Pewnego razu czarodziejskie królestwo Coventry
zaatakowały siły Ciemności.
W czasie bitwy,
narodziły się bliźniacze córki Mirandy i Arona.
Dla ich bezpieczeństwa siostry rozdzielono
i ukryto w innym wymiarze.
Spotkały się 21 lat później.
Wróciły do kraju swego pochodzenia,
gdzie pokonały złowrogiego wuja, Thantosa.
Unicestwiły Ciemność raz na zawsze.
Mamo!
Wiedziałam, że macie moce.
Czy aby na pewno?
Aron, bardzo za tobą tęsknię.
Miranda.
Ktoś tu jest?
Miranda.
A co tam w pogodzie?
Będzie dziś dużo chmur,
więc warto wziąć kurtki.
Proszę.
Dzień dobry, Camryn. Wyspałaś się?
- Nie powiedziałabym. - Jakoś mnie to nie dziwi.
Pewnie gadałyście i chichotałyście z siostrą pół nocy.
Macie o czym rozmawiać.
Akurat nie.
Panna sobowtór przez całą noc
wgryzała się w rozpiskę zajęć, dzieląc się rozterkami, co wybrać.
Nauka jest bardzo ważna dla Alex.
Nie miała takich możliwości jak ty, Camryn.
Całe kraje nie mają takich możliwości jak ona.
Słyszałam.
Daj jej trochę czasu.
Wszystko jest dla niej nowe.
- Dziękuję. - Panie Barnes,
skończył pan?
Ja pozbieram.
Z Camryn chyba coś nie tak.
Zaoferowała pomoc.
Dobrze się czujesz?
Jesteście prześmieszni.
Patrzcie. Trochę trenowałam.
Skarbie...
Camryn Elizabeth!
Przepraszam, nie wiem, czemu, ale często mi się to zdarza.
A co jeszcze ćwiczyłaś?
Myślę, że już pora powiedzieć tacie o samochodzie.
Co z samochodem?
Nie denerwuj się. Zebrała wszystkie kawałki.
Samochody nie powinny być w kawałkach!
Nie masz na to zaklęcia?
Próbowałam. Kiedy już zrobiłam wszystko odwrotnie,
- przepadła druga opona. - Znalazłam ją w basenie.
Przepadły opony?
Jedna jest w basenie.
Nie słuchałeś?
Byłoby łatwiej, gdyby ktoś spisał te wszystkie czary.
A tak muszę uczyć się metodą prób i błędów.
Głównie błędów.
Do tego często mam jakieś wizje.
„Wizje”.
Alex.
Coś się stało.
Co z Alex?
Alex!
Wszystko dobrze? Gdzie jesteś?
Tutaj.
Co ty wyprawiasz?
Widziałam coś.
Zdawało mi się, ale pewna nie jestem.
Przygwoździłaś mnie do ściany!
Nie wiedziałam, co się stanie, kiedy wyciągnę palec.
W ten sposób?
Błękit to nie jest mój kolor!
Teraz już jest.
I co takiego widziałaś...
Przyprawiłaś mi ogon?
I dołożę jeszcze uszy, jeśli czegoś z tym nie zrobisz!
To moja wina?
Coś mi merda na tyłku. Widzisz moje rozbawienie?
Może byś tak przeprosiła!
Przeprosiła? A może ty byś podziękowała?
- Nie ratuj mnie. - Ocaliłam cię przed Ciemnością.
Wystarczy mi do tego żarówka.
- Co się dzieje? - Nie mam pojęcia.
Ale ostatnio już nic nie rozumiem.
To tak jak ja od 21 lat.
Co się stało?
Nie wiem. Widziałem chyba...
Camryn Elizabeth, nie zamieniaj siostry w futro!
Dobre.
Dzięki za gościnę.
Jedno słowo i wrócę do Lucindy.
Przestań nam dziękować.
Jesteś członkiem rodziny i możesz zostać, ile chcesz.
Plus uniwersytet jest niecałe dwa kilometry stąd.
Spotykam się dziś z doradcą do spraw rekrutacji.
To jak sen.
Alex.
Przepraszam.
Chcę, żebyście wiedzieli, jak bardzo jestem wam wdzięczna.
Wiemy, kochana.
Ja to wezmę.
Dlaczego? Mam zdrowe ręce.
Ale nikt nie badał ci głowy.
Chcesz, żebym wyszła na jędzę.
Akurat w tym nie potrzebujesz pomocy.
Dość już, dziewczyny.
Wiem, że trzeba czasu, by się przyzwyczaić,
ale w końcu to wszystko będzie dla ciebie normalne.
Tu już nic nie jest normalne.
Basen? Myślałaś, że otwarcie podwodnego portalu,
to dobry pomysł?
Wiesz, że mam problemy z uszami.
Było mnie nie poganiać.
Wystarczy.
Już dobrze.
Jestem suchy!
- Cześć, kochani. - Cześć!
W porządku.
Czy to racuchy?
Proszę.
Jesteśmy tu w sprawie oficjalnej.
Zostawimy was samych.
Częstujcie się wszystkim, czego nie opryskaliście.
Sprawa oficjalna? Brzmi intrygująco.
Ale to nie potrwa długo? Za 20 minut mam spotkanie.
W sumie mamy dwie sprawy, pierwszą raczej osobistą.
Teraz im to powiesz?
- A co? - Miranda nas pospieszała.
To samo mówiłam, kiedy zatrzymałeś się, żeby zmienić buty.
Niewiele mi z tego przyszło. Już po butach.
Nigdy mi się nie podobały.
Wyglądasz w nich na kurdupla z wielkim nosem.
Wcale nie z takim wielkim.
Ludzie, słuchajcie!
Wybaczcie, ale spieszy mi się.
No mów.
Bierzemy ślub!
Tak się cieszę!
Oczywiście jesteście zaproszone.
Będzie skromnie.
Postawiliśmy na kameralność.
No i wszyscy myślą, że nie żyjemy od 21 lat, więc nie mamy wielu przyjaciół.
Żadnych.
Z wielką przyjemnością.
Ogromnie się cieszę, ale muszę iść.
Jeszcze jedno. Wasza matka nas przysłała...
Co to jest?
Narysowałam dziś rano. Nie mam pojęcia.
To herb waszego ojca.
Naszego ojca? Arona?
Śni mi się każdej nocy.
Chyba nie myślisz, że...
Nie.
Umarł w dniu ich narodzin.
- Na pewno nie żyje. - Co?
