KOBIETA W BERLINIE
Zdarzyła się rzecz nie do pomyślenia.
26 kwietnia 1945 r.
armia rosyjska otoczyła Berlin
i ulica po ulicy zbliżała się ku Reichstagowi.
Tamtego dnia słońce wyszło zza chmur.
Z opuszczonych ogrodów niósł się zapach bzów.
Od czego zacząć?
Jak mam to ująć?
Jako dziennikarka odwiedziłam 12 krajów.
Mieszkałam w Moskwie, Paryżu i Londynie.
Lubiłam Paryż i Londyn.
Ale wróciłam.
Chciałam wziąć w tym udział.
Moje nazwisko nie jest istotne.
Byłam jedną z wielu, które wierzyły w przeznaczenie kraju.
Wątpliwości... mieli tylko słabi.
Warszawa, Bruksela, Paryż. Niekończące się sukcesy.
Rosjanom brakuje dowódców. Zanim się otrząsną,
będziemy w Moskwie.
Wybacz, że ci przerwałem, ale toczy się wojna.
Gdy Gerd wychodził,
w domu słychać było echo jego butów.
Byliśmy pewni swej racji. Oddychaliśmy tym samym powietrzem,
które nas upajało.
Pomógł mi zdjąć płaszcz.
Rosjanie nie mieli pojęcia, co ich uderzy.
Szliśmy w kierunku Sorbony, rozmawiając po francusku.
Pomyślał, że jestem dużą blondyną ze Szwecji.
Potknęłam się, żeby się z nim zrównać.
Zatrzymał się i powiedział: "Dziewczyna fuhrera".
I to było to. Wstyd.
Chcę coś powiedzieć. Bez muzyki.
Chciałabym...
żebyśmy pomyśleli o naszych rodakach rozrzuconych po Europie.
Dzięki temu będą dziś między nami.
Uciekać!
Biegiem!
Uciekaj stąd!
Wejdź tam!
Szybko!
Chodźcie!
Żadnych mundurów ani broni, bo nas zabiją.
Ktoś widział mojego syna?
Żadnych wiadomości ani rozkazów.
Nic! Nikt się nami nie interesuje.
Lenchen?!
Gdzie jesteś?
W niektórych dzielnicach nawet ich witają.
Ruskie świnie!
Byli księgarzami.
Czasami rozmawiali po francusku.
A to wdowa po aptekarzu.
Jej mąż wyleczył kiedyś Hindenburga z bólu głowy.
Było, minęło.
Teraz chodzimy po zwłokach kobiet,
żeby dostać słoik marmolady.
To frau Binder. Pianistka. Jej mąż zaginął.
Pomóżcie mi!
Ona nie oddycha!
Spójrz na mnie!
Spiszę to dla ciebie, Gerd.
Żebyś mógł przeczytać.
Chcesz trochę?
Dziękuję.
Ona jest ze Śląska.
Schowaj się!
- Mamo? - Nie bój się. Jestem tu.
Uwaga!
Mieszkańcy tej ulicy!
Macie natychmiast oddać wszelką broń!
To ostatnie ostrzeżenie!
Uwaga!
To wasza ostatnia szansa!
Jazda!
Za mną!
Na górę!
Uciekaj!
Ostrożnie!
Towarzyszu pułkowniku! Jesteśmy już prawie
na stacji Poczdam!
Otrzymaliśmy rozkaz dotarcia do Reichstagu!
Tak jest, towarzyszu pułkowniku.
Zostajemy tutaj.
Nie zdobędziemy Reichstagu? Dlaczego? Jesteśmy tak blisko.
Chodźmy naprzód!
To rozkaz!
Na pozycje! Obstawić flanki!
Jasne?
Są tu oficerowie?
Macie broń?
Wychodzić pojedynczo!
Wszyscy wychodzić! Szybko!
Czego chcecie?
Mówisz po rosyjsku?
Po rosyjsku.
Chodź!
Jedzenie.
Wojna kaputt.
Kobieta... chodź!
Jedzenie.
Wojna kaputt, kobieto.
Nie bać się.
Nie pozwolimy, żeby nas tu pogrzebali.
Kobieta, chodź.
Nie bój się.
Chodź.
Czego się boicie? Dobre jedzenie. Chodźcie.
Bądź miła, to dam coś do jedzenia.
Ziemniaki. Bardzo dobre.
Mogę?
Jak to działa? Ukrainiec, wiesz?
