คุณส่งจดหมายมาขอโทษผม ตอนนี้ยังจะเอาของมาให้อีก
คุณหวัง จากนี้ไปเราจะทำทุกอย่าง เพื่อส่งค่าคุ้มครองให้คุณ
ตามที่คุณเรียกร้อง
นั่งลงสิ
บรูซยังเป็นแค่เด็ก อย่าทำกับเขาเหมือนเป็นผู้ใหญ่เลย
เราทุกคนอยากให้ท้องที่นี้สงบสุข
ไม่ต้องเห็นผมเป็นคนอื่นไกล ผมชื่นชมคุณจริง ๆ
ผมชอบบรูซ ลูกชายคุณด้วย
คุณหวัง ชมกันเกินไปแล้ว
แล้วมีอะไรให้ผมช่วยเหรอครับ
คุณจะบอกว่าคุณไม่ต้อนรับผมเหรอ
ต้อนรับสิ
คุณลี ผมตั้งใจจะมาหาคุณ
- หรือผมควรแวะมาตั้งนานแล้ว - ไม่ ๆ
คุณหวัง ไม่ว่าคุณจะอยากให้ผมทำอะไร
คุณแค่บอกมา ผมจะทำให้
ดี
อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต
อย่างที่รู้ ผมมีลูกน้องอยู่
พวกเขาทำงานสารพัด ไปทั่วทั้งย่านธุรกิจ
คุ้มครองพื้นที่ รู้นะ รักษากฎระเบียบ
ตอนแรกผมก็ไม่อยากคิดค่าบริการ
แต่พวกเขาล้วนมีครอบครัว
- แล้วก็เป็นคนหาเลี้ยง - ใช่ ๆ
เจ้าของธุรกิจพวกนั้น ให้เงินพวกเขานิด ๆ หน่อย ๆ
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรที่จะเจียดเงิน เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พวกยาจกนี่
แต่บรูซคงไปได้ยิน ใครเขากล่าวหาเรามาผิด ๆ
เพราะเขาอยากจะหยุดคนของผม ไม่ให้ทำมาหากิน
บรูซเข้าไปยุ่ง กับเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ
บรูซ เจ้าเด็กบ้านี่ ไม่ต้องห่วงนะคุณหวัง
ผมจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
คุณลี คุณอย่าตำหนิบรูซมากนักล่ะ
ผมไม่ได้มาบ่นเรื่องเขาให้คุณฟัง
คุณลี ว่าไปแล้วผมอยาก...
พาคุณไปกินอาหารดี ๆ ที่โรงแรมไนท์เพิร์ลมานานแล้ว
จริง ๆ นะ ผมจะจัดงานเลี้ยงคุณ
ผมอยากให้คุณ มานั่งคุยกับผมแบบสบาย ๆ
เราจะฟังเพลงดี ๆ และสนุกกันก็ได้
ว่ายังไง
คุณหวัง คุณให้เกียรติผมจริง ๆ ผมซาบซึ้งนะ
แล้วพบกันนะ
ได้เลย
ของขวัญเล็กน้อย รับไว้เถอะนะ
- แล้วพบกัน - รักษาตัวด้วย
เห็นไหม เขาก่อเรื่องอีกแล้ว
- ไม่เป็นไร พวกนายกลับไปเถอะ - ก็ได้ รักษาตัวด้วย
ครั้งหน้าอย่าดื่มหนักนักล่ะ แล้วเจอกัน
- ลาก่อน - ลาก่อน
หยุดอยู่ตรงนั้นเลย
ไปไหนมา
ฉันถามแก พูดสิ
เจ้าของร้านค้าเลี้ยงข้าวผม
พวกเขาอยากให้ผมเป็น ผู้คุ้มครองของพวกเขา
ผู้คุ้มครองนะ พวกเขาจะสร้างอนุสาวรีย์ให้ผมด้วย
อนุสาวรีย์นะพ่อ อนุสาวรีย์
ผมอยากให้คนฮ่องกง และคนต่างชาติได้รู้จัก...