Tak.
O czym on mówi?
Miranda na pewno chciałaby to zobaczyć.
My właśnie w jej sprawie.
Chce się z wami spotkać. Teraz.
Teraz? Nie da rady.
Ale jesteś królewną.
Masz pewne obowiązki.
I dlatego nie mogę się spóźnić w pierwszy dzień zajęć w semestrze.
Nie mam czasu odgrywać królewny.
Nie odgrywasz, kiedy nią jesteś.
Będziemy nosić tiarę albo koronę?
Pojawi się jakiś książę?
Przygarnęłabym.
Wasza Wysokość będzie musiała udać się tam beze mnie.
Powiedzcie mamie, że wpadnę w wolnym czasie.
- Cześć. - Alex!
Co?
Powodzenia. Trzymam kciuki.
Dzięki. Nawzajem.
Nie poszło najlepiej.
Lepsza jedna niż żadna.
Coś nie bije od nich miłość.
Możemy wracać przez wymiar cukrowy?
- Chcę obejrzeć torty. - Niezły pretekst.
I odwiedzisz swojego byłego, tego dentystę?
Bob to zamierzchła historia sprzed 23 lat.
Idziesz?
Raczej przeskoczę przez garderobę.
- Całkiem dobry pomysł. - Tak myślisz?
Nareszcie.
Już się martwiłam.
Tak się cieszę, że jesteście bezpieczne.
Czemu miałybyśmy nie być?
Pokonałyśmy Thantosa i Ciemność.
- Prawda? - Tak.
- Tak? - Tak.
Ale zawsze jest coś do zrobienia.
- Chodźmy. - Mam nadzieję,
że razem z siostrą pomożecie mi ochronić królestwo.
Właśnie, gdzie jest twoja siostra?
Ma dziś inaugurację zajęć.
Ja mam tok indywidualny, więc...
Musimy sobie radzić bez niej.
Chociaż powiedziałam wyraźnie,
że zależy mi na obecności obu córek.
- Mówiłam, że zauważy. - Starałem się.
Ochrona królestwa to super sprawa,
ale kiedy zacznie się królewnowanie?
Królewnowanie?
No tak.
Chodzenie na bale, jazda karetą, machanie do poddanych.
Jestem niezła w machaniu.
Siema.
Najpierw musisz opanować posługiwanie się magią.
I chodzenie.
Skoro Ileana cię ochrania, będzie cię też uczyć.
Jestem super nauczycielką.
Będziemy mieć lekcje w ogrodzie, jeśli smoki się nie zlecą.
Desire? Magdalena?
Postarajcie się, żeby moja córka wyglądała
po królewsku.
Potem spotkasz się z Ileaną w konserwatorium.
Zacznijmy od tiary.
„Coś do zrobienia"? Ochrona królestwa”?
O czym mówisz?
Nie chcę ich niepokoić, póki się nie upewnimy,
ale coś przemierza Krainę Cieni.
Coś złowrogiego.
Thantos? To on żyje?
Kiedy odzyska ludzką postać, zacznie polowanie na bliźniaczki.
Wiem...
Zabezpieczcie wejścia Zaklęciem Światłości
i spotkajmy się w lochach.
Chcę, żeby przeszukano każdy zakątek zamku.
Czy mam nalegać, by Alex przybyła do Coventry?
Mówiąc „nalegać” mam na myśli błagać, prosić, zaklinać.
Nie. Chwilowo jest bezpieczniejsza we własnym wymiarze.
A miałem nadzieję, że będzie trochę luzu.
A dopiero co tryumfowaliśmy nad Ciemnością.
Wracamy do roboty.
Myślałam, że wreszcie dostaniemy trochę czasu dla siebie.
21 lat na wygnaniu to jeszcze ci mało?
Nawet nie powiesz, cześć?
Cześć.
Nie bądź taka.
Przepraszam.
Cześć.
Tak lepiej.
Cześć.
Przed chwilą to powiedziałaś.
Dobra, jest miło, ale muszę znaleźć audytorium McGregora.
Mam wykład z poezji renesansu.
Jest po drugiej stronie.
Dobrze, że poszerzasz zainteresowania, bo nie wychodziłaś z Wydziału Sztuki.
- Z Wydziału Sztuki? - Tak. Na razie.
Czekaj, już rozumiem.
To nieporozumienie.
Możliwe, ale zadzwonię do ciebie później.
Fajna ta nowa fryzura.
- „Nowa fryzura”... - Na razie, Cam.
Czekaj! Pomyliłeś mnie z kimś.
- Co ty powiesz! - Cześć.
Od razu wiedziałam, że to ty.
Camryn nie pokazałaby się w takich dżinsach.
Co prawda na tobie leżą świetnie.
Cam i ja jesteśmy identyczne. Próbowałam mu powiedzieć...
Ale wskoczyłaś do pociągu Flirt Ekspres i nie zdążyłaś się przedstawić.
- Nawet go nie znam. - Marcus Wartburton, były twojej siostry.
Mocno były.
Zerwała z nim dwa tygodnie temu.
Nie rozmawiamy z nim.
Zerwała z nim?
Ale on jest bardzo...
Dobrze zorientowany w topografii campusu.
Audytorium McGregora.
Tak jak mówił. Cześć.
Nie martw się, nie powiem Camryn o tym.
Ale opiszę jej to w SMS-ie.
Teraz to rozumiem!
Księgi zaklęć! Jednak ktoś je spisał.
To nic trudnego.
Dzięki.
To trudniejsze niż się zdaje.
Nic się nie stało.
Przepraszam.
Posłuchaj.
Za bardzo się starasz.
Wyobraź sobie, co chcesz osiągnąć, a magia przepłynie przez ciebie.
Gotowa?
Dziękuję.
Nie ma za co.
Przydałbyś mi się wczoraj w garażu rodziców.
- Jestem Dmitri. - Książę?
Wolę nie używać tytułów.
- Jestem Camryn. - Wszyscy to wiedzą.
Witaj w Coventry.
Dziękuję, Wasza... Dmitri.
Muszę znaleźć Ileanę.
Pewnie szuka...
Czuję, że będzie ciężko, bo dużo gestykuluję.
Trzeba się przyzwyczaić.
Ale nie przejmuj się. Posprzątam.
- Jeszcze raz dziękuję. - Do usług.
Czołem.
ZAKLĘCIA DLA OPORNYCH
Dmitri, tak?
Ruchome ściany.
Królewna Camryn.
„Wolę nie używać tytułów”?
