- เริ่มเลยไหม - แล้วแต่คุณเลย
เรามาถึงใจกลางของพื้นที่ โรงงานของชอมฟอร์
ตรงนี้เป็นที่ๆพวกเขาพบเด็ก
นี่เป็นตึกที่ 1
เราได้รับอนุญาต ให้ถ่ายภาพยนตร์แล้ว
ตรงนี้เป็นตึกการแพทย์ที่สำคัญ
นั่นก็คือตึกกุมารเวชของโรงพยาบาล
เข้ามาเลย
เธออยู่ที่นั่น
เธอไม่ได้ถูกข่มขืนแน่นอน
ดูแล้วมันยิ่งกว่าการทารุณกรรม
ไม่ได้รับอาหาร ไม่ได้รับน้ำ ได้รับอุณหภูมิต่ำเกินไป
หลุมนี่ทำให้คนๆนึง ไม่สามารถยืนขึ้นได้
เธอติดเชื้อที่เอวเพราะ ถูกโซ่ล่ามเอาไว้
แล้วเธอออกไปได้ยังไง
ลูซี่ไม่ได้บอกว่าเธอออกไปได้ยังไง
- นั่นน้ำส้มเหรอ - ใช่ค่ะ
- ของเธอเหรอ - ค่ะ
- หนูทำเหมือนเป็นแม่เธอ - เธอไม่มีใครแล้วนี่คะ
ไม่ต้องห่วงนะ แอนนา คนพวกนี้
- เป็นคนดีทั้งนั้น - ได้ค่ะ
เราให้ดูหนัง ทำไมรู้ไหม
อืมฮึ
- ทำไมเราต้องการหนู - เพราะว่า
คุณต้องการจับคน
- ที่พากันทำร้ายลูซี่ - ใช่แล้ว แอนนา
ลูซี่ก็บอกว่าอยากให้พวกนั้นถูกจับได้
เธอพูดว่าไงอีก หนูคุยกับเธอหลายชั่วโมง
เธอกลัวค่ะ
- เธอบอกหนูว่าไง - เธอกลัวค่ะ
เธอจำอะไรได้บ้างไหม
เธอไม่รู้ว่าเป็นใคร
บางครั้ง เธอก็คิดว่าจำได้ บางครั้งก็ไม่ได้
แล้วหนูคิดว่ายังไง คิดว่าเธอจะจำได้ไหม
มันมืด แล้วก็เห็นไม่ชัด เธอเลยจำไม่ได้ค่ะ
เข้ามา
ลูซี่ จูริน ไม่ได้มาด้วยนะครับ
ลูซี่
แอนนา
อย่าบอกใครนะ
- ไม่บอกหรอก - ฉันไม่ได้ทำ
ฉันไม่ได้ทำ
ไม่ใช่ฉัน
ทำใจดีๆไว้นะ
อยากนอนด้วยกันไหม
แอนนา
15 ปีต่อมา
เอามานี่
เอามา
หยุดได้แล้ว ทั้งคู่เลย
บ้าเอ๊ย
พี่จะรู้ว่าเธอเขียนน่าสงสารแค่ไหน
- บอกให้หยุด - พวกลูกนี่เหลือเกิน
อย่ามายุ่ง นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ
เธอจะรู้อะไร เธอไม่รู้จักความรัก
เธอไม่มีแฟน
- แล้วไง จะไม่กินอาหารเช้าใช่ไหม - กินค่ะ กิน
เธอจะให้ฉันทำบ้านะ
ฉันเกลียดเธอ
แชมป์ว่ายผีเสื้อ 100 เมตร
พ่อพูดแบบนั้นเหรอครับ
- ผมควรจะพูดยังไงดี - พ่อคนเก่ง...
