== แปลไทย & Resync - สุนัขป่าโลกันตร์ == == GoTfansite.com ==
เสียใจด้วยพะย่ะค่ะ
เขาเป็นคนดี
ผู้คนเรียกเขาว่า "บาริสตันผู้กล้า"
เขาข้ามผืนทวีปมาสวามิภักดิ์
เป็นสหายผู้สัตย์ซื่อ
แต่มาตายในตรอก
ด้วยน้ำมือพวกตาขาว ซ่อนใบหน้าหลังหน้ากาก
เราสามารถถอยเข้าโซนปิระมิด
เสริมการคุ้มกัน แล้วบัญชาการจากในนั้นได้
จากนั้น ก็กวาดล้างเมืองนี้
ทีละชุมชน ทีละถนน
จนพวกหนูไม่เหลือที่ซ่อน
เอาที่เจ้าแนะนำก่อนนี้ดีกว่า
คุมผู้นำตระกูลใหญ่ของเมียรีนทุกคนมาให้ข้า
แต่ ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลข้า
ไม่นะ ฝ่าบาท
ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง
ฝ่าบาท!
เดินหน้าไป
ไม่นะ ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้
อีกก้าว
มันจะกินเจ้า
ถ้าข้าสั่ง
หรืออาจไม่ต้องสั่ง
เด็กๆ
บ้างว่าข้าควรตัดใจจากลูกๆ
แต่แม่ที่ดีไม่มีวันทอดทิ้งลูก
แค่จำต้องอบรมบ้าง
แต่ไม่มีวันทอดทิ้ง
ผู้บริสุทธิ์
อาจเป็นพวกเจ้าทุกคน
หรือไม่มีสักคนก็เป็นได้
ไม่แน่นะ
ข้าให้มังกรช่วยตัดสิน น่าจะดี
ทุกคนล้วนต้องตาย
ข้าไม่อยากให้พวกมันทานมากไป
ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
"แม้เดเนอริสจะรักษาอ่าวค้าทาสไว้ได้
แต่มีผู้ต่อต้าน ทั้งภายในและภายนอก
เธอไม่ยอมจากไป จนกว่าจะรับรอง
อิสระภาพของเหล่าอดีตทาสได้"
เป็นหญิงที่เยี่ยมไปเลย
ตัวคนเดียว
รับศึกรอบด้าน
ไร้ครอบครัวชี้นำ หรือคุ้มครอง
ญาติคนสุดท้าย อยู่ห่างนับพันไมล์
เป็นไม้ใกล้ฝั่ง ไร้ประโยชน์
อย่าพูดงั้นสิ เมสเตอร์เอมอน
เป็นทาร์แกเรียนเพียงผู้เดียว บนผืนแผ่นดิน
ช่างแย่เหลือเกิน
เมสเตอร์เอมอน
ผบ.
แซม ข้าอยากคุยกับเมสเตอร์เพียงลำพัง
ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?
รู้สึกเหมือนคนแก่อายุร้อยปี
ผู้กำลังหนาวตายช้าๆ
ข้าต้องการคำชี้แนะ
มีเรื่องที่ข้าอยากทำ เรื่องที่...
ต้องทำ
แต่มันจะทำหน่วยพิทักษ์แตกแยก
เป็นเสี่ยง
ทหารกว่าครึ่งจะเกลียดข้าทันที ที่ออกคำสั่ง
ทหารกว่าครึ่งเกลียดเจ้าอยู่แล้ว ผบ.
ลงมือเถิด
ท่านยังไม่รู้เลยว่าคืออะไร
นั่น ไม่สำคัญ
เจ้าต่างหาก
เจ้าจะไม่พบสุนทรีย์ ในการบัญชาดอก
แต่หากมีโชค
เจ้าจะเข้มแข็งขึ้น เพื่อทำในสิ่งที่จำเป็น
สังหารเด็กเสีย จอน สโนว์
ฤดูหนาวมาเคาะประตูบ้านแล้ว
สังหารเด็กเสีย
เพื่อให้ชายชาตรีถือกำเนิด
อิสระชนที่เหลืออยู่ไหนหรือ?
พวกเขาไปไหน?
ใครเป็นผู้นำ?
พวกนั้นติดตามมานซ์
ไม่ติดตามผู้อื่น
แล้วเจ้าล่ะ?
ท่าจะยาก ก็ถูกล่ามอยู่
แล้วถ้าข้าปล่อยเจ้าล่ะ?
