.:: GrupaHatak.pl ::. .:: Westeros.pl ::.
{y:u}GRA O TRON [6x06] Krew mojej krwi
{y:u}Tłumaczenie: kat & Igloo666
Spalić ich wszystkich!
Gdzie jest moja siostra?
Spalić ich wszystkich!
Meero... Odnalazły nas.
Tak mi przykro...
Chodźcie ze mną. Szybko!
Martwi nie odpoczywają.
- Ile zieleni! - Fakt.
Na południe od Dorzecza występują coraz to nowe gatunki drzew.
Klony, wiązy, buki i topole.
Wierzby.
I jako że skończyło się lato, przeważać będą jesienne barwy.
Choć nigdzie nie znajdziesz więcej zieleni niż tutaj.
Denerwujesz się. A wtedy gadasz jak najęty.
Choć milczenie ze zdenerwowania wcale nie jest lepsze.
Nie sądziłem, że tu powrócę po tym, jak ojciec pozbawił mnie tytułu i spadku.
I groził mi śmiercią, jeśli się na to nie zgodzę.
Ciężko po czymś takim czuć się mile widzianym.
I z pewnością nie spodziewałem się, że przedstawię was mojej rodzinie.
- Wiesz, co im powiedzieć? - Że mały Sam jest twoim synem.
Tak. To bardzo ważne.
Jeśli uzna, że to jego wnuk, weźmie was pod opiekę.
Mały otrzyma wykształcenie, nauczy się czytać.
A ty będziesz mogła pomagać w jego nauce.
A co wiedzą o mnie?
- Że poznałem cię na Północy. - Jak daleko na Północy?
- Nie mogłem się rozpisywać... - Nie wiedzą, skąd pochodzę?
- Że jestem dziką. - Bo mój ojciec nie lubi dzikich.
Liczył na to, że zostanę mężczyzną poprzez "zabijanie pieprzonych dzikich".
Lepiej więc unikać tego tematu.
Chyba dotarliśmy na miejsce.
Witaj, matko.
Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę. Wyglądasz wspaniale.
Talla? Jesteś już dorosłą kobietą.
Ojciec każe mi poślubić Symuna Fossowaya.
- Ma pożółkłe zęby i... - Starczy.
Matko, poznaj Goździk.
Jesteś urocza.
Cieszę się, że mogę cię poznać, lady Tarly.
A to nasz syn, Samwell.
Witaj, maluszku. To ja, twoja babcia.
- Mogę go potrzymać? - Oczywiście.
Widać, że masz ciekawski umysł. Zostaniesz uczonym jak twój ojciec.
- A gdzie ojciec i Dickon? - Na polowaniu.
Dołączą do nas na obiedzie. Wejdźcie do środka.
Za wami ciężka podróż. Z pewnością jesteście wyczerpani.
Chodź. Po tak długiej podróży z pewnością zechcesz zażyć kąpieli.
No i suknia do obiadu! Dam ci jedną ze swoich.
Jaki jest twój ulubiony kolor? Granatowy? Srebrny?
Może srebrny? Chodź, sama sobie wybierzesz.
- Nie ma innego sposobu? - Obawiasz się o nią, panie?
Oczywiście, że tak!
Po prostu cały ten plan wydaje się niebezpieczny.
Przez cały czas będzie chroniona.
Wiara Wojująca surowo traktuje tych, którzy łamią zasady.
A królowa Margaery nie jest twoją matką.
Bogowie z pewnością ujmą się za nią i wywołają w ludziach łagodność.
Otworzyła dla nich swoje serce.
Zawsze była oddana biednym i nieszczęśliwym.
A teraz jest oddana również bogom.
Chciałbyś się z nią zobaczyć?
- Skrzywdzili cię albo źle traktowali? - Nie, Wasza Miłość.
Tęskniłem za tobą bardziej, niż możesz sobie wyobrażać.
Niebawem znów będziemy razem. I wszystko będzie lepsze niż wcześniej.
Jakim cudem? Przecież...
czeka cię marsz pokutny. Mówi, że nie ma innego sposobu.
- Rozmawiałeś z Wielkim Wróblem? - Kilka razy.
