เมื่อข้าปฏิเสธไม่ขึ้นครองบัลลังก์ แอรีสก็ปกครอง
คนที่เรียกขานกันว่า กษัตริย์บ้านั่นแหละ
ท่านคือ เอย์มอน ทาร์แกเรียน
- หน้าเจ้าเป็นอะไรหรือ - โรคเกล็ดเท้าน่ะ
ทุกคนแนะนำให้ข้าส่งเจ้า ไปที่ซากปรักหักพังวาลีเรีย
ให้ไปใช้ชีวิตแสนสั้น กับพวกคนหิน
พี่สาวข้าสองคนก็เป็นโรคนี้ เกล็ดมันปกคลุมทั้งตัว พวกเขาทำตัวไม่ต่างกับสัตว์
ซ่อน! ซ่อนเร็ว!
จับใส่โซ่ตรวน
เจ้าอยากจับเป็นข้า เพื่อที่จะได้ทรมานงั้นซี
ซานซ่า สตาร์คหรือ
ข้าเห็นนางขี่ม้าบนถนนตะวันออกไปกับลิตเติ้ลฟิงเกอร์ เราจะตามพวกเขากัน
- ขอแนะนำตัวลูกชายข้า แรมเซย์ บอลตัน - ท่านหญิง
ขอต้อนรับกลับบ้าน ท่านหญิงสตาร์ค ตอนเหนือจดจำเสมอ
เจ้าปลดปล่อยให้คนปัญญาอ่อน กับคนพิการหลบหนีไปได้.
ริคค่อนก็ด้วย เด็กตัวเล็กๆเนี่ยนะ
บอกแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากเจ้ารับใช้ข้าอย่างภักดี
และจะเกิดอะไรขึ้นหากเจ้าไม่ทำ
- เจ้าเป็นใครกัน - คนจับตัวเจ้า
ไหนบอกว่าจะพาข้าไปหาราชินี
ข้าหมายถึงแดเนอรีส ทาร์แกเรียน
ท่านคือมารดาแห่งมังกร แสดงความแข็งแกร่งออกมา
ไม่มีใครเห็นโดรกอนมาหลายอาทิตย์แล้ว เท่าที่รู้ เขาอาจจะบินไกลค่อนโลกแล้วก็ได้
พวกนายทาสขอให้ ท่านเปิดลานต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง
ที่ซึ่งทาสสู้กันจนตัวตายน่ะหรือ
หากท่านเปิดมัน คนในนครเมียร์รีน จะเห็นว่าท่านเคารพประเพณีดั้งเดิม
ประเพณีเป็นสิ่งเดียวที่ยึด เมืองนี้เข้าไว้ด้วยกัน
บรรยายไทยโดย Darken
เกมบัลลังก์ ตอน สังหารเด็กหนุ่มทิ้งเสีย
ข้าเสียใจด้วย ราชินีข้า
เขาเป็นคนดี
"บาร์ริสเตียน ผู้กล้า" คนเรียกขานเขาแบบนั้น
เขาข้ามผ่านทวีปมาเพื่อรับใช้ข้า
เป็นเพื่อนที่ซื่อสัตย์
แต่กลับต้องมาจบชีวิตในตรอก
ถูกฆ่าโดยคนขี้ขลาด ที่หลบซ่อนตัวหลังหน้ากาก
เราอาจถอยทัพมาจนถึงเขตพีระมิด
ใช้เป็นฐานตั้งมั่นก่อนเริ่มลงมือต่อไป
แล้วก็กวาดล้างเมืองไปทีละจุด
ทีละย่าน ทีละถนน
จนกระทั่งไม่มีที่ ให้พวกหนูสกปรกไปมุดหัว
ข้าชอบข้อเสนอแต่แรกมากกว่า
จับกุมผู้นำตระกูลชาวเมียร์รีนชั้นสูง ทุกคนและพาตัวมาให้ข้า
แต่ข้าก็เป็นผู้นำตระกูลเหมือนกัน
ไม่นะ ฝ่าบาท!
ข้ามิได้รู้เห็นอะไรทั้งสิ้น
ฝ่าบาท!