จะปล่อยไปทำไม?
เพราะเจ้าไม่ใช่ศัตรูข้า
ข้าเองก็ไม่ใช่ศัตรูเจ้า
ดูไม่เห็นจะเป็นยังงั้น ตอนเอ็งฆ่าเพื่อนพ้องข้า
ผู้พิทักษ์ลั่นคำสาบานมานับ 8 พันปี
จะคุ้มครองอาณาจักรมนุษย์
และ 8 พันปีที่ผ่านมา เรารักษาคำสาบานไม่ได้เลย
พวกเจ้าเองก็เป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรมนุษย์
ทุกคน
แปลว่าทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไปรึ?
- ใช่ - ทำไมเป็นตอนนี้?
เพราะบัดนี้ ข้าคือ ผบ. หน่วยพิทักษ์ราตรี
แล้วจะให้ข้าทำอะไร
ผู้ บัญ ชา การ?
ข้าจะส่งเจ้าไปนอกกำแพง
รวบรวมอิสระชนที่เหลือทั้งหมด ไม่ว่าแห่งหนใด แล้วพากลับมาที่นี่
ข้าจะเปิดประตูให้พวกเขาผ่าน
และหาที่ดินให้ตั้งรกราก ทางใต้ของผากำแพง
ไม่มีใครคุกเข่าให้เอ็งหรอก ข้าด้วย
ก็ไม่ได้อยากให้มาคุกเข่า
ข้าอยากให้สู้ร่วมกัน เมื่อถึงเวลา
วันที่ไปบอกพวกมัน ให้สู้ร่วมกับอีกา
คือวันที่พวกมันแหวกท้องข้า ให้กินเครื่องในตัวเอง
แล้วที่สู้ไม่ได้ มีกี่คน?
ผู้หญิง เด็ก คนแก่ คนป่วย
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?
เจ้ากำลังยื่นความตายให้
หรือยิ่งกว่าตาย เพราะเจ้ามันหยิ่งเกินกว่าจะสงบศึก
หรืออาจไม่ใช่ความหยิ่ง
เจ้าอาจจะแค่ขี้ขลาด
ข้าถูกล่ามอยู่ ก็พูดได้ซี่
คนของเจ้าต้องการผู้นำ
และต้องลงใต้ ก่อนสายเกินไป
เวลาเรามีน้อย พวกเขายิ่งน้อย
เหมันตภูติจะถึงคนของเจ้าก่อน
ข้าไม่ได้ขอ เพื่อให้เจ้าเอาตัวรอด
แต่สงบศึก เพื่อคนของเจ้า
พวกมันส่วนใหญ่อยู่ฮาร์ดโฮม
รู้ไหมอยู่ไหน?
แหลมสตอโรลด์
ข้าให้ม้าได้ 10 ตัว กับคน 9 คน
เจ้าไปถึงได้ใน 1 อาทิตย์
เราต้องใช้เรือ
ข้าจะลองยืมเรือ จากพระราชาสแตนนิสให้
งั้นก็ได้
เอ็งมากับข้าด้วย
เอ็งคือ ผบ. ของหน่วยพิทักษ์ราตรี
มันต้องมาจากปากเอ็ง
พวกมันต้องการความมั่นใจ
ว่าเรือจะไม่ถูกเผาทิ้งกลางทะเล
ถ้าเอ็งไม่มา ข้าก็ไม่ไป
เจ้าจะพาคนเถื่อนมา ผ่านประตูเรา?
ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง เด็ก จะตายกันนับพัน ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย
ก็ตายไปดิ เรามีเรื่องของตัวเองต้องห่วงอีก
ลดศัตรูอีกต่างหาก
น้อยลง
- อะไร? - เปล่า
ฟังนะ ยังมีที่นาดีๆ ที่กิฟท์อยู่
เป็นที่ดินที่ไม่มีใครใช้แล้ว
กับเมืองร้างเป็นโหล
คิดว่าทำไมชาวนาถึงทิ้งมันไปห๊ะ?
เพราะถูกคนเถื่อนปล้น มาเป็นแรมปี
ฆ่าพวกมันซะ!
เหมือนที่มันทำกับชาวเมืองของเด็กคนนี้
ใช่แล้ว!
