นั่นสินะ แต่ว่า เผอิญข้าเป็น
เขาบอกว่าดีใจเป็นอย่างยิ่ง หากได้พูดกับมือขวาด้วยตนเอง
เพราะว่าเขาเป็นอัศวิน
อัศวิน
พวกเขาเดินวางท่า เป็นไก่ตัวผู้กันเต็มไปหมด
แม้แต่คนที่ไม่เคยเห็น ลูกธนูมาก่อนก็เดินทางมาที่นี้
ท่านไม่ควรออกมา ใต้เท้า
- ไม่มีทางรู้ว่าใครมีหูตาที่นี้บ้าง - ปล่อยให้เขามองไป
มือขวาคนก่อนมาพบข้าจริง\ ใต้เท้า หลายครั้ง
ข้าเสียใจยิ่งนักที่เขาไม่ได้ให้เกียรติข้า ทำอาวุธแก่เขา
ลอร์ดแอริน ต้องการอะไร
เขามาหาเด็กชาย
ข้าก็อยากเห็น เขาด้วย
ตามประสงค์ ใต้เท้า เกนดรี
นี่ขอรับ
แข็งแรงมากสำหรับคนอายุเช่นเขา ทำงานหนัก
ให้มือขวาท่านดู หมวกที่เจ้าทำสิ
- ฝีมือเยี่ยม - ไม่ได้มีไว้ขาย
เด็กน้อย นี่ ท่านมือขวาเชียวนะ
- ถ้าใต้เท้าต้องการมัน - ข้าทำให้ตัวเอง
- ให้อภัยเขาด้วย ใต้เท้า - ไม่มีอะไรต้องให้อภัยนี่
ตอนที่ลอร์ดแอรินมาหาเจ้า คุยกันเรื่องอะไร
เขาถามคำถามข้า เท่านั้นเอง ใต้เท้า
คำถาม แบบไหน
ตอนแรกก็เกี่ยวกับงานข้า
ว่าข้าได้รับการดูแลอย่างดีหรือไม่ ว่าข้าชอบที่นี้ไหม
แล้วเขาก็เริ่ม ถามเกี่ยวกับแม่ข้า
- แม่เจ้า - นางเป็นใคร หน้าตาเป็นอย่างไร
แล้วเจ้าบอกเขาไปว่าอย่างไร
นางตายตอนข้ายังเด็ก
ผมนางสีทอง
บางทีนางก็ร้องเพลงกล่อมข้า
มองตาข้าสิ
ไปทำงานต่อเถอะ
ถ้าวันหนึ่ง เขาต้องการ
ใช้ดาบ มากกว่าตีดาบ
เจ้าส่งเขามาหาข้านะ
พบอะไรไหมท่าน
ลูกนอกสมรส ของกษัตริย์โรเบิร์ต
เขาเป็นแบบนั้นแหละ
สารจากลอร์ดสตาร์ค ให้กษัตริย์
ให้ข้าทิ้งไว้
ชู่ว์
ฟังสิ
ได้ยินไหม
คิดว่ามีกี่คน อยู่กับเขา
หือ
-เดาสิ - สามคนหรือ
สี่
เขาชอบทำแบบนี้ ตอนเป็นเวรของข้า
เขาให้ข้าต้องทน\ ขณะที่เขาหยามเกียรติพี่สาวข้า
ขออภัย ใต้เท้า
ทำไมข้าต้องให้อภัยเจ้าด้วย เจ้าทำผิดอะไรกับข้ารึ
เราเคยพบกัน ท่านรู้ไหม
จริงหรือ แปลกจัง ข้าว่าข้าคงลืม
ตอนล้อมไพร์ค เราสุ้เคียงบ่าเคียงไหล่ครั้งหนึ่งตอนช่วงบ่าย
หรือ
- เจ้าได้แผลมาจากที่นั่นใช่ไหม - ใช่
โอ
พวกเกรยจอยคนหนึ่ง เกือบจะได้ลูกตาข้าไปแล้ว
- พวกเลวทรามทั้งหลาย - พวกเขาชอบการหลั่งเลือด
ในตอนท้าย พวกเขาก็เลิกชอบมัน
สงครามที่ดีนะ จำได้ไหม