Oto nasi radzieccy wyzwoliciele.
Rozbawieni. Zadowoleni z siebie,
że dotarli tak daleko.
Znam ich. Ich sandały, wioski i nowe, obskurne domy,
z których są tak dumni.
Nie stać ich na wysiłek.
Daj spokój staruchowi.
Trzeba moczem.
- Dość tego! - Mówię poważnie.
Ja swoim moczem postawiłem w Leningradzie na nogi generała.
Co oni tam robią?
Proszę!
Masz męża?
Męża i dwoje dzieci.
Nieważne. I tak pójdziemy.
Szybko!
Przepuśćcie mnie!
Nie!
Ty świnio!
- To nie twoje miejsce! - Puść mnie! Nic nie zrobiłam!
Większość moich rodaków
sprytnie potrafi ratować swoją skórę.
- Narażasz nas! - Ślązaczka była łatwą ofiarą.
Frau Hitler!
Szybko. Mieszkanie na poddaszu, po prawej.
Idź!
Powiedz coś! Mówisz po rosyjsku.
Nie pozwól im na to!
Żołnierzu!
Po co ci ona?
Ona ciebie nie chce.
Chętne kobiety są brudne.
Otwieraj!
Nie tutaj.
- Gdzie? - Już prawie jesteśmy.
Stój! Wracaj, suko!
Dowódca...
- szukam dowódcy. - O co chodzi?
Pan jest dowódcą?
Potrzebujemy pomocy.
Pan jest dowódcą?
Wszyscy tu jesteśmy dowódcami.
Którego pani chce?
Panie majorze,
wie pan, co robią pańscy ludzie?
Wszyscy jesteśmy zdrowi.
Frau Hitler!
Nasz kraj legł w gruzach.
Gerd, pamiętasz swoje pierwsze słowa?
Powiedziałeś: "30 minut".
"Daj mi 30 minut i już nigdy mnie nie opuścisz".
Niech Bóg nas wspiera!
Wdowa zaproponowała mi pokój.
Zaprowadziła mnie do swojego mieszkania,
które było nietknięte.
Zgodziłam się.
- Może pani tu zostać. - Przeprowadzka była prosta.
Kilka kroków od mojego studia. Bluzka, kilka książek i notatki.
- Możesz zostać, jeśli chcesz. - Dziękuję. Chętnie.
Proszę na siebie uważać.
Powinnam była dobrze się rozejrzeć.
Ale nie można dostrzec wszystkiego.
I los potoczył się własną drogą.
To było ładne mieszkanie.
Jak...
mnie znalazłeś?
Szukałem w każdej piwnicy.
Często to robili?
Często.
Brzegi rzeki pokrywają się zielenią.
Drzewa oddychają lekko.
Kroczymy z taką siłą, że nikomu nawet się nie śniło.
Do tego maja prowadziła długa droga.
Kosztowała nas wiele wysiłku i męstwa.
Nasi żołnierze przeciwko amerykańskiej broni... Już po nich.
Tak.
Wczoraj czekałam przy pompie.
Podszedł jakiś człowiek.
Z dwoma żelaznymi krzyżami i niemieckim złotym krzyżem.
Z gracją uniósł moje wiadro.
Powiedziałam: "Co za zaszczyt.
Nie przywykłam do tego". A on odparł:
"Musi być pani silna.
Bo jeśli Rosjanie odpłacą nam w części za to,
co zrobiliśmy im przez te 4 lata..."
I dodał..."Żaden Niemiec nie pozostanie przy życiu".
Nikt już tak się nie wysławia.
Doszliśmy do Berlina!
Mam pytanie.
Jak to powiedzieć? Przepraszam, ma pani słownik?
Do tego, czego chce, słownik mu niepotrzebny.
Lenchen!
Chodź z nami!
lść z nimi? Dokąd?
Przez następne dni w domu panował chaos.
Wdzień i w nocy.
Jedna kobieta się powiesiła. Drugą ktoś zastrzelił.
Nikt nie zaznał spokoju.
Czuliśmy wokół siebie śmierć.
Lenchen!
- Co to? - Mapa.
Idziemy.
"Powstańcie, nędzarze tego świata, którzy musicie głodować.
Rozum eksploduje jak wulkan. To erupcja apokalipsy".
Uciekaj!
Ja.
Dzień dobry.
Jesteś piękna.
Zaraz wracam.
Moja piękna.