- A ty? - Owszem.
Jest nieco innym człowiekiem, niż nam się zdawało, prawda?
Pewnie myślisz, że oszalałam. Z pewnością tak to brzmi.
Skądże!
Nie mogłabyś oszaleć. I masz rację, on jest bardziej...
Jest coś szczególnego w tym, jak patrzy na świat.
Ciężko przyznać się przed samym sobą do swojej prawdziwej natury.
Zajęło mi to trochę czasu. A on mi pomógł.
O czym ty mówisz? Od zawsze byłaś dobrą osobą.
Nie znam nikogo, kto byłby bardziej dobry.
- Mówiłem mu, że pomagałaś biednym. - No tak.
Odwiedzałam przytułki i karmiłam biedaków zupą pod publikę.
Nigdy nie podarowałam im tego, czego tak naprawdę potrzebowali.
Miałam sporo czasu na rozważania, jak dobra byłam w udawaniu dobrej.
O tym, jak wmawiałam sobie, jaka to jestem dobra i co robiłam.
Ale w tych opowieściach tkwiło wiele kłamstw.
- Nie rozumiem... - Nie szkodzi.
Po odcięciu się od tych kłamstw odczułam wielką ulgę.
- A co z Lorasem? - Kocham swojego brata.
I zawsze będę go kochać. Jego dusza jest nieskalana.
Jego grzechy nie wymazały tego, a jedynie przyćmiły.
Musi tylko za nie odpokutować. Tak jak my wszyscy prędzej czy później.
Bogowie mają plany wobec nas wszystkich.
- Ciężko się w tym poruszać. - To przepiękna suknia.
Tak piękna jak ty.
Przepyszna dziczyzna. Z dzisiejszego polowania?
Nie, przecież nie zdążylibyśmy jej przygotować.
- To z zeszłego tygodnia. - No tak, oczywiście.
- Wybaczcie, za mną długa podróż. - Zabiłem go z ponad 60 metrów.
Niezły wyczyn.
- Często polujecie na Murze? - Jasne, całkiem często.
Na północ od Muru nic nie zjesz, jeśli sam tego nie upolujesz.
Zazwyczaj są to jelenie, czy trafiają się też łosie?
Króliki. Czasami wiewiórki.
Ale zazwyczaj na polowania wybiera się mój przyjaciel, Jon.
Czasem też Edd. Albo Goździk.
Niezły z niej łowca. A raczej łowczyni.
Zapewne takie panują tam zwyczaje?
Poznaliśmy raz lorda Umbera z Ostatniego Domostwa, prawda?
Mówił, że wszystkie jego córki uczyły się polować.
Ojciec nauczył cię polować? Nasz nigdy by tego nie zrobił.
Chyba mógłby się nauczyć paru rzeczy od twojego.
Starczy, Tallo.
- Samwell, więcej chleba? - Tak, poproszę.
Dziękuję, matko.
Nie starczy ci tego sadła?
Podróżuję na południe z rozkazu Lorda Dowódcy.
- Chce, żebym... - Czytałem twój list.
- Masz zostać maesterem. - Tak.
A gdy już wykuję swój łańcuch, powrócę do Czarnego Zamku.
Myślałem, że Nocna Straż zrobi z ciebie mężczyznę.
Albo namiastkę mężczyzny. A ty nadal jesteś miękki i gruby.
Z nosem zatopionym w księgach,
czytając o osiągnięciach lepszych od ciebie.
Pewnie nadal nie potrafisz dosiąść konia ani władać mieczem.
Pozycja maestera w Nocnej Straży jest wielkim zaszczytem.
Potrafi władać mieczem.
Zabił Thenna.
- I białego wędrowca. - Przecież oni nie istnieją.
Byłam tego świadkiem, gdy wracaliśmy z północy do Czarnego Zamku.
Przebił sztyletem serce wędrowca. Zaryzykował życiem, by mnie ocalić.
Jest lepszym wojownikiem niż którykolwiek z was.
"Z północy do Czarnego Zamku"?
Gdzie niby zabił tego białego wędrowca?
Skąd naprawdę jesteś i jak poznałaś mojego syna?
