ฉันมีแฟนอยู่ฮ่องกงเหมือนกัน
ฉันไม่สนใจหรอก มันไม่สำคัญ ขอแค่นายรักฉันก็พอ
ขอให้ฉันพูดให้จบก่อน
สองสามวันที่แล้ว ฉันได้รับจดหมายจากเธอ
เธออยากให้ฉันกลับฮ่องกง แต่งงานกับเธอ
แต่ฉันปฏิเสธ
รู้ไหมว่าทำไม
เพราะเธอไม่เข้าใจฉัน แล้วเธอก็ไม่ชอบกังฟูด้วย
เธอเห็นว่าการที่ฉันชอบกังฟูเป็นภาระ
เธอคิดว่ามันเสียแรงเปล่า
เธอว่ากังฟูมีแต่จะสร้างปัญหา
- แล้วมันไม่จริงเหรอ - เธอก็คิดอย่างนั้นสินะ
สงสัยความสัมพันธ์ของเรา จะเป็นเรื่องเข้าใจผิด
อะไรนะ
อัลลูโย ฉันขอบอกไว้นะ
ฉันไม่เปลี่ยนเป้าหมายแน่นอน
ถ้าเธอไม่ยอมเปลี่ยนใจ
เราคงต้องจบกัน
บรูซ นี่รู้ตัวไหม ว่านายทำร้ายฉันอยู่
เธอก็ทำร้ายฉันเหมือนกัน
เธอเข้าใจไหม ว่าอะไรมีค่าที่สุดสำหรับผู้ชาย
เข้าใจหรือเปล่า
ศักดิ์ศรี
- แล้วตอนนี้ชีวิตนายมีศักดิ์ศรีเหรอ - นี่มันแค่ชั่วคราว
ฉันจะทำให้มันดีขึ้น
เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย แม้แต่นอนข้างถนนฉันก็ทำได้
บรูซ นายจะต้องชดใช้ กับความคิดอ่อนหัดของนาย
จะให้ฉันชดใช้ด้วยอะไรก็ยอม
บรูซ แล้วนายจะเสียใจ
ไม่มีวัน
บรูซ นายอยากสู้ไปตลอดชีวิตเหรอ
อยากแต่งงานกับกังฟูเหรอ กลับมานะ!
อย่าทิ้งฉันนะ กลับมา
(ลาก่อนซีแอตเทิล)
อยากแต่งงานกับกังฟูเหรอ กลับมานะ
(แต่งงานกับกังฟูไปเถอะ)
สวัสดี
ขอโทษครับ
- ผมรบกวนคุณหรือเปล่า - เปล่าค่ะ
ฉันแค่นึกถึงภาพวาด มันสวยมาก
ภาพวาดอะไรเหรอ
ภาพนักเต้นชาวตะวันตก เบื้องหน้ามหาสมุทรสีคราม
ท่าทางสง่างามของเขา เผยให้เห็นความลึกลับบางอย่าง
คุณมีจิตนาการบรรเจิดดีนะ
ถ้าเดาไม่ผิด คุณคงเรียนเอกวรรณคดี
เปล่าค่ะ ไม่ใช่แค่เอกวรรณคดีนะคะ ที่มีจินตนาการบรรเจิด
- ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ - ได้สิ
เมื่อครู่คุณทำอะไรอยู่เหรอ มันดูเหมือนท่าเต้นรำของผู้ชาย
เต้นรำเหรอ จะบรรยายแบบนั้นก็ได้
- คำถามฉันโง่ไหม - ผมว่ามันเป็นปรัชญามากกว่า
การเต้นเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง กังฟูก็เป็นศิลปะการต่อสู้อย่างหนึ่ง
โดยพื้นฐานแล้ว ทั้งคู่มีหลายอย่างคล้ายคลึงกัน
ผมชอบคิดว่ากังฟูเป็นศิลปะ
กังฟูจีน
ผมว่ามันเป็นการเต้นแบบพิเศษ สำหรับคนจีน
และมีประวัติยาวนานที่สุดด้วย
น่าสนใจจังเลย แต่คุณนี่ความจำไม่ดีเลยนะ
ความจำเหรอ
คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอ
- อะไรครับ - ฉันชื่อลินดา เอเมอรี
ลินดา เอเมอรี
ยินดีที่ได้รู้จักครับ
นี่คุณจำไม่ได้เหรอ ว่าเคยสอนวิชาไทชิให้เราที่โรงเรียน
กังฟูเป็นการชกมวยรูปแบบหนึ่ง
อีกทั้งยังเป็นการปะทะกัน ของหยินและหยาง
ช่วยยกตัวอย่างได้ไหมคะ
- คุณคือลินดา - ใช่
- ขอโทษที - ไม่เป็นไร
อ้อใช่ ฉันลืมบอกไป บรูซ ลี...