Jestem młodym człowiekiem.
Pan mnie przestraszył.
Przeżyjemy.
Za wszelką cenę.
Dokąd idziesz? Jesteśmy tutaj.
Gdzie są teraz? Nasi wybawiciele? Wielkie armie?
Wojna i śmierć to męska sprawa. Już po wszystkim.
Przeklęci Rosjanie!
Oficer, generał, dowódca. Zabiegam o najwyższe szarże.
Od dziś ja decyduję, kto mnie dostanie.
Nie.
Wynoś się! To moje łóżko!
Możesz bronić nas na tej kanapie.
Nie musisz spać w moim łóżku.
Rozumiesz?
- Gdzie major? - Zaczekaj.
Panienko! Kogo szukasz?
Dlaczego jesteś taka zła?
Z kim chce pani rozmawiać?
Z panem.
Jesteście wolni.
Mogę usiąść?
Nie.
Wczoraj nasz dom został zdemolowany.
Zgwałcono wiele kobiet.
Nic o tym nie wiem.
Powinien pan pomagać.
Komu.
Moim ludziom czy waszym?
Mnie.
Mam tylko kilka minut. O co chodzi?
To bez sensu.
Mówisz po rosyjsku?
Kogo szukasz?
Oficera?
Wszyscy poszli do swoich kobiet, ale ja zostałem.
Panie poruczniku, możemy porozmawiać?
W naszym domu są zaminowane balkony.
Może nam pan pomóc?
Szkoda.
Panienko!
Ty i ja, wieczorem?
Ja Anatol.
Ty i ja...
Jakie to proste.
Wtedy przysięgłam sobie,
że nikt mnie nie tknie, jeśli na to nie pozwolę.
Bez względu na wszystko.
Wracaj do swoich przyjaciół.
To mój mąż!
Nie rozumiesz?
Małżonek!
Musisz zrozumieć!
Wszyscy ludzie są źli.
Nie rozumiem go. Nie chce wyjść.
Co robicie? To mahoń!
Uspokój się. Idź do kuchni.
Wypijmy za naszą 215 dywizję!
Za zwycięstwo!
Ja Charków.
Pochodzi z Charkowa.
Pracowałem w przemyśle. Jako księgowy.
Ja też księgowy!
Ty księgowy! I my księgowi!
Nie denerwuj się. Na tym polega życie.
Piękna!
Ci Rosjanie są wspaniali! Tacy pełni życia!
Mam dość tej wojny. Najwyższy czas, żeby się skończyła.
Wrócę do Charkowa. Ożenię się. Zbuduję dom.
Będę miał dzieci. Zacznę pracę w kołchozie.
- Jest pan zawodowym wojskowym? - Skądże.
Ja... mleczarz.
Mleko.
- To ciekawe. - Wcale nie ciekawe. Mleko!
Mleko, to mleko.
Cholera! Popatrz!
Zdobycz wojenna.
To nic! Popatrzcie tutaj!
Oto prawdziwa zdobycz wojenna!
A ja mam taką zdobycz. Patrz!
Oto mój prezent dla dam! Godny całusa!
- Gdzie toaleta? - W korytarzu.
Dziękuję.
Chcesz coś zjeść?
Ciebie.
Dlaczego Rosja?
Dlaczego?
Coście tam zgubili?
Dlaczego Rosja?
To jest major.
Nie pamiętam nazwiska.
Jest dowódcą batalionu. Tak go nazywają.
Niemiecki to pierwszy obcy język, jakiego się nauczyli.
Musiało dojść do wojny, żebyśmy się o tym dowiedzieli.
Czym mogę służyć?
Mongole!
Przyjechałeś z Moskwy, żeby nosić wodę Niemcowi?
A może nasz major kąpie się w esencji różanej.
Produkt niemiecki.
Ja odpowiadam za majora.
Idź, zaraz przyjdę. Idź!
Jazda, Mongole!
Szybko! Ruszaj się!
Biegiem, Mongole!
Wtedy na podwórko sąsiada spadła bomba
i zamieniła dom w kupę gruzów.
A ich świnię rozerwało na kawałki.
Nie nadawała się do jedzenia.
Proszę.
Puszczaj! Masza.
- Przepraszam za moje zachowanie. - Możesz odejść.
Berlin jest nasz! Łap!
Kazałem wszystkim wyjść.
Mogę usiąść?
Chodź do mnie.
Jak sobie życzysz.
