"Wie ook met monsters vecht zorgt ervoor dat hij zelf een monster wordt.
Als je lange tijd in de afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou."
Friedrich Nietzsche.
Cold Skin. Vertaling: Shaktimaan
We zijn nooit ver weg van hen die we haten.
Precies om die reden...
komen we nooit echt dichtbij diegene van wie we houden.
Een vreselijk feit.
Ik kende het al goed toen ik inscheepte.
Maar sommige waarheden verdienen onze aandacht...
anderen kunnen beter met rust gelaten worden.
We zijn 67 dagen geleden uitgevaren.
September, 1914.
Lucifers zijn net zo nutteloos als tepels voor een stier op het dek.
Dank je.
Daar is je eiland. Wil je kijken?
Voor wat ben je op de vlucht?
Dat was de eerste vraag die ze mij stelde toen ik besloot te gaan varen.
Maak klaar om het anker te gooien.
Dat is werk voor één man niet met z'n tweeën.
Rusty, waarom luister je niet? Wees voorzichtig maak het niet nat.
Voorzichtig daarmee. - Gooi niet alles op de grond.
Haal dat touw binnen.
Kom op. Pak anders een touw.
Geen vogels.
Ook geen meteoroloog om je te verwelkomen.
Kapitein, waar zetten we de spullen van Officier Aaron Winds?
Hier binnen.
Laat de anderen de rest halen. - Nee, laat maar zitten.
Met alle respect, ik ben verantwoordelijk voor uw veilige reis...
en dit is niet bepaald geruststellend. - U hebt al voorzien in een dergelijke reis.
Het was een vriendelijk gebaar dat de kapitein me begeleide op het land.
Hij was het niet verplicht.
Maar gedurende de reis kregen we begrip voor elkaar...
wat soms gebeurd tussen mannen van verschillende generaties.
De kapitein behandelde me altijd met de hoffelijkheid van een beul.
Als hij iets voor me kon doen...
deed hij het.
Gruner bezit deze fontein.
Jongens, ga terug naar de boot.
Is daar iemand? Maak open?
Kun je me horen?
Hallo.
Hallo?
Hé, wakker worden?
Water, paddenkop.
Word wakker.
Vuurtorenwachter...
We vervangen de meteoroloog, Aldor Vigeland.
Kun je vertellen waar hij is?
Ik vroeg waar de meteoroloog is.
Luister, ik ben kapitein van een schip op doorreis....
ik heb koers gewijzigd om hem hier te brengen en zijn voorganger mee te nemen.
Nou, waar is...? - Tyfus.
Is hij dood? - Heb je tabak?
Wodka?
Waar zijn de overblijfselen.
In hemelsnaam, zeg wat?
Hij ging er op uit en ik heb hem nooit meer gezien.
Hoe kan dat? Het is een eiland.
Hoever weg kan hij zijn?
Een stukje zwemmen.
Hoe heet je?
Gruner.
Hou je van Frazer?
Dat boek is niet van mij.
Heb jij wat tabak?
Niet bij me, nee.
Meneer Gruner.
Kapitein?
Ik stel uw bezorgdheid op prijs maar ik ga niet terug.
Pak aan.
Verwar geen koppigheid met stommiteit. - Ik red me wel.
Bedankt voor alles.
Eet goed.
Werk hard.
Blijf bezig.
Behouden vaart.
Ik volg de zee.
Ik zou gaan leven in een soort eenzame ballingschap...
gedurende twaalf maanden. Ver van de beschaving...
met monotoon en onbelangrijk werk.
Om nauwkeurig naar de windrichtingen te kijken.
Opvolger van de Oostenrijkse troon vermoord.
De moord op aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw.
Meteoroloog Aldor Vigeland. Logboek van het jaar 1913...
De marine van Groot Brittannië en Verenigd Koninkrijk.
Mw. Vigeland. April 1908 Liefde, liefde, liefde.
Darwin heeft het mis.
Mr. Gruner.
Mr. Gruner, als dit u idee is van een inwijd...
Maak de deur open.
Laat me naar binnen.
Gruner!
