บรูซ
บรูซ ดูสิ ฉันซื้อหนังสือพิมพ์มาเยอะเลย ดูสิ
- ดูสิ - ซื้อมาทำไมเยอะแยะ
มีเธอทุกฉบับเลย
เห็นรูปเธอล้มคาเฟลด์ไหม อย่างกับวีรบุรุษเลย ดูสิ
ดูพาดหัวข่าวนี้
"ชนะด้วยสามหมัด ไอ้หนุ่มกังฟูทำวงการมวยตะลึง"
เป็นยังไงล่ะ รูปเยอะเลย ดูสิ
เป็นอะไรไป อารมณ์ไม่ดีเหรอ
- ฉันเบื่อ - หมายความว่ายังไง
ฉันรู้ว่าเธอคิดถึงอย่างอื่นอยู่
เธอก็เป็นเสียอย่างนี้ เป็นอย่างนี้ตลอดเลย
มีไฟทำอะไรแค่เดี๋ยวเดียว ขี้โลเล
สมัยเธอยังเล็ก เธอถ่ายหนังกับพ่อ
เป็นดาราเด็กแต่ก็เลิกไป แล้วก็มาเรียนหงฉวนกับคุณจ้าว
แต่ก็ไม่นานนัก เธอก็ไปสนใจการต่อสู้
ใช้เวลาแต่ละวันต่อสู้กับคนอื่น แย่งชิงอาณาเขตกัน
ทุกวันมีรอยฟกช้ำเต็มตัว
- ก็จริง แล้วอะไรต่อ - ต่อมา...
เธอก็อยากเรียนภาษาอังกฤษ เลยถูกส่งไปโรงเรียนเอกชน
สอบผ่านเข้าไปเรียนได้ แต่แล้วก็อยากเรียนลีลาศ
แต่ฉันไม่เห็นเธอเต้นลีลาศ ตั้งแต่เราชนะการแข่งขันชิงแชมป์
แล้วเธอก็เจองานอดิเรกใหม่ เรียนหวิงชุนกับอาจารย์ยิป
ตอนนี้ก็มวยสากล
แล้วคราวนี้พอชนะ การแข่งขันชิงแชมป์ต่อยมวย
เธอก็อยากได้งานอดิเรกใหม่ ตอนนี้สนใจอะไรอยู่ล่ะ
- เธอพูดถูกนะ - ก็แน่อยู่แล้ว
เสี่ยวหมาน
ตอนฉันบอกว่าเบื่อ ฉันไม่ได้พูดจริงจังหรอก
แล้วเบื่อของเธอหมายความว่ายังไง
ฉันจะบอกว่า ตั้งแต่ฉันชนะการแข่งต่อยมวยมา
ฉันก็รู้ว่าหลายสิ่ง ไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดซะทีเดียว
ดูงานเลี้ยงที่โรงเรียนเราสิ ไม่มีที่ให้นักเรียนชาวจีนอย่างเรา
เรามีนัดรวมญาติ
แล้วหัวหน้าแก๊งหวังหลี่เฉา ก็มารังควาน
พ่อแม่ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน เป็นห่วงเอามาก ๆ
ที่แย่สุดคือตั้งแต่ฉันชนะ การชกครั้งนั้น อาจารย์ก็โกรธ
เขาบอกฉันไม่เชื่อฟังเขา
หนังสือจิตวิทยาบอกว่าวัยแรกรุ่น
เป็นช่วงที่อารมณ์ ไม่มั่นคงที่สุดในชีวิตเรา
เรียกว่า "ระยะหย่านมครั้งที่สอง"
- "หย่านม" เหรอ มันคืออะไรกัน - ไปอ่านหนังสือเรียนเอาเอง
บอกตามตรง ฉันเป็นห่วงเธอนะ
ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่า...
บรูซ ลีในใจฉัน ควรใช้ชีวิตต่อสู้ในลานประลอง
ฉันก็คิดเรื่องนั้นเหมือนกัน แต่ฉันชอบกังฟูจริง ๆ นะ
จะเป็นศิลปะป้องกันตัวหรือมวย ก็เป็นอาชีพไม่ได้สักหน่อย
ใช่แล้ว ลืมบอกอะไรไปอย่าง เธอยุ่ง ๆ ฉันเลยไม่มีโอกาสบอก
มีผู้กำกับอยากให้ฉันไปเล่นละครให้
เขายังหานักแสดงชายอยู่ อยากลองไหม
ละครอะไร
แต่งโดยนักเขียนบทละครชาวจีน ชื่อหวันเจียเป่า
- เรื่องพายุมรสุม - พายุมรสุมเหรอ
เฉาหยูแต่งไม่ใช่เหรอ
เฉาหยูเป็นนามปากกาของหวันเจียเป่า คนเดียวกันนะ เธอโง่รึเปล่า
แล้วเธอสนใจไหม ฉันว่าเธอควรไปนะ
ฉันชอบการแสดง...