- Nocna Straż przybyła do naszej Twierdzy. - Gdzie konkretnie?
- Na północ od Muru. - Na północ?
Jesteś dziką.
Siedem Królestw od setek lat walczy przeciwko tym barbarzyńcom,
a ja goszczę jednego z nich za sprawą mojego syna.
Widzisz ten miecz? Znany jest jako Jad Serca.
Jest w naszym rodzie od 500 lat. Wykonano go z valyriańskiej stali.
Niewiele się ich ostało na świecie.
Miał po mojej śmierci trafić do niego jako mojego pierworodnego.
Ale on nigdy nie będzie go dzierżyć.
Gdyby został lordem Tarlym z Horn Hill, oznaczałoby to zagładę dla tego rodu.
Z początku pogodziłem się z tym, że pewnie jesteś kurwą z Mole's Town.
Kto inny by mógł z nim być? Ale przeceniłem go.
Mojego syna uwiodła dzika kurwa.
To twój sposób na odegranie się na mnie?
Zapraszasz tę kreaturę do mojego stołu?!
A ty dopięłaś swojego, prawda? Masz swojego nędznego bękarta.
Tak planowałaś wkupić się do naszej rodziny.
Talla, chodź.
- Straciłam resztki apetytu. - Przyniósł nam hańbę.
A ty hańbisz samego siebie!
Twoja matka to zacna kobieta. Nie jesteś jej godzien.
Zrobię to dla niej i przyjmę tę dziką. Może pracować w kuchni.
Wychowamy też bękarta.
Ale to ostatnia noc, jaką spędzisz w Horn Hill.
Przepraszam, że pozwoliłem tak okrutnie cię potraktować.
- Bałem się, że was nie przyjmie. - Nie gniewam się na ciebie.
Jestem wściekła, bo okropni ludzie mogą bezkarnie pomiatać tymi dobrymi.
- Kiedy musisz wyjechać? - O świcie.
Pożegnaj go ode mnie.
Nie jesteś takim, za jakiego cię uważa. On cię zupełnie nie zna.
Żegnaj.
- Wyjeżdżamy. - Co?
- Spakuj swoje rzeczy. - Nie mam żadnych swoich rzeczy.
- Co ty wyprawiasz? - Zawsze powinniśmy być razem.
- A co z twoją matką i siostrą? - Zrozumieją.
- Mam suknię twojej siostry. - Nie będzie miała nic przeciwko.
I tak lepiej w niej wyglądasz.
- To miecz twojego ojca. - Należy do mojego rodu.
Nie będzie chciał go odzyskać?
Niech tylko spróbuje.
Lew i róża łączą się w jedności. Dzięki niech będą bogom na wysokości!
Tobie zaś, śliczna dziewico, przyrzekam do śmierci kochać twe lico!
Niech żyją król Joffrey i królowa Margaery!
Zdrowie królowej naszej, najpiękniejszej panny krainy!
Wuju, ciesz się na te zaślubiny i zostań mym podczaszym!
Wypij toast weselny, mój królu dzielny, wychyl puchar słodkiego wina.
Zemsta się wnet dokona, to jego ostatnia godzina!
Trucizna! Mord!
Krztuszę się i umieram!
Słabnę!
To sprawka Krasnala! On kielich trucizną pokalał!
Zły wuj mój.
Spokojnie.
Mój pierworodny, lwiątko złote moje, zaszlachtowane podstępnym wytworem.
Obyś znalazł pokój słuszny, wolny od bólu i zatargów różnych!
Wysłuchajcie mnie, bogowie okrutni, odbierzcie życie moje marne!
Nie mogę stąpać dłużej po świecie, na którym mój synek zmarł był.
Niedolo! Goryczy!
Najczarniejszy dniu! Serce przepełnia mi żal utrat.
Nadzieja przepadła, a radość ma zgasła.
Nie ma już dla mnie jutra.
Czyjeż wonie czuję plugawe? Do Piekła tego kogoś poślę niebawem!
Sprawdzę, czy prawdy jest w tym trochę, że ojciec mój w istocie sra złotem.
Ty bestio!