ตอนนี้ฉันเป็นนักเรียนแพทย์ปีหนึ่ง ที่มหาวิทยาลัยวอชิงตันแล้วนะ
- เราเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันแล้วนะ - ใช่
ขอโทษจริงๆ นะ ที่ตอนแรกจำเธอไม่ได้
สงสัยรูปร่างหน้าตาฉัน จะไม่ได้น่าจดจำมากเท่าไร
ไม่จริงเลย คุณน่าจดจำมากนะ
- ไปก่อนนะ - บาย
หนึ่ง สอง สาม !
- อีกครั้ง - หนึ่ง สอง สาม !
ดูท่าย่อเข่าด้วย
ยืดแขนออกไป หนึ่ง สอง สาม
- หนึ่ง สอง สาม - อีกครั้ง
- หนึ่ง สอง สาม - อยากเรียนชกมวยด้วยจัง
เรียนสิ เธอจะได้เป็นน้องสาวฉัน
หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง สอง สาม !
- สวัสดีนักปรัชญา - สวัสดี ลินดา
ทำไมถึงมีแต่ผู้ชายล่ะ
ขอโทษด้วย การเต้นแบบจีนที่ฉันสอนนี้ มีแต่ผู้ชายที่สนใจ
- ให้ฉันเรียนด้วยได้ไหม - ได้สิ
แต่เธอคงอยู่ได้ไม่เกินสามวัน
- ยังไม่รู้เสียหน่อย - โอเค เชิญเลย
- ทุกคนหันมาทางนี้ - ตามฉันมา
- ว่าไง - ทรงตัวให้ดี
หนึ่ง สอง สาม !
- หนึ่ง สอง สาม ! - หนึ่ง สอง สาม !
ดี ทำได้ดีมาก
หนึ่ง สอง สาม !
อาจารย์ยามาโมโต เอาหุ่นวางที่นี่นะครับ
มา... วางลง
เราคุยกันได้ คุณอามาดะ
ยังไงเสีย พวกเราก็ทำงานด้วยกันมาตั้งหลายปี
ไม่มีอะไรที่เราคุยกันไม่ได้
หวังว่านายคงเข้าใจฉัน
ช่วยส่งข้อความ ให้อาจารย์ยามาโมโตด้วย
บรูซ ลีอยากแข่งกับเขา
ไม่มีอะไรอื่น
ศิลปะการต่อสู้ ต้องอาศัยการแลกเปลี่ยนทักษะ
มันเป็นความท้าทายของเรา
ถ้าเราคิดว่ามันเป็นการต่อสู้ ระหว่างผู้แพ้กับผู้ชนะ
ก็คงจะผิดจากแนวความคิดหลัก ของศิลปะการต่อสู้
ไม่ต้องมาบอกฉัน ฉันเป็นแค่ครูสอนศิลปะการต่อสู้
แต่ถ้าพูดถึงทักษะการพูด ของฉันดีกว่านายแน่นอน
แต่ตอนนี้เราต้องล้างความอับอาย ที่นายก่อไว้เสียก่อน
คิมูระ ไปบอกอาจารย์คนจีนของนายด้วย
เราจะทำให้เขาเสียชื่อเสียง ในซีแอตเทิลและทั้งอเมริกา
ลงนรกไปเสีย
ก็จริง ฉันเรียนจากอาจารย์ชาวจีน
ที่ฉันเรียนคือกังฟูจีน ศิลปะการต่อสู้แบบดั้งเดิม
ฉันไม่อยากเห็น การต่อสู้ที่ไม่จำเป็นเพราะเรื่องนี้
นายไม่ต้องมาอธิบายหรอก ไปบอกให้เขาเตรียมตัวไว้เถอะ
- คิมูระอีกแล้วหรือ - ครับ
เขาโทรมาตั้งหลายครั้ง เขาอยากคุยกับพวกเรา
คงกลัวหมัดของฉันล่ะสิ
เขากลัวว่าหมัดของคุณ จะทำให้อาจารย์เขาพิการ
เราคงต้องรีบหาทาง เรียกความสนใจจากทุกคน
เราจะกำราบบรูซ ลีให้ได้
จะยอมให้ไอ้หนุ่มจีนขี้คุย มาทำจองหองไม่ได้อีกแล้ว
มันต้องไม่มีที่ยืนในอเมริกา