ว่าบรูซ ลีเป็นใคร
แล้วบรูซ ลี เป็นใครเหรอ เป็นเทวดาผู้คุ้มครองพวกเขาไง
มีอะไรเหรอ
พ่อ มีอะไรรึเปล่า
แกก่อเรื่องทุกวัน
แกอยากฆ่าเราทุกคนเหรอ
พ่อ ผมไม่อยากทำร้ายใครนะ
ผมแค่อยากเป็นเทวดาที่คุ้มครองพวกเขา
พ่อ เราควรสลักอะไรไว้ที่อนุสาวรีย์ ของผมดี จะเขียนว่าอะไรดี
ผมแค่อย่างเด่นกว่าใคร ผมอยากอยู่อย่างภาคภูมิ
ผมไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ พ่อใจดีเกินไป
ผมไม่อยากเป็นอย่างนั้น
จะบอกอะไรให้นะ เห็นนี่ไหม
นี่เป็นของขวัญจากหวังหลี่เฉา
หวังหลี่เฉาเหรอ เขามาทำอะไรที่นี่
หวังหลี่เฉา ไอ้สารเลวนั่น เขาชวนผมไปดื่ม
เขายังดื่มให้คนชั้นต่ำอย่างผมด้วย
หวังหลี่เฉา ๆ
อย่ากลัวเขาเลย ไม่ต้องกลัว
อย่าพูดถึงเขาอีกเลย
เขาเมาไม่ได้สติ ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ
ปีเตอร์ พาน้องขึ้นไปข้างบนไป
โอเค มาเถอะ ไปกัน
ทำอะไรกันตรงนี้ ไปนอนสิ
- ไปเถอะ - ไปที่ห้องแม่กัน
อย่ายุ่งกับเขาเลย
(กาวหนังลา)
แม่
เมื่อวานหวังมาที่นี่ทำไม
เขาว่ายังไงบ้าง
บรูซ
แกเชื่อคนง่ายไปนะ บรูซ
แกรู้ไหมว่าเขาเป็นคนยังไง
เขาอาจดูเป็นสุภาพบุรุษ ยิ้มแย้มอยู่เสมอ
แต่จริง ๆ แล้วเขาโหดเหี้ยม โลภมาก เขาชั่วร้าย
บรูซ แกก็โตแล้ว
แกควรเลิกสร้างปัญหา ให้ครอบครัวของแกได้แล้ว
ทำไมแกถึงอยากคุ้มครองคนไปทั่ว แล้วไอ้อนุสาวรีย์นี่อะไร
ฮ่องกงมีนักสู้มากมาย แต่ไม่มีใครชอบโอ้อวดเหมือนแก
แกทำตัวอย่างนี้ไม่ได้นะ
มีสุภาษิตที่ว่า "นายพรานจะยิงนก
ตัวที่กล้าโผล่หัวออกมา"
"ต้นไม้ที่สูงที่สุด เป็นต้นแรกที่จะโดนฟ้าผ่า"
พ่อกับแม่ก็แก่แล้ว
แกจะให้เราห่วงไปถึงไหน
พ่อพูดไปก็เพื่อตัวลูกเอง ฟังเขาเถอะ
บรูซ
จะไปไหน กลับมาเถอะ เขาไม่ฟังหรอก
หวังหลี่เฉา!
- นายไปข่มขู่พ่อฉันเหรอ - บรูซ
ฉันเคารพลีไห่ฉวนมาก
ฉันไปบ้านนายเพื่อเยี่ยมเขา จะว่าฉันไปข่มขู่เขาได้ยังไง
- เข้าใจผิดแล้ว - เข้าใจผิดเหรอ
นั่นเป็นของแพงมากนะ ฉันหวงมาก ๆ เลย
ถ้าอย่างนั้นก็เก็บไว้ใช้เอง ครอบครัวฉันไม่ต้องการ
หัวหน้า
- ไอ้หมอนี่โอหังเกินไปแล้ว - หัวหน้า เราน่าจะเก็บมันซะ
อดทนไว้เป็นการดี
พวกนายคิดมากเกินไป
ต้องหัดผ่อนคลายบ้าง
โอเค ฉันจะให้พวกนายหยุดหนึ่งอาทิตย์
พาครอบครัวไปพักผ่อน หาอะไรสนุก ๆ ทำ
- กาวนั่นอยู่ไหน - กาวไหน
กาวเออเจียวที่ฉันเอากลับมา
- เออเจียวเหรอ - มันหายไปไหน
ให้ตายสิ มีเรื่องผิดปกติ
หวังหลี่เฉาเอาเงิน และเออเจียวให้เรา
บรูซ คงไปบ้านหวัง เพื่อเอาเงินกับเออเจียวไปคืนแน่
ให้ตายสิ!
ถ้าบรูซช่วยเราไม่ได้แล้ว หวังหลี่เฉาคงกลับมาแน่
อาหลินบอกฉันว่า...
พ่อของนายกังวล ว่าหวังจะแก้แค้นนาย
เขาห้ามนาย ไม่ให้ช่วยเราแล้ว ใช่ไหม
ยังไงฉันก็จะช่วย ฉันบอกแล้วว่าจะจัดการให้
ไม่ต้องกลัวหวังหลี่เฉาหรอก
เขาไม่ได้ใหญ่โตอะไร ลืมเขาเสียเถอะ
- คุณลี - คุณลี...
พ่อ พ่อมาทำอะไรที่นี่
พวกนายไม่อยากจ่ายค่าคุ้มครอง
แต่พวกนายล้วนกลัวหวังหลี่เฉา
พวกนายควรจัดการเรื่องนี้เอง
อย่าลากลูกชายฉันมายุ่งด้วย และอย่าใช้เขาเป็นโล่กำบัง!
