ในฐานะประธานสมาคม ศิลปะการต่อสู้แห่งแคลิฟอร์เนีย
ผมได้เชิญคุณมาคุยในวันนี้
ด้วยหวังว่าคุณจะแก้ไขความผิดพลาด และขับพวกนักเรียนต่างชาติออกไป
เพื่อที่ผมจะได้ไม่โดนบ่น
และมีเวลาที่ง่ายขึ้น ในฐานะประธานสมาคม
- คุณจะว่ายังไง บรูซ - ท่านครับ...
- ผมรู้กฎดี - แล้วทำไมคุณถึงยังทำแบบนั้น
คุณไม่ห่วงชื่อเสียงของตัวเองเลยหรือ
กฎพวกนั้นล้าหลังเกินไป สำหรับการพัฒนา
ศิลปะการต่อสู้ของจีน
ถ้าเราอยากให้ ศิลปะการต่อสู้ของเราก้าวหน้า
เราจะต้องโละกฎเก่าแก่พวกนี้ทิ้งไป
คุณบรูซ ลี...
คุณเคยคิดบ้างไหมว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าเราเปิดการสอนให้คนชาติอื่นๆ
แล้วคาราเต้ล่ะครับ
ญี่ปุ่นเอาคาราเต้เข้ามาในอเมริกา และเผยแพร่ให้นักเรียนทุกคน
คุณก็เห็นว่ามีชมรมคาราเต้ อยู่ทั่วทุกที่ในอเมริกา
ทั้งมีการแข่งขันคาราเต้ระดับชาติ มีแม้กระทั่งระดับนานาชาติ
ถ้าญี่ปุ่นไม่เคยเปิดการสอนคาราเต้ ให้ต่างชาติมาก่อน
คิดเหรอว่าคาราเต้จะดังได้ขนาดนี้
ศิลปะการต่อสู้ของเรา อยู่ในเงามืดมานานเกินพอแล้ว
- เราจะก้าว... - เอาละ คุณลี
ผมเข้าใจแล้ว
คุณลี ผมพยายามที่จะใจดีกับคุณ
แต่มันคงไม่จำเป็นอีกแล้ว
คุณหวัง ดูเหมือนว่า...
นี่จะเป็นงานเลี้ยงที่หงเหมินสินะ
ผมมีบางอย่างที่จะต้องบอกคุณ
ผมฟังอยู่
ผมเป็นประธานสมาคมศิลปะการต่อสู้จีน
โดยส่วนตัวแล้ว ผมไม่อยากรบกวนคุณ แต่ว่า...
ผมเองก็ไม่สามารถเพิกเฉย ต่อความเห็นของสมาชิกคนอื่นๆ ได้
น่าเสียดายที่ผมมีอำนาจไม่พอ
ดังนั้น ในนามของสมาคม ผมจึงต้องขอแนะนำคุณว่า...
จงทำตามกฎและระวังตัวให้ดี
มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง
ผมต้องขอตัว
ลาก่อน
ฉันบอกแล้วว่ามันต้องเป็น การเรียกตัวไปรับความผิด
กฎบ้าบออะไรกัน
ไร้สาระทั้งนั้น
ผมอาจจะแหกกฎโดยไม่ตั้งใจก็จริง แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำลงไป
พวกเขามีหนังสือรับรองตามกฎหมายไหม
ลินดาๆ เธอช่างน่ารักเสียจริง
สมกับเป็นคนอเมริกัน
สำหรับเรื่องนี้...
ถ้ามีหนังสือรับรองตามกฎหมาย มันคงง่ายกับฉันมาก
ในเมื่อไม่มี หนังสือรับรองตามกฎหมาย...
แล้วทำไมเราต้องฟังเขาล่ะ
แล้วใครบอกว่าเราเชื่อฟังเขาล่ะ
นี่โรงเรียนศิลปะการต่อสู้ของฉัน ฉันจะทำอะไรก็ได้
บรูซ ในอนาคตเราอาจจะมีปัญหานะ
(โลกเป็นชุมชนหนึ่งเดียว)
ผมได้แต่หวังว่า เด็กหนุ่มแสนโอหังคนนี้
จะรู้ตัวและแก้ไขความผิดพลาด ทุกอย่างจะได้กลับมาสงบสุขตามเดิม
เห็นแก่ที่เราต่างก็เป็นคนจีน
ผมจึงลดเกียรติไปพบเขา
แต่มันช่างเป็นความคิดที่ผิด
เด็กหนุ่มคนนี้ บรูซ ลี เขาไม่ฟังผมเลย
แถมยังพยายามจะแหกกฎ ที่เราทุกคนสร้างขึ้นมา
เราต้องหาทางแก้ปัญหานี้กัน
หลายปีมานี้ เราต่างเคารพกฎ ไม่สอนศิลปะการต่อสู้ให้ชาวต่างชาติ
แล้วเราจะปล่อยให้เด็กนั่น มาทำลายมันได้ยังไง
ผมจึงเชิญทุกท่านมาที่นี่...