เราสู้รบกับพวกมันมาเป็นพันๆ ปี
มันฆ่าล้างหมู่บ้านของเรา
สังหารพี่น้องของเรา
เราสังหารมันเช่นกัน
ข้าจะตามท่านไปทุกหนแห่ง ท่านก็รู้
- แต่มันฆ่าเกร็น - ถูกต้อง
- และมันฆ่าพิพ - ใช่
ฆ่าพี่น้องเราไปถึง 50 คน
ข้าลืมไม่ได้
ข้ายกโทษให้ไม่ได้
เจ้าก็อยู่ ที่กำปั้นของปฐมบุรุษ
ถ้าทอดทิ้ง รู้นี่พวกเขาจะกลายเป็นอะไร
ถ้าไม่เปิดใจอยู่ร่วมกับคนเถื่อน
ก็มีแต่จะเพิ่มจำนวนทัพซากศพ
พวกเขาในตอนนี้ ก็ยังดีกว่าสิ่งนั้น
ขอบใจนะ
ออลลี
ถ้ามีอะไรอยากพูดกับข้า
ก็พูดเถอะ
ไม่เป็นไรหรอก
ท่านไม่ได้เอาจริงใช่ไหม
ที่ไปบอกคนเถื่อนว่าอยากสงบศึก
มันเป็นแค่กลลวงใช่ไหม
มันไม่ใช่กลลวง
มันเผาหมู่บ้านข้า
ยิงศรทะลุหัวพ่อข้า
ต่อหน้าต่อตา
สังหารแม่ข้า และทุกคนที่ข้ารู้จัก
ข้าเข้าใจถึงการสูญเสียคนรัก
ข้ารู้ว่ามันยาก
แต่ฤดูหนาวกำลังจะมา
เรารู้ดี ว่าอะไรมาพร้อมฤดูหนาว
เราสู้ด้วยตัวคนเดียวไม่ได้
ท่านต้องการอะไรอีกไหม ท่าน ผบ.?
ไม่มี
เธออยู่ห่างแลนนิสเตอร์ทีเดียว
นี่คือบ้านของเธอ
บางที เลดี้ซานซาอยู่นี่อาจจะดีแล้ว
อยู่กับบอลตัน
ผู้สังหารแม่และพี่ชายของเธอเนี่ยนะ?
ซานซาอยู่ในอันตราย แม้ว่าเธออาจไม่รู้ตัว
ขอบคุณ
เจ้าอยู่ที่นี่มานานหรือยัง?
ขอรับ
รู้จักลอร์ดเอ็ดดาร์ดไหม?
รู้จัก
รู้จักบิดาเขาด้วย
ตระกูลสตาร์คตายหมดแล้ว
ไม่ทุกคน
ข้ารู้ว่ามีใครอยู่ในปราสาทหลังนั้น
ใครๆ ก็รู้
บอลตันไง
ข้าไม่ได้พูดถึงบอลตัน
ข้าต้องการส่งสารถึงเธอ
ถึงซานซา สตาร์ค
ท่านเป็นใคร?
ผู้สาบานตนปกป้องเธอ
สาบานต่อ...?
แม่ของเธอ
มารดาเธอตายไปแล้ว
นั่นไม่ได้ปลดข้าจากคำสาบานนี่
ข้ารับใช้เลดี้แคทลิน
จวบจนบัดนี้
เจ้าล่ะรับใช้ใคร?
กลับมานี่
เมอรันดา
ข้าเห็นท่านมองเธอ
ข้ากำลังจะแต่งกับเธอ
มันก็ต้องมีมองบ้าง เป็นครั้งคราว
ไหนบอกจะแต่งกับข้า
ก็ตั้งใจงั้น
ตอนข้าเป็นสโนว์ ลูกนอกสมรส
แต่ข้าเป็นบอลตันแล้ว
ความปราถนาของข้า ไม่ใช่ประเด็นหลักอีกต่อไป
ข้ากำลังยกระดับวงศ์ตระกูล
ข้ากำลังสืบสานวงศ์ตระกูล
คิดว่าเธอสวยไหม?
แหงสิ
ตาไม่บอดนี่หว่า
เจ้าก็ว่าสวยใช่มั้ยล่ะ
ข้าแทบรอคืนแต่งงานไม่ไหว
แต่ไม่ต้องห่วง มีเวลาให้เจ้าเหลือเฟือ
งั้นข้าแต่งมั่งดีกว่า
แค่ลูกสาวคนฝึกหมา
คิดจะแต่งกับใคร ลูกชายคนเลี้ยงม้าเรอะ?