- พ่อพูดอย่างนี้ไม่ได้นะ - ทำไมจะไม่ได้
นี่รุ่นเดียวกับพ่อทั้งนั้น
ทำอย่างนี้ไม่ได้นะ
พ่อ ๆ
ผมจัดการเอง พ่ออย่ายุ่งเลย
แกยังจะทำอีกเหรอ ไอ้...
- อย่าทะเลาะกันเลย - พ่อ!
แกรู้ไหม ว่าหวังหลี่เฉาเป็นคนยังไง
เขาเป็นปีศาจที่ฆ่าคนได้ โดยไม่กระพริบตา
ถ้าแกไปยุ่งเรื่องการทำมาหากินของเขา เขาจะฆ่าแกแน่ ๆ
ให้เขาลองดูสิ ผมไม่กลัว
แกไม่กลัวเหรอ
แต่ฉันกลัว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแก
ฉันกับแม่แกจะอยู่ได้ยังไง
คิดถึงครอบครัวแกบ้างสิ!
พวกนายทุกคนต่างก็มีครอบครัว ลองคิดดูสิ
ถ้าพวกนายเป็นฉัน
นายจะปล่อยให้ลูกออกมาสู้แทนนายเหรอ
ฉันจะพาแกกลับบ้าน
ยังไงเสียก็คุยกับบรูซดีกว่า
อย่าให้เขาโยนชีวิตทิ้งไปเฉย ๆ หวังจะทำอะไรก็ได้
แต่บรูซอยากปกป้อง เจ้าของกิจการพวกนั้น
และต่อต้านหวังหลี่เฉา
สองสามวันมานี้ ผมแทบไม่ได้นอน ผมฝันร้ายว่าหวังทำร้ายบรูซ
- ทำไมบรูซถึงได้โง่อย่างนี้นะ - รู้อยู่ว่าหวังหลี่เฉาเป็นยังไง
หลายปีแล้ว
ใครก็ตามที่ต่อต้านเขาต้องตายทุกคน
อาจารย์ให้ผมไปตักเตือน หวังหลี่เฉาเถอะ
เตือนเขาเหรอ จะดูเหมือนว่า เราเป็นฝ่ายผิดรึเปล่า
เราปล่อยให้สำนักหวิงชุน เข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ไม่ได้
พวกเจ้ายังเด็กเกินไป
คนของหวังมีแต่พวกโจรและฆาตกร
ในเรื่องของกังฟูแล้ว
ลูกศิษย์ของเรา จะทำให้คนของหวังดูอ่อนหัดไปเลย
โดนต่อยหมัดเดียวก็สลบแล้ว
ทำไมหวังจะยอมสู้กับเจ้า ในสังเวียนกังฟูด้วย
ไร้สาระน่า
อาจารย์ยิป ไม่ว่าจะยังไง
สัญญากับผมได้ไหม ว่าจะไม่ยอมให้บรูซเอาชีวิตไปทิ้ง
ผมรู้ว่านิสัยบรูซเป็นยังไง เขาดื้ออย่างกับลา
เวลาที่เขาตั้งใจทำอะไรแล้ว เขาไม่ยอมเปลี่ยนใจง่าย ๆ
ฉันรู้เรื่องนั้นดี ได้สิ กลับไปก่อนเถอะ
- ฉันจะคุยกับเขาเอง - ถ้าเขาไม่ฟังคุณ
- ก็ใช้ไม้แข็งเลย - ก็ได้
ผมลาละ อาจารย์บิป
- ฝากด้วยนะ - ได้เลย รักษาตัวด้วย
ทำไมอาจารย์ต้องกลัวหวังหลี่เฉาด้วย เขารู้ว่าบรูซเป็นศิษย์ของอาจารย์
เขาจะกล้าฆ่าบรูซเหรอ
บรูซเป็นศิษย์ของฉัน เพราะอย่างนั้นถึงยังไม่เกิดอะไรขึ้น
ถ้าเป็นคนอื่นละก็
เขาคงถูกฆ่าแล้วโยนให้หมากินไปแล้ว
พรุ่งนี้ฉันจะไปพบหวัง และบอกเขาว่าอย่าทำอะไรโง่ ๆ
ถ้านี่เป็นเรื่องอื่นคงง่ายกว่านี้
แต่นี่เป็นเรื่อง ของการตัดช่องทางทำมาหากินเขา
หวังหลี่เฉาคงไม่ยอมรับ
สัตว์ที่จนตรอกอันตรายที่สุด
- แม่ พ่อ - บรูซ ไปไหนมา
ลูกก็รู้ว่าเวลาที่ลูกกลับบ้านดึก แม่เป็นห่วงแค่ไหน
- เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า - เปล่าครับแม่
อย่าก่อเรื่องอีกเลย
ไม่อย่างนั้นคงมีคนในครอบครัวเรา ต้องตาย เข้าใจไหม
แม่ อย่าทำเป็นตื่นตูมไปหน่อยเลย
พูดอะไร มานี่
ฟังพ่อนะ
ไอ้สารเลวหวังหลี่เฉา จะกำจัดเราคนไหนก็ได้
- เขาไม่กล้าหรอก - ทำไมล่ะ
เขาเป็นปีศาจที่ยังชีพด้วยการฆ่าคน
เขาทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
ถ้าเขากล้าแตะเราแม้แต่ปลายเล็บ
ผมจะฆ่ามันให้หมด
บรูซ
ถ้าแกฆ่าพวกนั้นหมด แกต้องชดใช้ด้วยชีวิตแกแน่ ๆ
อาจารย์ ถึงเวลาพักแล้ว
เด็กคนนี้ทำฉันเป็นห่วงจริง ๆ
ทำไมเขาต้องไปยุ่ง กับหวังหลี่เฉาด้วย
หมายความว่า...