เพื่อหารือเรื่องนี้
เราควรจะจัดการกันยังไงดี
จัดการยังไงน่ะเหรอ
ง่ายนิดเดียว
ก็แค่ส่งสารเตือน...
ระบุข้อความว่า...
สมาชิกของสมาคมต่างไม่พอใจ ในสิ่งที่เขาทำลงไป
และสั่งให้เขา หยุดสอนนักเรียนต่างชาติทันที
หรือไม่ก็ปิดโรงเรียนนั่นไปซะ
อาจารย์หวง อาจารย์หม่า
ผมได้รู้ว่าเขา โอหังเกินกว่าจะทำแบบนี้
ถ้าอย่างนั้นเราก็รวมตัวกัน ไปจัดการเขาเลยสิ
ไม่มีทาง มันผิดกฎหมายของสหรัฐ
และจะทำให้พวกตำรวจเพ่งเล็งเราด้วย
และต่อให้ไม่เป็นแบบนั้น เราก็ไม่ควรทำอยู่ดี
ถ้าอย่างนั้นก็บอกมาสิ ว่าเราควรทำยังไง
ผมมีความคิดหนึ่งที่จะไม่ผิดกฎหมาย
แต่จะสร้างความลำบากให้เขาพอดู และสุดท้าย เขาก็น่าจะยอมแพ้ไปเอง
สูงๆ สูงอีก ยกมือสูงๆ สูงอีก
อาจารย์...
คุณคงไม่ได้มา เพื่อส่งคำเชิญหรอก ใช่ไหม
ไม่ ฉันมาในนามของสมาคม เพื่อจะส่งสารท้าประลองให้นาย
ท้าประลองเหรอ
ใช่
ถ้าผมรับคำท้าแล้วผมจะได้อะไร
แล้วถ้าไม่รับล่ะ จะเป็นยังไง
ถ้านายรับคำท้า เราก็จะได้ผู้ชนะกับผู้แพ้
ซึ่งผู้แพ้จะต้องทำตามที่ผู้ชนะบอก
แต่ถ้านายไม่กล้ารับ
ก็จงยอมรับกฎ ของทางสมาคมศิลปะการต่อสู้จีน
พวกเขามีทางเลือกให้สองทาง
นายจะต้องเลิกสอนนักเรียนต่างชาติ
หรือไม่ก็ปิดโรงเรียนไปเสีย
ดูเหมือนผมจะไม่มีทางเลือกนะ
มีสิ นายมีสองทางเลือก
ก็ได้ ผมรับคำท้า
ยอดเยี่ยม ดีมาก
ท่านประธาน...
ลูกศิษย์ของท่านคนนี้ช่างเก่งกาจ หาตัวจับยากทีเดียว
ถ้าเขาขึ้นประลอง ผมว่าเขาจะต้องเอาชนะบรูซได้แน่
รอดูในอีกสามวันข้างหน้าเถิด
ครับ
ดี
บรูซ...
เรื่องสำคัญแบบนี้ ทำไมเธอไม่ปรึกษาเราก่อน
ลินดา ใจเย็นก่อน
- ฉันไม่มีทางเลือก - มีสิ ก็แค่เมินเขาไปเสีย
ถ้าเกิดเขาจะทำอะไร โรงเรียนเราขึ้นมาจริงๆ
เธอก็แค่ไปขอ ความช่วยเหลือจากตำรวจ
ลินดา ฉันเลือกแล้ว
และฉันก็ไม่อยากให้ตำรวจ มายุ่งเรื่องนี้
เพราะมันจะทำให้ฉันดูอ่อนแอ
เธอก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง
เธอรับประกันได้ยังไง ว่าเธอจะชนะทุกการประลอง
แล้วจะเป็นยังไง ถ้าคู่ต่อสู้แข็งแกร่งกว่า
ลินดา เธอรู้จักฉันดี ฉันไม่คิดเรื่องแพ้ชนะ
บรูซ ฟังนะ
ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว
เธอไม่ได้รับผิดชอบ แค่ตัวเองคนเดียวอีกแล้ว
จะทำอะไรต้องนึกถึงลูกด้วย
เธอไม่รู้เหรอ
ลินดา ฟังฉันหน่อยนะ
อาจารย์ชาวจีนเหล่านี้ ฉันรู้จักพวกเขาดี
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยเจอ หรือไม่เคยสู้กับพวกเขาทุกคน
แต่ฉันก็เคยได้ยินมา
สองวันมานี้ ฉันวิเคราะห์ฝีมือคู่แข่งทุกคน
เธอรู้ไหม ฝีมือพวกเขา...