Chyba mogę z nią rozmawiać.
Właśnie złamałeś jakieś 1400 praw.
Miło mnie zaskoczyła.
Mnie też. Chyba spodobałem jej się.
Ciekawe, co powie na wieść, że pracujesz w kuchni i nie masz mocy.
Alex, zaczekaj!
Cześć.
Miałam nadzieję, że cię spotkam.
Zaszło grube nieporozumienie.
Wiem, że to zabrzmi... Powiedziałeś do mnie Alex.
Tak ci na imię, prawda?
Tak, ale...
Beth ci powiedziała.
Przydybała mnie w kafejce.
Ale od razu dostrzegłem różnicę.
Nie tylko fryzur.
Moja siostra ma tu spore wzięcie.
Dostałam już zaproszenia na siedem imprez i dwie randki.
Co powiesz na trzecią?
Może byś coś zjadła?
Wybacz, ale to podwójnie zły pomysł.
Okej...
Może to dla ciebie nieistotne, ale rozstaliśmy się,
bo w zasadzie niewiele nas łączyło.
Nie wnikam.
Ale będę pożyczać twoje notatki.
Na razie.
Alex, zaczekaj!
Mogę cię odprowadzić?
Już to przerabialiśmy.
Tak, ale...
Będę spokojniejszy.
Camryn by mi tego nie wybaczyła, gdyby coś ci się stało.
Dobra.
- Znalazłaś audytorium? - Tak, dzięki.
Pomocy!
Kurczę!
Głupie zaklęcie.
Ratunku!
Pomocy!
Co ty robisz?
Miałaś na mnie czekać.
Nudziłam się.
Mogłaś zacząć od czegoś łatwego.
Jest coś łatwiejszego od przechodzenia przez ścianę?
- No nie. - Uwolnijcie mnie.
- Co myślisz? - Nic.
A, o tym!
- Tak. - Nie mam pomysłu.
Nic, pustka.
Nie zostawiajcie mnie!
Tym się nie przejmuj.
Tu jest.
Hej!
Przepraszam!
Dobra.
Może makaron?
Nie, ostatnio głowa odpadła.
Cześć, królewno Camryn.
Mój pierwszy dzień.
Pokonałam Ciemność.
Ładna pogoda, prawda?
Szybciej!
- Ja spróbuję. - Nie!
- Ja. - Dlaczego?
Bo teraz moja kolej.
Nie umiesz.
Nigdy się nie wprawię, jeśli nie dasz mi szansy.
Dobrze, spróbuj.
Myślisz, że tylko ty umiesz czarować.
- Przekonajmy się. - Chcesz?
Dobra.
Czy możesz łaskawie w niczym nie grzęznąć,
dopóki nie wrócimy?
Kiedyś przez dwa tygodnie szukałam łokcia. Rozwiesiłam ogłoszenia.
A wy dokąd?
Mieliście uczyć mnie czarów.
Będziemy. Wybacz, ale najpierw musimy coś dokończyć.
- Coś się stało? - Skąd!
Nic takiego.
Dobra. Nadciąga coś mrocznego.
Grozi ci...
To kwestie ślubne.
Musimy załatwić kilka spraw.
Tak?
Owszem.
Słusznie, jeszcze jest mnóstwo do zrobienia.
- Lista gości... - Wrócimy.
- Menu. - Uważaj na siebie.
Podamy fondue. Gorący ser jest bardzo romantyczny.
Zdecydowanie coś tu nie gra.
Odpadła jej ręka i wstawili ją do muzeum. Rozpada się.
Halo?
Jest tu kto?
Artemis.
- Proszę. - Dziękuję.
Czy Marcus nadal...
Siedzi po drugiej stronie ulicy i gapi się na dom?
Tak. Bardzo dziwne.
Patrz, co znalazłam.
Należy mi się podwyżka.
Przyniosę ci kanapki.
Może i zaniosę na ulicę, wiadomo komu. Coś ty chłopakowi zrobiła?
- Nic. - Akurat.
- Mówię, że nic. - Nieważne.
Coś niesamowitego!
Jakiemu chłopakowi?
Marcusowi. Odprowadził mnie i został na ulicy.
Mój Marcus cię odprowadził?
Owszem, ale to nie tak.
Zaprosił mnie na randkę, ale odmówiłam.
Mój Marcus cię zaprosił?
Jaki on twój? Zerwałaś z nim.
Masz rację, zerwaliśmy.
Ja zerwałam.
Widocznie, zdruzgotany, nie jest sobą.
- Widocznie. - Ale nieważne.
Wiesz, czemu? Poznałam księcia.
- Serio? - Jest uroczy.
Dmitri. Jesteśmy po imieniu.
Tytuły się dla nas nie liczą.
Miałam ekstra dzień! Chociaż...
- Camryn. - Był zakręcony.
Mama się martwi, a Ileana i Karsh zachowywali się dziwnie.
- Trudno to ogarnąć. - Camryn.
- Traktują mnie jak... - Co znalazłaś?
Co?
Powiedziałaś, że coś znalazłaś.
Patrz!
Pojawił się dosłownie znikąd.
Ma herb taty.
Wiem.
Więc to prawda.
To jest znak.
Camryn, myślę, że nasz ojciec żyje.
Co ty wygadujesz?
Napisałam mnóstwo opowiadań.
O nim, o tym, jak wzywa nas na pomoc.
To, co piszesz, sprawdza się.
Wiem. Nie mówiłam o tym, bo nie byłam pewna.
Gdzie on jest?
Jest uwięziony.
W miejscu zwanym Krainą Cieni.
Chodź.
Musimy powiedzieć Mirandzie.
Tu! Nie, tam!
Nie.
- Ileana, Karsh. - Jesteście całe!
- Co się stało? - Thantos wrócił.
Thantos wrócił.
Thantos wrócił!
Zgładziliśmy Ciemność. Jak to możliwe, że Thantos żyje?
Myślałam, że światłem miłości zmiotłyśmy go z planszy.
Że zawył ze złości i sczezł.
Najwyraźniej jakaś jego część przetrwała
i schroniła się w Krainie Cieni.
W Krainie Cieni?
Widzisz? Naprawdę istnieje.
Od kilku dni wyczuwam obecność zła w Krainie Cieni.
Wreszcie jestem pewna, że to Thantos.
Dziś po południu,
mój sługa został zaatakowany w Wieży Północnej.
To straszne.
Byłam tam. Też mogli mnie zaatakować.