เจ้าเป็นของข้า
เจ้าไม่ไปไหนทั้งนั้น
นอกจากจะริศยาให้มากเข้า
คนขี้อิจฉามันน่าเบื่อ จำได้นี่ข้าทำยังไงกับพวกน่าเบื่อ
เจ้าไม่ทำข้าเบื่อ ใช่ไหม เมอรัลดา?
ไม่มีวัน
ขอโทษค่ะท่านหญิง
ข้ามาเติมน้ำในอ่าง
อ๋อ ไม่เป็นไร--
ท่านยังมีพรรคพวกในแคว้นเหนือ
หากประสบปัญหา
จงจุดเทียนที่หน้าต่างบานบนสุด บนซากหอคอย
- ใคร-- - ท่านไม่ได้ตัวคนเดียว
ชอบชุดท่านจัง
ใครเย็บให้น่ะ?
ข้าเย็บเอง
จริงเหรอ?
จ... เจ้าเป็นใคร?
เมอรัลดา เป็นลูกสาวครูฝึกสุนัข
ขออนุญาต?
โอ สวยจริงๆ
ลายปักเนี่ย
- ใครสอนหรือ? - ท่านแม่
เสียใจเรื่องแม่ท่านด้วย
ขอบใจ
ดีจังที่นางสอนให้
เหมือนเป็นของขวัญ
ทกครั้งที่สวมชุดฝีมือท่านเอง
ก็จะระลึกถึงนาง
ข้าอยากให้แม่ยังอยู่มากกว่า
ข้าเข้าใจ มันไม่เหมือนกัน
แต่ได้ระลึกถึงก็ดีออก
นึกถึงเรื่องราวอย่างที่เคยเป็น
ข้าเกือบลืม
ยังมีอย่างอื่น
ไว้ช่วยท่านระลึกอีก
อยู่สุดทางนี่
มันคืออะไร?
รู้ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ
ไปสิ ปลอดภัยออก
ท่านไม่เชื่อตาตัวเองแน่
ธีออน?
เจ้าไม่ควรมาที่นี่
กลิ่นเจ้าสุกงอมเป็นพิเศษเลยนะคืนนี้
รินเหล้าองุ่นให้หน่อย
มีอะไรจะบอก?
ไม่มีขอรับ
รีค
เธอเห็นข้าแล้ว
ใคร?
ซานซา เลดี้ซานซา
เธอมาที่คอกหมา
เธอเห็นเจ้า?
ขอรับ ขอโทษด้วยเจ้านาย
ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่--
มานี่
เจ้าต้องไม่มีความลับต่อข้า
คุกเข่าลง
ยื่นมือมา
ข้ายกโทษให้
หวังว่าเจ้าถูกใจห้องนอนนะ ท่านหญิง
เจ้าค่ะ ขอบพระคุณใต้เท้า
ข้าเอง
ท่านแม่
ขอบใจจ้ะ แรมซีย์
ท่านหญิง เราชาวเหนือ ล้วนเป็นครอบครัวกัน
สายเลือดเราเกี่ยวดองมานับพันปี
ข้าอยากขอดื่มให้งานแต่งของเรา
ขอความสุขเรา ขจรไกล จากเคลลิน
ถึงลาสต์ฮาร์ธ
แด่งานแต่งของเจ้า
เจ้าลำบากใจแน่เลย ที่ต้องมาอยู่แปลกที่
ไม่แปลกหรอก นี่คือบ้านของข้า
ผู้คนต่างหากที่แปลก
พูดถูก
แปลกมากๆ
ขอเหล้าองุ่นอีก
ได้ยินว่าเจ้าสองคนพบกันแล้ว
ช่างเป็นที่ที่เหมาะเหลือเกิน
คิดอยู่เชียว ว่าครั้งสุดท้ายที่เจ้าได้คุยกัน
ก็คือในห้องนี้
ยังโกรธมันอยู่ไหม
หลังจากที่...
มันทำเรื่องนั้น?
ไม่ต้องห่วง
ชาวเหนือจดจำเสมอ
ข้าลงโทษให้แล้ว
มันไม่ใช่ชาวเหล็กอีกต่อไป
ไม่ใช่ธีออน เกรย์จอยอีกต่อไป
เป็นชายคนใหม่
ก็ไม่เชิงชายน่ะนะ
จริงมั้ย รีค?
ขอรับเจ้านาย
นั่นชื่อใหม่มันล่ะ -- รีค
ท่านทำอย่างนี้ทำไม?