ลองเทียบแบบนี้นะ ฝีมือพวกเขานะ พอๆ กับฉัน
ถ้าบรูซสู้กับพวกเขา ฉันเชื่อ ว่าบรูซมีโอกาสชนะถึง 90 เปอร์เซ็นต์
- แต่ฉันกลัวว่าอาจเกิดอุบัติเหตุ - ฉันรู้ว่าเธอกังวลอะไร
ถ้าเกิดว่าคู่ต่อสู้ เก่งกว่าที่เราคิดใช่ไหม
ฉันเชื่อว่ามีไม่กี่คนหรอก ที่เก่งกว่าบรูซ
ฉันคิดว่าอย่างนั้น แต่...
เราลองมาคิดถึง กรณีที่เลวร้ายสุดๆ กัน
ถ้าคู่แข่งเกิดเก่งกว่าบรูซขึ้นมา
มันก็มีวิธีแก้แค่ทางเดียว
นั่นก็คือ...
บรูซ เธอแค่ต้องทำตามที่ฉันบอก
แล้วเธอจะชนะ
- ฉันไม่รู้ว่าเธอจะอยากฟังไหม... - พูดเลยครับ
ระหว่างการประลอง เธอจะต้องทำตามแผนของฉัน
ซึ่งต่อให้เธอแพ้
เราก็มั่นใจได้ว่าเธอจะไม่เจ็บหนัก
ลุงจ้าว ฉันไม่เข้าใจ
ตามกติกาการประลอง ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถอดใจยอมแพ้
อีกฝ่ายหนึ่ง จะต้องหยุดการโจมตี
แต่ฉันรู้นิสัยเธอดี เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แน่นอน
ดังนั้น เธอควรให้ฉันเป็นคนตัดสิน ว่าเมื่อไหร่ควรจะยอมแพ้
บรูซ เธอจะให้ฉันทำไหม
- ผมไม่จำเป็นต้องยอมแพ้ - ฉันรู้ แค่เผื่อไว้
ถ้าเธอกำลังจะแพ้ แต่คู่แข่งยังคงโจมตีต่อ
และเธอหนีไม่ได้
ตอนนั้นแหละ ฉันจะโยนผ้าขาวเข้าไปในสนาม
เมื่อฉันโยนผ้าไปแล้ว
เธอจะต้องทำตามที่ฉันบอก หยุดสู้โดยทันที
- ทำไมลุงถึงขอร้องแบบนี้ - นี่สำคัญมากนะ
เราต่างเป็นชาวจีน
การต่อสู้แบบนี้ ก็เป็นเรื่องปกติของคนจีน
ไม่มีชาวจีนคนไหน ควรลงมือให้อีกฝ่ายบาดเจ็บปางตาย
บรูซ...
นี่เป็นทางแก้ที่ดีที่สุด บรูซ รับมันไว้เถอะ
บรูซ ยอมรับซะ
ก็ได้ๆ
ลุงจ้าว ผมจะทำตามที่ลุงบอก แต่...
ผมก็ยังมั่นใจอยู่ดีว่า ลุงจะไม่ได้โยนผ้าแน่นอน
ฉันก็หวังอย่างนั้น
บรูซ...
- บรูซ... - ลินดา ลินดา
เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น
เธอเห็นผ้าสีขาวนั่นไหม
โธ่ ลินดา ที่รัก เธอแค่ฝันไป
- บรูซ - อย่ากังวลเลย
ฉันฝันว่าเธอบาดเจ็บ
เสียเลือดมาก
เอาละๆ ฉันรู้ว่าเธอกำลังกังวล
แต่ฉันไม่กังวลเลย รู้ไหมทำไม
ทำไมเหรอ
เพราะฉันรู้ว่า การจะเอาชนะศัตรูได้นั้น
จะต้องเอาชนะ ศัตรูที่อยู่ในใจให้ได้เสียก่อน
ซึ่งก็คือความกังวลและความกลัว
- ตอนเด็ก ฉันเคยต่อสู้ข้างถนน - บรูซ...