ที่ธอรอสแห่งเมียร์บุกเข้าโจมตี ผ่านรอยแตก
ด้วยดาบที่ลุกเป็นไฟน่ะหรือ
ข้าจะจดจำฉากนั่น ไปจนวันตาย
ข้าเห็นเด็กเกรยจอย ที่วินเทอร์เฟล
มันเหมือนกับได้เห็นฉลาม อยู่บนยอดเขาเลย
ธีออนน่ะหรือ เขาเป็นเด็กดี
ไม่แน่นัก
ข้าว่าเจ้าต้องกลิ่นเหมือน แยมเบล็กเบอร์รี่แน่ๆ
ขอข้าดมหน่อย มานี่มา
ข้าฝากท่าน ไว้ได้ไหม
ข้อความ จากลอร์ดสตาร์ค
ข้าไม่ใช่ข้ารับใช้ลอร์ดสตาร์ค
- เจ้าไปไหนมา - เฝ้ายาม
- กับแซม - เจ้าชายพอร์คชอปน่ะหรือ
- เขาไปไหนเสียล่ะ - เขาไม่หิว
เป็นไปไม่ได้
พอได้แล้ว
แซมก็ไม่ต่าง จากพวกเรา
มันไม่มีที่ให้เขา\ ในโลก
เขาเลยมาที่นี้
เราจะไม่ทำให้เขาเจ็บ ในลานฝึกอีกต่อไป
ไม่มีอีกแล้ว ไม่ว่าธอร์นจะพูดยังไง
เขาเป็นพี่น้องเราแล้วตอนนี้ เราจะปกป้องเขา
เจ้ามีความรักแหละ ลอร์ดสโนว์
พวกเจ้าจะ ทำอะไรก็ทำ
แต่ถ้าธอร์น สั่งให้ข้าเจอกับท่านหญิงหมูนี่ละก็
ข้าจะเฉือนเบคอน ให้ตัวเองเสียหน่อย
ไม่มีใครแตะต้องแซม
รออะไร อยู่เล่า
โจมตีสิ
ตาเจ้า
โจมตีข้า
เอาสิ โจมตีข้า
ข้ายอมแล้ว
ยอมแล้ว
ข้ายอมแพ้
คิดว่านี่ตลกมาก เลยใช่ไหม
ตอนที่เจ้าต้องออกไปข้างนอกนั่น
เหนือกำแพง ยามอาทิตย์ตกดิน
อยากให้มี ชายชาตรีคอยระวังหลังเจ้า
หรือเด็กผู้ชายที่ร้องไห้ฟูมฟาย
เจ้าส่งโสเภณีนี่ มาสั่งข้าเนี่ยนะ
ข้าน่าจะส่งหัวนาง กลับมาหาเจ้า
อภัยให้ข้าด้วย คาลลีสิ ข้าทำตามที่ท่านบอก
เงียบเสีย ไม่เป็นไรแล้ว
- อิริ พานางออกไป -เจ้าค่ะ คาลลีสิ
- ทำไมท่านถึงทำร้ายนาง - ข้าต้องบอกเจ้าอีกกี่ครั้ง
เจ้าไม่ออกคำสั่งกับข้า
ข้าไม่ได้สั่งท่าน
ข้าแค่อยากชวน ท่านมาทานอาหารเย็น
- อะไรเนี่ย - ของขวัญ
- ข้าทำให้ท่าน - เศษผ้าของดอธแรคคีหรือไร
- จะจับข้าแต่งตัวแล้วงั้นสิ - ได้โปรด
มันเต็มไปด้วยกลิ่นของเสีย ทั้งหมดเลย
หยุด หยุดนะ
เจ้าจะเปลี่ยนข้าให้เป็น แบบพวกมัน ใช่ไหม
ต่อไปเจ้าคงอยาก ถักผมข้าล่ะสิ
ท่านไม่มีสิทธิ ไว้เปีย
ท่านยังไม่ได้ ชนะศึกใด
เจ้าจะไม่ ยอกย้อนข้า
เจ้าเป็นแค่หญิงโสมมของหัวหน้าคนเถื่อน
และตอนนี้เจ้าปลุก มังกรให้ตื่นแล้ว
ข้าคือคาลลีสิ แห่งดอธแรคคี
ข้าเป็นภรรยา ของคาลผู้ยิ่งใหญ่
แล้วข้ามีลูกชายเขา ในตัวข้า