จงเหลียง มีทางอื่นไหม
ทางเดียวคือเจ้าต้องไปหาบรูซ ตอนเช้าวันพรุ่งนี้
บอกเขาให้ระวัง
บอกเขาว่าเขาทำได้แค่ไปเรียน มาที่สำนัก หรืออยู่บ้าน
ห้ามไปที่อื่นเด็ดขาด ห้ามเขาติดต่อใคร
นอกจากนี้ ยังต้องส่งคนไป อารักขาเขาสองถึงสามคน
ห้ามเขาก่อเรื่อง
ที่อาจารย์ห่วงก็คือ...
บรูซตัดหนทางหารายได้ของหวัง
หวังต้องฆ่าเขาแน่ ๆ
คนของหวังฆ่าคนไปมากมาย
ผมเข้าใจ ไม่ต้องห่วงนะ อาจารย์
พรุ่งนี้ผมจะจัดการทุกอย่าง ดึกแล้ว อาจารย์ไปนอนเถอะ
- ตามฉันมาทำไม - เปล่านะ
- อาจารย์ - อาเหลียง
เก็บกวาดบ้านให้สะอาดไม่ได้เหรอ
อยู่อย่างนี้ได้ยังไง
หัวหน้า นั่งก่อนสิ
นายอายุมากแล้ว น่าจะแต่งงานได้แล้วนะ
ไม่ละ หัวหน้า ผมชอบอยู่เป็นโสด
แต่ขงจื๊อไม่ได้กล่าวไว้
ว่าสิ่งที่อกตัญญูที่สุดที่ลูกผู้ชาย จะทำได้คือการไม่มีลูกหลาน
รู้ใช่ไหมว่านั่นหมายความว่ายังไง
ฉันจะให้คนอกตัญญูมีอำนาจได้ยังไง
ก็ได้ครับ หัวหน้า ผมจะแต่งเมียก็ได้
เมีย ฉันช่วยนายหาผู้หญิงได้
ถ้าฉันเจอคนที่เหมาะกับนาย แล้วจะบอกนะ
ขอบคุณครับ หัวหน้า
- แผลเป็นยังไงบ้าง - ไม่เป็นไรครับ
บรูซหาเรื่องพวกนี้มาให้เรา
หัวหน้า เขาสร้างปัญหาให้คุณมากมาย
เขาคิดว่าตัวเองวิเศษ
ถ้าบรูซไม่ชอบใคร...
ก็เป็นพวกแกนี่ล่ะ
- เขาอยากตัดทางทำมาหากินของแก! - ถูกต้อง!
แล้วแกจะทำยังไง
อะไรก็ได้ที่หัวหน้าอยากให้ทำ ผมจะทำ ผมจะเชื่อฟัง
คนจริงต้องมีจุดยืน
คนจริงยอมตายดีกว่าขายหน้า
ผมเข้าใจครับ หัวหน้า
ผมจะฆ่ามัน เพื่อเป็นการล้างแค้น!
- นายจะทำเพื่อฉันเหรอ - เพื่อเราทุกคน
นายจะจัดการกับบรูซยังไง ฉันอยากรู้ว่านายพัฒนาขึ้นไหม
ผมจะยิงเขา
- ทำไมล่ะ - ใช้มีดแล้วเอาชนะเขาไม่ได้
- ต่อให้ผมมีกองหนุนก็เถอะ - ปืนไม่เสียงดังไปเหรอ
อาเหลียง ดูซะ
มอเตอร์ไซค์นั่นเป็นของนาย
ฉันก็อยากจะรู้ว่ากระดูกของบรูซ จะทนแรงมอเตอร์ไซค์ได้ไหม
หัวหน้า ผมเข้าใจแล้ว
อย่างนั้นเหรอ
ดี นายรู้จักคิดขึ้นนะ
มันจะเป็นอุบัติเหตุบนท้องถนน ที่น่าเศร้า ใช่ไหม
คอยดูแล้วกัน หัวหน้า
ผมจะเอาให้แน่ใจ ว่าบรูซตายใต้ล้อมอเตอร์ไซค์ผม
ฉันจะไปเอาหมวกกันน็อคมาให้
นายต้องระวังนะ
- อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บล่ะ - หัวหน้า...