Nie?
Gwałty trwały.
Oni byli wszędzie. Wkażdym domu.
Teraz my staliśmy się Rosjanami. Do ich usług.
Kobiety muszą zachować milczenie.
Inaczej nie tknie nas już żaden mężczyzna.
Cztery! Cztery wspaniałe baby!
Berlin to jeden wielki burdel!
Można stracić zdrowie. Wystarczy dla każdego!
Patrzcie, co znalazłem! Mają wszystko!
Pieniądze, kosztowności, domy, dziwki!
- I oni porwali się na nas! - Dość tego!
Co o nich myślisz?
Czasami wydaje mi się, że mogłabym wytrzymać wszystko.
O ile nadejdzie z zewnątrz
i nie zastawi zasadzki w moim sercu.
Dobrze mi się wiedzie.
A mój Rosjanin... wraca do zdrowia.
- Był tu ktoś? - Nie.
Co za spotkanie!
Madame, przyprowadziłem pani kawalera.
Anatol to cygan.
Przychodzi i odchodzi, kiedy zechce.
- Żaden z niego obrońca. - Moje słońce.
Myślisz...
że fuhrer nas porzuci?
Nie.
Nigdy.
Proszę.
To wszystko?
Głowa mnie boli.
Dokąd idziesz?
Po coś do jedzenia. Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Dlaczego Reichstag? Wypiąć się na niego.
Złapał mnie i rzucił na łóżko.
Nagle się rozleniwił.
Jak mały psiak.
A po wszystkim powiedział mi komplement.
Rzekł:
"Ukrainki mają takie.
A ty masz taką".
Ale... strasznie cuchnęło mu z ust.
- To ty. - Dzień dobry.
Przynieśliśmy śniadanie.
Nazajutrz, mimo że kilka ulic dalej toczyły się walki,
major przyszedł ze wszystkimi ludźmi.
Wdowa, która oddawała się za kawałek boczku,
krążyła dookoła jak pszczoła.
A pan Eckart, członek volkssturmu, był gotowy do kapitulacji.
Tędy.
Rosyjski koń.
Co to?
Cukier! Mamy cukier!
Boczek i salami.
Co za delikatesy! Ale nie dla każdego.
I wtedy nadjechała kawaleria.
Kurtki łopocą, wzniesione szable, konie parskają.
Potężna szarża!
Popędzili jak lawina!
Runęli na czołgi, artylerię, piechotę.
Wszyscy kaputt! Wszyscy!
Waszych było więcej, ale pokonaliśmy ich. Rzucili broń!
I dali drapaka! Żołnierze,
oficerowie, wszyscy!
- Daj spokój. - Nie my zaczęliśmy!
Siadaj. Nie obrażaj naszych gospodarzy.
Pochodzę z Kaukazu. Rozumiecie?
Słońce, góry, błękitne niebo.
Piękne tańce i kobiety.
Jakie kobiety! Można zwariować!
Puszkin był tam na zesłaniu.
A po co mi Puszkin? Chcę wracać do domu!
Chcę do domu!
Pragnę przytulić dzieci i żonę.
A ty mi opowiadasz o Puszkinie.
Ja chcę do żony.
Do mein frau.
Rozumiesz?
Co pani wie o faszyzmie?
O faszyzmie?
Pochodzi od słowa fascio.
"Wiązka trzciny". Stary, rzymski termin.
Za naszą gospodynię!
Od razu widać, jaka mądra.
A u nas najmądrzejszy jesteś ty!
Za przyjaźń niemiecko rosyjską!
Przeszukać każde mieszkanie! Szybko!
Dość tego!
Dość!
Znasz rozkaz Stalina? Przestań!
A jeśli nie przestanę? Zastrzelisz?
Jeśli będzie trzeba, to zastrzelę.
Wykonuje moje rozkazy.
Jakiś młody fryc ukradł nasz prowiant.
Był uzbrojony.
Kto tam mieszka?
Ktoś tam mieszka?
Nie.
Kłamiesz. Kłamie, suka.
Pluję na całe Niemcy! I na Berlin!
Zdobyliśmy go! I pluję na niego!
Wynoś się!
Stój!
Zabiję!
Kto ukrywa broń...
albo kogoś, kto ją posiada, zostanie natychmiast rozstrzelany!
A dom zostanie zburzony!
Nigdy ci nie wybaczą.
Mogę się czegoś napić?
Musisz uciekać.