ครั้งหน้าที่ท่านยกมือขึ้น ทำร้ายข้า
คือครั้งสุดท้ายที่ ท่านจะมีมัน
ข้ารู้แน่นอนเลยนะ ว่าผู้มีตำแหน่งบางคน
ไปที่ซ่องนั่นใน เมืองโมลบ่อยๆ
ไม่แปลกใจ
ไม่คิดว่า มันไม่ยุติธรรมหน่อยหรือ
ทำเราสาบานแบบนั้น ขณะที่พวกเขาดอดไป
เถลไถล
- เถลไถลหรือ - งี่เง่าใช่ไหมล่ะ
อะไรกัน เราจะป้องกัน กำแพงไม่ได้หรือ ถ้าเราไม่รักษาพรหมจรรย์
มันไร้สาระ
ข้าไม่คิดว่า เจ้าจะเป็นกังวลเรื่องนี้
ทำไมจะไม่
- เพราะว่าข้าอ้วนหรือ - ไม่ใช่
ยังไงข้าก็ชอบผู้หญิง เหมือนที่เจ้าชอบ
ถึงแม้พวกนางอาจจะ ไม่ชอบข้าเสียเท่าไหร่
ข้าไม่เคย อยู่กับผู้หญิง
เจ้าคงผ่านมา เป็นร้อยสิท่า
ไม่
อันที่จริง
ข้าก็เหมือนเจ้านั่นแหละ
งั้นสิ
ข้าว่ามัน ยากที่จะเชื่อ
ข้าก็เกือบแล้วล่ะครั้งหนึ่ง
ข้าอยู่ตามลำพัง กับสาวที่เปลือยเปล่า แต่
เจ้าไม่รู้ ว่าต้องใส่ตรงไหน
ข้ารู้ว่าต้องใส่ตรงไหน
นาง
แก่แล้วก็น่าเกลียดหรือ
สาวและสวยมาก
โสเภณีชื่อว่ารอส
ผมนางสีอะไร
- แดง - ข้าชอบผมแดง
และ...นาง
...นาง
- เจ้าไม่อยากรู้หรอก เยี่ยมขนาดนั้นเลยหรือ
- ยิ่งกว่านั้น - ไม่นะ
งั้นทำไม
เจ้าถึงไม่ร่วมรัก กับรอสผู้มี...สมบูรณ์แบบ
ข้าชื่ออะไร
จอน สโนว์
แล้วทำไม สกุลข้าถึงเป็นสโนว์
เพราะว่า
เจ้าเป็นลูกนอกสมรส ทางเหนือ
ข้าไม่เคยพบแม่ข้า
พ่อข้าไม่ยอมบอก ชื่อนางด้วยซ้ำ
ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้นาง ยังอยู่หรือตายไปแล้ว
ข้าไม่รู้ว่า นางเป็นสตรีสูงศักดิ์
หรือภรรยาของชาวประมง
หรือเป็นโสเภณี
ข้าเลยนั่งนิ่งตรงนั้น
ในซ่องขณะที่รอส ถอดเสื้อผ้านาง
แต่ข้าทำไม่ได้
เพราะในหัวข้า มีแต่ว่า
หากข้าทำให้นางท้อง
ถ้านางมีลูก
เขาจะกลายเป็นลูกนอกสมรสสกุลสโนว์อีกคน
มันไม่ใช่ชีวิตที่ดี สำหรับเด็กหรอก
อา...
ตกลง
เจ้าไม่รู้ ว่าต้องใส่ตรงไหน
สนุกกันใหญ่เลยล่ะสิ
เจ้าดูหนาวๆนะ เด็กๆ
มันเย็นนิดหน่อยหรือเปล่า
หนาวนิดหน่อย ใช่ ข้างเตาผิง
อยู่ข้างใน ยังเป็นฤดูร้อนอยู่นะ
พวกเจ้าสองคนจำ ฤดูหนาวครั้งล่าสุดได้ไหม
มันนานแค่ไหนแล้วนะ สิบปีใช่ไหม
ข้าจำได้
หนาวมากไหม ในวินเทอร์เฟล
มีบ้างไหมวันที่ ทำอย่างไรก็ไม่อุ่น