เพราะรีคมีอะไรจะพูดกับเจ้า
ใช่ไหม รีค
คำขอโทษไง
ขอโทษเลดี้ซานซาสำหรับสิ่งที่เจ้าทำ
ขอโทษที่สังหารน้องชายทั้ง 2
ข้าขอโทษ
มองเธอสิ รีค
คำขอโทษไม่มีความหมาย
ถ้าไม่มองตาอีกฝ่าย
- ข้าขอโทษ - ขอโทษเรื่องอะไร?
ที่ฆ่าน้องท่าน
นั่นไง เสร็จแล้ว
ทุกคนรู้สึกดีขึ้นเหมือนข้าไหม?
เมื่อกี๊ มันกดดันจริงๆ
ท่านหญิงรู้ไหม
เมื่อน้องๆ เจ้าถูกมันฆ่าแล้ว
ทั้งครอบครัวก็ไม่เหลือ...
รีคน่าจะใกล้เคียงญาติที่สุด
ที่เจ้ามีเหลือแล้วนะ
รีค
เจ้าจะเป็นผู้ส่งตัวเจ้าสาว
ต้องมีสักคน มีใครดีกว่านี้อีกล่ะ?
ดีมั้ย? ดีมั้ย?
ดี ดี ดีมาก
วิเศษ
ข้ากับวัลด้ามีข่าวดีเช่นกัน
ไหนๆ เราก็อยู่พร้อมหน้า
เรากำลังจะมีเด็ก
ข้าดีใจด้วยจริงๆ
จากลักษณะของนาง
เมสเตอร์วอลคันบอกว่าน่าจะเป็นผู้ชาย
ท่านแน่ใจได้ไง?
แน่ใจเรื่อง?
ว่านางตั้งครรภ์
ข้าหมายถึง...
รู้ได้ยังไง?
เมสเตอร์วอลคันยืนยัน ไร้ข้อกังขา
แล้ว ท่านทำได้ยังไง?
ทำอะไร?
ทำให้นางท้อง
นึกว่าเจ้ารู้อยู่แล้ว
แน่นอน แต่ท่าน...
หาเจอได้ไง?
น่าอดสูสิ้นดี ตอนมื้อเย็น
เอาสัตว์ตัวนั้นออกมาต่อหน้าเด็กหญิงสตาร์ค
ถ้าเป็นเด็กผู้ชายล่ะ?
ห่วงสถานะตัวเองละสิ
สถานะข้าชัดเจนออก
ข้าคือลูกชายของท่าน
จนกว่าคนใหม่ที่ดีกว่าจะมาถึง
เจ้าไม่เคยถามถึงแม่เลย
ทำไมต้องถาม?
แม่คลอดข้า แม่ตาย
นี่ไงล่ะ
นางเป็นชาวไร่
สวย ในแบบคนทั่วไป
เป็นเมียเจ้าของโรงสี
ปรากฏว่ามันแต่งกันโดยไม่แจ้ง ไม่ขออนุญาต
เลยจับผู้ชายแขวนคอซะ
แล้วก็จัดการผู้หญิงใต้ต้นไม้ที่ผัวมันห้อยอยู่
มันขัดขืนตลอด
มันโชคดีแล้ว ที่ข้าไม่จับแขวนคอ
ปีต่อมา มันมาที่ประตู
พร้อมทารกในอ้อมแขน
มันอ้างว่าเป็นลูกข้า
เกือบจับมันโบยแล้ว
และโยนเด็กทิ้งแม่น้ำ
แต่ ข้ามองดูเจ้า
และเห็นไม่ต่างจากตอนนี้
เจ้าคือลูกข้า
สแตนนิส บะราธเธียน ตั้งทัพที่ปราสาทดำ
แต่มันไม่อยู่นานหรอก
มันปรารถนาบัลลังก์เหล็ก
ถนนสู่คิงส์แลงดิง ผ่านวินเทอร์เฟลโดยตรง
มันหมายฮุบแคว้นเหนือ
แต่แคว้นเหนือ เป็นของเรา
ของเจ้า และข้า
จะช่วยข้าพิชิตมันไหม?
ขอรับ
นี่คือหนังสือทั้งหมดแล้วหรือ?
หนังสือทั้งหมด?
บนโลกนี้
ก็ เปล่า
ยังมีหนังสืออีก หลายต่อหลายพันเล่ม
จริงๆ ห้องนี้เล็กทีเดียว
บ้านเกิดเจ้ามีหนังสือเยอะกว่านี้ไหม?