แต่ฉันให้การแสดง มาถ่วงการฝึกกังฟูไม่ได้
ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอก
แล้วเธอจะต่อยตี ไปทั้งชีวิตเลยรึยังไง
ไม่รู้สิ
- เธอไม่เคยรู้อะไรเลย - ก็ไม่รู้จริง ๆ นี่
บรูซ ไปกินติ่มซำร้านอาหลินกัน
- ฉันเลี้ยงเอง - ตามใจเธอเลย
- แต่มีข้อแม้อย่างหนึ่ง - คืออะไรล่ะ
- เธอต้องไปสตูดิโอกับฉัน - ก็ได้
- บรูซ! - ฉันไม่รอหรอก จะไปแล้ว
รอฉันก่อน บรูซ!
สามหมัด ผัวะ!
แค่สามหมัดก็ล้ม นักชกอังกฤษล่ำบึ้กได้แล้ว!
ผัวะ! แล้วนักชกอังกฤษก็ล้มตึง
ดูนี่สิ ดูรูปนี้ ดูเลย!
เขาทำให้ชาวจีนอย่างเราภาคภูมิใจ สุดจะภูมิใจเลย
ใช่แล้ว ลูกผมบอกผมอยู่...
ว่าเสี่ยวหมานลูกคุณเข้ากับบรูซได้ดี
ใช่ครับ คือ...
ถ้าบรูซกลายเป็นลูกเขยคุณ
ไม่มีใครกล้าก่อเรื่อง ในร้านเสื้อผ้าคุณแน่
ใครจะไปกล้าหาเรื่องร้านพวกเขากัน
- บรูซนี่ พูดถึงอยู่เลย - สวัสดีครับ
นั่งก่อนเลย
- อาหลิน เร็วเข้า - ดื่มน้ำหน่อยนะ
- ไปเดี๋ยวนี้แหละ - มากินติ่มซำด้วยกันนะ
มาได้เวลาพอดี
- นี่ ฟังนะ... - หัวหน้า คนของคุณหวังกำลังมา
อาเลียงหัวเหน่งกำลังพาลูกน้องมา
ตามฉันมา ไปนับข้างนอกกัน
- ทำอะไรของเธอ บรูซ - ไม่ใช่เรื่องของเธอ
บอกมาสิ... ทำไมหลินให้นายพันดอลลาร์
- ค่าคุ้มครองของเรา - ค่าคุ้มครองเหรอ
เราให้ความคุ้มครอง พวกเขาก็ต้องจ่ายเงิน
นายมันก็แค่โจรกระจอก พวกนักเลงปลายแถว
กล้าดูถูกเราเหรอ เล่นมัน!
เข้าไปในครัว แล้วบอกให้ทำของอร่อย ๆ มา
บอกให้เอาหอยเป๋าฮื้อออกมาเลย!
- นั่งลงเลยทุกคน นั่ง ๆ - บรูซ เก่งจัง!
ถ้าผมไม่สั่งสอนพวกนั้น เงินก็คงจะหายไปหมด
ก็จริง
ต้องมีคนสั่งสอนพวกนั้น
ตั้งแต่วันที่พวกมันโผล่หัวมา ก็หายใจไม่คล่องเลย
ในที่สุดวันนี้นายก็ทำให้ฉันโล่งอก
เห็นกันรึเปล่า กังฟูของบรูซเจ๋งจริง ๆ
เราเคยกลัวหวังหลี่เฉา เพราะไม่มีใครในพวกเรารู้กังฟู
แต่เราไม่กลัวอีกแล้ว ตอนนี้เรามีบรูซ ศิษย์อาจารย์ยิป
เราไม่จำเป็นต้องกลัวใครหรืออะไรอีก
บรูซ มาเร็ว พูดอะไรหน่อยสิ
ถ้าพวกมันกลับมาหาเรื่องอีก ก็เรียกผมได้เลย
ทุกคนได้ยินไหม ได้ยินนะ
ถ้าลูกน้องหวังหลี่เฉาพยายาม รีดไถเงินจากใคร ก็แค่เรียกบรูซ
บรูซ ฉันว่านะ...
ถ้านายจัดการหวังหลี่เฉาได้ เราจะให้เงินทั้งหมดนั่นกับนาย
ใช่ เราจะให้เงินบรูซ
เราทุกคนเห็นด้วย!
นี่กำลังดูถูกผมกันอยู่นะ
หมายความว่ายังไง เงินเป็นของนาย นายควรได้นะ
เราเต็มใจให้นาย
- เราเต็มใจ! - ใช่แล้ว!
ฉันคิดว่า...