ไม่ว่าคนรับใช้เจ้า จะก่อไฟมาแค่ไหน
- ข้าก่อไฟเอง - น่าชื่นชม
ข้าอยู่ข้างนอกนั่นหกเดือน ข้ามกำแพงไป
ตอนฤดูหนาวครั้งล่าสุด
มันควรจะเป็น ภารกิจแค่สองอาทิตย์
เราได้ข่าวลือเรื่องแมนส์ เรเดอร์ วางแผนจะโจมตีอีสต์วอทช์
เราเลยออกไป ตามหาคนของเขา
จับตัวพวกเขา แล้วรีดเค้นดู
คนเถื่อนที่เป็นพวก แมนส์ เรเดอร์เป็นคนแกร่ง
แกร่งกว่าที่เจ้าจะเป็นได้
พวกเขารู้ภูมิภาค ดีกว่าเรา
เขารู้ว่า พายุกำลังมา
พวกเขาเลยซ่อนตัวในถ้ำ รอให้พายุสงบ
ส่วนเราเจอเข้าจังๆ ในที่โล่ง
ลมแรงเสียจน
ถอนต้นไม้สูงร้อยฟุต ออกจากพื้น
ทั้งรากมันเลย แล้วถ้าเจ้าถอดถุงมือ
เพื่อหาไอ้นั่น เวลาฉี่
เจ้าจะเสียนิ้วไป เพราะน้ำแข็งกัด
ทั้งหมดนั่นในความมืด
เจ้าไม่รู้อะไรเรื่องความหนาวหรอก
พวกเจ้าทั้งคู่
ม้าน่ะตายก่อน
เราไม่มีเสบียงมากพอที่จะให้พวกมัน ทำให้พวกมันอุ่น
กินเนื้อม้าน่ะมันง่าย
แต่หลังจากนั้นตอนที่พวกเราเองเริ่มล้มตาย
มันไม่ง่าย
เราควรจะพาเด็ก แบบเจ้าไปด้วยใช่ไหมล่ะ
เด็กผู้ชายเนื้อนุ่มตัวอ้วนแบบเจ้า
เราน่าจะอยู่ได้ สิบสี่คืนกินเนื้อเจ้า
แล้วยังจะเหลือ เนื้อติดกระดูกสำหรับซุปอีก
อีกไม่นานเราจะได้ สมาชิกใหม่
แล้วกลุ่มของเจ้าจะถูกส่งต่อไปให้ ท่านผู้การ
เพื่องานเล็กๆน้อยๆ
พวกเขาจะเรียกเจ้าว่า เป็นคนของไนท์วอท์ช
แต่เจ้าคงโง่มาก ถ้าจะเชื่อคำนั่น
ยังไงเจ้าก็ยังเป็นเด็ก
และเมื่อฤดูหนาวมาถึง เจ้าก็จะตาย
เหมือนพวกหนอนแมลง
ข้าทำร้ายเขา
ข้าทำร้ายมังกร
เรย์การ์พี่ชายท่าน คือมังกรตัวสุดท้าย
เวเซอร์รี่เทียบชั้น กับเงาของงูไม่ได้ด้วยซ้ำ
ยังไงเขาก็เป็น กษัตริย์ตามสิทธิ
เอาความจริงนะ
ท่านอยากเห็นพี่ชายท่าน นั่งบัลลังก์จริงๆหรือ
ไม่
แต่ชาวบ้าน กำลังรอเขา
อิลริโอบอกว่าพวกเขาเย็บมังกร ใส่แบนเนอร์ของพวกเขาและภาวนาให้เขากลับไป
ชาวบ้านภาวนาขอฝน สุขภาพดีและฤดูร้อนที่ไม่มีวันสิ้นสุด
พวกเขาไม่สนใจว่าบรรดาลอร์ด ทั้งหลายจะเล่มอะไรกัน
ท่านภาวนาขออะไร เซอร์จอร่าห์
บ้าน
ข้าก็เช่นกัน
พี่ชายข้าจะไม่มีวันยึด เจ็ดอาณาจักรคืนมาได้
เขาไม่อาจนำทัพ แม้ถ้าสามีข้าให้เขา
เขาจะไม่มีวันพาเรากลับบ้าน
ทะเลาะกับคนรักหรือ
ขออภัย ข้า...