Zabrałeś już życie matce, mej żonie, a teraz i ojciec ducha wyzionie!
Gorsze dziecię nie stąpało jeszcze po świecie.
Przeklinam chwilę, gdy nadałem ci imię!
Oto najwspanialsza zbrodnia!
Czas udać się teraz w przestworza na drugi brzeg Wąskiego Morza!
Byście i wy zaznali perfidii mej słodkiej.
Nie bójcie się zimy. Lepiej myślcie o mnie!
Dziękujemy!
Panie i panowie, oto Bianca i Clarenzo!
Oto Bobono, a to Camello!
I wreszcie słodka lady Crane!
Wytrzep to, kochaniutka, by ani jedna pchła się nie ostała.
Co za chujowa publiczność.
Co tu robisz, dziewczynko?
Nic.
Dostrzegłam cię wcześniej na widowni. Ile razy obejrzałaś tę durną sztukę?
Trzy razy.
- A zapłaciłaś za bilet? - Nie.
Gdy trupa zajechała do mojej wioski, też się wkradłam, bo nie miałam pieniędzy.
Jak i ty teraz.
Ujrzałam pomalowane twarze, kostiumy, słuchałam piosenek.
Rozpłakałam się, gdy młodzi kochankowie umarli.
Następnego dnia uciekłam do trupy. I nigdy nie żałowałam.
- Jest pani świetna. - Mój końcowy monolog jest do dupy.
Przyznam jednak szczerze, że to raczej wina marnego scenariusza.
To niech go pani zmieni.
Bez pani sztuka byłaby tylko pierdzeniem, bekaniem i mordobiciem.
Jak ty byś zmieniła scenariusz?
Królowa ogromnie kocha swojego syna.
Zabrano jej go, nim się pożegnała. Nie płakałaby tylko biernie.
Byłaby wściekła.
Chciałaby zabić tego, kto jej to zrobił.
- Jak masz na imię? - Litość.
Wiele widać w twoich oczach. Masz też cudowne brwi.
Lubisz udawać innych ludzi?
Muszę już iść. Ojciec na mnie czeka.
Spodobałaś się publiczności, lady Crane.
Słodko z ich strony. Albo byli pijani.
- Słodko pijani. - Nikt nie śmiał się ze śmierci Neda.
Co za barbarzyńcy. Zwierzęta!
Ale ona się im spodobała. Jak zawsze.
Uwielbiają cię i ludzie, i zwierzęta.
- Robię, co mogę, z otrzymanymi kwestiami. - Słucham?
- Myślałam sobie... - Myślicielka się znalazła.
- Idee lęgną ci się w cyckach. - Nie chciałam...
Wszyscy mają tu od cholery pomysłów.
Ciekawe, dlaczego moje pomysły są tu najlepsze.
Pewnie dlatego, że całe życie piszę sztuki.
Kim jesteście, by mnie oceniać?
To mój zawód. Wiem, co robię.
A wam nie przysługuje prawo wyrażania opinii.
Ostrożnie z nią.
Pragnie pani śmierci.
- I co? - Jak przewidywałam.
Szkoda. Dziewczynka miała wiele darów.
Obiecałeś mi coś.
Niech nie cierpi.
- Lordzie Dowódco. - Panie.
Drodzy przyjaciele, nadeszła ta chwila!
W mieście zapanowało szaleństwo, a jego ofiarami padły moje dzieci!
Musimy je przepędzić do miejsca, z którego wypełzło!
Koniec z tym obłędem!
Każdy musi odpokutować swe grzechy niezależnie od majątku i pozycji.
Margaery z rodu Tyrellów przybyła do nas jako grzesznica.
Okłamała bogów w tym świętym sepcie. Ignorowała grzechy swego brata.
Zhańbiła swój ród, swojego króla i siebie samą.
Lordzie Tyrell.
- Ser Jaime. - Wybacz, że wam przeszkadzamy.
Oddajcie nam królową Margaery i ser Lorasa Tyrella, a odejdziemy.
Nie posiadam władzy, by wam ich oddać. Ani wy, by ich stąd zabrać.
- Zgadza się! - Właśnie!
Pochylić włócznie!