ลูกน้องของหวังหลี่เฉา ไอ้หัวเหน่งอาเลียง
เผ่นหนีไปหลังจากถูกบรูซอัด
แต่ยังไงเราก็ไม่ควร เห็นเขาเป็นเรื่องเล็ก ๆ
หวังหลี่เฉาดูเหมือนพระอ้วนอารมณ์ดี
แต่เขาเป็นคนใจเหี้ยม ตั้งแต่วันนี้ เราเตรียมเจอปัญหากันอีกได้เลย
บรูซ ตอนนี้ก็เก็บตัวเงียบไปก่อน
เสี่ยวหมาน อาหลิน ต้องคิดแผนให้บรูซแล้วล่ะ
ซ่อนตัวเหรอ ทำไมล่ะ ผมไม่กลัวหรอก
บรูซ หวังหลี่เฉามีแก๊งอันธพาล เลือดเย็นเป็นลูกน้อง
นายไปซ่อนตัวดีกว่า
- เพราะเขาต้องเอาเรื่องแน่ ๆ - ผมจะรอเขาเลย
เด็กเสิร์ฟ!
เอานี่ให้คุณลีนะ
- มาสู้กัน! - เดี๋ยวให้ดูว่าสู้ที่ไหนดีกว่า!
หยุดได้แล้ว หยุดต่อยกัน ทุกคนเลย!
อัดมันให้ยับ!
เอามันให้ตาย!
หยุดนะ!
- หยุด! - ตำรวจมา! เผ่นเร็ว!
ไป ๆ ๆ!
เร็ว ตรงนั้น!
- เก็บของ - มีคนต่อยกัน!
- เก็บของสิ!
เก็บของกันเร็ว
มีข้อความมาให้คุณ
(นี่เป็นแค่การเตือน บอกลูกชายว่า อย่ามายุ่งกับเรื่องของเรา)
รูห่าย เกรงว่าจะมีเรื่อง...
- แปลก ๆ เกิดขึ้น - หมายความว่ายังไง
สงสัยว่าบรูซจะไปยั่วโมโห ลูกน้องของหวัง
ไม่อย่างนั้น พวกนั้นจะมาถล่มโรงละครเราทำไม
หวังหลี่เฉามาเกี่ยวอะไร กับโรงละครนาย
ตั้งแต่นายไปสหรัฐฯ ธุรกิจก็ไม่ค่อยราบรื่นนัก
หวังเที่ยวออกรังควานชาวบ้าน ฉันเองก็ไม่กล้าพูดอะไร
นายจำคุณหม่า เจ้าของโรงเตี๊ยมหม่าได้ไหม
- เขาเป็นอะไรไป - เขาติดค่าคุ้มครองที่ต้องให้หวัง
หวังเลยส่งลูกน้องไปร้านหม่า และขายทุกอย่างที่มีค่า
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
พวกนั้นยังตามหาเขาทุกวัน เพื่อข่มขู่เขาด้วย
หลังจากนั้นไม่นาน โรงเตี๊ยมหม่าก็ต้องปิดกิจการ
ใช่สิ เจ้าของคาเฟ่สตาร์รีไนต์
- คุณเกาเหรอ - ใช่
ไม่รู้ไปทำอะไรให้เขาโกรธ แต่หวังหลี่เฉาส่งลูกน้องไป
ก่อความวุ่นวายที่คาเฟ่ ตั้งแต่เปิดร้านวันแรก
พวกนั้นเมาเหล้าแล้วก็ก่อเรื่อง
คาเฟ่ล้มละลายหกเดือนหลังจากนั้น
ทำไมเขาไม่แจ้งตำรวจล่ะ ตำรวจไม่ช่วยเหรอ
โธ่ รูห่าย หวังหลี่เฉาติดสินบน ตำรวจท้องถิ่น
พวกนั้นไปเที่ยว กินดื่มด้วยกัน
รูห่าย
อย่าบอกบรูซนะ ถ้ารู้เรื่อง เขาต้องเข้ามายุ่งแน่
พวกแกไปก่อกวนที่โรงละครเหรอ
หัวหน้า เราเก็บค่าคุ้มครองไม่ได้
บรูซซ้อมลูกน้องเรา ผมก็อยากตักเตือนมันหน่อย
ถ้าพวกเจ้าของธุรกิจ มีบรูซ ลีหนุนหลัง
เราจะหาเงินมากินมาใช้ได้ยังไง เราเลยต้องเขียนเสือให้วัวกลัว
ถ้าอย่างนั้นก็ตามหาบรูซ ลีสิ
ไปก่อเรื่องที่โรงละครหาอะไร