ซานซ่า เด็กน้อย นี่คือลอร์ดเบย์ริช เขาเป็นที่รู้จัก
เป็นเพื่อนเก่า ของครอบครัวเจ้า
ข้ารู้จักแม่เจ้า มานานมาก
- ทำไมเขาถึงเรียกท่านว่าลิตเติ้ลฟิงเกอร์ - อารย่า
- อย่าหยาบคายสิ - ไม่เป็นไรหรอก
ตอนที่ข้าเป็นเด็ก ข้าตัวเล็ก
และข้ามาจากดินแดนน้อยๆที่ มีชื่อว่าฟิงเกอร์ส
เจ้าคงจะเข้าใจนะ
เป็นชื่อเล่น ที่ล้ำลึกมาก
ข้านั่งรอมา เป็นวันแล้วนะ
เริ่มการประลองทวนบ้านี่เสียที
ก่อนที่ข้าจะฉี่ราดตัวเอง
ทวยเทพ นั่นใครน่ะ
เซอร์เกรย์กอร์ คลีเกน
เรียกกันว่าเดอะเมาเทนต์
พี่ชายของเดอะฮาวน์
- แล้วคู่ต่อสู้เขาเล่า - เซอร์ฮิวแห่งเวล
เคยเป็น เด็กรับใช้ของจอน แอริน
ดูสิว่าเขามาไกลเพียงใด
ใช่ ใช่ เลิกพีธี เอิกเกริกนี่ได้แล้ว
เริ่มกันได้
ไม่ใช่สิ่งที่ เจ้าอยากเห็นหรือ
เคยมีคนเล่าเรื่องของ เดอะ เมาเทนต์กับเดอะฮาวน์ให้เจ้าฟังไหม
เรื่องราวที่น่ารัก ของความรักระหว่างพี่น้อง
เดอะฮาวน์ยังคงเป็นลูกสุนัขอยู่เลย
หกขวบกระมัง
เกรย์กอร์แก่กว่านั้นนิดหน่อย
แต่ก็โตแล้ว เริ่มมี ชื่อเสียง
เด็กชายโชคดีบางคน
ก็เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ ของความรุนแรง
เย็นวันหนึ่งเกรย์กอร์ พบน้องชายตนเอง
เล่นของเล่น อยู่ข้างเตาผิง
ของเล่นของเกรย์กอร์
อัศวินที่ทำด้วยไม้
เกรย์กอร์ไม่พูดอะไรออกมาสักคำเดียว
เขาแค่จับตัวน้องชาย คว้าที่ต้นคอ
ผลักหน้าของเขา เข้าหาถ่านที่ลุกไหม้
จับเขาไว้ไม่ให้หนีไปได้
ขณะที่เด็กชายกรีดร้อง
ขณะที่ใบหน้าเขาหลอมละลาย
มีใครน้อยคนนัก ที่รู้เรื่องนั่น
ข้าจะไม่บอกใคร ข้าสัญญา
ได้โปรดอย่าบอก
หากเดอะฮาวน์ได้ยิน เจ้ากล่าวถึงมันละก็
ข้าเกรงว่าอัศวินทั้งหมด ในคิงส์แลนด์ดิ้ง
ก็ไม่อาจ ช่วยเจ้าได้
ใต้เท้า ราชินีเสด็จมา
- ฝ่าบาท - ท่านพลาดงานประลองของท่านะ
ใส่ชื่อข้าลงไป ไม่ได้ทำให้มันเป็นของข้า
ข้าว่าเราน่าจะลืมๆเรื่อง ที่เกิดขึ้นบนคิงส์โร้ดไปเสีย
ธุระน่ารังเกียจ เรื่องหมาป่านั่น
และบังคับให้ท่าน ฆ่าสัตว์นั้นมันออกจะเกินไปหน่อย
ถึงแม้บางครั้งเราก็ทำเกินไป เมื่อเกี่ยวกับลูกของพวกเรา
ซานซ่าเป็นอย่างไรบ้าง
นางชอบที่นี้
นางเป็นสตาร์ค เพียงคนเดียวที่ชอบ
ต้องยกความดีให้แม่นาง
ไม่ได้มี เลือดคนเหนือในตัวมาเท่าไหร่
- ท่านมาทำอะไรที่นี้ - ข้าก็น่าจะถามท่านเหมือนกัน
ท่านหวังจะ ทำอะไร
กษัตริย์เรียกให้ข้า รับใช้เขาและดินแดน
และข้าจะทำเช่นนั้น จนกระทั่งเขาบอกให้ข้าทำอย่างอื่น
ท่านเปลี่ยนเขาไม่ได้ ท่านช่วยเขาไม่ได้
เขาจะทำตามต้องการ ซึ่ง เขาก็ทำมาโดยตลอด
ท่านก็จะ พยายามที่จะเก็บกวาดให้ดีที่สุด
ถ้านั่นเป็นงานของข้า ข้าก็จะทำ