Wilt u me binnenlaten? - Je had op de boot moeten blijven.
Als ik bang word om te sterven...
voordat mijn pen m'n hersenspinsels heeft opgeschreven.
Voordat hoge stapels boeken en broodpitmeel...
zich opstapelen als rijpe graan in de schuur.
Als ik de nachtelijke sterrenhemel aanschouw...
zijn het grote vage symbolen van een grootse liefde.
En mag ik nog niet in hun schaduw staan met alle spullen van de gulle gever.
En als ik me een puur en eerlijk wezen voel...
zal ik nooit meer op je zal neerkijken...
nooit zal ik genieten van de betoverende kracht van blinde liefde...
dan, op de rand van de wereld zal ik me alleen voelen...
en denken dat liefde en faam verdwijnt in de leegte.
Mijn lieve God.
Nee!
Niet schieten. - Doe je geweer omlaag.
Doe omlaag.
Achteruit.
Wat wil je? - Moet ik het soms spellen?
Zei je dat je tabak had?
Ja. - Koffie?
Ja. - Wodka?
Jenever.
En munitie.
Kaliber?
Er is nog veel meer.
Ze is ongevaarlijk. - Ongevaarlijk?
Kom hier.
Kom maar.
Brave meid. Rustig.
Zie je?
Ik denk dat ik jou, vriend noem.
Je bent gebeten.
Verbrand.
Hoeveel heb je er doodgemaakt? - Weet ik niet.
De vorige meteoroloog...
Het was geen tyfus.
Je hebt hem aan zijn lot overgelaten zoals mij.
Dat is net zo erg als moord. - We moeten gaan.
Schiet op.
Pijn weg?
Hoe lang was ik bewusteloos? - Een dag of twee, denk ik.
Je hebt in je broek gepist.
Duizend achthonderdtweeënzestig.
Dat is nog eens een arsenaal.
Wat doet het?
Stom ding. Het denkt dat spullen wegdrijven.
Kun je spreken met de beesten? - Niet spreken, commanderen.
Probeert het niet te ontsnappen. - Honden verlaten zelfs de gemeenste bazen.
Het is ongelooflijk.
Ik had niet kunnen bedenken dat zulke dingen konden bestaan.
Wat wij weten is een klein eiland in de oceaan van het onbekende.
Ik weet dat er atollen zijn waar unieke vissoorten voorkomen...
die zich geheel onafhankelijk hebben ontwikkeld.
Overblijfselen van soorten die geïsoleerd overleeft hebben...
vastzittend in een soort evolutionaire patstelling.
Misschien zijn die beesten zoiets en niet bepaald, menselijk...
of amfibie, reptiel of vis.
Ze is niet zoals de anderen, of wel?
Deze bijt niet, dat is alles.
Hoe zit het met dat litteken op je schouder?
Dat was één keer, de enige keer. Ze heeft haar lesje geleerd.
Onthoud...
het is de drank en stille zee dat mensen verdrinkt.
Ik heb het mechanisme aangepast om de kust te verlichten.
Zover ik weet kunnen we het zo controleren zoals bij alle inferieure beesten.
Ze vermijden licht, menselijk en Goddelijk.
Demonen van Atlantis. - Ik geloof wat ik zie.
Eén ding begrijp ik nog niet.
Dat jij had kunnen ontsnappen met de boot waarmee ik aankwam.
Ontsnappen? Waarheen? - Naar de beschaafde wereld.
Mooie plek, die beschaafde wereld van jou.
Heb je die daarom opgegeven?
Hier ben ik de meester van mijn eigen lot wat er ook gebeurd.
Je mag 'm houden. Ik waarschuw het eerste schip dat voorbij komt.
Echt? Dit eiland ligt niet langs een vaarroute...
het volgende schip heeft je vervanger. - Kom op, een vuurtoren is voor schepen.
Ze worden ook gebouwd om geld van de zeemacht weg te sluizen.
Je moet je emmer leeggooien voordat je hem weer kan vullen.
Het is de tweede keer in één week dat ik mijn leven moet aanpassen.
Al mijn bezittingen zijn verbrand.