ครับ ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะหาจังหวะเหมาะๆ ให้
- ดี ช่วยยกหุ่นเหล็กขึ้นตั้งหน่อย - ครับ
หนักนะนี่
ออกแรงหน่อย
หนึ่ง สอง หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง
สอง
หนึ่ง สอง สาม
จำไว้ว่าเป้าหมายของกังฟู ไม่ใช่แค่การทำให้ไม้หรือหินแตก
และไม่ใช่การต่อสู้หรือการโอ้อวด
สิ่งที่เราคำนึงคืออิทธิพลต่อความคิด และวิถีชีวิตของเรา
ท่านนักปรัชญา
นี่พูดเรื่องปรัชญาหรือกังฟูอยู่
นั่นสิ
ลืมแล้วหรือว่าการสอนกังฟูของผม มีสอดแทรกปรัชญาด้วย
ท่าทางการเรียนกังฟูจีน จะต้องใช้สมองมากกว่าร่างกายนะ
ถ้าเกิดฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา ก็จะเข้าใจกังฟูอย่างแท้จริง
วันนี้พอแค่นี้
ไปดูแลกระเพาะตัวเองได้แล้ว
เยี่ยมเลย เวลาอาหารแล้ว
บรูซ ลี วันนี้เราจะไปไหนกันเหรอ
จะพาไปร้านอาหารกวางตุ้ง
เยี่ยม !
- เตรียมตัว - ไปกันเถอะ
- ไปกัน - ลินดา คืนนี้บรูซจะพาเราไป
กินอาหารบ้านเกิดเขา
ไปด้วยกันเถอะนะ
- ไปเถอะ - ไปนะ ลินดา
ตั้งแต่เธอมาร่วมฝึกด้วย ก็ยังไม่เคยไปกินอาหารเย็นกับเราเลย
พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ ตั้งใจต่อไปเดี๋ยวก็เก่งขึ้น
ขอบคุณครับ ขอตัวไปก่อน
ไว้เจอกัน
ลินดา มากับพวกเราสิ
- ใช่ - ไม่ชอบพวกเราเหรอ
- ลินดา - มีคนไปกันเยอะแยะเลยนะ
- ไปด้วยกันเถอะ - ไว้เจอกัน
เจอกัน
โอเคค่ะ ขอฉันโทรหาแม่ก่อน
เธอเป็นเด็กกตัญญูดีนะ ดีจังเลย
กตัญญูคืออะไรเหรอ
ถ้าพูดตามวัฒนธรรมอเมริกัน หมายความว่าเธอเป็นห่วงพ่อแม่
แน่สิคะ แต่ฉันมีแค่แม่ ไม่มีพ่อ
ขอโทษด้วย
ไม่เป็นไร เขาเสียไปเมื่อฉันห้าขวบ
ฉันขอโทษนะลินดา ฉันไม่ได้อยากให้เธอเศร้า
ไม่เป็นไร มันผ่านมานานแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เศร้าอะไร
นี่ซุบซิบกันเสร็จหรือยัง
นี่เป็นครั้งแรก ที่ลินดาไปกินกับเรา
พวกเธอน่าจะกลับบ้านไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ
ดีไหมล่ะ
ก็ดีค่ะ ลินดา ไปกันเถอะ
- ไว้เจอกัน - เจอกัน
ไปก่อนนะ
นี่คุณซู ผมพาลูกค้ามาให้นะ วันนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง
บอกเชฟหวังด้วยว่าเราอยากได้ อาหารกวางตุ้งแท้ๆ
ตกลงเธอมีเงินแล้วเหรอ ไม่ได้ใช้เงินของพ่อใช่ไหม
เปล่านะ ผมได้ทุนการศึกษา แล้วยังมีเงินเดือนจากสองที่
- เชิญทางนี้ค่ะ - ขอบคุณ
- เชิญนั่ง - นั่งเลย
- เอาละ มากันหมดทุกคนแล้ว - นั่งเลย
เชิญนั่งก่อนนะคะ