Przemawiam w imieniu króla Tommena z rodu Baratheonów, Pierwszego Tego Imienia.
Bogowie nie uznają jego władzy w tym zakresie.
Znieważyłeś już jeden wielki ród. I to się nie powtórzy.
Prędzej wszystkie wróble zginą, niż Margaery Tyrell przejdzie tą ulicą.
Każdego z nas uradowałaby śmierć w służbie bogom.
Ale dziś nie ma takiej potrzeby.
Marsz pokutny się nie odbędzie.
Królowa odpokutowała już za swoje grzechy
poprzez pokazanie innej osobie prawdziwego światła Siedmiu.
Wspólnie ogłaszamy nową erę harmonii.
Święte przymierze pomiędzy Koroną i Wiarą.
Niech żyje król Tommen! Bądź błogosławiona, królowo!
Korona i Wiara są fundamentami, na których opiera się świat.
Wspólnie przywrócimy chwałę Siedmiu Królestwom.
- Co się dzieje? - Pokonał nas, nie widzisz?
Każdy, kto atakuje Wiarę, atakuje też Koronę.
A taka osoba nie może być Lordem Dowódcą Gwardii Królewskiej.
Byłem w Gwardii Królewskiej, zanim się jeszcze urodziłeś.
Nie musisz tego robić.
- Odpowiadam przed bogami. - Nie kiedy siedzisz na tym tronie.
- Korona podjęła decyzję. - Czyli czeka mnie marsz nago po mieście?
Czy może kilka miesięcy w lochu z intensywną nauką o miłosierdziu bogów?
Przez wiele lat służyłeś wiernie swojemu rodowi i królowi.
I będziesz kontynuował tę służbę, ale nie w tym mieście.
"Straciliście"?
- Tak, ojcze. - To zamek, a nie pieprzona owca.
Zakładam, że nadal wiecie, gdzie leży?
Nie straciliście Riverrun, tylko pozwoliliście je zdobyć Blackfishowi.
Zaatakował z zaskoczenia. Zna ten zamek lepiej niż ktokolwiek.
Straciliście też Blackfisha po Krwawych Godach.
Siedział w tej sali, a wy pozwoliliście mu wyjść.
A kiedy nakazałem wam go wytropić, nie podołaliście również temu.
Oto definicja utracenia czegoś. A teraz wrócił i odbił Riverrun.
- Nie możesz nas obwiniać... - Przez 300 lat całowaliśmy stopy Tullych.
Przysięgaliśmy wierność im i ich śmierdzącym, rybim chorągwiom.
To się nie powtórzy. Riverrun jest nasze.
- Macie je odbić! - Nie mamy tylu ludzi.
Mamy ich dziesięć razy więcej niż pieprzony Blackfish.
Mallisterowie i Blackwoodowie zbuntowali się przeciwko nam.
Bractwo Bez Chorągwi podburza lud i atakuje nasze dostawy i obozy.
Riverrun może wytrzymać nawet rok oblężenia.
Gdybym chciał wymówek, przekazałbym władzę jej!
Wszyscy się z nas śmieją, od Dorzecza po Królewską Przystań!
Słyszę ten śmiech we śnie! Przykro mi, ale nadal żyję.
I nie zejdę z tego padołu, dopóki nie zadławią się tym śmiechem.
Macie odbić ten zamek.
- On nigdy się nie podda, ojcze. - Podda się.
Pokaż mu nóż, którym zabiłeś nienarodzone dziecko kurwy Robba Starka,
a ty pokaż mu nóż, którym poderżnąłeś gardło jego bratanicy.
Przypomnijcie mu też, kto brał ślub podczas Krwawych Godów.
Jego bratanek.
Głowa do góry, lordzie Edmure. Wracasz do domu.
Mam rozprawić się z Blackfishem.
Zdaje się, że Walder Frey nie daje rady, bo ma już jakieś 400 lat.
Król wysyła mnie z armią do Dorzecza, gdzie oblężenie może potrwać miesiącami.
Lepiej stanąć na czele armii, niż gnić w lochach pod septem.
- Nie pojadę do Dorzecza. - Co więc uczynisz?