ไม่ต้องห่วงผม ผมจะระวังตัว
ฉันพูดให้เด็กนั่นเข้าใจไม่ได้เลย
และเขาก็ไม่ฟังคุณเหมือนกัน
ผมก็คิดอย่างนั้น
ถ้าฟังคำแนะนำก็ไม่ใช่บรูซสิ
ลูกคนนี้ พอตัดสินใจอะไรแล้ว ใครก็เปลี่ยนความคิดเขาไม่ได้
เราจะทำอะไรได้
ผมคิดว่า...
เราควรหาทางให้เขาไปจากฮ่องกง
- ไปจากฮ่องกงเหรอ - ใช่
- แล้วไปไหนล่ะ - ใจเย็นก่อน ผมยังคิดอยู่
เก็บข้าวของไม่ได้เหรอ จริง ๆ เลย...
แม่
ตื่นได้แล้ว บรูซ เราต้องคุยกัน
ตื่นได้แล้ว
- นี่ นั่งลงสิ - นั่งสิ แม่
แกอยากไปอเมริกามานานแล้ว ใช่ไหม
แกเกิดที่ซานฟรานซิสโก เรายังมีสูติบัตรของแกอยู่
ถ้าแกจะย้ายไปที่นั่นก็ไม่ยาก ซานฟรานซิสโกเป็นเมืองที่น่าอยู่
เมื่อคืนเรานอนไม่หลับเลย
เราคุยกันแล้ว เราจะส่งลูก ไปอยู่ซานฟรานซิสโก
ไม่ใช่ตอนนี้ ผมต้องจัดการ เรื่องทางนี้ให้เสร็จก่อน
ถ้าผมไปตอนนี้ หวังหลี่เฉาคงคิดว่าผมกลัวเขา
- คนจะคิดว่าผมขี้ขลาด - เงียบนะ!
แกยอมถูกหวังหลี่เฉาฆ่าตาย ดีกว่าไปอเมริการึยังไง
ผมไม่กลัว ผมไม่คิดว่าเขาจะฆ่าผม
ปล่อยให้เขาคิดดูแล้วกัน ลงไปข้างล่างกันเถอะ
ไปกัน
บรูซ นายรู้ไหมว่าทำไม ฉันถึงมาหาแต่เช้า
เมื่อวานพ่อนายไปหาอาจารย์
บอกว่านายทำงานเป็นคนคุ้มครอง ให้พวกนักธุรกิจ
เพื่อช่วยพวกนั้นต่อต้านหวังหลี่เฉา
ได้ข่าวแล้วเหรอ
ฉันไม่ได้เป็นคนคุ้มครองใคร ฉันไม่ได้รับเงินใคร
ฉันแค่เกลียดหวังหลี่เฉา
เขาทำพ่อฉันอับอายเพื่อเอาคืนฉัน
เขาไปก่อกวนร้านที่แฟนฉันทำงานอยู่ และของพ่อแม่อาหลิน
- ฉันเลยต้องช่วย - อาจารย์ส่งฉันมา
เขาอยากให้ฉันบอกนายว่า นายกำลังตกอยู่ในอันตราย
นอกจากโรงเรียน บ้าน และสำนักแล้ว ห้ามไปไหนทั้งนั้น
ห้ามไปที่อื่นเด็ดขาด ห้ามติดต่อใคร
ห้ามไปยุ่งเรื่องของคนอื่น
อาจารย์ยังขอให้ฉัน หาคนมาคุ้มครองนายด้วย
ทำไมอาจารย์ถึงทำอย่างนี้ เขากลัวหวังหลี่เฉาเหมือนกันเหรอ
จริง ๆ นะ บอกเขาว่าฉันไม่กลัว ไม่ต้องห่วงฉัน
บรูซ ฉันเกรงว่านาย จะรบกวนการทำมาหากินของหวัง
เขาอาจจะพยายามกำจัดนาย
- มีคนตายเพราะหวังมากมาย - ฉันไม่กลัว
- อาจารย์ - คุยกับรุ่นพี่รึยัง
คุยแล้วครับ อาจารย์ แต่ทำไมผมต้องกลัวหวังด้วย
มีแค่เยลโลว์ แบรท ที่ทำงานให้เขา ผมคิดว่าผมจะสู้กับลูกน้องของเขา
หวังหลี่เฉาไร้นํ้ายา
เขารังแกคนอ่อนแอ และกลัวคนที่แข็งแรง
พูดจบรึยัง
อาจารย์ ผมคิดว่าหวังหลี่เฉากลัวผม
ตั้งแต่ผมอัดพวกเขาให้คุณฉิน เวลาที่คนของหวังเห็นผม...