Chciała powiedzieć: „To straszne. Nic mu nie jest”?
To było w domyśle.
Wyjdzie z tego. Jakoś.
Ale jego cień nie bardzo.
Jego cień?
- Cienie tutaj żyją własnym życiem? - O tak.
Właśnie w Krainie Cieni,
Thantos ukrywa się i knuje, jak powrócić.
Oby nie było za późno.
„Za późno”?
Co to ma znaczyć?
- Już po nich. - O tak.
Nie możemy dopuścić, by odzyskał ludzką postać.
Dlaczego? Co się stanie? Coś złego?
Czuję, że będzie źle.
On ma tylko jeden cel.
Unicestwić was obie.
To zdecydowanie coś złego.
Jeśli Thantos powróci,
wątpię, czy powstrzymamy go po raz drugi.
Czekajcie!
Właśnie to widziałam nad tobą rano.
To nie był człowiek, tylko cień człowieka.
Thantos był u nas.
- Nie było go. - Był!
Jeśli porusza się między światami, to już jest silniejszy, niż sądziliśmy.
Co ty gadasz?
To nie był cień.
Obawiam się, że znowu tylko wy możecie go pokonać.
My? Dlaczego?
Może niech oni się wysilą dla odmiany?
- Bez obrazy. - Spoko.
Dobre pytanie. Obijają się.
Już nie tak spoko.
Za dwa dni, Słońce i Księżyc ustawią się idealnie w jednej linii.
Zaćmienie słońca?
A wy dwie będziecie u szczytu sił.
Marzyłam o ślubie przy zaćmieniu.
Moja mama nie zdąży przyjechać.
To prawda. Ale proszę!
- Nie! - Nie da się?
Muszą rzucić Zaklęcie Unicestwienia.
To niemożliwe.
Nie poradzą sobie.
Ledwo przechodzą przez ściany. Niezdarnie.
To był wypadek.
A raczej w nich grzęzną.
Nie mamy innego wyjścia.
- Nie są gotowe. - Przygotujcie je.
Czy to nie my powinnyśmy decydować
o rzuceniu Zaklęcia Unicestwienia?
Co to w ogóle jest?
Potężny czar, który może zniszczyć wszystko, co czai się w Cieniach.
Zaklęcie unicestwiłoby też cień taty.
Nie możemy go użyć.
Słucham?
Znalazłam go dziś w wieży.
To pierścień taty, prawda?
Tata próbuje się z nami skontaktować.
On żyje. Myślę, że jest w Krainie Cieni.
Przykro mi.
Trudno się wam z tym pogodzić,
ale tata nie żyje.
Już nie wróci.
Przez lata szukałam go w Cieniach.
Nie ma go tam.
A moje opowieści, sny?
To sprawka Thantosa.
Księżyc ma ciemną stronę. To twój łącznik z Cieniami.
Thantos cię wykorzystuje.
A pierścień Arona?
Tylko Thantos mógł go mieć.
Zabrał go, kiedy zabił ojca.
To nie Thantos.
Jestem pewna.
To Aron, nasz ojciec. Potrzebuje naszej pomocy.
Nie. My potrzebujemy waszej pomocy.
Musicie mi uwierzyć.
Bardzo na was liczę.
Przyszłość Coventry zależy od was.
Jak to wspaniałe królestwo radziło sobie bez nas?
Przygotowania do zaklęcia.
Tak, pani.
No dobrze.
Przy Zaklęciu Unicestwienia, najważniejsze jest
zachowanie proporcji.
Chirurgiczna precyzja. Należy...
Ratunku! A więc składniki Słońca i Księżyca muszą być w równowadze.
- Wracaj! - Złapię ją.
Siad!
W porządku.
A więc jak mówiłem,
przy Zaklęciu Unicestwienia najważniejsze jest...
A może po prostu weźmy się już do roboty?
Gadaniem nie wyciąga się królika z kapelusza.
Ale można uchronić wieśniaków
- przed przemianą w osły. - Przeprosiłam wtedy.
To chyba nie przypadek,
że to była wioska mojej matki.
Smuteczek.
Weźcie się za ręce. Zaczynamy.
Pamiętajcie, liczy się równowaga.
Równa część Słońca i Księżyca...
Już zrozumiały. Wystarczy.
Gotowa?
Tak.
„Potęga Słońca...”
„I siły Księżyca...”
To moja ulubiona część.
„Jednoczą się w naszej misji”.
„By otworzyć wrota Krainy Cieni”.
Ale ekstra. Ja my to...
Chyba było nieco za dużo słońca.
Alex, przykładasz się?
Tak. Nie.
Trochę.
Nie powinnyśmy tego robić.
A mama?
Nie muszę się z nią zgadzać.
Nieważne, czy się zgadzasz.
Matka nie kazałaby wam tego robić bez potrzeby.
Dobra. Unicestwiamy.
To wy spróbujcie jeszcze raz, a my...
pójdziemy się przebrać w coś mniej
zwęglonego.
- Przepraszam. - Ja też.
Dziwne, że jeszcze tu jesteś.
Dlaczego?
Myślałam, że już ci się tu znudziło.
Zwłaszcza że nie widziałam ani jednej karety,
ani białego konia.
Są w stajni.
Mama nas potrzebuje.
Z naciskiem na „nas”.
Proszę, nie poradzę sobie bez ciebie.
Jesteśmy dwiema połówkami.
Czarownice-bliźniaczki.
Czarowniaczki.
Właśnie.
Naprzód, czarowniaczki!
„Potęga Słońca...”
„I siły Księżyca...”
„Jednoczą się w naszej misji...”
Uwaga, skup się.
Cała nasza energia i koncentracja musi...
Dmitri!
Ekstra skupienie.
Dmitri!
Dmitri?
Cam!
Dmitri!
- Hej! - Cześć.
Nie chciałem wam przeszkadzać.
Nie przeszkadzasz. Wygłupiałyśmy się.
Próbowałyśmy tylko ratować królestwo dobra.
Dmitri,
to jest moja siostra.
- Alex. - Wiem.
Miło mi.
To mój książę.
Zauważyłam.
Co?
Dmitri jest ekstra. Nauczył mnie naprawiać rzeczy.
Patrz.
Cam!
Pokaż jej.
Może ty pokażesz?
Co to za nauczyciel, który się chwali?
- Czyż nie jest wspaniały? - Jest.
Nie będę wam przeszkadzać w ratowaniu świata,
ale kiedyś mogę...