พ่อข้าไม่ได้ใฝ่ศึกษาขนาดนั้น
ว่ากันว่าซิทาเดล มีห้องสมุดใหญ่ที่สุดในโลก
ไอ้นั่นอยู่ไหนเหรอ?
ซิทาเดลน่ะเหรอ?
ในโอลด์ทาวน์
โทษนะที่ข้ามันไม่รู้เรื่อง
กิลลี ดูข้าสิ
เจ้ารู้อะไรเป็นร้อยอย่าง ที่ข้าไม่มีวันทำได้
ทั้งจุดไฟด้วยฟืนชื้น
ทำอาหาร เย็บแผล
แล้วก็ซักผ้า กวาดบ้าน
- ก็... - ทำไมซิทาเดลถึงมีห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุด?
มันเป็นที่ที่ไว้ฝึกเมสเตอร์
เหมือนเมสเตอร์เอมอน?
ข้าเองก็อยากเป็นนะ ตอนยังเล็ก
แต่กลับกลายเป็นผู้พิทักษ์ราตรี
ได้ผจญภัยกว่ากันเยอะ
แถมได้เจอเจ้าด้วย
อา ฝ่าบาท
เจ้าคือแซมเวล ทาร์ลี?
พะย่ะค่ะ
พ่อคือแรนดิล ทาร์ลี
มันชนะพี่ข้าที่ศึกแอชฟอร์ด
ศึกเดียวที่โรเบิร์ตพ่ายแพ้
เตือนแล้วว่าอย่ารีบถลำไปตะวันตก มันก็ไม่ฟัง
เก่งนะ พ่อเจ้าน่ะ
เจ้าดูไม่เหมือนทหารเลย
แต่มีคนบอกว่าเจ้าสังหารเหมันตภูติ
พะย่ะค่ะ
ทำได้ยังไง?
ด้วยมีดแก้วมังกร
แก้วมังกร?
- ที่เมสเตอร์เรียกอ็อบซิเดียน - ข้ารู้จัก ที่ศิลามังกรก็มี
ทำไมอ็อบซิเดียนถึงฆ่ามันได้?
ข้าไม่ทราบ
ข้าพลิกตำราเก่าๆ เผื่อเจออะไร
เจอแค่ว่า กุมารไพรเคยใช้แก้วมังกร ในการล่าสัตว์
เลดี้เมลิแซนเดอร์บอกว่า มัจจุราชกำลังย่างกรายสู่ผากำแพง
ข้าเคยเห็น
เห็นอะไร?
กองทัพคนตาย
- เมื่อพวกมันมาถึง-- - เราต้องรู้วิธีปราบมัน
อ่านเข้า แซมเวล ทาร์ลี
ถึงเวลาแล้ว
เอ่อ ฝ่าบาท
รอก่อนไม่ดีหรือ?
พอจอน สโนว์พาคนเถื่อนกลับมา เราจะได้คนอีกหลายพัน
ถ้าจอน สโนว์พากลับมาได้
เรารอนานขนาดนั้นไม่ได้
เรายังพอมีเปรียบ คน ม้า พักผ่อนกินอิ่ม
แต่ยิ่งรอนานวัน โชคยิ่งกลับไปหาบอลตัน
ฤดูหนาวอาจมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้
ต้องลงมือแล้ว ออกคำสั่งซะ
ออกทัพเมื่อย่ำรุ่ง
ข้าจะคัดเลือกคน ให้อยู่อารักขาราชินีและเจ้าหญิง
ไม่จำเป็น พวกเขาจะมาด้วย
หนทางมันลำบากมากนะฝ่าบาท
- อาจจะปลอดภัยกว่า-- - ที่นี่น่ะนะ?
ไอ้ยามพวกนี้ คือนักฆ่ากับคนร้ายข่มขืนซะครึ่ง
ไม่ พวกเขาจะมากับเรา
ตามแต่ท่านปรารถนา
ท่านพ่อจะยอมให้ข้าเข้าสุสานไหม?
ประทานโทษ?
ที่วินเทอร์เฟล
ราชันอุดรล้วนฝังอยู่ที่นั่น
แบรนผู้สร้าง ราชาโดเร็น --
ก่อนอื่น เรามีเส้นทางอีกยาวไกล
จากนั้นก็ต้องยึดปราสาท
จะรบกันไหม?