- ค่ะ - นั่งก่อน
ทางนี้
- นี่อะไรคะบรูซ - ชาดำจีน
หรือจะเรียกว่ากาแฟจีนก็ได้
ขอน้ำตาลหน่อยได้ไหมคะ
- ค่ะ ขอน้ำตาล - เคยดื่มไหม
ครั้งสองครั้ง
- ขอบคุณค่ะ - คุณซู
หอมดีจัง ขอบคุณครับ
ชาจีนหอมดีนะ
ลินดา นั่นเธอทำอะไร
- ไม่ใส่น้ำตาลเหรอ - คนจีนไม่ใส่น้ำตาลในชาหรอก
นี่แกล้งฉันเล่นกันเหรอ
- บรูซ ทำไมเธอไม่บอกฉันล่ะ - ก็เธอไม่ถาม
คราวหน้าก็จำได้เอง
ตอนฉันดื่มกาแฟครั้งแรก ก็น่าอายเหมือนกัน
อะไรนี่ ไม่ใช่ชานี่นา ขมอะไรขนาดนี้
ผมไม่รู้ว่าเขาใส่น้ำตาลในกาแฟกัน
ตลกจัง
- บรูซ บรูซ - พ่อครัวหวัง
ดูนี่สิ
ไปเอา "เสือกับมังกร" นี่มาจากไหน
ฉันทำให้นายเป็นพิเศษเลยนะ ไม่ต้องห่วง ฉันเลี้ยงเอง
ฉันอยากให้นายมีสารอาหารบ้าง
จะได้ไม่มีใครมาเรียกนายว่าเป็น หนุ่มผิวเหลืองหางเปียอีกยังไงล่ะ
- แค่ล้อเล่น ไม่มีเจตนาอื่นเลย - อย่าล้อเล่นแบบนี้นะ
ดูสิ ตาบ้า
- ผมแค่ล้อเล่น - อย่าเล่นเรื่องแบบนี้สิ
สวัสดี บรูซ !
สวัสดี !
ทำไมวันนี้ถึงได้มาเช้ากว่าคนอื่นล่ะ
ก็ยังมาสายกว่าเธออยู่ดี
นึกว่าเธอจะอยู่ได้ ไม่เกินสามวันเสียอีก
- จริงเหรอ - ฉันคงประเมินเธอต่ำไปหน่อย
อาจจะ
ลินดา ฉันขอเลี้ยงมื้อเย็นเธอได้ไหม
กับคนอื่นๆ เหรอ
ไม่
แค่เราสองคน เธอกับฉัน
- ได้ไหม - ได้สิ
ร้านสเปซนีดเดิล หลังเลิกเรียน
โอเค
- รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันมา - ได้ เดี๋ยวนะ
- ฝากสวัสดีแม่เธอด้วย - ได้ เดี๋ยวเจอกัน
- แม่ขา - สวัสดีลูกรัก
ลินดา
วันนี้ลูกกลับเร็วกว่าปกติ 30 นาที แถมยังดูอารมณ์ดีอีก
มีอะไรเรื่องเซอร์ไพรส์หรือเปล่า
แม่อย่าถามบ่อยสิคะ หนูไม่ได้มีเรื่องเซอร์ไพรส์ตลอดนะ
ช่วงนี้แม่อ่อนไหวง่ายจังนะคะ
แม่เปล่า ลูกต่างหากล่ะ ลูกอยู่ในวัยอ่อนไหวง่าย
ชุดใหม่ จะไปเที่ยวเหรอ
ค่ะ
หนุ่มที่พาลูกเที่ยวนี่เป็นใคร
ไม่ได้ไปกับหนุ่มค่ะ ไปกับเพื่อนหลายคน
- จริงเหรอ อย่างนั้นไว้เจอกันนะจ๊ะ - ค่ะ หนูไปแล้ว สวัสดีค่ะ
โชคดีนะลูก
- มาแล้ว - ค่ะ
- ขอโทษที่ให้รอนะ - เหมือนเป็นร้อยปีเลย
ไปกันเถอะ
สูงจังเลย
บรูซ ฉันเพิ่งเคย มาที่นี่เป็นครั้งแรก
- เราจะขึ้นไปจริงเหรอ - จริงสิ
เชิญทางนี้ครับ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันกินมื้อเย็น ในที่ที่สูงขนาดนี้
ฉันก็เหมือนกัน
เป็นครั้งแรกของฉันในอวกาศ
เธอพูดเกินไปหน่อย แต่ก็สนุกดี
ฉันว่าความสุข เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
คุณครับ...