เช้าวันอาทิตย์ ได้คุยกับแม่ของลูกหรือยัง
- ฮะ - แล้วลูกว่าไงบ้าง
ผู้หญิงคนนั้นมีปัญหาเรื่องความกดดัน
- ถ้าเธอได้ทำงาน คงไม่แฮ๊บปี้แน่ - เธอแฮ๊ปปี้สินะ
- ฉันสนุกออก - ฉันสนุกออก
- เรียบร้อยดีแล้วนะคะ - ดีเลย
นี่ค่ะ
เป็นของขวัญน่ะค่ะ
โอ้ บ้าจริง แกเบรียล
ท่อน้ำหลักใช่ไหมคะ
น้ำถึงไม่ไหล เวลาอาบน้ำ
- แหวะ - เร็ว มากินได้แล้ว
ใช่ ฉันก็เริ่มแหยงต่อตอนนี้เรา ใช้สวนได้แล้ว
อองตวน พูดเรื่องโปรเจคใหญ่หรือยังคะ
พ่อบอกสิ่งที่ลูกคิดเกี่ยวกับพวกเขา
- ไม่ค่ะ พ่อสงสัยว่าเธอจะทำพังไหม - อย่าเริ่มน่า มันไม่ใช่เรื่องของลูก
- ก็เขาพี่หนู - พี่ของลูกเป็นประเภทนักขายฝันนะจ๊ะ
ไง อองตวน
พี่ออกจากโรงเรียนไม่ได้ ต้องจ่ายเยอะเลยหลังจากสามเดือน
- คงจะไม่แน่ๆ ถ้าจ่ายล่วงหน้า - เอาเลยสิ
หยุดได้แล้วน่า เธอโม้ตั้งแต่เรื่องหนังสือพิมพ์แล้ว
- ลูกจะต้องทำทุกครั้งหรือไง - อะไรฮะ
แม้แต่ลูกจบการศึกษา เราก็ต้องจ่ายให้โรงเรียนส่วนตัว
- ต้องหาเงินตั้งเยอะ - ผมเรียนจบแล้ว
ขอบคุณพระเจ้า รู้ไหมว่า ค่าเทอมมันเท่าไหร่
จ่ายให้ลูก ในช่วงสามเดือน ได้ยินว่าลูกไม่สนใจเลย
จริงไหม อองตวน ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยหรือไง
โรงเรียนนั่น...มันไม่เหมือนโรงเรียนอื่นนะครับ
ผมอยากจะทำสิ่งที่ผมชอบบ้าง
- เราก็ไม่ได้บังคับนี่ - ไม่ แต่ว่า
- กฎของโรงเรียน ไม่ใช่สิ่งที่ผมชอบ - ไปไหนลูกก็ต้องเจอ
นั่นไม่สำคัญ เขาอยากอยู่กับแฟนต่างหากล่ะ
- ผมไม่ชอบกฎของโรงเรียน - ช่างเหอะ อองตวน
ไม่มีอะไรที่ลูกชอบเหรอ แม้แต่ครั้งนึงลูกยังอยากเป็นคนขายขนมปังเลย
ไม่ยักเคยได้ยิน
ใครมากดกริ่งนะ
- ใจกว้างหน่อย มารี เบลฟอนด์ - นี่มันวันอาทิตย์นะ
แล้วไง ทำไมลูกต้องพักวันอาทิตย์ล่ะ หา
ทำงานโรงงานหรือไง
หยุดนะ อย่าขยับ
อย่าขยับ
นั่งลง
เธออายุเท่าไหร่
สิบแปด
รู้ไหมพ่อแม่เธอทำอะไร
ทำไมทำแบบนี้กับฉัน
ทำไม
- เป็นพวกมัน - ลูซี่
- เป็นพวกมัน แอนนา - เห็นพวกนั้นไหม
- พวกมันเปลี่ยนไปแล้ว แต่ว่า เป็นพวกมันแน่ๆ - เธอแน่ใจนะ
- ก็บอกอยู่นี่ไง - ลูซี่ มันสิบห้าปีแล้ว
- หาพวกเขาในหนังสือพิมพ์เหรอ - ฉันบอกแล้วไง
- เราจะแจ้งตำรวจ - อย่ายุ่งน่า
- ว่าไงนะ - ฉันทำสิ่งที่ต้องทำแล้ว
[ Skipped item nr. 118 ]
- เธอแค่สังเกตุเขา เธอไม่แน่ใจ - ฉันแน่ใจ
- ฉันรู้ฉันอยู่กับเธอตลอด - ทำไมไม่เชื่อฉัน
เธอโทรมาจากไหน
- โทรจากบ้าน - หลังนั้นเหรอ
- ใช่ - บอกที่อยู่มา
ลูซี่ บอกที่อยู่มา
ฉันทำมัน...