ขอรับเจ้าหญิง แต่ท่านไม่ต้องไปใกล้--
เลิกพูดเรื่องรบได้แล้ว เซอร์ดาวอส
อย่าทำเด็กกลัว
รับด้วยเกล้า
- ข้าไม่กลัว - ข้ากลัว
พอเริ่มรบ สัญญานะว่าจะปกป้องข้า
สัญญา
ขอให้เจ้ารับมือคนเถื่อนได้เหอะ
ข้ายังต้องใช้เรืออีก
ท่านได้คืนแน่ ข้าสาบาน
เดินทางปลอดภัย พะย่ะค่ะ
และขอบพระคุณ
ขึ้นม้า!
เชิญธง!
อย่า
เจ้ายังไม่ฟื้นตัว
ข้าอยู่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว
3 วัน
เซอร์บาริสตันล่ะ?
ข้าช่วยเขาไม่ได้
ล้มเหลวต่อหน่วยของข้า
ทำให้ราชินีผิดหวัง
เจ้าไม่ได้ล้มเหลวเลย
เจ้าสู้อย่างห้าวหาญ
และจะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
เจ้าอับอายหรือ?
เจ้าถูกดักทำร้าย ถูกรุม
เจ้าไม่มีทางรู้ล่วงหน้าเลย
นั่นมิใช่สาเหตุ
บาดเจ็บในสงคราม
ไม่มีอะไรต้องอาย
ที่ข้าอับอาย
เพราะตอนมีดแทงเข้ามา
และข้าล้มอยู่กับพื้น
ข้ากลัว
ทุกคนล้วนกลัวตาย
ไม่ ไม่ใช่ความตาย
ข้ากลัว
จะไม่ได้เห็นมิสซานเดรย์ จากเกาะนาธอีกแล้ว
ในที่สุด ท่านก็ลงโทษนายทาสอย่างสาสม
ถ้าสาสมกันถ้วนหน้า คงไม่เหลือให้ปกครอง
เซอร์บาริสตันแนะให้เมตตา
ตั้งแต่วันที่ยึดเมืองได้จวบจนเช้าวันตาย
ดาริโอ นาฮาริสคิดว่า ควรสังหารอดีตนายทาสให้หมด
ชาวเมืองที่เหลือ ก็ตัวใครตัวมัน
เจ้าคิดอย่างไร?
ฝ่าบาท ข้าคิดว่าข้าไม่เหมาะ
จะออกความเห็นเรื่องนี้
เจ้าเหมาะสมไม่แพ้ใครทั้งนั้น
เจ้ารู้สาเหตุที่ข้ามา
เจ้ารู้ว่าใครทรมานที่สุด หากทุกอย่างล้มเหลว
เอ้า คิดว่าอย่างไร?
ข้าบอกได้เพียงสิ่งที่ตนเห็นเพคะ
ข้าเห็นท่านรับฟังที่ปรึกษา
เห็นท่านพึ่งพาประสบการณ์ของพวกเขา ซึ่งท่านยังขาดแคลน
เห็นท่านชั่งใจตัวเลือกต่างๆ ที่ถูกเสนอ
และเห็นท่านเพิกเฉยต่อคำแนะนำ...
เพราะมีทางอื่นที่ดีกว่า
ทางที่ท่านเห็นเพียงผู้เดียว
ท่านราชินี กรุณาอย่าทำเช่นนี้เลย
ไหนบอก "วาลาร์ มอร์กูลิส"?
ข้าไม่อยากตายเยี่ยงคนขลาด
จริงๆ ข้าไม่อยากตายเลย
มีเพียงผู้กล้า ที่ยอมรับว่ากลัว
และยอมรับผิด
ข้ามาบอกว่า ข้าผิดไปแล้ว
ข้าผิด เจ้าเป็นฝ่ายถูก
เกี่ยวกับประเพณี
เรื่องการรวมใจชาวประชา
ข้าจะเปิดหลุมต่อสู้
แก่ผู้เป็นไทเท่านั้น
ทาสจะไม่หวนสู่เมียรีน ตราบข้ายังมีชีวิต
พะย่ะค่ะ
และเพื่อสร้างสายสัมพันธุ์อันยั่งยืน กับชาวเมียรีน
ข้าจะแต่งงานกับผู้นำตระกูลเก่าแก่
ดีจริงๆ ที่ฝ่ายชายคุกเข่าเรียบร้อยแล้ว
ไม่ต้องห่วง
ข้าสบายดี ไม่มีอะไรหักเล้ย
เราอยู่ไหนแล้ว?