เราขออาหารอวกาศสองที่
ขอดูบัตรประจำตัว นักบินอวกาศด้วย
- แย่จัง พอดีทิ้งไว้บนโลก - จะรับอะไรดีครับ
สเต็ก ขอเนื้อนุ่มๆ นะคะ
ได้ครับ แล้วคุณผู้ชายล่ะครับ
เหมือนกัน
บรูซ ฉันสั่งตามที่ฉันชอบ
ฉันรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร มันก็เหมือนใส่น้ำตาลในชานั่นแหละ
- นั่นสิ - สองที่ครับ
สองที่เหมือนกันนะครับ
- ขอบคุณมาก - ขอบคุณครับ
เธอมีอารมณ์ขันดีนะ ทำไมถึงเลือกเรียนปรัชญาล่ะ
เคยมีคนถาม ดร. ชาร์ลส์ สเตเมนส์ อัจฉริยะแห่งวงการโทรทัศน์
ว่าศาสตร์ใดจะเติบโตเร็วที่สุด ในอีก 25 ปีข้างหน้า
เขาตอบอย่างรวดเร็วว่า "ก็คงต้องเป็นแนวคิดทางจิตวิญญาณ"
เธอรู้ไหมลินดา เวลามีใครตระหนัก
ว่าจิตวิญญาณของเขาแข็งแกร่งขนาดไหน
และใช้พลังนั้นในศาสตร์ ธุรกิจ หรือวิถีชีวิตของเขา
ความก้าวหน้าของเขาจะไม่จำกัด
การเรียนปรัชญาทำให้ฉันรู้สึก ว่าฉันมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง
พลังนี้ยิ่งใหญ่กว่าความเชื่อ ใหญ่กว่าความทะเยอทะยาน
หรือแม้กระทั่งความมุ่งมั่น และความมั่นใจของฉันซะอีก
เธอรู้ไหมลินดา จริงๆ แล้ว มันเป็นการผสมผสานของทุกอย่าง
เมื่อฉันมีพลังที่ยิ่งใหญ่ในใจ ฉันจะมีปัญญามากขึ้น
- ฉันชื่นชมความมั่นใจของเธอ - ใช่ ฉันว่าฉันเกิดมาพร้อมกับมัน
เธอรู้ไหมว่าความฝันฉันคืออะไร
เธอหวังว่าทุกคนในอเมริกา
หรืออาจจะทั้งโลกจะฝึกกังฟูจีน
- เธอแอบดูแผนฉันเหรอ - เปล่า ฉันแอบดูจิตวิญญาณของเธอ
ให้ตาย ฉันคงต้องล็อกประตู จิตวิญญาณเสียแล้ว
แต่ฉันจะฝากใครสักคนเก็บกุญแจไว้ เธออยากเก็บไว้ให้ฉันไหม
ฉันเหรอ
- เชิญครับ - ขอบคุณครับ
ยินดีครับ
เชิญสุภาพสตรีก่อนเลย
- ฉันขอแนะนำอะไรหน่อยได้ไหม - รอฟังอยู่
มีคนมากมายในอเมริกา ทำแฮมเบอร์เกอร์เป็น
แต่สุดท้ายแมคโดนัลด์ ทำให้ทั่วโลกรู้จักมัน
ต่อเลย
คือว่า...
ทำไมเธอถึงเปิดสอนกังฟูฟรี แค่ในมหาวิทยาลัยล่ะ
ทำไมไม่เปิดสอนศิลปะการต่อสู้ นอกมหาวิทยาลัยแบบคิดเงิน
ในอนาคต กังฟูของเธอ อาจจะเป็นเหมือนแมคโดนัลด์
มีสาขาไปทั่วอเมริกา
ผู้คนได้เข้าใจมัน เธอก็ได้กำไรด้วย
เป็นความคิดที่เยี่ยมมาก โรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เหรอ
ให้ตายสิ จะเป็นโลกแบบไหนกันนี่
ลินดา ฉันทนรอเปิดโรงเรียน สอนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้เลย
- สุดยอด - เธอนี่น่ารักดีนะ
ลินดา เวลาเราฝึก
ฉันเห็นว่าเธอแตกต่างไป เธอมีความคิดเป็นของตัวเอง
ลินดา เธอเชื่อในพรหมลิขิตไหม
- คืออะไรคะ - ฉันจะบอกให้
เป็นคำจีน
หมายถึงถ้าคนสองคน ถูกพระเจ้าจัดกำหนดแล้ว
พวกเขามีชะตาต้องอยู่ด้วยกัน
- และแยกจากกันไม่ได้ - ค่ะ
- วันนี้ฉันสนุกมากเลย - ฉันเหมือนกัน
ฉันกลับบ้านแล้วนะ
ลินดา...