Dam Bronnowi największy mieszek złota na świecie
i każę mu zebrać największych zabijaków.
Zabiorę ich do septu i utnę łeb Wielkiemu Wróblowi i całej reszcie.
- Nie możesz tego uczynić. - Wykradł nam naszego syna!
Niszczy nasz ród. Jak mamy potraktować kogoś takiego?
Nie okażemy mu miłosierdzia.
Ale jeśli go zabijesz, nie wyjdziesz stamtąd żywy.
A bez ciebie wszystko pójdzie na marne. Stań na czele naszej armii.
Tak jak było ci to pisane, jak zawsze chciał ojciec.
Niech nasi żołnierze zrozumieją, komu powinni być wierni.
Pokaż im, kim są Lannisterowie i jak rozprawiamy się z wrogami.
Zajmij ten głupi zamek, bo należy do nas i możesz go zdobyć.
- Muszę być przy tobie podczas procesu. - To będzie próba walki.
A ja mam Górę.
Wszyscy nasi wrogowie uczynili nas silniejszymi.
Nie wiedzą, jak silni się staliśmy i jaki los ostatecznie im zgotujemy.
Zawsze byliśmy razem. I zawsze będziemy.
Jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy liczą się na tym świecie.
Dlaczego nam pomogłeś?
- Przysłała mnie trójoka wrona. - On nie żyje.
Nie żył i znów powrócił.
Gdy ostatnio cię widziałem, byłeś zaledwie chłopcem.
Nieustraszonym chłopcem.
Uwielbiałeś wspinać się na mury i doprowadzać matkę do szału.
Kim jesteś?
Wujek Benjen...
Jon w swoim ostatnim liście pisał, że zaginąłeś za Murem.
Poprowadziłem zwiadowców na daleką Północ w poszukiwaniu białych wędrowców.
Ale to oni znaleźli nas.
Jeden z nich przebił mnie swoim lodowym mieczem.
Pozostawił mnie na pewną śmierć, abym mógł się potem przemienić.
Odnalazły mnie dzieci lasu i powstrzymały magię wędrowców.
- Jak? - Tak samo jak ich stworzyły.
- Widziałeś to na własne oczy. - Za pomocą smoczego szkła.
- Wbiły ci odłamek w serce. - Teraz ty jesteś trójoką wroną.
Nie miałem czasu na naukę. Nie potrafię nad tym panować.
Lepiej więc się naucz, zanim nadciągnie Nocny Król.
Pij.
Tak czy inaczej w końcu wkroczy do świata ludzi.
A wtedy będziesz na niego czekał.
I będziesz gotowy.
- Wszystko w porządku? - Jak daleko stąd leży Meereen?
Jeszcze tydzień drogi.
Ile będę potrzebowała statków, by wyruszyć z khalasarem do Westeros?
Dothrakowie i ich stada koni, Nieskalani, Drudzy Synowie...
- Tysiąc albo i więcej. - Kto ma tyle statków?
- Nikt. - Póki co.
Czyli powrócimy do Meereen, a później pożeglujemy do Westeros.
- I co będzie potem? - Odbiorę to, co mi się należy.
Nie jesteś stworzona do przesiadywania na tronie w pałacu.
A do czego jestem stworzona?
Jesteś zdobywczynią, Daenerys Zrodzona z Burzy.
Zaczekajcie tutaj.
Jadę za nią. Zaczekajcie tu na mnie.
Każdy khal zawsze wybiera trzech swoich jeźdźców krwi,
którzy walczą u jego boku i strzegą jego życia.
Ale ja nie jestem khalem.
Nie zamierzam wybierać trzech jeźdźców krwi.
Wybieram was wszystkich.
Poproszę was o więcej niż jakikolwiek khal!
Wyruszycie ze mną na drewnianych koniach przez czarne, słone morze?
Powyrzynacie moich wrogów w żelaznych ubraniach
i zrównacie z ziemią ich kamienne domy?
Podarujecie mi Siedem Królestw,
tak jak obiecał mi to khal Drogo, przysięgając przed Matką Gór?
Staniecie u mojego boku?
Teraz...
i po kres czasów?
.:: GrupaHatak.pl ::.
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.