- Co tu robisz? - Nie pojadę na Syberię.
Nie pojadę.
Przez następne dni major nas odwiedzał.
To zapewniało wszystkim bezpieczeństwo.
Przynosił nam świece, cygara i inne prezenty.
Wdowa natychmiast zamykała je w szafie.
Wpewnym sensie rozpoczęła się nowa era.
Rosjanie lubili bawić się w św. Mikołaja.
Czemu kobiety miałyby ich powstrzymywać?
Major mówił wyszukanym rosyjskim.
Więcej niż powinien.
Znałam nrjego konta, imiona rodziców
i braci.
Dziś będzie pan naszym gościem.
Proszę siadać.
Jest pan staroświecki. Uwielbiam go dotykać.
Jazda!
Wojna nadal szalała.
Gdy mężczyzn wysyłano na Syberię,
kobiety szukały opiekunów
i stawały się dla innych nietykalne.
Ostrożnie. To singer.
Już niedaleko.
Wchodzą i wychodzą! Zupełnie jak na dworcu!
Powiesili Mussoliniego. Do góry nogami!
Gdy Andriej wyszedł,
zaraz pojawił się Anatol.
Umierałam ze strachu, że mogliby się spotkać,
a ja stałabym między nimi.
Nie mogę powiedzieć, że major mnie gwałci.
Po prostu jestem do jego dyspozycji.
Kurwa?
Być może.
Tylko raz w życiu spotkałam dziwkę.
Ludzie mówili, że nie wolno z nią rozmawiać, bo jest zła.
Co to w ogóle znaczy? "Zła".
Panienko!
Nie...
Pojawiasz się, jakby nic się nie zdarzyło.
- Ile razy? - Cztery. A ty?
Chodź!
Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę.
Dżem z pigwy. Prawdziwe bordeaux. Bierz!
To luksus! Jesteś zepsuta.
Można tak powiedzieć.
Tak się cieszę, że tu jesteś.
Wizyta Elke wszystkich rozweseliła.
Strzegli nas żołnierze majora i wypiliśmy herbatę w spokoju.
- To było cudowne. - Dokąd?
- Co cię to obchodzi? - Tutaj nie wolno.
Kto tam jest?
Powiedziałam: "Młodzieńcze,
karabin na twoim ramieniu może przypadkowo wypalić".
A ja? Szłam po schodach.
Ktoś na 2. piętrze wystrzelił. Złapał mnie
za włosy i powiedział: "Masz syfilis".
Wystraszyłam się i powiedziałam: "Nie mam".
Idiotka.
Jak twój mąż?
Był ze mną za pierwszym razem, nadal się nie otrząsnął.
- Co sądzisz o naszych kawalerach? - Tacy sobie.
Nie mają wyobraźni.
W domu może mają gospodarkę socjalistyczną,
ale jeśli chodzi o erotykę, są jak Adam i Ewa.
To samo mówiłam mężowi.
Przy tych racjach żywnościowych on też będzie do niczego.
Udane pożycie wymaga regularnych posiłków.
Żołądek to mój najczulszy punkt.
Bez jedzenia nie ma ubawu.
Romans, ból, miłość, żądza.
Za nas! Kto wie, kiedy znów się spotkamy?
Ostrożnie! Gorąca szarlotka!
- Szarlotka! - Z kruszonką!
Słyszę, jak śpiewa.
Ty, ty, jesteś w sercu mym.
I myślę tylko o tobie.
Przez ciebie cierpię wciąż.
A ty nie wiesz, Jaka jestem dobra.
Nasi mężczyźni nie są już tacy jak kiedyś.
Słabeusze.
Ciężko na nich patrzeć.
Słabiutki seks.
Gerd się odezwał?
Mam pytanie co do syfilisu.
Jakie są objawy?
Swędzenie, szczypanie.
I małe wypryski.
One pojawiają się później.
Czytałam w encyklopedii.
W encyklopedii!
Dał mi ją jeden Amerykanin.
Żuj!
Dobre, co?
Amerykanie!
Są piękni jak aktorzy.
- Dziękuję. - Jak w kinie.
Na pewno tu wrócę.
Powiedz jej!
Że nie jestem głupcem!
Rozumiesz?
Co to?
Gazeta.
Możemy na ciebie liczyć?
Gdy nadejdzie ten dzień?
Będę tu.
A dokąd pojedziesz... później?
Tam, gdzie będę potrzebny.