พวกนั้นก็ก้มหัวให้ผมทุกคน
รุ่นพี่พูดกับเจ้าแล้ว เจ้าคงจะไม่ยอมฟังอาจารย์สินะ
ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากฟัง ผมแค่ไม่คิดว่ามีความจำเป็นอะไร
ที่รุ่นพี่ต้องมาคุ้มครองผม ถ้าพวกมันเห็นเข้า
จะพลอยคิดว่าสำนักหวิงชุนของเรา มีแต่คนขี้ขลาด
หมายความว่ายังไงเจ้าก็จะเป็น คนคุ้มครองให้พวกนักธุรกิจสินะ
ผมไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ พวกเขาแต่งตั้งให้ผมเป็นเอง
ผมอยากทำให้สำนักหวิงชุนมีชื่อเสียง
ผมจำได้ว่าอาจารย์สอนให้ผมจริงใจ และยุติธรรมเสมอ
ดูเหมือนเจ้าจะไม่อยาก ฟังอาจารย์อีกแล้ว
ไม่จริงนะ ผมแค่รู้สึกว่าอาจารย์ แค่ล้าสมัยไปนิดหน่อย
- ไม่เป็นไร - มาเร็ว โจมตี
อาจารย์จะสอนเทคนิคผมเหรอ ได้เลย
เร็วเข้า! โจมตี!
ผมไม่ได้ก้าวหน้าเท่าไร เอาเลย อาจารย์ ผมพร้อมแล้ว
- เร็วเข้า โจมตีสิ! - ได้เลย ผมพร้อมแล้ว
- ต่อเลย - อาจารย์ เก่งมากเลย
ผมรอคอยจะเรียนท่านี้มานานแล้ว
ลุกขึ้น!
- บรูซ - ขาฉัน...
เป็นอะไรไป
อาจารย์
คลายจุดให้เขาเดี๋ยวนี้
- ไม่อย่างนั้น เขาจะพิการ - อาจารย์แค่อยากให้เขารู้จักกลัว
เขาเพิ่งฝึกกังฟูมาได้ไม่กี่ปี แต่เขาคิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษ
คิดว่าหวังหลี่เฉาเป็นใครเหรอ
เจ้าคิดว่าชื่อเสียงของอาจารย์ ทำให้เจ้าไปกร่างที่ไหนก็ได้เหรอ
ถ้าทำอย่างนี้ต่อไปเจ้าจะถูกฆ่า เจ้าจะทำให้ครอบครัวตัวเองเดือดร้อน
และนำความหายนะ มาสู่สำนักหวิงชุน
เจ้าพยายามจะทำอะไร เจ้าจะฟังใครบ้างไหม
อาจารย์ทำให้เจ้าพิการเสียตอนนี้ ดีกว่าปล่อยให้เจ้าทำอย่างนี้
อาจารย์ ทำกับบรูซอย่างนี้ไม่ได้นะ อาจารย์ไม่รู้นิสัยเขา
เขาไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องนะ
เงียบนะ! เขายังก่อเรื่องไม่พออีกเหรอ
ขนาดในเวลาอย่างนี้ เจ้ายังเข้าข้างเขา
อาจารย์ อย่าโทษรุ่นพี่เลย
ผมผิดเอง
อาจารย์ไม่น่ารับเจ้าเป็นศิษย์เลย เจ้าอวดดีเกินไป
เจ้าไม่ได้อยากฝึกกังฟู เจ้าแค่อยากฝึกวิธีต่อยตี
เจ้าจะได้ออกไปมีเรื่องกับเขา เหมือนพวกนักเลง
อาจารย์ ผมไม่อยากโกหกนะ
ผมมาเรียนกังฟูไว้ต่อสู้จริง ๆ
อาจารย์เป็นยอดฝีมือ ไม่มีใครกล้าหาเรื่องอาจารย์
ผมก็แค่ลูกของนักแสดง ผมโดนคนแกล้งมาตั้งแต่เล็ก
นั่นคือเหตุผล ที่ผมอยากเรียนกับอาจารย์
อาจารย์เข้าใจเจ้าไม่ผิดสินะ
เจ้าเรียนกังฟู เพื่อไว้รังแกคนอื่นเหรอ
ผมไม่อยากโกหกอาจารย์
นั่นคือจุดประสงค์ของผม เมื่อครั้งแรกที่ผมมาที่นี่
รู้อะไรไหม
ถ้าคนจีนรังแกผม ผมคงรับมือได้
แต่พ่อผมทุ่มเทเงินเกือบทั้งหมด เพื่อส่งผมเรียนโรงเรียนเอกชน
แต่ผมกลับถูกรังแก ถูกซ้อมทุกวัน
พวกนั้นดูถูกผม เรียกผมว่า "ไอ้ผิวเหลือง"
ผมเคยเล่นหนังมาสองสามเรื่อง พวกนั้นเลยเรียกผมว่าตัวตลก
ผมเรียนเต้นลีลาศและชนะการแข่งขัน แต่พวกนั้นอัดผมที่ถนนตลาดปลา
พวกมันพังจักรยานบีเอสเอที่ผมรัก
พวกนั้นบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์ ขี่จักรยานที่ทำในอังกฤษ
ผมทนไม่ได้...