เดินหน้า
ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้นะ
อีกก้าวหนึ่ง
พวกมันจะกินเจ้า
หากข้าสั่ง
พวกมันก็ยังอาจจะยังกิน แม้ข้าไม่ได้สั่ง
เด็กๆ
บางคนบอกว่าข้าควรถอดใจ
แต่แม่ที่ดีไม่มีวันถอดใจจากบุตรของตน
นางจะดัดนิสัยพวกเขา หากจำต้องทำ
แต่จะไม่มีวันถอดใจ
ใครกันที่บริสุทธิ์
บางทีพวกเจ้าทุกคนอาจจะบริสุทธิ์
บางทีอาจจะไม่มีใครบริสุทธิ์
บางที
ข้าควรให้เหล่ามังกรตัดสินใจ
ทุกคนล้วนต้องตาย
ไม่อยากให้พวกมันกินอิ่มเกินควร
พรุ่งนี้แล้วกันนะ
"และแม้แดเนอริสจะตั้งมั่นที่อ่าวนายทาส"
กองกำลังต่างต่อต้านนาง ทั้งจากภายนอกและภายใน
นางปฏิเสธที่จะจากไป จนกว่าอดีตทาส
"ทุกคนจะได้รับอิสระ"
ฟังดูเป็นสตรีที่ดีนางหนึ่งทีเดียว
นางอยู่คนเดียว
ถูกรายล้อม
ไม่มีครอบครัวคอยนำทาง หรือปกป้องนาง
ญาติคนสุดท้ายที่มี อยู่ห่างออกไปนับพันไมล์
ไร้ประโยชน์ กำลังตาย
อย่าพูดเช่นนั้น เมยสเตอร์เอย์มอน
ทาร์แกเรียนที่อยู่ตัวคนเดียว
เป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่ง
เมยสเตอร์เอย์มอน
ท่านผู้การ
แซม ข้าอยากคุยกับท่านเมยสเตอร์ตามลำพัง
ท่านรู้สึกเช่นไรบ้าง
ก็เหมือนชายอายุร้อยปีน่ะ
ค่อยๆคืบคลานใกล้ความตาย
ข้าต้องการคำแนะนำจากท่าน
ข้าอยากจะทำสิ่งหนึ่ง สิ่งที่ข้า...
จำเป็นต้องทำ
แต่มันจะแบ่งแยกหน่วยเรา
อย่างน่าเศร้า
ครึ่งหนึ่งจะเกลียดข้า ทันทีที่ออกคำสั่งไป
แต่อีกครึ่งหนึ่งก็เกลียดท่านอยู่แล้ว ท่านผู้การ
ทำเถอะ
แต่ท่านยังไม่รู้เลยนะว่าคืออะไร
ไม่สำคัญ
ทำไปเลย
ท่านจะพบว่าการบัญชาการคน ไม่มีความสุขเท่าใดนัก
แต่หากโชคดี
ท่านจะหาพลังเพื่อทำ สิ่งที่จำเป็นต้องทำเจอ
สังหารเด็กชายทิ้งเสีย จอน สโนว์
ฤดูหนาวใกล้มาเยือนเราเลย
สังหารเด็กชาย
และให้ชายหนุ่มถือกำเนิดขึ้นมา
พวกชนอิสระที่เหลืออยู่ไหนกันล่ะ
หายไปไหนหมด
ใครเป็นผู้นำพวกเขา
พวกเขาติดตามแมนซ์
แต่จะไม่ตามคนอื่น
แล้วเจ้าล่ะ
จะให้นำคนโดยที่ เรายังติดโซ่ตรวนมันยากอยู่นะ
หากข้าไขโซ่ตรวนให้เล่า
ทำไมเจ้าจึงจะทำเช่นนั้น
เพราะว่าเจ้าไม่ใช่ศัตรูข้า
และข้าไม่ใช่ศัตรูเจ้า
เจ้าดูเหมือนเป็นศัตรูข้าแน่ล่ะ ตอนที่เจ้าสังหารเหล่าสหายข้า
กว่าแปดพันปีที่หน่วยไนท์วอทช์ ให้สัตย์สาบาน
จะเป็นโล่คุ้มกันดินแดนมนุษย์
และเป็นเวลากว่าแปดพันปี ที่เราไม่อาจทำตามคำสาบานได้
พวกเจ้าเองก็เป็นคนของแดนมนุษย์
พวกเจ้าทุกคน
แล้วตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหรือ
- ถูกต้อง - ทำไมตอนนี้
เพราะว่าตอนนี้ข้าเป็นผู้บังคับบัญชาการ หน่วยไนท์วอทช์
จะให้ข้าทำสิ่งใด
ท่านผู้การ
ข้าอยากให้เจ้า ไปตอนเหนือกำแพง
รวบรวมชนอิสระที่เหลือ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดและพาพวกเขากลับมาที่นี่
ข้าจะเปิดประตูให้พวกเขาผ่านมาได้
จะหาดินแดนให้ตั้งรกราก ตอนใต้ของกำแพง
พวกเขาจะไม่ยอมคุกเข่าให้เจ้า ข้าเองก็เหมือนกัน
ข้าก็ไม่ต้องการให้พวกเขาคุกเข่า
ข้าอยากให้พวกเขาร่วมสู้กับข้า เมื่อถึงเวลา
วันนี้ข้าขอให้คนของข้า สู้ร่วมกับพวกอีกา
คือวันที่คนของข้า จะสาวไส้ข้าออกมาให้ดู
และบังคับให้ข้ากิน
แล้วคนของเจ้าสู้ไม่ได้กี่คน
พวกผู้หญิง เด็ก คนแก่ คนเจ็บทั้งหลาย...