ดูสิ
ฉันทำมัน...
ฉันเอง ลูซี่ ฉันเอง ใจเย็น ๆ ฉันเอง
มันอยู่นั่น
- อยู่ในบ้านนั้น - ฉันรู้
มันทำฉันเจ็บมากกว่าเมื่อก่อน
อยู่นี่นะ
จะไปไหน
- ฉันจะไปดู - มันอยู่นั่น
- ฉันจะไปดู - มันอยู่ในบ้าน
ฟังนะ ฉันจะไปดู รอนี่นะ
- เจ็บกว่าเมื่อก่อน - เดี๋ยวฉันมา ลูซี่
ฉันจะทำยังไงดี
เดี๋ยวฉันไป
- กระสุนหมดแล้ว - ไม่ต้องแล้ว
- ไปจากที่นี่กัน - มาสิ
มันจะกลับมา
มาสิ
เธอโทรหาฉันจากตรงนี้ ทุกคนจะรู้ว่าเป็นเรา
- ฉันไม่สน - ใช่
- ฉันไม่แคร์ - เธอจะต้องสน ถ้าต้องไปอยู่ในคุก
- เราจะทำยังไงดี - อย่าขยับ
- ฉันเจ็บนะ - โทษที
จะทำไงดี แอนนา
เป็นไรไหม
เธอจะปฎิเสธ สิ่งที่ฉันทำเหรอ
ได้กลิ่นนี่ไหม
เหม็นใช่ไหมล่ะ
ฉันได้กลิ่นทุกครั้งที่มัน ค่อมตัวฉัน ทั้งวัน
เข้าใจไหม
ตอนมันทำร้ายฉัน ฉันได้กลิ่น
ดูสิ
เป็นพวกมัน
จะทำอะไรน่ะ
ฉันจะจัดการมันได้ไหม
ได้สิ ได้
ได้โปรด อย่าเพิ่งส่งเสียงดัง
แอนนา เธอทำอะไรน่ะ
- โอเคไหม - โอเค
- ฉันเรียก - ฉันอยู่โน่น
- คิดว่าเธอฟื้นซะอีก - เปล่า
เธอพร้อมหรือยัง เราจะไปแล้ว
- เราต้องทำความสะอาดบ้าน - จะไปได้ยัง
ไปแต่งตัว
ลูซี่
- เปิดสิ แอนนา - มันล็อคอยู่ ลูซี่
เปิดสิ
เร็ว
แกต้องการอะไร
อย่ายุ่งกับฉัน
ฉันฆ่าพวกมันแล้ว
แม้แต่เด็กฉันก็ฆ่า
ฉันฆ่าพวกเด็กๆด้วย
ใจเย็นๆ ใจเย็น
ไปให้พ้นนะ นังเด็กบ้า
ฉันจะฆ่าแก
ฉันขอโทษ
ฉันไม่ได้ผิด
เธออยู่ไหน
แอนนา ฉันรู้ว่าเธออยู่ในนั้น เปิดประตู
จะไปเดี๋ยวนี้
คุณชื่ออะไร
แกเบรียล...