รู้ไหมว่าพวกนั้นมีฉายาให้ผม
พวกนั้นเรียกผมว่า ไอ้ลูกหมาผิวเหลือง
ผมแค่อยากให้พวกเขาเห็น ว่าผมเอาชนะพวกเขาได้
ผมสู้กับพวกเขาและก็ชนะ
พวกนั้นยอมสงบศึก และอยากเป็นเพื่อนกับผม
นั่นคือการต่อสู้เหรอ ไม่ใช่เลย ผมทำให้คนจีนภูมิใจ
อาจารย์ อย่าทำให้ผมพิการเลย อย่าทำกับผมอย่างนี้เลยนะ
ถึงสิ่งที่เจ้าพูดจะมีเหตุผล
แต่ทำไมถึงทำอย่างนี้ ทำไมต้องก่อเรื่องในสังคม...
และขัดขวางพวกอาชญากรใต้ดิน ทำไมถึงต้องแกว่งเท้าหาเสี้ยน
อาจารย์ ถ้าคนที่ฝึกการต่อสู้ ไม่สามารถปกป้องคนอ่อนแอจากโจรได้
หรือใช้ความสามารถเพื่อสิ่งที่ดี แล้วจะเรียนกังฟูไปทำไม
อาจารย์สอนให้ทำลายความชั่วร้าย และผดุงคุณธรรม
หวังหลี่เฉาใช้คนที่ฝึก ศิลปะการต่อสู้
เพื่อรังแกและรีดไถ ค่าคุ้มครองจากผู้คน
พวกนักธุรกิจทำธุรกิจไม่ได้
หลายคนถูกฆ่า โรงละครของพ่อผมถูกทำลาย
ถึงจะไม่รู้กังฟู ผมก็คงจะพยายามช่วย
อาจารย์ ผมไม่ได้หาเรื่องนะ ผมไม่ได้อยากสู้
แต่เวลาที่ผมเผชิญหน้า กับปีศาจพวกนี้
ผมก็ต้องสู้เพื่อความยุติธรรม ผมคิดอย่างนี้มันผิดเหรอ
อย่าทำกับผมอย่างนี้เลย
แค่เพราะเจ้ารู้สึกว่าถูกล่วงละเมิด ไม่ได้หมายความว่าเป็นหน้าที่ของเจ้า
ผมไม่ได้รู้สึกว่าล่วงละเมิด
ถามคนจีนคนอื่นดูสิ จะได้เห็นว่าพวกเขาถูกรังแกยังไง
ไปที่ร้านที่คนจีนเป็นเจ้าของ จะได้เห็นว่าพวกเขาลำบากแค่ไหน
อาจารย์ เขาว่ากันว่า ถ้ามีอาจารย์คอยสั่งสอน
ผมจะเป็นคนที่มีคุณธรรมได้
อาจารย์เป็นคนที่มีชื่อเสียง ไม่ใช่ผม
ถ้าไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะ ผมคงไม่มีทางชนะฝรั่งคนนั้นได้
ถ้าไม่มีอาจารย์คอยสอน ผมก็ไม่มีค่าอะไรเลย
อาจารย์ อย่าโทษผมเลยนะ
แต่เจ้าก็รู้อยู่แล้ว ว่าลูกศิษย์สำนักหวิงชุน
ห้ามทำงานเป็นผู้อารักขา
ผมไม่ได้เป็นผู้อารักขา ผมไม่ได้เงินจากเรื่องนี้สักแดงเดียว
อาจารย์
ถ้าผมรับเงินไว้
และทำให้สำนักหวิงชุนต้องเสื่อมเสีย
อาจารย์จะลงโทษผมก็ได้ แต่ผมไม่ได้ทำ
อาจารย์ เราต่างรู้เรื่องนี้ เรารับรองได้
บรูซไม่ได้รับเงินจากพวกนักธุรกิจ
ผมได้ยินคนที่ถนนการค้า และถนนตลาดปลา
พูดถึงสำนักหวิงชุนของเรา
พวกนั้นสรรเสริญเรานะอาจารย์
อาจารย์ ๆ
บรูซทำให้เราภูมิใจ
อาจารย์ เราต่างรู้ ว่าอาจารย์เป็นห่วงบรูซ
เมื่อคืนอาจารย์นอนไม่ค่อยหลับ
อาจารย์ขอให้เราคุ้มครองบรูซ ทั้งตอนกลางวันและกลางคืน
บรูซเป็นคนซื่อตรงไปตรงมา เขาทำให้อาจารย์ไม่พอใจเพราะพูดโง่ ๆ
จริง ๆ แล้วทั้งหนังสือพิมพ์ และคนทั่วไป
สรรเสริญสำนักหวิงชุน
พวกเขาสรรเสริญคำสอนของอาจารย์
ผมรู้ว่าอาจารย์อยากสอนบรูซ ให้รู้บทเรียน