Ik heb niets meer van de persoon die ik was.
Op deze afgelegen plek in de wereld krijg ik het gevoel van een onherstelbaar verlies.
Ik weet niet of het uit een verlangen naar beschaving komt...
paniek van een gevangene is...
of gewoon angst.
Niet doen. Niet opeten.
Het is niet eetbaar.
Het is een kaa...
Vriend, pak je geweer.
Schiet niet voor ze bij de toren zijn en verspil geen kogels aan hun gewonden.
Als ze genoeg aas hebben verslinden ze elkaar.
Ik zie helemaal niets.
Je leert wel waar je naar moet kijken.
Schiet op.
Schieten, man. Gebruik je geweer.
Kom op, schieten.
Niemand is een eiland.
Of schip.
Gruner is een eiland.
Gruner heeft geen dood gewicht nodig.
Ongeacht hoeveel chocolade en koffie het lieveheersbeestje heeft gebracht.
Ga wat water halen.
Eén laatste kans.
Vast.
Vasthouden.
Wacht.
Vast.
Rustig.
Achter je!
Word wakker, man. Wakker worden. Schieten, schieten verdomme. Schieten.
Eén laatste kans.
Gruner..
Gruner.
Laat me erin!
Laat me erin. Gruner!
Gruner en ik kwamen tot een eigenaardige manier van samenleven...
gebaseerd op routine.
De monsters kwamen altijd 's nachts...
hun aanvallen duurde elke dag langer.
De Japanse filosoof Musashi zei...
dat slechts enkelen de kunst van oorlog waarderen.
Een goede krijger herken je niet aan de zaak die hij verdedigt...
maar aan de betekenis die voort vloeit uit het strijd.
De dagen zijn altijd hetzelfde.
Ik verlaat mijn post op het balkon bij het krieken van de dag.
De natuur bepaalt de lengte van mijn slaap.
Ik moet de meest ondankbare taken doen...
gewoon om m'n plek in de vuurtoren te behouden.
Ik heb nog eens goed nagedacht over m'n reden om naar dit eiland te komen.
Ik was op zoek geweest naar vrede door middel van leegte.
maar in plaats van stilte. Vond ik een monsterlijk inferno.
Het ruikt vreemd.
Zijn de kruiden niet bedorven? - Kruiden zijn net mensen.
Ze zijn niet goed of slecht ze weten of zijn onwetend.
Een kruid zal niet je keel doorsnijden voor geld.
Een boer houdt koeien...
zorgt voor ze, voert ze. Geeft ze aandoenlijke namen.
Zoals Daisy.
Maar dan steelt hij haar melk...
en vermoord hij haar kinderen.
Alweer een raadsel? - Het is een kwestie van noodzakelijkheid.
Heb je nooit gedacht dat misschien haar gehuil de beesten kan aantrekken?
Maar waarom vallen ze dan niet elke avond aan?
Waarom haar eigen soort op de rotsen laten sterven?
Het enige wat je moet begrijpen...
is dat wij de bezetters zijn wat ons tot de vijand maakt.
Moorden en overheersen dat is wat wij mensen doen.
Wil jij ze dan overheersen? - Nee, ik wil ze uitroeien.
Je hebt meer hout nodig?
Waarom?
We zijn al weken niet aangevallen.
Wil je nog in m'n vuurtoren blijven slapen?
Vervaagd.
Ver weg.
Opgelost.
En behoorlijk vergeten.
M'n ogen hebben de hele oppervlakte wel duizend keer bestudeerd.
We praten over de vuurtoren en de omgeving alsof het een complete staat is.
Alle hoeken en gaten hebben een naam.
Elke rots...
elke steen.
Misschien trekken ze verder zoals de walvissen in de winter.
Of misschien zien ze in dat ze ons niet kunnen verslaan.
Het zijn beesten.
Ze wachten tot ze met meer zijn om weer aan te vallen.
Jij staat op de uitkijk.
Hoewel het vreemd klinkt...
de hiaten tussen de gevechten zijn vaak erger als de strijd zelf.