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
จะปล่อยให้พวกเขาตายหรือ
แย่ยิ่งกว่าการตายคือการที่ เจ้ายิ่งยโสเกินกว่าจะสงบศึก
หรือบางทีเจ้าอาจจะไม่ได้หยิ่ง
เจ้าอาจจะแค่ขี้ขลาด
ง่ายนี่ที่จะพูดกับชายในโซ่ตรวนเช่นนั้น
คนของเจ้าต้องการผู้นำ
และพวกเขาต้องลงใต้กำแพงไป ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
เราไม่เหลือเวลามากนัก ส่วนพวกเขาเหลือน้อยยิ่งกว่า
วอล์กเกอร์กำลังมา และคนแรกที่จะต้องโดนคือพวกเขา
ข้าไม่ได้ขอให้เจ้าสงบศึกเพื่อช่วยตัวเอง
จงสงบศึกเพื่อช่วยคนของเจ้า
ส่วนใหญ่ตั้งค่ายกันอยู่ที่ฮาร์ดโฮม
เจ้าไปถูกใช่ไหม
อยู่เหนือสตอร์รอด พอยท์ไปน่ะ
ข้าจะหาม้าให้สิบตัว และคนอีกเก้าคน
คงใช้เวลาสักอาทิตย์นึง
เราต้องการเรือ
ข้าจะลองขอยืมกองเรือ จากกษัตริย์สแตนนิสดู
ตกลง
เจ้าต้องไปกับข้า
เจ้าเป็นผู้บัญชาการ หน่วยไนท์วอทช์
พวกเขาต้องได้ยินจากปากเจ้า
พวกเขาต้องรู้ว่า เรือที่พวกเขาจะโดยสาร
จะไม่ถูกจุดไฟเผากลางทะเล
เจ้าต้องไปกับข้า ไม่งั้นข้าไม่ไป
เจ้าจะพาพวกคนเถื่อนมาที่นี่ ผ่านทางประตูของเราเนี่ยนะ
ชายหนุ่ม หญิงสาวและเด็กจะ ล้มตายกันนับพัน หากพวกเรานิ่งดูดาย
ก็ปล่อยไปเสียสิ แค่พวกเราเองก็ล้นมือแล้ว
จะได้มีศัตรูน้อยขึ้น
น้อยลง
- อะไรนะ - เปล่า
ฟังนะ เรามีที่ดินตรงเดอะ กิฟต์
ที่นี่ตอนนี้ไม่มีเจ้าของ
หมู่บ้านที่ไร้คนจับจอง
แล้วเจ้าคิดว่าทำไมมันทิ้งร้างผู้คนเล่า
เพราะตลอดหลายปี มีพวกคนเถื่อนปลุกปล้นไงเล่า
ฆ่าทุกคนทิ้ง!
เหมือนอย่างที่ทำกับครอบครัวของเด็กนี่
ถูกต้อง!
เราต่อสู้กับพวกมันมาหลายพันปีแล้ว
พวกเขาสังหารหมู่บ้าน
สังหารพี่น้องเรา
ส่วนเราก็สังหารพี่น้องเขา
ข้าจะยอมตามท่านทุกที่ ท่านก็ทราบดี
- แต่พวกมันฆ่าเกร็นน์ - ใช่
- พวกมันฆ่าพิพ - ถูก
พวกมันฆ่าพี่น้องเราไปห้าสิบคน
ข้าลืมไม่ได้หรอก
ข้าไม่อาจให้อภัย
เจ้าเองก็อยู่ที่เดอะฟิสต์ออฟเดอะเฟิร์สเมน
หากเราทอดทิ้งพวกเขา เจ้าก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เราอาจะเลือกเรียนรู้ ที่จะใช้ชีวิตร่วมกับคนเถื่อน
ไม่ก็เพิ่มจำนวนพวกเขา ในกองทัพคนตาย
ไม่ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นเยี่ยงไร พวกเขาดีกว่านั้นมาก
ขอบคุณ
ออลลี่
หากเจ้ามีอะไร อยากพูดกับข้า
จงพูดมา
ไม่เป็นไร
ท่านไม่ได้หมายความเช่นนั้นใช่ไหม
แค่บอกพวกคนเถื่อนว่า ท่านจะสงบศึก
ท่านแค่อยากหลอกพวกเขาใช่ไหม
ข้าไม่ได้หลอก
พวกมันเผาหมู่บ้านข้า
ยิงทะเลเสียบทะลุหัวพ่อข้า
ต่อหน้าต่อตาข้าเลย
พวกมันสังหารแม่ข้า ฆ่าทุกคนที่ข้ารู้จัก
ข้าทราบดีว่าการที่ ต้องสูญเสียคนที่เรารักเป็นเช่นไร
ข้ารู้ว่ามันยากสำหรับเจ้า
แต่ฤดูหนาวกำลังมา
เรารู้ว่ามันมาพร้อมสิ่งใด
เราไม่อาจฝ่าฝันตามลำพัง
ท่านต้องการสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไหม ท่านผู้การ
ไม่
นางอยู่พ้นเงื้อมมือแลนนิสเตอร์แล้ว
นี่คือบ้านของนาง