- อะไรคะ - ฉันขอจูบเธอได้ไหม
ได้สิ
- เจอกันพรุ่งนี้ - เจอกัน
เยส
คิมูระ
- บรูซ ผมรอคุณทั้งวัน - มันดึกแล้วนะ มีอะไร
ตามผมมา มีอะไรจะบอก
- เราจะไปไหนกัน - เดี๋ยวก็รู้เอง
เรื่องอะไรล่ะ
- เรื่องดีๆ - ดี เช่นอะไรล่ะ
บรูซ...
ที่นี่คืออะไร
เชิญเลย
ที่นี่จุนักเรียนฝึกกังฟูได้ อย่างน้อย 30 คน
คุณจะเปิดโรงเรียน สอนศิลปะการต่อสู้ไม่ใช่เหรอ
เอาที่นี่ไปใช้ได้
นายขายผับไปเหรอ
บอกแล้วยังไงล่ะ...
ว่าห้ามขายผับเพื่อให้ฉัน ได้เปิดโรงเรียน
นี่มันเรื่องของผม มันไม่เกี่ยวกับคุณ
เรื่องของนายเหรอ นายขายผับ เพื่อให้ฉันเปิดโรงเรียน
ตอนนี้ฉันมีเอี่ยวด้วยแล้ว นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ
บรูซ คุณมีความฝันและเป้าหมาย ผมก็เหมือนกัน
ความฝันของผมไม่ใช่ผับ แต่คือศิลปะการต่อสู้
เอาละ หยุดตรงนี้เลย
ถ้าเกิดฉันยอมนาย ฉันคงจะรู้สึกแย่ไปตลอดชีวิต
ฉันไม่ยอม
ไม่มีวัน
บรูซ ผมเซ็นสัญญาไปแล้ว จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าหกเดือนแล้วด้วย
- จะให้ผมทำยังไง - นั่นมันเรื่องของนาย
ฉันบอกแล้วว่าไม่ยอมให้นายทำแบบนี้ ฉันจะไม่เปิดโรงเรียนที่นี่
บรูซ...
บรูซ ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณนะ
คุณก็รู้...
ผับของผมอยู่ได้เพราะลูกค้าญี่ปุ่น
ตั้งแต่ผมเป็นนักเรียนของคุณ คนญี่ปุ่นก็ไม่มาเลย
ถ้าไม่มีใครมา อีกไม่ช้า ผับก็ต้องปิดตัวไป
ผมยอมขายตอนที่คุณเอาเงินไปใช้ได้
ดีกว่าจะรอให้ร้านมันเจ๊งไปเอง
เราใช้เงินส่วนหนึ่ง มาเช่าที่ไปได้ครึ่งปี
แล้วที่เหลือก็เอามาซื้ออุปกรณ์
ถ้าทำแบบนี้เราก็จะได้เปิด โรงเรียนในฝันของคุณ... ไม่สิ ของเรา
บรูซ ผมรู้ว่าคุณไม่อยากรับ ความช่วยเหลือจากใคร
แต่ผมก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล
ผมเป็นนักเรียนของคุณ เป็นสาวกคุณ
อีกอย่าง เงินนี่ก็ไม่ได้ให้เปล่าๆ ผมแค่ให้ยืม
เอาไว้คืนตอนที่โรงเรียน กิจการรุ่งเรืองแล้ว
คิมูระ ฉันซาบซึ้งใจ กับมิตรภาพของนายจริงๆ
นายจะทำให้ฉันผิดสัญญาอีกแล้ว
ฟังนะ ฉันจะคืนเงินที่ติดอยู่แน่นอน
บรูซ คุณจะประสบความสำเร็จ
- สวัสดีค่ะแม่ - ตื่นแล้วเหรอ
อรุณสวัสดิ์
อรุณสวัสดิ์ค่ะ
บอกแม่เรื่องหนุ่มเอเชียหน่อย
- หนุ่มเอเชียหรือคะ - ใช่ คนที่มาส่งลูก
ที่บ้านเมื่อคืนนี้
อ้อ
บรูซ เขาเป็นหนุ่มจีนที่น่าสนใจดีค่ะ
หนูจะสายแล้ว
เดี๋ยว บอกแม่ เรื่องหนุ่มจีนคนนี้หน่อย
แม่คะ เขาเป็นครูสอนท่าเต้นแบบจีน