และเป็นเยี่ยงอย่างให้พี่น้องคนอื่น อาจารย์ถึงทำอย่างนี้
แต่อาจารย์ครับ อย่าทำให้บรูซพิการเลยนะ
อาจารย์ เราอยากเรียนวิธีคลายจุด
อาจารย์ก็เห็นว่าบรูซกำลังทรมาน
จะสั่งสอนเขาก็ได้
แต่อาจารย์ทนเห็นเขาเจ็บปวด อย่างนี้ได้ยังไง
ฉันโกรธเขามาก ไม่เห็นเหรอ
อาจารย์ ๆ ๆ
อาจารย์
- บรูซ - บรูซ หายรึยัง
- หายแล้วใช่ไหม - หายแล้วนะ
บรูซ ยังเจ็บอยู่เหรอ
เจ็บตัวฉันทนได้ แต่ฉันไม่สบายใจ
อย่ากังวลเลย อาจารย์โมโหมาก
ฉันอยู่กับเขามาหลายปี
แต่ไม่เคยเห็นเขาโกรธใครขนาดนี้
เขาไม่น่าโกรธขนาดนั้น
นายก็ซื่อเกินไป
ตั้งแต่นายมาที่นี่ นายก็หาเรื่อง ให้อาจารย์เป็นห่วงมากมาย
ทีแรกนายก็บุกไปที่สำนักหวังหยุนเชง
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่มันผิดธรรมเนียมกังฟู
แล้วนายก็มีเรื่องชกต่อยอยู่เรื่อย นั่นทำให้อาจารย์ขายหน้า
ถ้าฉันทำให้อาจารย์ไม่พอใจ ก็คงเป็นตอนที่ฉันสู้กับเดวิด คาเฟล
ฉันไม่ฟังคำสั่งของเขา
ฉันคิดว่าอาจารย์เลิกสนใจฉัน หลังจากที่ฉันชนะคาเฟล
ดูนี่สิ
หนังสือพิมพ์นี่ก็ไม่ได้ช่วยเลย พวกเขาคิดกันไปต่าง ๆ นานา
บางคนเรียกนายว่าวีรบุรุษตัวจริง
บางคนว่าอาจารย์ สอนวิชามวยแปลก ๆ ให้นาย
ถึงขนาดเรียกว่าเป็นคาถาอาคมด้วยซ้ำ มีข่าวลือมากมาย
แต่ว่าบรูซ ฉันรู้ว่า...
อาจารย์ดีใจมาก ตอนที่นายเอาชนะเดวิด คาเฟลด์ได้
อาจารย์แค่อายนิดหน่อย
เพราะนายไม่ฟังคำสั่งของเขา ตอนที่สู้กับคาเฟลด์
คืนนั้นคุณหลินพยายาม จะเลี้ยงข้าวอาจารย์ และอาจารย์จ้าว
แต่อาจารย์ไม่ยอมไป
ฉันได้ยินอาจารย์คุยกับอาจารย์จ้าว อาจารย์รู้สึกเสียหน้า
ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
ในฐานะนักต่อสู้ป้องกันตัว เราทนอะไรก็ได้
แต่เรื่องอย่างนี้มันน่าหน้าขายหน้า
ถ้านายทำตามที่เขาบอก ตอนที่สู้กับคาเฟลด์
อาจารย์จะไม่ว่าอะไรเลย ต่อให้นายแพ้ก็ตาม
แต่นายไม่เตือนเขาด้วยซ้ำ
พอนายเข้าไปในสังเวียน นายก็สู้ตามแบบของนาย
อาจารย์รู้สึกขายหน้า
ถ้าฉันบอกเขาว่าฉันอยากจะต่อยเดวิด ทันทีที่เข้าไปในสังเวียน
เขาคงไม่เห็นด้วย
พี่กับอาจารย์อยากให้ฉันถูกอัด
แต่คุณสมิทบอกให้ฉันโจมตี และป้องกันตัว
ฉันควรจะฟังใครล่ะ
ฉันเข้าใจ แต่นายดันเข้าไปยุ่ง กับอันธพาลพวกนั้น
นายไม่ยอมรับผิด อาจารย์ก็เลยโมโห
รุ่นพี่ วันนี้ฉันซาบซึ้งน้ำใจ ของพี่มาก
ด้วยความยินดี
ฉันเองก็รู้สึกเหมือนอาจารย์ ฉันเป็นห่วงนาย
ลุกขึ้น ขยับสักหน่อย
หายใจลึก ๆ และเดินลมปราณ
นายจะไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้ระวังไว้นะ อย่าไปไหน
อย่าไปมีเรื่องกับลูกน้องของหวังอีก เข้าใจไหม