บางทีหากอยู่ที่นี่ จะดีกับท่านหญิงซานซ่า
ดีกว่าหากอยู่กับพวกบอลตัน
ที่สังหารแม่และพี่ชายนางหรือ
ซานซ่าอยู่ในอันตราย แม้นางอาจจะยังไม่รู้ตัว
ขอบคุณ
ท่านอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือ
ใช่
รู้จักลอร์ดเอ็ดดาร์ดหรือไม่
ข้ารู้จัก
รู้จักพ่อของเขาด้วย
พวกสตาร์คสิ้นกันหมดแล้ว
ยังไม่หมด
ข้ารู้ว่าใครอยู่ในปราสาทนั่น
ทุกคนก็รู้กัน
พวกบอลตัน
ข้าไม่ได้พูดถึงพวกบอลตัน
ข้าต้องการส่งข้อความไปหานาง
ไปหาซานซ่า สตาร์ค
เจ้าเป็นใคร
คนที่สาบานว่าจะ ดูแลให้นางปลอดภัย
สาบานกับใตร
แม่ของนาง
แม่นางตายแล้ว
ไม่ได้แปลว่าข้าจะ หลุดจากคำสาบาน
ข้ารับใช้ท่านหญิงเคทลิน
ข้ายังคงรับใช้นางอยู่
ท่านเล่ารับใช้ใคร
กลับมานี่
มิแรนด้า
ข้าเห็นท่านจ้องนาง
ข้าจะแต่งงานกับนาง
นั่นหมายถึงข้าก็ต้องจ้องนางบ้าง
ท่านบอกว่าจะแต่งงานกับข้า
ข้าก็หมายความตามนั้น
ตอนที่ข้ายังเป็นลูกนอกสมรสสกุลสโนว์
แต่ตอนนี้ข้าเป็นบอลตันแล้ว
สิ่งที่ข้าต้องการ ไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดอีกต่อไป
ข้าเป็นหนึ่งในสายราชวงศ์
ท่านคิดว่านางงามไหม
แน่สิ
ข้าไม่ได้ตาบอดนะ
เจ้าก็คิดว่านางงามเหมือนกัน
ข้าตั้งหน้าตั้งตารอคืนสมรส
แต่ไม่ต้องห่วง ข้าจะหาเวลามาอยู่กับเจ้า
บางที ข้าเองก็จะแต่งงานเหมือนกัน
เจ้าเป็นลูกสาวคนดูแลคอกสุนัข
เจ้าจะแต่งงานกับใครได้ ลูกชายคนดูแลคอกม้ารึ
เจ้าเป็นของข้า
ห้ามไปไหนทั้งนั้น
นอกจากข้าต้องฟัง เรื่องเจ้าหึงหวงอีก
หึงหวงทำให้ข้าเบื่อ จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ข้าเบื่อ
เจ้าจะไม่ทำให้ข้าเบื่อใช่ไหม มิแรนด้า
ไม่มีวัน
ขออภัย ท่านหญิง
ข้ามาเติมน้ำให้ท่าน
อ๋อ ข้าไม่ต้องการ...
ท่านยังคงมีเพื่อนในแดนเหนือ
หากท่านประสบปัญหา
จงจุดเทียนขึ้นที่ช่องหน้าต่าง ที่สูงที่สุดของซากหอคอย
- แต่ใครกัน... - ท่านมิได้อยู่ลำพัง
ข้าชอบชุดท่าน
ใครตัดเย็บให้หรือ
ข้าทำเอง
จริงหรือ
เจ้า...เจ้าเป็นใครนะ
ข้าชื่อมิแรนด้า บุตรสาวคนดูแลคอกสุนัข
ขอข้าได้ไหม
งดงามมาก
รอยเย็บ
- ใครสอนท่านน่ะ - แม่ข้า
ข้าเสียใจด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับนาง
ขอบคุณ
ดีแล้วที่นางสอนท่าน
ถือเป็นของขวัญ
ทีนี้ทุกครั้งที่ท่านสวมใส่ ชุดฝีมือของตนเอง
ท่านก็จะจดจำนาง
ข้าขอมีแม่ดีกว่า
ข้ารู้ มันไม่เหมือนกัน
แต่ก็ ดีที่ได้จดจำ
จดจำว่าสิ่งต่างๆเกิดเป็นเช่นไร
ข้าเกือบลืม
มีอีกอย่างหนึ่ง
ที่จะช่วยให้ท่านจำ
เดินไปจนสุดทาง
อะไรหรือ
เดี๋ยวทำเอาท่านหมดตื่นเต้น
ไปเถิด ไม่มีอันตรายดอก
ท่านจะไม่เชื่อ ว่าท่านเจออะไร
ธีออน
ท่านไม่ควรอยู่ที่นี่
กลิ่นตัวเจ้าดูดีเชียวนะวันนี้
รินไวน์ให้ข้าหน่อย
มีอะไรจะบอกข้าไหม
ไม่ขอรับ ใต้เท้า
รี้ค
นางเห็นข้า
ใครหรือ
ซานซ่า ท่านหญิงซานซ่า
นางมาที่คอกสุนัข
นางเห็นเจ้าหรือ
ขอรับ ขออภัยจริงๆ นายท่าน
ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่คิดว่า...