Deze leegte gaat gepaard met een verandering in het gedrag van onze mascotte.
Hoe kan Gruner het bed delen met hetzelfde soort monster dat ons elke avond belaagt?
Hoe kan hij die daad rechtvaardigen...
met minachting voor de obstakels die door de maatschappij zijn opgelegd.
Opgelegd zijn door de natuur.
Hoe kan hij steeds dichter...
en dichterbij komen?
En niet afgestoten worden door haar koude huid.
Ik heb besloten haar een naam te geven.
Aneris.
Laag.
Wanneer zijn de aardappelen opgeraakt? - Dat zijn ze niet, je drinkt ze.
Speel je?
Welke beschaafde man niet?
Die beesten zijn een fascinerend soort.
Hun bloed bijvoorbeeld. Ik denk dat het wat eigenschappen deelt...
met een soort poolvis...
met een soort antivries waardoor ze overleven bij onder nul.
Wist je dat ze twee paar oogleden hebben? De eerste is net zoals bij ons...
maar het tweede is een transparant membraan. Nuttig bij het duiken, denk ik.
We kunnen een exemplaar vangen het naar Engeland of Amerika brengen...
onze ontdekking tonen en we worden beroemd. - Oké, je hebt me door.
Ik ben naar het gat van de wereld gekomen om beroemd te worden, toch?
Schaak. En nou bek dicht en spelen.
Schaakmat.
Dat kan niet.
Het, het kan niet. - kalm aan Gruner, 't is maar een spelletje.
Koning, pion... - Het kan niet!
We zijn het licht vergeten. Naar boven.
Kom mee. Er zijn er teveel.
En wat doen we nu?
Heldere nacht...
toen ik lag te slapen.
In een heldere nacht...
toen ik in bed lag...
En ik hoorde...
ijzeren wielen kraken.
We bedachten een verhaal.
Toen ik ging slapen.
Moet je ons zien. We kunnen niet nog zo'n aanval overleven.
We hebben bijna geen voorraad meer.
We hebben bijna geen munitie meer. En geen wilskracht meer.
Wat nou...
Hé, wat is er?
Daar is een boot.
Nee.
Gruner kan zich heus wel verdedigen.
Gruner heerst over de wereld.
Gruner wil wat hij heeft en heeft alleen wat hij wil.
Ondankbaar klein...
Sodemieter op, jongen. - Alsjeblieft, Gruner.
Geen mensen meer.
Ik zie wat je bent.
Een trieste, zielige mislukkeling van een mensenhater.
Je bent te bang om je vrienden te laten gaan.
Te bang om je vijanden te vermoorden.
Bang dat je niemand meer hebt om te haten.
Kijk.
Wat heeft hij je dit keer aangedaan?
Wij noemen dit...
een boot.
Zie je?
Wat?
Ik heb een roeiboot gevonden.
Ik weet ervan.
Sorry, wat? Waarom heb je dat niet gezegd?
Je hebt er niks aan. Je komt wel van m'n eiland...
maar dan word je gepakt door onderkoeling, honger, storm.
Waarschijnlijk eindig je als paddenvoer.
Maar hé, wie ben ik om te bepalen hoe jij sterft.
Waar komt het vandaan? - Met wat Portugezen.
Schipbreuk? - Gigantische storm.
Het zonk 's nachts. - En jij deed zeker alles om ze te redden.
Ik heb gedaan wat ik kon.
Zij die de kust haalde, waren vastberaden om naar de vuurtoren te gaan.
's Morgens waren ze nergens te bekennen. Terug gesleurd naar de diepte.
Wat deden ze zo ver uit de vaarroutes?
Het was een illegaal schip. Dynamiet smokkelaars.
Ik vond wat aangespoelde kratten.
Niet goed meer, helemaal doordrenkt.
Je wil naar dat schip duiken. - We halen het dynamiet naar boven.
Repareren de roeiboot, we gaan morgenvroeg bij laagtij als het veilig is.
Je bent een idioot.
Waarom wil je die padden nu niet meer afmaken?
Zelfmoord, ik ga het water niet in. - Bang?
Ik ga wel.