เราสู้บรูซ ลีไม่ไหวครับ
พวกแกไปถล่มโรงละคร ทำผู้คนบาดเจ็บ
ถ้าตำรวจไม่อยู่ข้างเรา
พวกแกคงติดตารางไปแล้ว
อาเลียง แกอยู่กับฉันมาหลายปีดีดัก
ทำไมยังทำให้ฉันเป็นห่วงแบบนี้
หัวหน้า ขอโทษที่ผมทำให้ผิดหวัง
ถ้าเก็บค่าคุ้มครองไม่ได้ ก็ต้องหาทางที่มันแยบยลกว่านี้
- อย่าไปยุ่งกับพ่อเขาจะดีกว่า - ครับเจ้านาย
ทำแบบนี้ไปก็หาเรื่อง ให้ชาวบ้านมาโวยเราได้
รู้ไหมว่าลี ไห่ฉวนเป็นใคร เขาเป็นดาราดัง
เป็นคนดีไม่หาเรื่องใคร
แต่นายไปซ้อมเขา อย่างนั้นไม่ถูก
แบบนี้เรียกใช้กำลังรังแกผู้อื่น
ลูกพี่ครับ ผมขอโทษที่ทำให้โมโห
อาหมิง หาบรูซ ลีให้เจอ
ส่งคำเชิญไปให้เขา
ฉันจะชวนเขามากินข้าว ที่โรงแรมคิงเอ็ดเวิร์ด
ฉันต้องมาคอยเก็บกวาดให้แก
(ลานเมตตา)
อาหลิน ขอบคุณที่ช่วย เรื่องสอบครั้งนี้
ถ้านายไม่ช่วย ฉันคงไม่รู้จะทำยังไง
ดูสิ แขกไม่ได้รับเชิญ
คุณลี คุณหวัง หัวหน้าผม เชิญคุณไปกินข้าวมื้อเย็น
ที่โรงแรมคิงเอ็ดเวิร์ด อย่าลืมมานะครับ
คุณลี ไม่มีวัตถุประสงค์แฝงหรอก
มีความเข้าใจผิดระหว่างเรา ลูกน้องผมไม่รู้เรื่องรู้ราว
ผมขอโทษแทนพวกเขาด้วย
ยกโทษให้พวกเขา แล้วอย่าเก็บเอาไปใส่ใจเลย
หัวหน้าเราชื่นชมคุณมาก เลยส่งให้ผมมาชวนคุณไปกินข้าวเย็น
- ก็ได้ แล้วเจอกัน - ใจกว้างจังเลยครับ
นี่ครับ
ไว้เจอกันนะครับ
บรูซ ไม่มีอะไรได้มาเปล่า ๆ หรอกนะ
พวกนั้นจะทำอะไรกับนายก็ได้ อาจจะวางยาพิษในน้ำนายก็ได้
ฉันต้องไป ฉันให้พวกมันดูถูกฉันไม่ได้
- ไม่ นายไปไม่ได้ - ฉันต้องไป
คุณลี ตรงเวลามากเลย เชิญครับ
(โรงแรมคิงเอ็ดเวิร์ด)
ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ!
บรูซ ดูไกล ๆ นายเหมือนพ่อเลย
ไม่ใช่แค่หน้านะ ทั้งหุ่น ทั้งท่าทางการเดินด้วย
เหมือนกันเปี๊ยบ
ไม่มีใครในฮ่องกง ที่ดูการแสดงของพ่อนายมากกว่าฉันแล้ว
- ชอบการแสดงของพ่อผมเหรอ - ชอบมาก แฟนตัวยงเลย
ฉันไม่เหมือนคนอื่นนะ คนอื่นดูละครอะไรก็ได้
ฉันดูละคร ที่นักแสดงคนโปรดเล่นเท่านั้น
พ่อนายผาดโผนคล่องแคล่ว ขยับไปมาเหมือนไม่ต้องออกแรง ยอดมาก
พ่อนายอาจจะอายุ 50 แล้ว
แต่แสดงอย่างกับคนหนุ่มกว่านั้น งดงามเอามาก ๆ
สักวันหนึ่งฉันจะชวนพ่อนายไปเที่ยว
นายก็มาได้นะ มาคุยกันให้สนุก
เชิญเลย
เอาอาหารมา
เข้าใจแล้ว
ลูกชายผมเพิ่งโทรมา
บอกว่าหวังหลี่เฉาเลี้ยงข้าวเย็นบรูซ
ที่โรงแรมคิงเอ็ดเวิร์ด
ฉันกังวลนะ ไอ้เจ้าเล่ห์นั่น เลี้ยงข้าวเย็นบรูซ...