มานี่มา
เจ้าต้องไม่เก็บความลับ จากข้านะ รี้ค
คุกเข่าลง
ยื่นมือมา
ข้ายกโทษให้
ข้าหวังว่าท่านจะสบายดีกับห้องนี้นะ ท่านหญิง
จริงแท้ ขอบคุณมาก ใต้เท้า
ขอข้าเถอะ
ท่านแม่
ขอบคุณ แรมซีย์
ท่านหญิง เราล้วนแต่เป็นครอบครัวเดียวกัน เรา ชาวเหนือ
สายสัมพันธ์ระหว่างเรา ย้อนไปได้หลายพันปี
ฉะนั้นจึงขอดื่มฉลองงานสมรสของเรา
ขอให้ความสุขแพร่ขยายไปตั้งแต่ โม้ต เคทลิน
จนถึงลาสต์ ฮาร์ธ
แด่งานสมรส
คงยากน่าดูที่ต้องมาอยู่ต่างถิ่น
ที่นี่ไม่ใช่ต่างถิ่น นี่คือบ้านข้า
คนต่างหากเล่าที่แปลกหน้า
ท่านพูดถูก
แปลกมากทีเดียว
ขอไวน์เพิ่มหน่อย
ได้ข่าวว่าสองคนนี้เจอะกันแล้ว
เหมาะเจาะดีหนอ
ข้าจินตนาการว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกัน
คือในห้องนี้แล
ท่านยังโกรธเขาอยู่หรือ
หลังจากที่เขา...
ทำแบบนั้น
ไม่ต้องกังวล
แดนเหนือจดจำเสมอ
ข้าลงโทษเขาไปแล้ว
เขาไม่ใช่ชาวไอรอนอีกต่อไปแล้ว
ไม่ใช่ธีออน เกรย์จอยอีกต่อไป
เป็นชายคนใหม่
อย่างน้อยก็เป็นคนใหม่น่ะนะ
ใช่ไหม รี้ค
ขอรับ นายท่าน
นั่นชื่อใหม่เขาน่ะ...รี้ค
ท่านทำแบบนี้ทำไม
เพราะรี้คอยากจะบอกอะไรกับท่าน
ใช่ไหม รี้ค
อยากขอโทษ
ขอโทษท่านหญิงซานซ่า เรื่องการกระทำของเจ้าสิ
ขอโทษที่สังหาร น้องชายทั้งสองของนาง
ข้าขอโทษ
มองนางสิ รี้ค
คำขอโทษไม่มีความหมาย
หากเจ้าไม่สบตาด้วยตอนพูดนะ
- ข้าขอโทษ - ขอโทษเรื่องอะไร
ที่ฆ่าน้องชายท่าน
เอาล่ะ ทุกอย่างเรียบร้อย
รู้สึกดีกันบ้างไหม ข้ารู้สึก
เมื่อกี้เครียดกันมากทีเดียว
โล่งอกไป
รู้อะไรไหม ท่านหญิง
เรื่องที่เขาสังหารน้องชายของท่าน
กับครอบครัวที่เหลือไม่อยู๋แล้ว...
รี้คก็ถือเป็นญาติสนิทที่ยังมีชีวิต
ที่สุดที่ท่านมี
รี้ค
เจ้าเป็นคนส่งตัวเจ้าสาว
ต้องมีคนทำอยู่แล้ว จะมีใครดีไปกว่านี้อีก
ดีเนอะ ดี
ใช่ ดีมากทีเดียว
ยอดเยี่ยม
วัลด้ากับข้าเอง ก็มีข่าวดีเหมือนกัน
ไหนๆเราก็พร้อมหน้าพร้อมตา
เรากำลังจะมีลูก
ขอแสดงความยินดีด้วย
จากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้น
เมยสเตอร์วัลคานบอกว่า น่าจะเป็นเด็กชาย
แน่ใจได้อย่างไร
เรื่องอะไร
ว่านางท้องน่ะ
ข้าหมายถึง...
ท่านดูออกได้ไง
เมยสเตอร์วัลคาน ยืนยันว่าไม่ต้องสงสัย
แล้วท่านทำได้ไง
ทำอะไร
ทำให้นางท้องน่ะ
ข้าว่าเจ้าก็คุ้นเคยกับวิธีการดีนะ
แน่นอน แต่ว่าท่าน...
หาเจอได้ไง
เจ้าทำตัวเองอับอายตอนทานอาหาร
แห่ตัวเจ้านั่นมาต่อหน้า เด็กสาวสตาร์คน่ะ
แล้วถ้าเป็นเด็กชายเล่า
เจ้ากังวลเรื่องฐานะเจ้างั้นสิ
ฐานะข้าก็ชัดเจนอยู่แล้วดี
ข้าเป็นลูกชายท่าน
จนกว่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่านี้
เจ้าไม่เคยถามข้าเรื่องแม่เจ้า
ทำไมต้องถาม
นางมีข้า นางตาย
เราอยู่กันตรงนี้
นางเป็นลูกชาวนา
ก็สวยดี ในแบบบ้านๆ
เป็นภรรยาเจ้าของโรงสี
ดูเหมือนว่าพวกเขา จะแต่งงานโดยที่ข้าไม่รู้หรือไม่ยินยอม
ข้าเลยแขวนคอเขา
แล้วก็เสพสมกับนาง ใต้ต้นไม้ที่เขาห้อยคออยู่
นางขัดขืนข้าตั้งแต่ต้นจนจบ
นางโชคดีที่ข้าไม่ได้แขวนคอนางเหมือนกัน
ปีต่อมา นางมายังประตูเมืองข้า
พร้อมกับเด็กทารกในอ้อมแขน
เด็กที่นางอ้างว่าเป็นลูกข้า
ข้าเกือบจะสั่งเฆี่ยนนางแล้ว
เกือบให้โยนเด็กลงแม่น้ำไป
แต่แล้วข้าก็มองเจ้า
ข้าเห็นสิ่งเดียวกับที่เห็นตอนนี้
เจ้าเป็นลูกชายข้า
สแตนนิส บาราธอร์นตั้งทัพ อยู่ที่คาสเซิล แบล็ก
แต่เขาจะไม่อยู่นาน
เขาอยากได้บัลลังก์เหล็ก
และหนทางไปคิงส์ แลนด์ดิ้งต้องผ่านวินเทอร์เฟล
เขาตั้งใจจะยึดแดนเหนือ.