- oprowadzić was po ogrodzie. - Tak!
To znaczy, pewnie.
Bardzo chętnie.
Tu jesteś!
Przynieś herbatę.
A dla mnie kanapki z sałatką z kurczakiem
...i oliwki.
Uwielbiam oliwki.
- No? - W tej chwili.
Gdzie twój fartuch? Przebierz się.
Rozbestwili się pod naszą nieobecność.
Lepiej też coś zamówcie. Będziemy pracować do późna.
Nie jesteś księciem?
Nie.
Przepraszam.
Co z tobą? Idź za nim.
Jest w pracy. Nie chcę...
Wróćmy do czarowania.
Jesteś niemożliwa.
Dmitri!
Hej, Dmitri.
- Wasza Wysokość... - Chcę pogadać.
Królewno Alex...
Dobra, nie wygłupiajcie się.
Przepraszam. Nie złość się.
Nie okłamałem jej, tylko nie powiedziałem prawdy.
W porządku.
Spokojnie. Nikt się nie złości.
Chciałem jej zaimponować.
Spodobać jej się.
Nawet jako kelner możesz być świetnym facetem.
Ja sprzątałam domy,
łącznie z toaletami, przez całe wakacje.
- Serio? - Czasem nie ma wyjścia.
Twoja praca cię nie definiuje.
Ale urodzenie już tak.
Właśnie nie.
Na pewno jesteś królewną?
Jeszcze niedoświadczoną.
Daj mi trochę czasu,
a stanę się wyniosła i dumna.
Co do Camryn...
Wpadłeś jej w oko.
A więc nie poddawaj się.
Dobra?
Dobrze.
Mogę cię o coś prosić?
Jasne!
Użyczysz mi nieco magii?
Magii?
Po co?
Chciałbym zrobić coś wyjątkowego dla Camryn.
Nie masz swojej magii?
Nie.
Dobrze.
- Co się stało? - Jesteś cała?
To był Thantos.
Próbował przejąć cień Dmitriego.
- Gdzie on jest? - Tutaj.
- Gdzie? - Tam.
- Gdzie? - No tam.
Rzeczywiście.
Nie miałam lepszego pomysłu.
Chciał pożyczyć magię, żeby zaimponować Cam.
Tylko Thantos mógłby na to wpaść.
To jest Coventry. Wszyscy mają moce, tak?
Tego bym nie powiedziała.
Przydałby mi się kręgarz.
Po śmierci Arona,
twoja matka uznała, że moc należy się tylko tym,
którzy na nią zasługują.
Rodzinie królewskiej i waszym obrońcom.
Czyli nam.
Odebrali wszystkim magię?
To strasznie nie fair.
Alex, chyba nie rozumiesz...
Nie, doskonale rozumiem.
Nie ma pośpiechu z tą sałatką.
Cammie!
Widziałaś Alex?
Nie ma jej od rana.
Strasznie się martwiłam.
Pisałam do ciebie.
Wybacz, nie miałam zasięgu.
Widziałaś ją?
Siostrunia mizdrzy się w kawiarni do Marcusa.
Wysłałam ci foty.
W głowie się nie mieści!
Prawda?
Przeglądają notatki.
Ona nie chichocze, nie odgarnia włosów...
Kiepska jest w te klocki.
Dzięki. Dobra z ciebie kumpela.
Ale odpisać mi nie mogłaś!
Mam już odciski na kciukach!
Chyba już wystarczy.
- Staram się. - Muszę iść.
Cześć.
Myślę, że jestem lepsza od nich wszystkich.
I nawet nie używam odżywki.
O rany.
Cześć, Marcus.
To ja, Alex. Znowu.
Widzę.
Mówiłaś, że masz dużo nauki?
Tak?
No mam.
Stos książek martwych autorów.
Ale zanim pójdę, mam pytanie.
Znasz moją siostrę Camryn? Ślicznotka, chodziłeś z nią.
Co o niej sądzisz?
Dziwne pytanie.
Jest fantastyczna. Wesoła.
Czasem próżna i egocentryczna...
Nie jestem egocentryczna.
Wcale tak nie twierdzę.
Cześć, Marcus. Cześć, Alex.
Przepraszam.
To o czym rozmawialiście?
Patrzcie, jakie cudne buty.
Nie powiedziałabym.
Nie sądzę.
Ten numer by zadziałał, gdyby rzeczywiście były cudne.
To twoje buty.
Co tu robisz? Mamy zadanie.
Żyję swoim życiem.
Dość mam tamtego miejsca.
Muszę iść.
Na razie.
To cześć!
Co jest? Nie ufasz mi?
Spuszczam cię na chwilę z oczu,
a ty już z nim. Mam ci ufać?
Nigdy bym cię nie skrzywdziła.
Powinnaś to wiedzieć.
Wiem.
To on zerwał ze mną.
Kłamałam, bo było mi wstyd.
Wybacz, Cam.
W porządku. Chociaż wiem, czemu to zrobił.
Powiedział, że nie mieliście wiele wspólnego.
Nie myślisz, że jestem egoistką?
Nie!
Prawdziwa egoistka, uciekłaby z Coventry tak jak ja.
Co chcesz zrobić, skoro myślisz, że tata żyje?
Nie myślę, tylko wiem.
Czemu kontaktuje się tylko ze mną?
Dał mi pierścień.
I ten rysunek.
Miałaś wizję i narysowałaś jego herb.
Rysunek mam w plecaku.
Sześćset portretów Marcusa.
Jest.
- To jest nasz zamek. - No i?
Nie widziałam tych drzwi.
Musimy pędzić do Coventry.
Pędzić?
Camryn, nie.
Nie bój się. Ćwiczyłam.
Zdziwisz się, co potrafię.
Camryn!
Cam, to nie wygląda mi na Coventry.
Jesteś pewna?
Jasne, że to Coventry.
Nie do przodu!
Udało się.
Jakoś mnie to nie dziwi.
To na pewno tu?
Wszystko wygląda tak samo.
Oprócz tej ściany.
Może zrobili remont? To nie taki głupi pomysł...
Alex?
Pamiętasz, jak opowiadałam ci o małej awarii?
Ileana...
No nie wiem.
Musieli mieć powód, żeby zamurować wejście.
Właśnie. Chcę go poznać.
Trzymaj się blisko.
Czekaj! W horrorach zawsze jest taka głupia dziewczyna,
która wchodzi do nawiedzonego domu, chociaż wszystko krzyczy „nie”,
łącznie z widownią?