ไม่ใช่เรื่องดีแน่ สงสัยมันจะจัดฉาก
นี่จะบอกว่าหวังหลี่เฉา อาจจะพยายามฆ่าบรูซเหรอ
ไม่น่าใช่ บรูซเป็นศิษย์อาจารย์ยิป
ถ้าเขาฆ่าบรูซ อาจารย์ยิปจะไว้ชีวิตเขาเหรอ
ว่าไปแล้วเราคิดถูก ที่ขอให้บรูซช่วย
แต่ยังไงบรูซก็เป็นแค่เด็ก ยังไม่ถึง 20 ดีเลย
ความเก่งไม่อยู่ที่อายุ
บรูซ ฉันเชิญนายมาที่นี่วันนี้ โดยไม่มีจุดประสงค์แฝงใด ๆ
ฉันแค่ชื่นชมนาย
บอกตามตรง เป็นเกียรติที่นายมาที่นี่นะ
รู้ไหม ฉันนับถือ ผู้มีวิทยายุทธเก่งกล้ามาตลอด
มา ชนแก้วกัน
- มาเร็ว ดื่มสิ - ผมไม่ดื่มครับ
ก็ได้
แล้วนี่เป็นยังไง
ฉันดื่มก่อน
- เติมหน่อย - ฉันรินเอง
เอาละ ผมดื่มแล้ว เริ่มคุยได้เลย
ตกลง...
บรูซ
ฉันชวนนายมาที่นี่... เพื่อขอโทษ
เรื่องอื่นก็เป็นแค่พิธี
ผมให้อภัย
บรูซ ช้าก่อน
นักธุรกิจท้องถิ่นทุกคน...
รู้ว่าฉันเก็บค่าคุ้มครองจากพวกเขา
หลายคนเกลียดฉัน ดูถูกฉัน
บางคนถึงกับแช่งให้ฉันตายเร็ว ๆ
นายอาจเคยได้ยินเรื่องนี้ แต่สิ่งที่พวกนั้นไม่รู้คือ...
ที่จริงฉันทำเพื่อสังคมนะ
บรูซ นั่งก่อน
ฟังนะ บรูซ
ฉันมีลูกน้อง 20 กว่าคน
ทุกคนเคยเข้าคุกมาแล้วสองสามครั้ง
เข้า ๆ ออก ๆ จากคุกทุกสองสามเดือน
เพราะขโมยของหรือมีเรื่องชกต่อย
ฉันรับทุกคนมาดูแล
รู้รึเปล่า
ตั้งแต่ฉันจ้างพวกนั้น ทุกคนก็ทำตัวดี
ไม่มีใครต้องคดีอีก
นายคงได้ยินว่าแม้แต่ผู้กอง
ก็ออกปากชมฉันที่จิตใจดีงาม
แต่คนอื่นไม่รู้ว่ามันยากขนาดไหน
คิดว่าคนพวกนี้คุมง่ายนักเหรอ ไม่ง่ายเลย
ขนาดตำรวจยังเอาไม่อยู่ แต่คน ๆ นี้ทำได้!
ดูนักธุรกิจพวกนั้นสิ หาเงินได้มั่งคั่ง
หาได้เหลือกินเหลือใช้
ช่วยแบ่งปันความร่ำรวย สร้างสังคมให้มั่นคงจะเป็นอะไรไป
ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต
พวกนั้นไม่คิดถึงหัวเรา เราจะหากินได้ยังไง
พูดตรง ๆ นะ จะเป็นยังไง ถ้าฉันไม่เข้ามาช่วย
ละแวกบ้านเราคงเละเป็นโจ๊ก!
ฉันจะยอมได้ยังไง
ยอมไม่ได้หรอก
รู้ไหมฉันคุมพวกนั้นยังไง อย่างแรก ฉันสอนจากตัวอย่าง
สอง ฉันตั้งระบบ กฎข้อบังคับที่เข้มงวดขึ้นมา
รู้รึเปล่า...
ตัวฉันเองก็ติดคุกมาแล้ว ห้าครั้ง
แต่พอมาคิดดูตอนนี้
รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ
ขงจื๊อพูดไว้ว่า "อายุ 50 ข้าก็รู้จักประกาศิตสวรรค์แล้ว"
นี่ฉันเกิน 50 และได้เห็นแสงสว่างแล้ว
ผู้คนไม่ควรดูแลตัวเองเท่านั้น
ต้องดูแลคนอื่นด้วยเช่นกัน
ไม่ว่าคนอื่นจะพูดถึงฉันยังไง จะเรียกฉันว่าโจรหรือฆาตกร
หรือจะสาปแช่งฉัน...
ฉันก็ไม่สน ฉันไม่เถียงหรือตอบโต้
ฉันทำตัวดี ๆ แล้วขอให้ลูกน้องทำอย่างเดียวกัน
คนที่ไม่เชื่อฟังโดนทำโทษ นั่นแหละวิธีของฉัน
ขอถามหน่อยนะ...
แกโกรธบรูซ
แล้วแกไปถล่มโรงละครพ่อเขาทำไม
โรงละครเหรอ ทำไมไม่เห็นรู้เรื่อง
- ไม่รู้เรื่องเหรอ - นายถล่มโรงละครพ่อฉันเหรอ
รู้ไหม ไอ้หนู ตอนแกถล่มโรงละครนั้น
แกไม่ได้ทำร้ายแค่พ่อบรูซ แต่ทำร้ายฉันด้วย
- รู้รึเปล่า - ครับ
รู้เหรอ
ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องลงโทษแกใช่ไหม
ครับ
- ดังกว่านี้! - ครับ!