แดนเหนือที่เป็นของเรา
ของเจ้าและของข้า
เจ้าจะช่วยข้าเอาชนะเขาไหม
ช่วย
นี่คือหนังสือทั้งหมดหรือ
หนังสือทั้งหมดหรือ
- ในโลกนี้น่ะ - ก็ไม่ใช่
มีหนังสือนับเป็นพันๆเล่ม
เอาเข้าจริง ห้องสมุดนี่เล็กด้วยซ้ำ
ที่บ้านของท่าน มีหนังสือเยอะกว่านี้ไหม
พ่อข้าไม่นิยมการอ่านเขียนนัก
ว่ากันว่าที่ซิทาเดล คือห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลก
อยู่ไหนน่ะ
ซิทาเดลน่ะหรือ
อยู่ในโอลด์ทาวน์
ข้าเสียใจที่ข้าไม่รู้อะไรเลย
กิลลี่ มองข้านะ
เจ้าทำเป็นตั้งหลายอย่าง ที่ข้าไม่มีวันทำได้
เจ้าก่อกองไฟกับไม้เปียกๆได้
ทำอาหารเป็น เย็บแผลได้
ข้าซักผ้าเป็น กวาดพื้นเป็น
- ก็... - ทำไมซิทาเดลถึงมีห้องสมุดที่ใหญ่ที่สึด
เพราะพวกเมยสเตอร์ฝึกฝนกันที่นั่น
เหมือนอย่างเมยสเตอร์เอย์มอนร่ะหรือ
ตอนเด็กๆ ข้าอยากจะเป็น เมยสเตอร์
ข้ากลับต้องมาเป็นสมาชิก หน่วยไนท์วอทช์แทน
ได้ผจญภันอะไรตั้งมากมาย
ข้าก็คงไม่ได้เจอเจ้า
ฝ่าบาท
เจ้าคือแซมเวล ทาร์ลีย์หรือ
ขอรับ ฝ่าบาท
พ่อเจ้าคือ แรนดัล ทาร์ลีย์
เขาเอาชนะพี่ชายข้าได้ ณ ศึกที่แอชฟอร์ด
ศึกเดียวที่โรเบิร์ตพ่าย
ข้าบอกเขาแล้วว่าไม่ควรบุกแดนตะวันตก เร็วขนาดนั้น แต่เขาไม่เคยฟัง
ทหารชั้นเยี่ยมเลย พ่อเจ้า
เจ้าไม่ยักเหมือนทหาร
แต่ได้ยินมาว่า เจ้าสังหารไวท์ วอล์กเกอร์
ถูกแล้ว ฝ่าบาท
ทำยังไง
ด้วยมีดที่ทำจาก ดราก้อนกลาสขอรับ
ดราก้อนกลาสหรือ
พวกเมยสเตอร์เรียกว่าออบซิเดียน
ข้ารู้ว่ามันคืออะไร มีเยอะเลยที่ดราก้อนสโตน
ทำไมออบซิเดียนถึงฆ่าไวท์ วอล์กเกอร์ได้
ข้าไม่ทราบ
ข้าพยายามค้นดูจากบันทึกโบราณ
หวังว่าจะพบบางอย่าง แต่สิ่งเดียวที่เจอคือ
พวกบุตรหลานแห่งพงไพรใช้ มันล่าสัตว์
ท่านหญิงมิซานเดย์บอกข้าว่า พวกคนตายเดินนอกกำแพง
ข้าเห็นมาแล้ว ฝ่าบาท
เห็นอะไร
ทัพของคนตาย
- และเมื่อพวกมันมา... - เราต้องรู้ว่าจะต่อกรเช่นไร
อ่านต่อไปนะ แซมเวล ทาร์ลีย์
ถึงเวลาแล้ว
ฝ่าบาท
เราไม่ควรรออีกหน่อยหรือ
หากจอน สโนว์กลับมาพร้อมคนเถื่อน เราจะมีไพร่พลเพิ่มอีกหลายพันคน
หากเขากลับมาพร้อมคนเถื่อนน่ะนะ
เรารอนานเช่นนั้นไม่ได้
ตอนนี้เราได้เปรียบ มีคนมีม้ามากกว่า มีเสบียงและพักผ่อนเพียงพอ
แต่ทุกวันที่เรารอ บอลตันจะได้เปรียบมากขึ้น
ฤดูหนาวอาจมาเยือนได้ทุกนาที
เราต้องลงมือเดี๋ยวนี้ ถ่ายทอดคำสั่งไป
เราตราทัพยามตะวันขึ้น
เป็นข้าจะเลือกคนสักสิบคนให้อยู่
คอยเฝ้าราชินีและเจ้าหญิง
ไม่ต้องลำบาก พวกเขาจะไปกับเราด้วย
หนทางยากลำบาก ฝ่าบาท
- จะไม่ปลอดภัยกว่าหรือ... - ที่นี่หรือ
หน่วยไนท์วอทช์ครึ่งหนึ่ง เป็นนักฆ่ากับพวกข่มขืน
ไม่ พวกเขาจะไปกับเรา
ตามประสงค์ ฝ่าบาท
คิดว่าพ่อจะยอมให้ข้าลงไปที่สุสานไหม
ท่านว่าอะไรนะ
ที่วินเทอร์เฟลน่ะ
ที่ซึ่งกษัตริย์แดนเหนือทุกคนฝังอยู่
เบรน ผู้สร้าง กษัตริย์ดอร์เรนและ...