ขอแม่พบเขาได้ไหม
ถ้าเกิดเขาอยากมานะคะ
เขาก็เคยมาแล้วไม่ใช่เหรอ แค่ไม่เข้ามาในบ้าน
- แม่แอบมองหนูเหรอ - เปล่านะ แค่บังเอิญเห็น
เหรอคะ ไปก่อนนะคะ
บรูซ เราได้อุปกรณ์เกือบครบแล้ว
เสาร์หน้าก็น่าจะเริ่มหานักเรียนได้
ฉันคิดอยู่ว่า เราเพิ่งเปิดโรงเรียน
- น่าจะลดค่าเรียนหน่อยนะ - เห็นจะไม่ได้
ราคานี่ถูกที่สุดที่เราจะคิดได้แล้ว
มีทั้งค่าเช่า ค่าเสื่อมอายุอุปกรณ์ แล้วยังโดนหักภาษีอีก
แม้เราจะได้นักเรียนครบ 30 คน ก็เหลือเงินไม่มากแล้ว
ถ้าเกิดลดค่าเรียนลงอีก ก็จะแบกรับค่าใช้จ่ายไม่ไหว
เอาละ เริ่มเปิดโรงเรียน สัปดาห์หน้าเลยแล้วกัน เออนี่
คิดยังไงกับ ตราโรงเรียนที่ฉันออกแบบ
ดูเป็นปรัชญาดีนะ
มีอุปกรณ์จากฮ่องกงมาส่งครับ
เอาไปข้างในเลย
- ย้ายไปข้างใน - ครับ
มาเลย เร็วๆ
- เร็วๆ เข้า - นี่ครับ
คุณดูประหม่านะบรูซ
เร็วๆ
- ช้าๆ - อย่างนั้นแหละ
ก้าวแรกของเราเป็นยังไง
มาเลย
มันเกี่ยวกับเป้าหมายทั้งหมดของฉัน
ช้าๆ
พูดตรงๆ ฉันรู้สึกกดดันมาก
จากการล้มคนได้ใน 11 วินาที และเรื่องราวที่คุณ
เป็นวีรบุรุษช่วยสาวสวยไว้ คุณเป็นคนดังในซีแอตเทิลแล้ว
แต่ฉันรู้สึกไม่มั่นคงเลย
คนเฒ่าคนแก่ชอบพูดว่า
ความฝันคือสิ่งตรงข้ามกับความจริง
- จริงไหม - บรูซ
คุณเป็นคนจีน ผมเป็นคนญี่ปุ่น วัฒนธรรมเราไม่เหมือนกัน
เราเข้าใจความฝันต่างกัน
ถ้าคุณหาชาวพื้นเมือง มาทำนายความฝันให้
ผมว่าเขาคงแนะนำ ให้คุณอ่านซิกมันด์ ฟรอยด์
เมื่อคืนฉันฝัน
มีคนมากมายในโรงเรียน สอนศิลปะการต่อสู้ของเรา
มัน... แน่นขนัด เหมือนการแข่งชกมวยเลย
เกิดอะไรขึ้น ถ้าทำพังแกต้องจ่ายนะ
เจสซี่ นี่คือเสามนุษย์ไม้ ไม่ต้องจุกจิกมากก็ได้
- เสามนุษย์ไม้เหรอ - ใช่ เสามนุษย์ไม้
เวลาเราฝึกกังฟู
จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้
เดี๋ยวจะให้ดูอะไร
- ดีเลย - ไม่ได้เจอกันนานนะเพื่อน
บรูซ กังฟูของคุณสุดยอดจริงๆ
- คุณทำได้แน่ๆ - มาลองด้วยสิ
- ผมยังไม่ค่อยคุ้น - ฉันขอลองบ้างสิ
จอดเสียแล้ว
ถ้าคุ้นเคยกับเสามากกว่านี้
ก็จะรู้ลักษณะของมันดีขึ้น
จะรุนแรงมากไม่ได้ ต้องไหลไปตามพลังแบบนี้
ถ้าทำได้ก็จะไม่เจ็บ เข้าใจไหม
เข้าใจแล้ว
- เอาละ เอาไปวางทางโน้น - ได้เลย
- ลินดา ว่ายังไงเหรอ - ขอฉันคุยด้วยหน่อยสิ
ได้สิ
แม่ฉันอยากเจอเธอ
- เจอฉันเหรอ - เกรงว่าจะอย่างนั้น
แม่เป็นห่วงฉัน
แม่ไม่อยากให้เธอคบกับฉันเหรอ
เธอเป็นห่วงว่าอนาคตฉันจะไม่มีกิน
เป็นไปไม่ได้หรอกลินดา เห็นไหมโรงเรียนเราพร้อมเปิดแล้ว