ดี
พาเพื่อนแกไปโรงพยาบาล
หาหมอที่เก่งที่สุดให้มัน!
เจ็บใจนัก
หัวใจฉันสลายสิ้น
บรูซ
- พ่อครับ - บรูซ เป็นอะไรไป
ไม่เป็นอะไรครับพ่อ
แกกำลังคิดอะไรอยู่
พ่อครับ โรงละครโดนถล่มรึเปล่า
ลูกรู้ได้ยังไง
- พ่อคิดยังไงกับหวังหลี่เฉา - เขาเป็นคนไม่ดี
คอยรังควานชาวบ้านอยู่ตลอด
อ้างว่าเก็บ "ค่าคุ้มครอง"
หลายร้านล้มละลายก็เพราะเขา
- ไม่ว่าจะมองยังไงก็เป็นคนเลว - ผมว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายนะ
หวังหลี่เฉาไม่ใช่คนเลวร้ายเหรอ เขาร้ายที่สุดในฮ่องกงแล้ว
- ทำไมพูดเรื่องหมอนั่นขึ้นมา - ไม่มีอะไรครับ
- เขาขอให้ลูกไปร่วมแก๊งเหรอ - เปล่า
บรูซ ฟังนะ ลูกห้ามทำงานให้หวังหลี่เฉา
ถ้าลูกไปข้องเกี่ยวกับเขา พ่อจะฆ่าตัวตายต่อหน้าลูกเลย
อยากเข้ามาก็เข้ามาสิวะ!
หัวหน้า!
- อาเลียง ขอโทษจริง ๆ นะ - ไม่ครับ ผมไม่โทษหัวหน้าหรอก
ไม่โทษฉัน...
- แต่ฉันก็ยังไม่สบายใจอยู่เลย - หัวหน้า ผมขอโทษด้วยครับ
อาเลียง...
- หัวหน้า - ฉันขอโทษนะ
หัวหน้า ผมยอมตาย เพื่อหัวหน้าได้เลยนะ หัวหน้า!
อย่างที่พวกแกรู้...
ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากลงโทษอาเลียง
อาเลียงเจ็บหัว...
แล้วฉันก็เจ็บใจ
ถ้าพวกแกไม่อยากให้ฉัน ตายก่อนวัยอันควร
ก็อย่าไปก่อเรื่องอะไรอีก
- อาหมิง - ครับผม
ไปที่โรงละคร
เอาจดหมายขอโทษไป เอาเงินหนึ่งพันดอลลาร์ไปด้วย
เอาให้คุณลี ไม่ต้องบอกว่าเป็นเงินชดเชย
บอกว่าฉันจ่ายให้ เอาไปลงทุนการแสดง
แล้วอีกอย่าง...
บอกเขาว่าเราจะยกเลิกค่าคุ้มครอง ของเขาทั้งหมดจากนี้ไป
หัวหน้า เราจะขาดรายได้ไปเยอะเลยนะ
ไม่ต้องห่วง
เราจะชดเชยโดยเก็บจากที่อื่น
- ไปได้ - ครับ
ฟังนะ พวกแก
อย่าทำเกินกว่าเหตุอีก!