Wyjątkowy wieczór z majorem.
Ciekawa rozmowa.
Powiedział, że jestem cudowna.
Nic innego się dla niego nie liczyło.
Inaczej niż Niemcy, Rosjanie doceniali wykształcone kobiety.
Ale... wojna się jeszcze nie skończyła.
Przepraszam.
Masz chwilę?
My... potrzebujemy twojej pomocy.
Dzieci, wyjdźcie z pokoju.
Skończymy budować waszą wieżę.
To on.
Dzień dobry.
Mówisz po rosyjsku?
Tłumacz.
Niemieccy żołnierze
w mojej wsi...
Zabili wszystkie dzieci.
Oni wszystkie...
Zadźgali.
Złapali je za nogi.
I rozbili im głowy.
Tłumacz!
O mur.
O mur!
W drobny mak.
Słyszałeś o tym? Czy sam widziałeś?
Widziałem.
Dokąd się tak spieszysz? Zapomniałaś w domu bielizny?
Ruszaj!
Idź!
Mówisz po rosyjsku! Powiedz mu, że mam rodzinę!
Mówisz po rosyjsku!
Dokąd idziesz?
Czekałem na ciebie.
Co się stało?
Towarzyszu majorze!
Niemcy skapitulowały. Jedźmy do sztabu
Dawne Niemcy już nie istnieją.
Zostaw go!
To on przychodzi do mnie, a nie ja do niego.
- Daj mu spokój! - Dlaczego?
Powiesiliście jego żonę.
Uwaga!
30 kwietnia 1945 r.
fuhrer odebrał sobie życie.
i zdradził wszystkich, którzy przysięgali mu wierność.
Fuhrer rozkazał wam
bronić Berlina.
Ale z powodu braku ciężkiej artylerii i amunicji
oraz ogólnej sytuacji dalsza walka
jest bezcelowa. Każda godzina oporu
przedłuża cierpienia cywilnych mieszkańców miasta
oraz rannych żołnierzy.
Ludzie, którzy giną w obronie Berlina,
poświęcają swe życie na darmo.
Wporozumieniu z dowództwem Armii Czerwonej rozkazuję wam
natychmiast przerwać wszelkie akcje zbrojne.
Weitling, generał artylerii
i dowódca obrony Berlina.
Towarzysze żołnierze i oficerowie 8. Armii!
Dzisiejszego ranka wojska garnizonu berlińskiego
skapitulowały!
Berlin...
zdobyty.
Wracam do swoich.
Na Syberię?
A co z nami?
Odezwij się, Friedrich!
Proszę! Porozmawiaj ze mną!
Czekałam na ciebie.
Modliłam się.
Miałam nadzieję.
Modliłam się i miałam nadzieję.
A teraz chcę,
żebyś przynajmniej spróbował
być przy mnie.
Bracia! Za ojczyznę!
Niech żyje Czerwona Armia!
Niech żyje Stalin!
Chwileczkę!
Co my tu mamy!
Dwa halibuty!
To niewiarygodne.
Hitler i Goebbels kaputt!
Wypijmy za to!
Kapitulacja.
Nareszcie.
Wojna skończona!
Kobiety bardzo na to czekały.
Ale to gorzka klęska.
Coraz więcej ludzi mówi o strasznych rzeczach.
Wyczuwam w powietrzu coś upiornego.
Coś groźnego i złowieszczego.
Nie chcę teraz o tym myśleć.
- Już po wszystkim. - Nie wiem.
Bieda ma bogatą fantazję.
Spójrz.
Piją i palą jak mężczyźni.
W armii rosyjskiej służy milion kobiet.
Pochodzą ze wszystkich stron.
Nie mamy mundurów.
Buty są za duże. A koszule i kurtki? Katastrofa.
Kiedyś podeszła do mnie dziewczyna, chyba miała na imię Luba.
Powiedziała:
"Tow. majorze, myślę, że dzisiaj zginę.
- Chcę dostać nowe ubranie". - Odmówiłem.
"Jesteś z nami długo, kule się ciebie nie imają".
Przyszła 2 godziny później. A potem jeszcze raz.
W końcu się zgodziłem. Dostała nową koszulę.
Ze wstążeczkami. Białą jak śnieg.
Była potem cała we krwi.
Każda kobieta żołnierz, chce być ładna, gdy zginie.
Jesteś faszystką?
Wszystkie zajęte.
Jest dowódca batalionu?