จะไปเดี๋ยวนี้ ลูซี่
คุณต้องช่วยฉัน แกเบรียล
ทำไมเขาทำแบบนั้น
ฉันว่าเขาได้ยินเรา
ฉันจะรีบไป
- เรียกรถพยาบาล - ไม่ได้
เรียกให้ลูกๆฉัน
มานี่
ตรงเข้าไปในป่า จากนั้นต้องช่วยเหลือตัวเอง โอเค๊
ไม่ หยุดนะ
หยุดนะ ลูซี่
ทำไมต้องช่วยเธอด้วย
- เธอไม่ได้ทำอะไร ลูซี่ - เธอทำร้ายฉันนะ
ทำฉัน
อยากให้เธอมีชีวิตเหรอ
เธอไม่เคยเชื่อฉัน
หยุดเถอะ
เธอหาว่าฉันบ้า เหมือนคนอื่น เหมือนพวกหมอ
พวกเขาทำอะไรกับฉัน
นอกจากหาว่าฉันบ้า เธอชอบพวกเขาเหรอ
มันจบแล้ว แอนนา
พวกมันตายแล้ว ไม่ทำร้ายอีกแล้ว
หยุด
ไม่
ทำไมโทรหาแกล่ะ อีฟ
ฉันไม่ได้ข่าวเธอมาสองปี จู่ๆเธอก็โทรมา
- ใช่ - ฉันโกรธเธอนะ แอนนา
- ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ - แม่คะ
ต้องการอะไร อยากให้ฉันเสียใจเหรอ
เปล่าค่ะ
ไม่คิดว่าฉันจะรู้สึก ไม่คิดว่าฉันจะไม่คิด
เกี่ยวกับเรื่องทั้งหมด คิดว่าฉันจะต้องลืมมันเหรอ
- ไม่ค่ะแม่ ไม่ใช่อย่างนั้น - แล้วมันอะไร
หนูอยากคุยกับแม่เท่านั้น ไม่ได้คิดอะไร
วันดีคืนดีก็เกิดคิดถึงแม่แกขึ้นมา
- สบายดีไหม ไม่ได้ปัญหานะ - ไม่ค่ะ
แน่ใจนะ แกอยู่ไหน
อยู่ไกลค่ะ
นอนที่ไหน อยู่ยังไงล่ะ
- หนูสบายดีค่ะ - ยังอยู่กับเธอไหม บังคับอะไรแกอีกหรือเปล่า
เปล่าคะ
พระเจ้า แกยังอยู่เธอ
- ยังเหมือนเดิม - แม่คะ...
แอนนา เธอไร้ค่า สกปรก
ไม่มีอะไรทั้งนั้น อย่ายุ่งกับเธอเลย
แอนนา
พูดอะไรหน่อยสิ
อย่าขยับ
ฉันช่วยคุณไม่ได้
อย่ากลัวนะ
ใจเย็นๆ
ทำใจดีๆ
ฉันขอโทษ
หยุดนะ
ผู้หญิงบนโซฟาคือใคร
คือใคร
ลูซี่
- ลูซี่อะไร - ลูซี่ จูริน
แล้วเธอล่ะ
ว่าไง
แอนนา อัสซัว
เราพยายามติดต่อเบลฟอนหลายชั่วโมง สายไม่ว่างตลอด
- โทรศัพท์ถูกตัด - มันไม่น่าเกิดขึ้นเลย
บอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
ทำไมถึงอยู่ที่นี่
ลูซีน จูริน หนีมาเมื่อ 15 ปีก่อน ใช่ไหม
ใช่
ได้เวลาที่พวกเราต้องจัดการสักที
แกเบรียลไม่ควรให้เกิดขึ้น ทำให้เด็กนั่นจับได้
หลังจากสิบห้าปี หลายอย่างก็ผุดออกกมาหมด
แต่สุดท้าย ลูซี่ก็คือเหยื่อ
เหมือนกับคนอื่นๆ
มันง่ายที่จะสร้างเหยื่อ ง่ายมากๆ
ขังคนบางคนในความมืด เริ่มต้นทรมาน