ถ้าใครทำ ต้องได้เจอดีแน่
จงให้ความเมตตากับผู้อื่น
เวลามีคนให้อะไร เราก็ต้องให้กลับเป็นสิบเท่า
คุณลี หวังหลี่เฉาส่งลูกน้อง มารอข้างนอก
เข้าใจแล้ว
อาหมิง
- คุณลีครับ - อาหมิง
เราทำผิดไปครับ
ผมมาเพื่อขอโทษแทนคุณหวัง และเพื่อปรับความเข้าใจ
ไม่เห็นต้องลำบาก
หัวหน้าวานให้ผมเอาเงินหนึ่งพันมาให้
เขาอยากให้คุณจัดการแสดง เรื่องร่ำลาที่ถ้ำมืด
ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้คนของเรา ถล่มโรงละครคุณ
คุณหวัง หัวหน้าเรา เขียนจดหมายขอโทษมาให้คุณ
เรื่องผ่านไปแล้ว ไม่เห็นต้องลำบาก
ถ้าหัวหน้าคุณอยากมาดูละครผม ผมจะส่งตั๋วไปให้เองเลย
แต่ผมคงรับเงินไว้ไม่ได้
คุณลี รับไปเถอะน่า
ช่วยบอกลูกชายคุณด้วยว่า อย่ายุ่งกับเจ้าของร้านรายอื่น ๆ
หรือมายุ่มย่ามกับเราอีกได้ไหม
ครับ
คุณหลิน
คุณคือลูกน้องคุณหวังใช่ไหม นั่งก่อนสิ นั่งก่อน
ให้เอาอะไรมาให้กินไหม
คุณหลิน ผมมาขอโทษ
ดีเกินไปแล้ว
คุณหวังบอกว่าอยากชวนคุณไปดูละคร
นักแสดงดัง ลีไห่ฉวนจะแสดงด้วย เราอยากให้คุณไปนะครับ
คุณหวังและคุณลี เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
ผมซาบซึ้งกับความเมตตาของคุณหวัง
เอาละ ตอนกลับไปก็บอกหัวหน้าด้วย
ผมไม่เคยชอบดูละครเลย
คุณหลิน มีอย่างอื่นอีกครับ ผมอยากให้คุณช่วยผมอย่างหนึ่ง
ผมช่วยอะไรได้ล่ะ เป็นแค่เจ้าของโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ เอง
ลูกน้องเราหวังพึ่งคุณ
เหมือนกับที่ต้องพึ่ง เจ้าของร้านคนอื่น ๆ แถวนี้
ถ้ามีเงินสำรองเหลือ ก็ช่วยเราหน่อยนะ
ช่วยพวกคุณเหรอ
มาผิดที่แล้วล่ะ เราไม่ใช่องค์กรการกุศล
แล้วสองถึงสามปีที่ผ่านมา ก็ให้คุณไปเยอะมาก
ผมให้เงินคุณ หนึ่งพันดอลลาร์ทุกเดือน
สรุปหลายปีที่ผ่านมาผมให้คุณไปเท่าไร หลายหมื่นเลยทีเดียว
คุณนี่มันอวดดีนะ
เอาเป็นว่าเราจะทำเหมือนแต่ก่อน
เราทำงานให้ คุณจ่ายเรา แค่นั้นเราก็พอใจแล้ว
จากนี้ไปไม่ต้องก็ได้
จะไม่ยอมจ่ายเหรอ
เดี๋ยวหาคนมาจ่ายให้
บรูซ มานี่หน่อย คุณขอเงินเด็กนี่เหรอ
เมื่อวานฉันลงโทษอาเลียงไป วันนี้คงถึงคราวอาหมิง
คนของเราคอยควบคุมดูแล ร้านค้าในละแวกนี้
เรามาขอเงินหลิน จะได้เอาไปกินไปใช้
ตรวจตราความเรียบร้อย เป็นงานของตำรวจ ไม่เกี่ยวกับพวกนาย
ถูกต้อง
ทุกคนรู้ว่านายทำอะไรอยู่
ถ้าพวกเขาไม่จ่ายเงิน นายก็ส่งลูกน้องมาก่อปัญหา
แต่เรา... จะทำอย่างนั้นไปทำไม
เอาละ จะอธิบายให้ฟังนะ
พวกนาย...
จะต้องหยุดเก็บเงิน จากร้านค้าในถิ่นนี้
กลับไปบอกคุณหวังเสีย
ว่าถ้าเขาไม่เห็นด้วย ไม่ต้องไปคุยกับเถ้าแก่ร้านอื่น
มาตามหาฉันแทน บรูซ ลี
ไปเถอะ
จะไปแล้วเหรอ ไว้เจอกันอีกนะ
สะใจเป็นบ้า
เอาละ จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินนะ อยากกินอะไร
- อะไรก็ได้ครับ - ฉันทำเองเลย
- ครับ - รอก่อนนะ
นั่งสิ
เสี่ยวหมาน ต้องการอะไร
อะไรก็ได้ ตราบใดที่เธอเลิกต่อยตี
หัวหน้า เราจะทำยังไงดี ให้ผมรวบรวมลูกน้องเพิ่มดีไหม
เพื่ออะไร
คิดว่าฉันประสาทเสียเพราะบรูซเหรอ
ไม่ครับ หัวหน้า
- ชนแก้ว! - ชน
- ชนแก้ว! - ชนแก้ว!
วันนี้ตัวแทนร้านในชุมชน มากันพร้อมหน้า
ก่อนอื่น เราต้องขอขอบคุณบรูซ ลี
สอง เราควรตั้งกฎขึ้นมา
จากนี้ไป ห้ามใครจ่ายค่าคุ้มครอง ให้หวังหลี่เฉา
ไม่มีการขูดรีดอีกแล้ว!
เห็นว่าเถ้าแก่บางคนยังกังวลอยู่
เดี๋ยวผมคำนวณให้เอง
บางคนต้องจ่ายหนึ่งพันดอลลาร์ บางคนจ่ายสองพัน
ในละแวกบ้านเรามีนับ 100 ร้าน
แต่ละปีก็เท่าไรแล้ว ประมาณ 200,000 ดอลลาร์ต่อเดือน
ประมาณสองล้านต่อปี เราจ่ายกันมานานเท่าไร
ได้คำนวณบ้างรึเปล่า มากกว่าสิบปีแล้วนะ
ใช่ไหมล่ะ ประมาณ 20 ล้าน!