I właśnie za to lubię was, Mongołów.
Za waszą małomówność.
1678 dni.
Tyle byłem na wojnie.
A teraz...
I ona...
Ona jest dziwką!
Prawda?
Cały ten dom to zwykły burdel!
Rozbieraj się!
Wojna, kaputt!
Skąd mieliście broń?
Czyje to mieszkanie?
Czyje?
Moje.
To jej?
Tak.
To naruszenie rozporządzeń Czerwonej Armii!
Niech żyje fuhrer!
Zlikwidować.
Obyście zdechli!
Wiedzieliście o broni?
Nie.
- Wracajcie do mieszkań! - Zabić wszystkich!
Słuchaj. Zapomnij o niej.
- To prawdziwa faszystka. - Jasne?
Nie! Muszę ich przesłuchać!
Zrozumieliście?!
Co ty robisz? Ona ukrywała uzbrojonego żołnierza.
Za to trzeba ją rozstrzelać!
Jazda!
Muszę o tym zameldować.
Spalić dom!
Jak mogłaś tak ryzykować? Naraziłaś nas wszystkich!
Faszystowska bestia została pokonana!
Garnizon stolicy hitlerowskich Niemiec skapitulował!
Obszedłem Berlin.
Hotel Adlon, Wedding, Kaiserdamm.
Wszędzie wiszą czerwone flagi.
Piękne flagi! W dobrym gatunku.
O co chodzi?
Chcesz walczyć?
Co się gapisz? Idź stąd!
Co robisz?
Za zwycięstwo, dowódco! I za Stalina!
Zostań ze swoimi!
Wojna się skończyła!
Proszę!
Popatrz. Luba, Marina, Olga.
Wszystkie mnie kochają.
Wszystko w porządku?
Zjesz coś?
Proszę! Co jest lepsze?
Mów! Jego fiut czy mój rower?
A ty wynoś się, póki cię nie zastrzeliłem!
A wy co tu jeszcze robicie? Wynoście się!
Cały dom! To rozkaz!
Wasz Hitler to nie człowiek!
To śmierdzące gówno!
Nie człowiek! Gówno!
Lenchen! Oni krzyczą!
Polewaj!
Dlaczego stoicie? Mamy gości.
Czego się boicie?
Spójrz.
Co widzisz?
Żołnierzy.
Rosjanie! Bestie!
Albo zwierzęta, jak sami mówicie.
Żaden z nas nie zawahałby się ani sekundy,
żeby zastrzelić Niemca!
Nasze mundury pokrywa wasza krew! I bardzo dobrze!
Żaden z nich nie chciał iść na wojnę.
Większość nawet nie słyszała o Niemczech.
Chodź ze mną.
Co tu się dzieje?
Ostrożnie, to mahoń!
Będziesz tańczyć!
- Zatańczymy! - Czy pan zwariował?
To jest mój salon, a nie sala balowa!
Napijmy się!
Ty.
Śpiewać?
On chce, żebym śpiewała. Nie mam zamiaru.
- Czego on chce? - A jak myślisz?
- Nie. - Jak to nie?
Tu jest Europa!
Pijemy!
Dlaczego? Patrzę na ciebie, a ty nie zwracasz uwagi.
Innym razem.
Wasze zdrowie!
Ja Anatol.
- Wiem. - Barbel.
Moje serce woła...
Barbel.
Gram na skrzypcach.
- Grasz na pianinie? - W orkiestrze.
Już nie. Straciłam skrzypce.
To dobrze. Ja też chciałbym grać na pianinie.
Idź na górę.
Mogę?
A czemu nie?
Wszyscy powinniśmy.
- Ty też pójdziesz? - Później.
- Naprawdę? - Tak.
Dobrze, że tu jesteś.
Chciałbym cię przytulać.
Do końca życia.
Ja tutaj, a ty w Moskwie.
Nikt nie ma takich długich ramion.
Spróbuj.
Major poprosił, bym mówiła do niego Andriej.
"Czemu nie?"- odparłam. Wojna się skończyła.
Popatrzył na mnie przez długą chwilę i rzekł:
"Każdy noworodek rwie się do wojny".
"I nic, żadna osoba ani naród nie przerwie tego cyklu.
Jedynie śmierć".
Szybciej!
Uwaga!
Teraz rozlegnie się melodia:
"Jestem w tobie bardzo zakochany".
Ruszajmy do tańca!