อย่างแรกก่อน เราต้องเดินทางไกล
แล้วก็ต้องยึดปราสาท
จะต้องมีการปะทะหรือ
ใช่ เจ้าหญิง แต่ท่านต้องไม่เข้าไปใกล้...
พูดเรื่องสงครามต่อแล้ว เซอร์ดาวอส
นางพานจะกลัวเสียเปล่า
ขอรับ ราชินี
- ข้าไม่ได้กลัว - แต่ข้ากลัว
เวลาการศึกมาถึง สัญญานะว่าท่านจะปกป้องข้า
ข้าสัญญา
หวังว่าเจ้ารู้ว่าทำอะไรอยู่กับพวกคนเถื่อนนี้
ข้าต้องใช้เรือพวกนั้น
ท่านจะได้มันคืน ข้าสาบาน
ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ ฝ่าบาท
และขอบพระคุณ
ขึ้นม้าได้!
ไปได้!
ไม่
เจ้ายังอ่อนแรงนัก
เซอร์บาริสเตียนเล่า
เจ้าอับอายหรือ
เจ้าถูกลอบโจมตี ถูกโอบล้อม
ไม่มีทางใดที่เจ้าจะรู้ได้
ไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น
ที่บาดเจ็ยในการสงคราม
ข้ามิได้อับอาย
ข้าอับอาย
เพราะยามมีดสัมผัสเนื้อ
และตัวข้ากองลงกับพื้น
ข้าหวาดกลัว
ทุกคนล้วนกลัวความตาย
ไม่ ข้าไม่ได้กลัวตาย
ข้ากลัว
ว่าจะไม่มีวันได้เห็นมิซานเดย์ จากเกาะนาร์ธอีก
ตอนนี้ท่านได้ตอบแทน สิ่งที่เหล่านายทาสทำอย่างสาสมแล้ว
หากข้าให้ทุกคน อย่างที่เขาสมควรได้
คงไม่มีใครเหลือให้ข้าปกครอง
เซอร์บาริสเตียนแนะนำให้ข้ามีเมตตา
ตั้งแต่ยามที่้ข้ายึดเมืองได้จนถึงรุ่งเช้าที่เขาสิ้น
แดริโอ้ โดฮาร์ริสคิดว่า ข้าควรสังหารอดีตนายมาสให้สิ้นไป
ปล่อยให้คนเมืองที่เหลือ ดูและและปกครองตนเอง
เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร
ฝ่าบาท ข้าไม่คิดว่าตนเองเหมาะ
ที่จะเสนอความเห็น ในเรื่องเช่นนี้
เจ้าก็เหมาะสมเท่าเทียมกับคนอื่น
เจ้ารู้ว่าข้ามาเพราะเหตุใด
และเจ้ารู้ว่าใครกันต้องทนทุกข์ มากที่สุดหากทุกอย่างต้องพังภินท์
บอกมา เจ้าคิดเช่นไร
ข้าบอกได้เพียงว่า ข้าเห็นสิ่งใด ฝ่าบาท
ข้าเห็นท่านฟังคำแนะนำทั้งหลาย
ข้าเห็นท่านพึ่งพาประสบการณ์ของคนอื่น ยามที่ท่านขาดประสบการณ์ของตน
และช่างน้ำหนัก ทุกทางเลือกที่พวกเขามอบให้
ข้าเห็นท่านละเลย ความคิดของคนอื่น...