เราโง่เกิน อ่อนแอเกิน
ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน เรื่องศักดิ์ศรีของเราด้วย
ฉันไม่พูดอะไรมากกว่านั้นแล้ว
ตอนนี้เรามีบรูซ ลี ศิษย์เอกของอาจารย์ยิปคอยช่วยเรา
เราไม่จำเป็นต้องกลัว
ถ้าเรารวมตัวกัน เราจะไปกลัวหวังหลี่เฉาทำไม
มาชนแก้วฉลองให้บรูซ ลี อัศวินขี่ม้าขาวของเรากันเถอะ
ชนแก้วให้ผู้มีบุญคุณกับเรา คุณบรูซ ลี
- มา ๆ - ชนแก้ว
คุณลี ชนแก้ว
ช่วงนี้อ่านหนังสือพิมพ์บ้างไหม
หนังสือพิมพ์จีนว่า
บรูซ ลีเป็นวีรบุรุษของประชาชนชาวจีน
เหมือนหวงเฟยหงเลย
เหมือนอย่างหวงเฟยหง
เขาผดุงความยุติธรรม และปราบอธรรม
บรูซ ถ้าเกิดนายช่วยเราแก้แค้น
เราจะสร้างรูปปั้นหรืออนุสาวรีย์ให้
บนถนนเส้นนี้
- มีใครอยู่ไหม - มาตามหาใครเหรอคะ
ผมอยากเจอคุณลีครับ
- คุณชื่ออะไรคะ - หวังครับ
เชิญเข้ามาเลยค่ะ
ไห่ฉวน มีคนมา
- เขาอยากพบคุณ - ใครเหรอ
หวังหลี่เฉา
หมอนั่นมาบ้านเราทำไม
อย่างนี้...
ปัญหามารังควานถึงหน้าบ้าน
คุณหวัง เชิญนั่งก่อนครับ
- ขอโทษที่รบกวนครับ - เชิญนั่งเลยครับ นั่งก่อน
เชิญครับ
- คุณไม่นั่งแล้วผมจะนั่งได้ยังไง - ขอบคุณครับ
- นี่ครับ ดื่มชาหน่อย - นี่เลย
- บุหรี่ไหม - ผมเลิกแล้ว
นั่งเถอะ คุณสูบก่อนเลย จะบอกอะไรให้นะครับ
เรื่องสองปีก่อนนั้น
ผมไปดูละครคุณที่โรงละครสปริงริเวอร์ เรื่องเลี้ยงนักปราชญ์
- ใช่ไหม - ครับ
ตอนนั้นผมเกิดอยากสูบบุหรี่
ผมอยากออกไปสูบบุหรี่ แต่ไม่อยากพลาดหนัง
อยากสูบแทบตาย
ผมเลยโน้มตัวลง แอบสูบไปสองสามที
แล้วก็มีคนสะกิดไหล่ผม ชี้ไปที่คุณ
บอกว่าคุณเป็นดาราดัง
ผมคิดว่าทุกคนคงให้เกียรติคุณ เลยดับบุหรี่
จากนั้นมาผมไม่สูบบุหรี่อีกเลย
คุณหวัง ชมผมเกินไปแล้ว
ละครเมื่อคืนเรื่องอะไรเหรอครับ
ร่ำลาที่ถ้ำมืดครับ
ละครดีนะนั่น ผมชอบมากเลย
เป็นหนึ่งในการแสดง ที่ยอดที่สุดของคุณ
คุณลี ถ้าคุณเล่นเรื่องนั้นอีก ไม่ว่าจะที่ไหนหรือเมื่อไร
ช่วยบอกผมทีนะ ผมไปดูแน่นอน
ผมจะพาลูกน้องไปปรบมือให้คุณ
เอามา
สินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ
คุณหวัง คุณใจดีเกินไปแล้ว ไม่ต้องหรอกครับ
คุณส่งจดหมายมาขอโทษผม ตอนนี้ยังจะเอาของมาให้อีก
คุณหวัง จากนี้ไปเราจะทำทุกอย่าง
เพื่อส่งค่าคุ้มครองให้คุณ ตามที่คุณเรียกร้อง
นั่งลงสิ
บรูซยังเด็กอยู่ อย่าทำเหมือนเขาเป็นผู้ใหญ่เลย
- เราทุกคนอยากให้ท้องที่นี้สงบสุข - คุณ...
ไม่ต้องเห็นผมเป็นคนอื่นไกล ผมชื่นชมคุณจริง ๆ
ผมชอบบรูซ ลูกชายคุณด้วย
คุณหวัง ชมกันเกินไปแล้ว
แล้วมีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