เราจะคิดค่าเรียนได้
พอโรงเรียนของเราเติบโต เราก็จะได้เงินเยอะแยะ
- นั่นสินะ - บอกแม่ด้วยว่าฉันจะไปเยี่ยม
- แต่ไม่ใช่ตอนนี้ - ฉันเข้าใจค่ะ
นั่นอะไร
- เสามนุษย์ไม้ - แปลกจัง มันเอาไว้ทำอะไรเหรอ
เจสซี่ ดูที่นี่บนแผนที่หน่อยสิ มันอยู่ไหนเหรอ ฉันหาไม่เจอ
- ผมจัดการเอง - รู้จักไหม
รู้จัก ผมรู้ทุกอย่างในซีแอตเทิล
- ไม่มีปัญหา - แต่ฉันไม่รู้
- ถ้าไม่มีคุณฉันคงแย่ - ไม่มีปัญหา ให้ผมจัดการเอง
เทศกาลวัฒนธรรมเอเชียจะจัดที่ไหนเหรอ
ผมว่าที่ที่คุณพูดถึงอยู่ น่าจะอยู่โน่นนะ
ดูอเมริกันมากเลย บรูซคงชอบ
เจสซี่ คุณขับรถมา ฉันจะไปรอที่โน่น
ได้เลย เจอกันนะครับ
อาจารย์ยามาโมโต
ผมว่าคุณมีโอกาส ทำให้ซีแอตเทิลรู้จักแล้ว
- อะไรเหรอ - นี่ครับ
จะมีงานเทศกาลวัฒนธรรม ในซีแอตเทิล ทุกฤดูใบไม้ร่วง
ระหว่างงานเทศกาลชุมชนคนจีนในเมือง
จะเปิดตลาดแบบจีน
มีการเชิดสิงโตและขายของต่างๆ
นี่มันงานจัดหาเงินชัดๆ เกี่ยวกับเราตรงไหนเหรอ
จะมีคนมาเยอะแยะ จากประเทศในเอเชียหลายๆ ประเทศ
รวมถึงสิงคโปร์ มาเลเซีย ไทยและเกาหลี
รวมถึงกลุ่มธุรกิจญี่ปุ่นด้วย
พวกเขาจะจัดการแสดง
ผมว่านั่นเป็นโอกาสดี ที่คุณจะได้แสดงตัว
ใช้โอกาสนี้ทำให้คุณ เป็นที่รู้จักในซีแอตเทิล
อาจารย์ยามาโมโต
ผมจะจัดการทุกอย่างเอง เราจะได้แสดงที่นั่น
ฉันไม่ได้มาแสดงนะ ฉันมาเปิดโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้
- และแน่นอน เพื่อเอาชนะบรูซ ลี - ครับ
เอาชนะชรูซ ลี ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่ที่สำคัญกว่านั้น เราต้องทำให้ทั้งซีแอตเทิลรู้จักคุณ
คาราเต้ของเรา จะได้ขยายอาณาเขตในซีแอตเทิล
- ก็ได้ ฝากจัดการด้วย - ครับ
- บรูซ บรูซ สวัสดีค่ะ - ลินดา ดูมีความสุขจังนะ
มีข่าวดีเหรอ
ฉันอยากให้เธอยกเลิก การเปิดวันพรุ่งนี้ไปก่อน
- อะไรนะ - ใช่แล้ว
ทำไมล่ะ
เรากำหนดวันเปิดไว้ตั้งสัปดาห์มาแล้ว ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว
- อยู่ๆ จะให้ยกเลิกได้ไง - ดูนี่สิ วันที่สิบเดือนหน้า
จะมีงานเทศกาลวัฒนธรรมเอเชีย
- นี่เป็นโอกาสดี - เทศกาลวัฒนธรรมเอเชียเหรอ
มันเกี่ยวกับวันเปิดของฉันยังไง
บรูซ เกี่ยวสิคะ
คิดดูสิ กังฟูของเธอ เป็นที่รู้จักในมหาวิทยาลัยแล้ว
แต่คนในซีแอตเทิลยังไม่รู้จัก
ถ้าเธอไปแสดงในงานเทศกาล ก็จะมีคนรู้จักมากกว่านี้เยอะ
เธอจะให้ฉันไปเข้าร่วม งานเทศกาลวัฒนธรรมเอเชีย
เพื่อแสดงกังฟูเหรอ