ไม่ใช่รอยน์
เอาแต่เงียบ งอนตุ๊บป่อง
มีตุ๊ยหน้าบ้างเป็นครั้งคราว
วิถีแห่งมอร์มอนท์
เอาใหม่อีกทีนะ
ข้าขอโทษเรื่องก่อนนี้
บางทีปากมันชอบพูดออกไปเอง
ทริปนี้ไม่จำเป็นต้องอมทุกข์
เราต้องใช้เวลาร่วมกันอีกเยอะ กว่าจะถึงเมียรีน
ถูก
สิ่งที่จะเติมสีสันให้การเดินทางของเรา
คือเหล้าองุ่นไงล่ะ
เหล้าองุ่นห้าม
ข้า มันขี้เมา
ขี้เมาแล้วมันหยุดดื่มไม่ได้
ไม่งั้น จะ...
รู้แล้วเราอยู่ไหน
เจ้าจะพาเราผ่านวาลีเรีย
ถูก
เคยผ่านทางนี้มาก่อนไหม?
ไม่เคย
คิดจะหาของฝากให้เดเนอริส
จากถิ่นกำเนิด เผื่อข้าคนเดียวไม่พอรึ?
ข้าว่าเจ้าก็เหลือเฟือแล้ว
รู้ไหมผู้คนพูดกันว่าไง
หายนะ ยังคงปกคลุมวาลีเรีย
ไหนจะปีศาจ ไหนจะเปลวเพลิง
เจ้าไม่กลัวหายนะหรือ?
ไม่
แต่โจรสลัดกลัว
อ้อ
ทะเลควัน
ต้องอีกกี่ศตวรรษนะ
คนเราถึงจะสร้างเมืองได้อย่างนี้อีก?
นับพันปี ที่ชาววาลีเรียน
เป็นมือหนึ่งของโลกแทบทุกเรื่อง
จากนั้น...
ก็ไม่ใช่อีกต่อไป
ไม่ใช่อีกต่อไป
"พวกเขากอดกันแน่น หันหลังให้อวสาน
ทิวเขาแตกเป็นเสี่ยง
แลสีดำ กลืนกินนภา
ไฟพวยพุ่งสู้ฟ้า
เผาผลาญได้แม้มังกร
แต่นั่น มิใช่ภาพสุดท้าย
ที่ดวงตาพวกเขาได้ยล
ซัดขึ้นเหนือกำแพง
คลื่นลมโหมกระหน่ำ--"
"พันปี นครยั่งยืน
ผู้คนเรียนรู้สิ่งเดียว
หายนะเท่าเทียมต่อทุกสิ่ง
ไม่มีสิ่งใดหวนคืน"
อยากตบมือนะ
เท่านี้สินะ
หลงเหลืออยู่แค่นี้
นั่นอะไร?
คนหิน!
อย่าให้มันแตะตัว!
หลบหลังข้า!
มอร์มอนท์ ปลดเชือกข้า!
มอร์มอนท์!
ทีเรียน?
ทีเรียน
ไม่เป็นไรแล้ว
ตัวหนักกว่าที่เห็นนะ
ถูกพวกมันแตะตัวไหม?
เจ้าล่ะ?
ข้าเคยเห็นโรคเกล็ดเทามาแล้ว
แต่เทียบนี่ไม่ได้เลย
ถึงได้ถูกถีบหัวไปโน่นละมัง
ยังปราณีกว่าถ้าแทงหัวใจซะให้จบๆ
ขอบใจ ที่ช่วยข้าไว้
แต่ ไม่มีไรต้องให้ช่วยนี่หว่า
ถ้าไม่ลักพาตัวข้ามาแต่แรก
ทีนี้เอาไงต่อ?
ก็เดินเลียบฝั่งไป
ถ้าโชคดีคงพอมีหมู่บ้านชาวประมง
หรือเรืออีกสักลำ
ถ้าไม่มีโชคล่ะ?
ก็ต้องเดินกันไกลหน่อยละ
ข้าจะไปหาฟืน
พักผ่อนซะหน่อยนะ หือ
เป็นความคิดที่เข้าท่าที่สุดของเจ้าในวันนี้
== แปลไทย & Resync - สุนัขป่าโลกันตร์ == == GoTfansite.com ==