Chodź!
Nie jesteśmy już ludźmi lecz ludnością.
Jednostkami, które tworzą demokrację
i ciężko pracują dla dobrobytu.
Patrzmy na to z szerszej perspektywy.
Kraje europejskie zniosą granice i utworzą jeden organizm.
Zwycięskie narody jak Napoleon
zrezygnują z podziału na kraje i narody.
Staniemy się republiką radziecką z tą bzdurną gospodarką planową.
Dziękuję.
Lepiej się pan czuje, panie Hoch?
Trzeba myśleć praktycznie. Wszystko będzie dobrze.
Nie tak szybko.
Pij!
Związek Radziecki właśnie zaczął się rozwijać.
Przyszłość pokaże.
Kochasz swój kraj.
Tak jak ja swój.
Matka powiedziała mi,
że wyjdę za pianistę.
Każdy sobie wyobraża ten dzień.
Ja nie.
Nigdy.
Nie chciałem go doświadczyć.
Dlaczego?
Jeśli mi nie powiesz,
to ja ci powiem, Andriej.
Wojna...
zmienia znaczenie słów.
Miłość...
nie znaczy już tego, co kiedyś.
A jednak...
nadal chcę...
by mój mąż znalazł kobietę,
jaką tu zostawił.
Nie odchodź!
My, kobiety, zostałyśmy naznaczone na całe życie.
Ale teraz,
w tej właśnie chwili,
czuję się dobrze.
Zrobię herbaty. Ilse trochę ma.
Dzień dobry, Lenchen. Ktoś już wstał?
Gdzie Wania?
W pracy.
A mama?
Ilse?
Ilse, wstawaj!
Pamiętasz, Gerd? To był wtorek.
Idź do Feliksa.
Czuliśmy zapach żywicy.
Otaczała nas chmura motyli.
Znałeś ich nazwy.
Modraszek, cytrynek, admirał,
paź królowej i wiele innych.
Jeden grzał się na ścieżce. Był brązowo-żółto-błękitny.
Powiedziałeś, że to kratkowiec.
Zaznałam wielu przyjemności. Pławiłam się w dostatku.
Major stracił wszystko.
Przeklęty rosyjski idealista.
Postrzega siebie w kontekście wymarzonego świata.
Radziecki apostoł.
Ale lubię go.
Im mniej ode mnie chce, tym bardziej go lubię.
Coraz bardziej.
Andriej?
Andrieja już tu nie ma.
Został przeniesiony.
Dokąd?
Nie wiem.
Do widzenia.
"Ptaki umilkły, nie biją dzwony".
Tak bywa?
Siadaj.
Co ze studiem?
Przepadło?
- Nie mieszkam tu sama. - Wiem.
Ukraińcy...
To dla ciebie.
Nie macie wstydu.
Rozumiesz to?
Sam twój widok mnie brzydzi!
Baczność!
- Chciałam ci podziękować. - Za co?
Że mogłam cię poznać.
Uważaj na siebie.
Jak mamy dalej żyć?
"Przeniesiony". Tak to określili.
Zaszczytne przeniesienie.
Na Syberię.
Kto wie?
Gerd.
Mój ukochany Gerd.
Co teraz zrobimy?
Mamy cofnąć czas?
Wrócić do twoich pierwszych słów?
Powiedziałeś: "30 minut.
Daj mi 30 minut i już nigdy mnie nie opuścisz".
Co?
Nie odpowiedział.
Dwa dni później odszedł.
Nie wiem, czy wróci.
To dziwne, ale nie czuję już bólu.
Mam dużo pracy.
Muszę zdobyć kamień do zapalniczki.
Wytrzeć kałuże w mieszkaniu i poszukać zieleniny przy drodze.
Wczoraj znalazłam bzy.
Czy Gerd o mnie myśli?
Kto wie?
Może jego serce jeszcze przemówi i kiedyś znowu go zobaczę.
Gdy "Kobieta w Berlinie" ukazała się w 1959 r. w Niemczech,
spotkała się z potępieniem.
Uznano ją za obrazę honoru niemieckich kobiet.
Autorka zakazała jej publikacji do końca swego życia.
I nawet po śmierci pozostała anonimowa.
Reżyseria
Scenariusz
Na podstawie książki Anonyma "Kobieta w Berlinie"
Muzyka
Zdjęcia
Wystąpili
Dystrybucja MONOLITH
Tekst: Piotr Zieliński