เพราะมันมีทางเลือกที่ดีกว่า
ทางเลือกที่มีเพียงท่านที่เห็น
ราชินี ราชินีข้า ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้เลย
ไหนเจ้าบอกว่า "วัลล่าร์ มอร์กูลิส" ไงเล่า
ข้าไม่อยากตายเยี่ยงคนขี้ขลาด
แต่แท้จริงแล้วข้าไม่อยากตายเลย
ต้องใช้ความกล้านัก ที่จะยอมรับว่าตนกลัว
และที่จะยอมรับว่าตนผิด
ข้าบอกว่าเจ้าว่าข้าคิดผิด
ข้าคิดผิดและเจ้าพูดถูก
เรื่องประเพณี
เรื่องร่วมใจคนทั้งเมืองเข้าด้วยกัน
ข้าจะเปิดลานต่อสู้ขึ้นใหม่
แต่ให้คนมีอิสระเท่านั้น
การค้าทาสจะไม่มีวันเกิดขึ้นที่เมียร์รีน ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่
ขอรับ ฝ่าบาท
และเพื่อสร้างสัมพันธ์กับชาวเมียร์รีน ให้แน่นแฟ้นไปชั่วกาล
ข้าจะแต่งงานกับผู้นำตระกูลเก่าแก่
ดีเสียจริงที่ตอนนี้ เขาลงไปคุกเข่าเรียบร้อยแล้ว
ไม่ต้องกังวลไป
ข้าไม่เป็นอะไรดอก ไม่มีอะไรแตกหัก มั้งนะ
ถึงไหนกันแล้ว
ไม่ใช่แม่น้ำรอยด์ใช่ไหม
มีแต่เพียงความเงียบ
แล้วก็ตอกหน้าข้าให้หงายในบางครา
สมกับชาวมอร์มอนต์จริงๆ
มาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ
ข้าขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้
ปากข้าชอบวอนหาเรื่องอยู่เลย
นี่ไม่จำเป็นต้องเป็น การเดินทางที่ไม่น่าภิรมย์นะ
เราต้องใช้เวลาร่วมกันตั้งเยอะ กว่าจะเดินทางถึงเมียร์รีน
ก็ใช่
สิ่งที่จะทำให้เวลาร่วมกัน ของเราเปรมปรีดิ์มากกว่านี้
คือไวน์เสียหน่อย
ไม่เอาไวน์
ข้ามันต้องดื่มกินนะ
คนที่ดื่มน่ะ ต้องให้ดื่มต่อไป
ไม่งั้น พวกเขาก็...
ข้ารู้แล้วเราอยู่ไหน
เจ้าจะพาเราผ่านวาลีเรีย
ถูกแล้ว
เจ้าเคยผ่านเส้นนี้มาก่อนหรือ
เปล่า
เจ้าจะเอาของกำนัลไปฝากแดเนอรีส
จากบ้านเก่าแก่ของตระกูลนาง เผื่อว่าแค่ข้าไม่พองั้นหรือ
ข้าว่าแค่เจ้าก็เหลือแหล่
ก็รู้นี่ว่าเขาว่ากันยังไง
ภัยพิบัติยังระบาดทั่ววาลีเรีย
ไหนจะเรื่องปีศาจกับเปลวเพลิงอีกเหล่า
เจ้าไม่กลัวหายนะบ้างหรือ
ไม่
แต่พวกโจรสลัดมันกลัว
เอ้อ
ทะเลเปลวควัน
ต้องใช้เวลาอีกกี่ร้อยปีกัน กว่าเราจะเรียนรู้
วิธีสร้างเมืองแบบนี้กันอีกครั้ง
กว่าหลายพันปี ที่วาแลร์เรียนต่างเป็น
ช่างฝีมือเก่งกาจในทุกเรื่อง
แล้ววันหนึ่ง...
แล้ววันหนึ่งก็ไม่ได้เป็น
"พวกเขาโอบอีกฝ่ายแนบชิด หันหลังสนิทให้กับตอนจบ"
หุบเบาแบ่งแยกเป็นส่วน
ทมิฬกาลกลืนกินท้องนภา
พระเพลิงโชติช่วง แผ่ไกลและสาดรังสี
แม้กระทั่งมังกรก็มอดม้วย
ฉากสุดท้ายที่
ดวงตามองเห็น
กลับไปปีกที่บินข้ามทะเล
ที่ปลุกปั่นคลื่นลมให้โหมกระหน่ำ...
"นครพันปี"
และสิ่งเดียวที่ทุกผู้ได้เรียนรู้
คือหายนะได้กลืนกินทั่วทั้งแดน
"และหามีผู้ใดหันกลับไปมองไม่"
ก็อยากปรบมือให้นะ
นี่เองสินะ
ที่เลือกอยู่
นั่นอะไรน่ะ
พวกคนหิน!
อย่าให้พวกมันแตะตัวเจ้า!
หลบไป!
มอร์มอนต์ แก้เชือกข้า!
มอร์มอนต์!
ทีเรียน
ปลอดภัยดีนะ
เจ้าหนักกว่าที่คิดเยอะ
มีใครแตะตัวเจ้าหรือเปล่า
เจ้าล่ะ
ข้าเคยเห็นเกล็ดเทามาก่อน
แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้
ข้าว่าเพราะเหตุนี่แหละ ถึงได้ส่งพวกเขามาที่นี่
จะกรุณากว่าเยอะหากเสียบมีด ทะลุหัวใจพวกเขาให้มันจบๆไป
ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้า
แน่นอนว่าข้าไม่ต้องมีใครมาช่วยหรอก
หากเจ้าไม่ได้ลักพาตัวข้ามาตั้งแต่แรก
แล้วไงต่อ
เดินไปตามชายฝั่ง
ถ้าโชคดี คงเจอหมู่บ้านชาวประมง
หาเรือลำใหม่
ถ้าโชคไม่ดีล่ะ
ก็ต้องเดินกันอีกไกล
เดี๋ยวข้าไปหาฟืน
พยายามพักเสียนะ
เพิ่งจะมาพูดเข้าทีก็ตอนนี้แหละ
บรรยายไทยโดย Darken
ขอขอบคุณ