- No? - To właśnie ty.
Co to było?
Nic, tylko cień.
Chyba jesteśmy tu bezpieczne.
Cześć.
Nie powinnyście się uczyć zaklęć?
Trochę zwiedzałyśmy zamek.
Szczerze mówiąc, przydałoby się więcej łazienek.
To rysunek Cam.
W twoim wieku też dużo rysowałam.
- Czy to nie dziwne? - Przeciwnie.
Thantos nie jest głupcem.
Próbuje cię zwodzić.
To gabinet ojca?
Zgadza się.
To była jego ulubiona komnata w zamku.
Nic tu nie zmieniłam.
Jaki on był?
Proszę! Nigdy o nim nie mówisz.
Od czego tu zacząć?
Był dowcipny, słodki i silny.
Byłam w waszym wieku, kiedy poznałam go na Balu Zimowym.
Przetańczyliśmy całą noc.
A później powiedział, że chce mi dać taki prezent,
dzięki któremu nigdy o nim nie zapomnę.
Mogłam wybrać, co chciałam.
Co wybrałaś?
Gwiazdkę, z północnego nieba.
To prawdziwa gwiazdka.
Niezły prezent.
Nikomu o tym nie mówiłam.
To był nasz sekret.
Robi się późno. Wracajcie do domu.
Na razie.
Łatwiej zasnę, wiedząc, że jesteście bezpieczne w innym wymiarze.
Wiem, że ci ciężko.
To nie Thantos przychodzi do mnie.
To na pewno tata.
Wiem, że w to wierzysz.
Ale musisz mi zaufać.
Dobrze.
Wybacz.
Nie mam innego wyjścia.
Na pewno nic im nie jest.
Wrócą lada moment.
- Odpuść. - Nie mów tak.
Nie wynaleźli telefonów, w tej waszej czarodziejskiej krainie?
Przepraszam.
Teleportujecie się z basenu, a nie umiecie zadzwonić?
Ja z garderoby. Wybacz.
Mama umierała ze strachu.
Bez przesady. Ale tata osuszył basen.
Jeszcze nie ogarnęłam łączności międzywymiarowej.
Umiesz pisać, ściągać zdjęcia i rozmawiać jednocześnie.
- Nie ma podzielnej uwagi. - Słyszałem.
Bardzo się cieszymy, że wróciłyście całe i zdrowe.
Fajnie było?
- Tak. - Ekstra.
Mega fajnie.
Fantastycznie.
Ukrywacie coś przed nami?
Nie.
Ukrywacie coś przed nami, bo się boicie,
że tata dostanie apopleksji?
Tak.
No to...
Dobranoc.
To wszystko?
- Tak. - Dobranoc, tato!
- Dobranoc, panie Barnes. - Alex.
Tak?
Jeśli chcesz, możesz mówić mi „tato”.
Dzięki, ale może nie.
W porządku.
- A ty dokąd? - Samochód!
A jeśli obaj żyją?
Kto?
Aron i Thantos.
Tata też mógł się ukrywać w Krainie Cieni.
Za długo?
Wiem, że minęło dużo czasu,
ale tak to opisałam.
„Osłabiony tata zdołał uciec Thantosowi
i od tamtej pory mieszka w Cieniach, skąd nas strzeże”.
Wszyscy powtarzają, że mam dar wiedzy.
Uwierz mi, wiem, że tata tam jest.
I nie pogrzebię nadziei na spotkanie z nim, rzucając głupie zaklęcie.
A może jeszcze masz dar chciejstwa?
Bardzo chcesz ojca.
To nie tak.
Nie mam racji?
Przecież...
Alex?
Podpłomyki!
- Alex? - Podpłomyki!
Podpłomyki!
Jest tam kto?
Posłuchaj,
jeśli jesteś Thantosem,
to się ciebie nie boję.
Ale jeśli jesteś moim tatą,
jeśli to naprawdę ty...
Nie mamy czasu.
Daj mi znak. Cokolwiek.
To naprawdę ty.
Miranda!
- Wołałam cię. - Wszystko dobrze?
- Co się stało? - Aron tu jest.
W zamku, uwięziony w Cieniach.
Wiem, co powiesz, ale to nie Thantos.
Poprosiłam o znak i narysował gwiazdkę.
Gwiazdkę?
Kiedyś dał taką mamie. To ich sekret.
Gwiazdkę? Jakie to romantyczne.
A ja nie jestem romantyczny?
Nie. Trochę. Dałeś mi żuka.
Bo je kolekcjonujesz.
- Teraz tak. - To dobra wiadomość.
Nie cieszysz się? Wiemy, gdzie jest.
Dość!
Nie chcę już słyszeć o ojcu.
Niepotrzebnie opowiedziałam wam tę historię.
Dlaczego odrzucasz możliwość,
że on żyje? Że obaj żyją?
Możliwe, że obaj żyją, ale musimy rzucić zaklęcie.
Co? Nie! Jak możesz tak mówić?
Nie mogę ryzykować, że Thantos odzyska moc.
To zagrożenie dla was i Coventry.
- Ale tata... - Poparłby nas.
Nieprawda. Jestem tego pewna.
Zaklęcie zniszczy wszystko w Krainie Cieni.
Robię to, co uważam za najlepsze.
Na pewno?
Odebranie wszystkim magii też było dla ich dobra?
Alex.
Tak wtedy myślałam.
- Ty z siostrą... - Przestań już.
Nie dbasz o nas.
Ani o Arona.
Zależy ci tylko na twoim królestwie.
Weź je sobie. Wyjdę stąd pierwszymi drzwiami.
Patrz.
Tymi.
Zbliża się zaćmienie. Zaczekaj!
Niezręczna sytuacja.
Kiedyś to zrozumie.
Do zaćmienia zostało niewiele czasu. Gdzie jest Camryn?
W domu, w tym drugim.
Z rodzicami. Drugimi.
Z drugą matką...
Tu jej nie ma.
- Możecie ją znaleźć? - Oczywiście.
Niech porozmawia z siostrą.
- Potrzebujemy obu. - Tak jest.
- Mogę tylko zmienić buty? - Pasują idealnie.
- Dlaczego ja mam z nią rozmawiać? - Bo może siostry się posłucha.
Nie znacie jej?
Nikogo się nie słucha.
I zabrała mi błyszczyk.
Ale z niej...
Tam jest.
Camryn, nie ma czasu.
Jeśli Thantos wyrwie się z Cieni, będzie po nas.