ให้อาหารแบบทรมาน
โดยการลดอาหาร แล้วก็ลดน้ำด้วย
และอยู่ในที่เย็น ทำต่อไปเรื่อยๆ
ในหัวข้อการทรมาน ที่แตกต่างกันออกไป
หลังจากที่มีบาดแผลสักระยะ
การทำให้บ้า ก็จะเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย
ทำให้เห็นในสิ่งที่ไม่น่าเห็น
ลูซี่เห็นอะไรรึเปล่า
เธอไม่เห็นอะไรเลย
หรือแม้แต่ปีศาจ
สิ่งที่อยากทำร้ายเธอน่ะ
ผู้หญิงตาย
อ๋อเหรอ
ผู้หญิงตาย
ผู้หญิงที่เธอเห็น ซาร่า ดูทรูด เธอเห็นแมลง แมลงสาปไปทุกที่
พวกมันคลานทั่วตัวเธอ เธอพยายามจะสับแขน เธอจากนั้นก็ลามไปเรื่อยๆ
หลายคนไม่อยากทรมานอีก
โลกต่างก็ลงความเห็น
ว่าเป็นเหยื่อคนเดียวที่เหลือ
ผู้ทนทุกข์หาได้ยาก
ผู้ทนทุกข์ มีอย่างอื่นอีก...
ผู้ทนทุกข์ ยกเว้นการเริ่มต้น
ผู้รอดต้องทรมานขาดแคลนไปทุกอย่าง
เราเผาปีศาจในโลก
และมันชนะตัวเอง
เธอเข้าใจไหม มันเปลี่ยนรูปร่างไปแล้ว
นี่คือลองเชง ปี 1912
ผู้หญิงไม่เชื่อในพระเจ้า
เธอพยายามขโมยไก่ และเธอจ่ายในราคาสูง
ครั้งนึงภาพนี้ถูกขโมยไป เธอยังอยู่ ดูตาเธอสิ
จวนลูแสค ปี 1945
ผู้หญิงที่ขายของชำ เธอนอนกับคนเยอรมัน
สมัยก่อนฝรั่งเศสไม่ได้มีอำนาจ เธอเลยแก้แค้น
เธอยังอยู่ ดูตาเธอสิ
โรงพยาบาลกลางแห่งเบอร์มิงแฮม ปี 1960
แม่บ้านที่ไม่เชื่อในพระเจ้า
ได้ป่วยขั้นรุนแรง แม้แต่มอร์ฟีนก็ช่วยอะไรไม่ได้
ดูตาเธอสิ
คนนี้ถูกเฆี่ยนตีโดยสามีเธอ เพราะความหึง
คนนี้ต้องติดอยู่ในซากรถม้าเก้าชั่วโมง
เด็กนี่เป็นลูคิเมียใกล้ตายทุรนทุราย
ผู้หญิงคนนี้ติดเชื้อหายาก ทรมานอยู่เก้าชั่วโมง
ดูตาเธอสิ ดู
ทั้งหมดนี้ เธอได้ยินรึเปล่า
พวกเขายังไม่ตาย ตอนที่ได้รูปเอาไว้
ทีนี้บอกฉันอีกทีสิว่า ความคิดของผู้ทนทุกข์
คือการสร้างสรรค์ของโลกศาสนา
เราพยายามทำทุกอย่าง แม้แต่เด็กๆ
มันพิสูจน์ได้ว่าผู้หญิง
ไวต่อการสื่อสาร
พวกหญิงสาว
ทำตามวิธีนั้น
แอนนา
เธออยู่นั่นเหรอ
ฉันอยู่นี่
- แอนนา - ว่าไง ลูซี่
ทำไมเธอไม่กลัวเลย
บางครั้งฉันก็กลัว
ไม่เหมือนฉันเลย
ฉันไม่เคยผ่านสิ่งที่เหมือนกับเธอ
เธอจะทำยังไงกับการหยุดความกลัว
ฉันว่าเธอต้องปล่อยตัวเอง
คิดว่างั้นเหรอ
ปล่อยตัวเองไป