Je hoeft alleen m'n lucht te pompen. - Werkt niet.
Ik heb het wel over alle padden uitroeien. - Nee.
Ik ben van gedachte veranderd.
We vertrekken onmiddellijk.
Vergeet niet, één ruk aan het touw alles is goed.
Twee, lading zit vast.
Drie...
Drie, ren voor je leven.
De tweede lijn is te dicht bij de vuurtoren.
Op deze afstand zitten die padden lekker dicht op elkaar...
als sardines in blik.
We landen straks nog op de scheve toren van Pisa.
De zuidelijke zomer vervaagt schoorvoetend, maar met grootsheid.
Nu gaan we onherroepelijk richting de winter.
Of beter gezegd, de duisternis.
Tijd is een relatief idee.
Het hangt eeuwen te wachten aan een spinnenweb voor het valt.
Maar soms...
gaat er een week in een oogwenk voorbij.
Kom binnen.
Drie weken. Drie weken en niks.
Die rommel kunnen we niet eten. Ze heeft het verteld.
Je hebt het je vrienden verteld, hè? Je hebt ze gewaarschuwd, of niet?
Smerige, paddenspion.
Betaal je me zo terug, hè? Ondankbare trut.
Hoe durf je me te verlaten, hoe durf je.
Waag het. Waag het niet nog eens.
We lokken ze in een hinderlaag. We zetten de voordeur open en lokken ze naar binnen.
Jij schiet ze van de trap. Ik bedien de ontsteking...
zodra ze dichtbij genoeg zijn.
Gruner, de voordeur staat open.
Lantaarns? - Branden.
Kom op, zing!
Kom op, kom op zingen. Zing. Zing voor je eten.
Ze zijn binnen!
Ze zijn er!
Het werkt niet.
De contactpunten.
Bukken.
Nee, Gruner...
Gruner.
Gruner kun je me horen?
Onder de weidse sterrennacht.
Graaf m'n graf en geef me rust.
Ik heb graag geleefd en sterf gerust...
ik leg me te ruste en ben klaar.
Gebruik je mes verspil geen munitie.
Kijk nou wat we gedaan hebben?
Ze zal dat een tijdje doen.
Huilen, zo huilen.
Zo heb ik haar gevonden.
Verstrikt in een net, kleine dreumes.
Zo zijn ze wel schattig, of niet?
Zo blijven ze niet.
Ik sneed het los. Ik heb dit leven gered, echt waar.
Het komt wel terug gekropen.
Dat doet ze altijd.
Ze rouwen.
Moet je dit zien.
Het is geweldig.
We moeten de schijn ophouden dat wij nieuwe, zwaardere wapens hebben.
We moeten ze blijven bang maken.
Ik zie je wel, paddenkoning.
Doe ze geen kwaad, Gruner. Ik denk dat ze alleen vrede willen sluiten.
Leg je geweer neer en laat zien dat je geen kwaad wil.
We hadden het fout.
Gruner, we hadden het fout.
Ga naar binnen.
Ik zei naar binnen!
Ga niet bij me weg.
Niemand gaat weg.
Niemand verlaat Gruner.
Ga niet weg.
Je gaat niet weg.
Niemand verlaat Gruner.
Gruner gaat weg. Gruner gaat weg.
Jij gaat niet weg. Gruner, nee..
Jij gaat niet weg. Gruner gaat weg.
Niemand verlaat Gruner. Gruner gaat weg.
Wacht.
Gruner.
Aldor Vigeland, je bent geen moordenaar.
Liefde.
Mr. Gruner.
Vuurtorenwachter Gruner.
Goed, sta op.
We komen de meteoroloog vervangen met deze man.
Weet je waar hij is?
Zeg wat.
Tyfus.
Het is hier een zwijnenstal.
Moet je jezelf zien?
Je bent fysiek niet in staat om vuurtorenwachter te zijn, het is oorlog.
Kom terug.
Ik geloof dat de arme ziel verzwakt is door de afzondering.
U kent het gezegde... - We zorgen ook voor hem.
Doorzoek het eiland.
Vertaling: Shaktimaan