ท่านเป็นแค่ทหาร ใช่ไหมเล่า
รับคำสั่ง และปฏิบัติตาม
ข้าว่ามันก็มีเหตุผลนะ
พี่ชายท่านถูกฝึกมาให้เป็นผู้นำ ส่วนท่านถูกฝึกมาให้เป็นผู้ตาม
ข้ายังถูกฝึกมาให้ ฆ่าศัตรูของตัวเองอีกด้วย ฝ่าบาท
ข้าก็เหมือนกัน
ทวพเทพทั้งเจ็ดอำนวยพรแก่ พวกท่านทั้งหลาย
และแด่ท่าน
เจ้าหนู ขอขนมปัง เนื้อและเบียร์ อย่างด่วนด้วย
ความคิดเยี่ยม ท่านตา ข้ากำลังหิวจัดเทียว
ฟังเพลงไหม ขณะที่เรากำลังรอหรือว่า
ข้ายอมโยนตัวเอง ลงบ่อน้ำดีกว่า
นี่ ท่านตา นี่อาจจะเป็น โอกาสสุดท้ายของท่านก่อนขึ้นเหนือนา
เสียงดนตรีอย่างเดียวที่ชาวเหนือ รู้จักคือเสียงหอนของหมาป่า
ทวยเทพ
ขออภัย ใต้เท้า ห้องเราเต็มแล้ว
- ทุกห้องเลยหรือ - คนของข้านอนในโรงม้าได้นะ
สำหรับตัวข้า ข้าไม่ขอ ห้องใหญ่มากหรอก
จริงๆนะ ใต้เท้า เราไม่เหลือเลย
ไม่มีอะไรที่ข้าทำแล้ว
จัดการหรือนี่ได้เลยหรือ
ท่านเอาห้องข้าไปได้
นี่สิชาย ที่ฉลาด
เจ้ามีอาหารใช่ไหม โยเร็น ทานกับข้านะ
- ตกลง ใต้เท้า -ใต้เท้าเลนนิสเตอร์ของข้า
ให้ข้าได้สร้างความเพลินเพลิด ขณะท่านทานเถอะนะ
ข้าจะได้ร้องถึงชัยชนะของพ่อท่าน ที่คิงส์แลนด์ดิ้ง
จะไม่มีอะไรทำลาย มือนี้ของข้าไปได้มากกว่านั่นอีกแล้ว
ท่านหญิงสตาร์ค
น่าประหลาดใจ ยิ่งนัก
ข้าเสียใจยิ่งที่ คลาดกับท่านที่วินเทอร์เฟล
ท่านหญิงสตาร์ค
ข้ายังคงเป็นเคทลิน ทูลลี่ย์
ครั้งสุดท้าย ที่ข้าพักที่นี้
ท่าน
นั่นใช่ค้างคาวคำของแฮร์อินฮอลหรือไม่ ที่ปักอยู่บนเสื้อท่าน
ใช่แล้ว ท่านหญิง
และท่านหญิงเวนท์ เป็นเพื่อนที่แท้จริงและซื่อสัตย์
กับพ่อของข้า ลอร์ดฮอสเตอร์ ทูลลี่ย์ แห่งริเวอร์รันหรือไม่
แน่นอน
อาชาสีชาดเป็น ที่ต้อนรับที่ริเวอร์รันเสมอ
โจนาส แบรคเคน นับว่าเป็น
เพื่อนเก่าแก่ และคนในการปกครองที่ภักดีของพ่อข้าเสมอ
ลอร์ดของพวกเรา เป็นเกียรติมาก
ข้าอิจฉาพ่อท่านจัง
ที่มีเพื่อนดีเช่นนี้ ท่านหญิงสตาร์ค
แต่ข้าไม่เห็นจุดประสงค์ ของเรื่องนี้เลย
ข้ารู้จักเครื่องหมายนี้เช่นกัน
หอคอยคู่ ของตระกูลเฟรย์
ลอร์ดของท่านเป็นอย่างไรบ้าง
ลอร์ดเวลเดอร์สบายดี ท่านหญิง
เขาได้ขอพ่อท่าน ให้ได้ให้เกียรติเข้าร่วม
งานวันเกิดปีที่เก้าสิบของเขา
เขาว่าจะมีภรรยาอีกคนหนึ่ง
ชายคนนี้
มาที่บ้านข้า เยี่ยงแขก
และวางแผน สังหารลูกชายข้าที่นั่น
เด็กชายอายุสิบปี
ในนามของกษัตริย์โรเบิร์ต และลอร์ดที่พวกท่านรับใช้
ข้าขอให้ท่าน จับกุมเขาเสีย
และช่วยข้านำตัว เขาไปยังวินเทอร์เฟล
เพื่อรอคำตัดสินจากกษัตริย์
โปรดติดตามตอนต่อไป
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย Darken, BlackPearl, slamung, rogolas, Thenop