ถ้าฉันทำไม่ได้ เธอจะทำแทนได้ไหม
ได้สิ
ฉันคิดถึงเธอ
เธอไม่ต้องกลัวอีกแล้ว แอนนา
เธอไม่ต้องกลัวอีกแล้ว
ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว
เธอจะไม่เป็นไร แอนนา
มันจะไม่เป็นไร
การทรมาน ใกล้จะจบลงแล้ว
เหลืออย่างเดียวเท่านั้น
อย่างสุดท้าย
มันจะไม่เป็นไร เธอไม่ต้องปกป้องตัวเองอีกแล้ว
ไม่เป็นไรแล้ว แอนนา
- เธอจะรอดใช่ไหม - น่าแปลกมาก
- มิเชล - มีอะไร
ฉันจะไปให้อาหารเธอ สองสามนาทีก่อน
- แน่ใจนะ - ก็อย่างที่บอก
ฉันไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนั้น
เธอถูกปลดปล่อย ปลดปล่อยจนสำเร็จ หน้าของเธอเหมือนกับ...
คุณคะ ตาเธอ...
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบๆตัวเธอ
- แต่ว่าเธอยัง... - เธอยังไม่ตายค่ะ
เธอเห็นใช่ไหม
โลกอื่นน่ะ
เมื่อวานนี้ ในช่วงบ่าย
ประมาณ เที่ยงสิบห้านาที
แอนนา อัสซัว คือผู้ทนทุกข์
ผมขอบอกคุณด้วยความ เคารพอย่างสูง
แอนนา อัสซัว คือการเริ่มต้นที่พิเศษ
ในสิบเจ็ดปีของความพยายาม
เธอได้ผ่านมาเพียงแค่สี่ขั้นเท่านั้น
และเป็นครั้งแรก ใช่ เป็นครั้งแรก...
ในการสร้างชาติของสิ่งที่เธอได้ประสบมา
ระหว่าง เที่ยงสิบห้า จนถึงบ่ายสองโมง
นางสาวอัสซัวได้เห็นอย่างชัดเจน หลังความตาย
ทุกท่านตั้งใจฟัง
เธออยู่จนถึงวาระ บ่ายสอง สิบห้านาที
มันไม่ใช่เป็นประสบการณ์ใกล้ความตาย
สิ่งที่เป็นประสบการณ์ คือผู้ทนทุกข์โดยแท้จริง
บ่ายสองโมงครึ่ง เธอได้ละทิ้งร่าง
บ่ายสามห้านาที เธอได้บอกกล่าว
ในช่วงเวลานี้เธอยังมีชีวิต
แต่ว่าพูดไม่ได้อีกแล้ว
เธอได้ยิน และท่านนี้ก็กล้าสาบานด้วย
ด้วยคำสาบาน ต่อหน้าทุกท่าน
เราจะร่วมแบ่งปัน ในช่วงเวลาไม่กี่นาที
คุณครับ
พวกเขารออยู่ครับ
จะไปเดี๋ยวนี้ อีเตียน
ที่นั่นมีอะไรไหม
มีสิ
ชัดเจอไหม
ชัดมาก
ถูกต้องไหม
ไม่มีห้องสำหรับการ ตีความหรอก อีเตียน
ขอบคุณนะครับ
อีเตียน
ว่าไงครับ
นึกถึงสิ่งที่มาหลังความตายออกไหม
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
- นึกออกไหม - ไม่ครับ ผม...
สงสัยต่อไปนะ อีเตียน
ผู้ทนทุกข์
คำนาม
จากภาษากรีกคำว่า มาทูรอส
พยาน