- A Miranda? - Jest osłabiona,
po ostatniej bitwie z Ciemnością.
Ale nie przyzna się do tego. Tylko w zaćmienie możemy go pokonać.
- Całe Coventry... - Liczy na mnie. Wiem.
Wiem, wiem!
Przepraszam. Chcę pomóc. Zrobić, co trzeba.
- Tylko nie wiem, co! - Myślę, że wiesz.
Jesteś królewną z Coventry.
Nie możesz siedzieć bezczynnie.
Musisz działać. Rządzić.
Może inaczej wyobrażałaś sobie życie królewny,
ale jest jak jest.
- Szczery do bólu. - Dzięki.
Nie tak je sobie wyobrażałam,
ale... podoba mi się.
Lubię żyć odpowiedzialnie
i lubię robić coś wartościowego.
- A tiara? - Uwielbiam tiarę!
Więc pomożesz?
Zrobię więcej. Ściągnę siostrę.
Trzymajcie kciuki!
Czekaj, pozwól.
Wyjdę stąd pierwszymi drzwiami.
Tak się wyczarowuje portal.
Przygwoździł mi stopę.
Co ty wyprawiasz?
Nie uciekaj mi!
Chyba trochę namieszałeś w życiu bliźniaczek.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Camryn chce gdzieś zabrać Alex, ale ta się nie zgadza.
Alex na stówę się zgodzi.
Cam zawsze dostaje wszystko, co chce.
Nie wszystko.
Wytłumaczę ci to.
Tu jest sens. A ty?
Jesteś tam, w krainie bezsensu.
Jest naprawdę źle, skoro myślisz, że to ty jesteś rozsądna.
Będziesz udawać, że nic się nie dzieje?
I to ma pomóc tacie?
- Jakby cię to obchodziło. - Bardziej niż ciebie.
Wyjaśnij mi swoją logikę.
Obchodzi mnie tak, że chcę zrobić to, co słuszne.
Wiem, co jest słuszne.
Więc czemu jesteś tutaj?
Gdybym miała twoją pewność, że ojciec żyje,
to zrobiłabym wszystko, żeby mu pomóc.
Dobra. Jak to zrobić?
Nie mam pojęcia. Nie rozkminiłam tego.
Nieważne.
Masz rację.
Naprawdę?
Tak.
Pójdziesz ze mną?
Nie mogłabyś mnie powstrzymać. Nie chcesz, prawda?
Widziałaś to?
- Co? - Właśnie.
No to nara.
Cześć.
„Zaklęcie przechodzenia przez ścianę”.
Za późno na to.
Gdzie jesteś?
Gdzie on jest?
Wołałyśmy, błagałyśmy i wrzeszczałyśmy.
Jeśli coś tu było, to zniknęło.
Nie wiem, co robić.
- Tato, proszę, pomóż! - Chodźmy już.
Nadchodzi zaćmienie.
- Nie... - Tak. Musimy to zrobić.
To jedyny sposób na pokonanie Thantosa.
Wszystko będzie dobrze. Trzymamy się razem.
Dobra, trochę się boję.
To Księga Zaklęć.
Wciąż się boję.
On tu jest. Próbuje nam coś powiedzieć.
Zaklęcie Wolności.
Używane do uwalniania dusz uwięzionych w Krainie Cieni.
Teraz jestem pewna, że to Thantos.
Dajmy spokój.
„Potęga Słońca i siły Księżyca”.
To prawie identyczne zaklęcie.
Jak kończyło się Zaklęcie Unicestwienia?
- „Wrogów kryjących się w Ciemności”. - Niewielka różnica.
Zamiast tego mówisz:
„Uwolnić przyjaciół więzionych w Ciemności”.
Wystarczy podmienić końcówkę.
- Ja to wypowiadam. - Wiem.
Tylko ty możesz to zrobić.
Ale dlaczego ja?
Musisz. To jest znak.
Porozmawiam z Mirandą.
Nie. Wiemy, co powie.
- Co tu robicie? - Zaczyna się zaćmienie.
Nie możemy się spóźnić.
- Powinnyśmy... - Znam cię.
Zrobisz, co słuszne.
Pospieszcie się. Cienie same się nie unicestwią.
Nie mam siły was bez przerwy tropić!
Niecała minuta.
Jesteśmy!
Dziękuję.
Wiedziałam, że nie zawiedziecie.
Chodźmy.
Los Coventry jest w waszych rękach.
Nie stresujcie się. Tutaj.
Ty tam.
- Przesuń się. - Czekaj.
Źle?
Szybko! Musimy się idealnie zgrać.
Nie będzie drugiej szansy.
Luz.
Miranda, słońce.
Dziękuję. Widzę.
- Oddychajcie. - Chodź!
Uwielbiam zaćmienia!
Szkoda, że to nie nasz ślub. Ale romantycznie!
Masz popcorn?
Serio przyniosłaś?
Może chcesz lukrecję?
Pora unicestwić zło raz na zawsze.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Trochę się stresuję.
Ja też się dobrze czuję.
Postępujecie słusznie.
Wiem.
Dasz sobie radę.
Gotowa?
„Potęga Słońca...”
„I siły Księżyca...”
„Jednoczą się w naszej misji...”
„By otworzyć wrota Krainy Cieni”.
„Niech nasze światło rozjaśni wieczną noc...”
„I nie ominie żadnego zakątka, żebyśmy mogły...”
„Żebyśmy mogły...”
„Uwolnić przyjaciół". Musimy to powiedzieć, dla taty.
- Chcą rzucić Zaklęcie Wolności. - Nie odważą się.
Proszę, powiedz to!
„Byśmy mogły unicestwić wrogów kryjących się w Ciemności”.
Cam, nie!
Coś ty zrobiła?
Przepraszam, musiałam.
Trzeba powstrzymać Thantosa.
To nie był on!
Zrób coś!
Nikt nie może nic zrobić!
Wyzwoliłyście światło!
Nie spocznie, nim nie przeszuka Cieni i wszystkiego nie zniszczy.
Ojcze! Musi się schować!
Teraz już nikt nie schowa się w Cieniach!
Alex!
Szybciej!
Światło się zbliża!
Rzuciłyśmy zaklęcie i nie powstrzymam go.
Co robić? Daj mi znak!
Zaklęcie Przeniesienia?
„Przenosi magię z jednej osoby na drugą”.
Dobrze, zrobię to, tylko powiedz, jak.
Napisali, że muszę cię dotknąć.
DAJĘ CI WSZYSTKO.
Artemis.
Z cieniem nie zadziała.
Artemis.
Już za późno.
Artemis.
Artemis, teraz.
Daję ci wszystko!
Alex!
Nic ci nie jest?
Udało się. Uratowałam tatę.
Przekazałam mu magię.
Thantos.
We własnej osobie.
Tęskniłyście?
Przepraszam. Byłam pewna, że to...
Niedobry Thantos.
Tak wykorzystać nadzieję niewiniątek.
Muszę z tym skończyć.
I chociaż,
nic nie sprawia mi większej przyjemności.
Nie ujdzie ci to na sucho.
Już uszło.
Wybaczcie. Muszę wykończyć brata, nim dopadnie go światło.
Ucieka!
Nie! Słyszałaś, co powiedział?
Miałaś rację. Tata żyje.
- Musimy go znaleźć. - Może być wszędzie.
Nie wszędzie.
Napisałaś prawdę.
Aron był z nami przez cały czas. Może być tylko w jednym miejscu.
Tato, jesteś tu?
Mamo!
Szybko!
Jesteś cała? Co się stało?
Thantos chciał mi zabrać cień. Biedny tata!
- Tato! - Panie Barnes!
Podnieśmy go.
- Dzielnie walczyłem. - Gdzie jest Thantos?
Chodź. Nic ci nie będzie.
- Skąd wiesz? - Tak się mówi.
Skarbie.
Szybciej!
Możesz iść, tylko zostaw cień.
Kryłeś się w cieniu starszej pani?
Jestem zawiedziony.
Odchodzę!
Witaj, bracie.
Kiepsko wyglądasz.
Dokończę to, co zacząłem 21 lat temu.
Tato!
- Zamknięte. - Cofnij się.
- Tego was uczyli w szkole gracji? - Na taekwondo.
Na górze.
Na pewno są już w Coventry.
Zamknął portal od drugiej strony.
- Jak się dostaniemy do Coventry? - Znam inną drogę.
Cam, zaczekaj!
Następnym razem idę na piechotę.
Szybko!
Zaćmienie wciąż trwa.
Jeszcze możemy go uratować.
Czekajcie!
Stara sztuczka z Zaklęciem Ochrony.
Zawsze się na nią łapiemy.
Nie my, tylko ty.
Ty też.
Nie pora na to!
Thantos zabarykadował się zaklęciem.
Drzwi można otworzyć tylko od środka.
Jak uciekł przed światłem i odzyskał moc?
„Jak” jest nieistotne.
„Dlaczego”, było bardzo szlachetne.
Dziękuję.
Tam!
Szybko! Do tamtych drzwi.
Mogę prosić o sałatkę...?
Ileana!
- Gdzie Thantos? - Prowadzi Arona do wieży.
- Jak otworzyłeś drzwi? - Miranda oddała nam magię.
Rzeczywiście trudno się nią posługiwać.
- Chodź! - Jesteś bardzo dzielny.
Jest wspaniały!
Nie pora na to.
Podoba ci się!
Masz zły dzień, bracie.
Jedna córka rzuca zaklęcie,
a druga oddaje moc twojemu śmiertelnemu wrogowi.
Utrapienie z tymi dziećmi!
- Z drogi! - Przepraszam.
Nie przyprowadziłem cię tu na pogawędki.
Szybko!
Ja rządzę Coven...
Zostaw go!
- Tato! - Stójcie!
Zajmiemy się tym.
- Mam plan. - Odwrócę jego uwagę.
- Karsh! - Ileana!
Nie puszczaj się!
Ja? Ty się nie puszczaj.
Wysłałeś zaproszenia?
- Ileana! - Co?
Niestety nie. Byłem trochę zajęty.
Może to i lepiej.
Thantos!
Świetnie. Bałem się, że przegapisz tę wyjątkową chwilę.
Kiedy Słońce wyjdzie zza Księżyca,
kochany mąż i ojciec odejdzie w niebyt.
Nie daruję ci tego.
Obawiam się, że nic na to nie poradzisz,
Wasza Wysokość.
Masz pełne ręce roboty.
Nie!
Alex!
Nie!
Przykre to, gdy dzieci cierpią przez kłótnie rodzinne.
- Trzymaj się! - Czego?
Odejdź!
Chętnie!
Teraz już za późno.
Nic mu nie zostało.
Nigdy tego nie zrozumiesz.
My tu jesteśmy...
Więc ma wszystko!
„Dajemy ci wszystko”.
Nie!
Tato!
Dziękuję.
Uwaga!
Lamus!
Miałyście rację.
Takiej więzi nigdy by nie zrozumiał.
Halo!
Jak leci?
Pomocy!
Nie znamy Zaklęcia Latania.
Zaklęcia Lądowania też nie znamy.
Nie wiem, jak długo wytrzyma ten gargulec.
Karshu, czy bierzesz sobie za żonę tę uroczą Ileanę?
Tak! Absolutnie.
Ileano, czy bierzesz sobie...
Wyglądasz wspaniale.
Uwielbiasz ją.
Masz rację. Uwielbiam.
Oczywiście biorę.
Pogoda nam dziś dopisała, nieprawdaż?
Jeśli ktoś sprzeciwia się temu ślubowi...
Wiem. Tak szybko dorastają.
Otóż to.
Poproszę o obrączki.
Jesteście najlepsze!
Dziwię się, że mało się ekscytujesz.
Czym tu się ekscytować?
Zazdroszczę jej, że ma tyle miejsca za garderobą.
Ogłaszamy was mężem...
I żoną.
Możesz pocałować pannę młodą.
Faktycznie!
Musimy przechylić głowy,
bo nosy przeszkadzają.
- Mam za duży? - Nie!
- Na pewno? - Skądże!
Pocałuj ją!
- Płatki róż? - Coś okropnego.
Pomysł bliźniaczek.
Coś ty zrobiła z moją mamą?
Wygląda przeuroczo.
- Było cudnie. - Dziwacznie.
Jak możesz tak mówić?
Masz rację.
Nie, czekaj.
Z panią Karsh zakładamy klub książki.
Wreszcie wiesz, jak się kończy twoja bajka.
Nigdy nie wątpiłam w happy end.
Totalnie wątpiłaś.
Byłaś wątpiącą królewną.
- Co? - Właśnie.
Ja?
- Chyba ty! - Nieprawda!
Tiara ci opadła.
Wyglądamy zjawiskowo.
Tak myślisz?
Naprzód, czarowniaczki!