ทำให้ฉันเรียนรู้ที่จะก้าวข้าม ความกังวลและความกลัว
ฉันท้าพวกโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ รู้ว่าจะต้องโดนอัดเละ
แต่ฉันไม่กลัว
ฉันรู้สึกสงบ รู้ว่าอย่างน้อย ถึงแพ้...
ฉันก็ยังได้เรียนรู้บางอย่าง
ดังนั้น ลินดา อย่ากังวลเลย
เข้าใจแล้ว ฉันจะไม่กังวลในการแข่งพรุ่งนี้
อะไรนะ เธอจะไปด้วยเหรอ
ฉันต้องไป บรูซ
ไม่ๆ ๆ ลินดา ฟังฉันนะ
พรุ่งนี้เธอต้องอยู่บ้าน...
ฉันต้องไป ฉันเป็นภรรยาเธอนะ
แต่เธอกำลังท้องกำลังไส้
อย่าห่วงเลย ฉันกับลูกจะคอยเอาใจช่วยเธอ
อย่างนั้นก็ได้
- ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันต้องชนะ - ดีแล้ว
ไม่อย่างนั้น พอลูกเกิดมา
ลูกจะบ่นฉันเอา
ลินดา นอนต่อเถอะ
ถึงเธอไม่อยากนอน แต่ลูกต้องนอน
เอาละๆ นอนเถอะ
- เตรียมพร้อม - ได้
- เตรียมพร้อม - ครับ เชิญทางนี้
ทางนี้ครับ
- เชิญ - ได้
ทางนี้ครับ ตรงนั้น
- นี่ครับ - โอเค
เชิญนั่งก่อนครับ
ทางนี้
ทุกคน มาทางนี้
เอาละ ทุกคน เชิญทางนี้
- อ.หวัง อ.หวง อ.หม่า - คุณลี
บรูซ ลี...
แกนั่นเอง ไอ้ตัวแสบผิวเหลือง
- คงคิดไม่ถึงละสิ - ช่างบังเอิญเสียจริง
บรูซ ลี...
ไม่สำคัญว่าแกจะชนะคนอเมริกัน หรือคนญี่ปุ่นมากี่คน
วันนี้... แกจะต้องสยบแทบเท้าฉัน
- แกนี่เหมือนผีนะ ตามหลอกหลอนฉัน - ใช่ ฉันเป็นผี
ไม่ว่าแกจะไปไหน ก็ไม่มีวันสลัดฉันพ้นหรอก
เรารู้ตัวผู้ชนะไปแล้ว ที่นี่ หลายปีแล้ว
วันนี้ เราจะแข่ง...
อย่างยุติธรรม
ให้ทุกคนได้เห็น
ให้พวกเขาเห็น
ตอนที่แกล้มลงตรงหน้าฉัน
พวกเขาทำอะไรกันคะ
เดี๋ยวก็รู้
ฉันว่าพวกเขารู้จักกัน มันทำให้ฉันกังวล
อย่ากังวลไปเลย ลินดา
ฉันเชื่อในตัวบรูซ
เข้ามา
ท่านประธาน พวกเขาจะทำอะไรกัน
พวกเขากำลังย้อนวันวานกันอยู่
พวกเขารู้จักกันเหรอ
รู้จักดีเชียวละ
กลัวหรือยังไง เอาเลยสิ
ฉันเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว
ไปสู้กันบนนั้นเถอะ
ใครตกลงมาก่อน ถือว่าแพ้
ตกลงไหม
ได้เลย
ลุงจ้าว ทำไมต้องขึ้นไปบนนั้นคะ
พวกเขาทำแบบนี้ เพราะฝีมือพวกเขาสูสีกัน
จึงยากที่จะตัดสินว่าใครเก่งกว่ากัน
ดูเหมือนบรูซจะเจอ คู่แข่งที่เคี้ยวยากเสียแล้วคราวนี้
คู่แข่งที่ยากจะจัดการ
ปกติแล้ว ต่างต้องมองไปที่คู่แข่ง แต่สถานการณ์ตอนนี้กลับต่างออกไป
เมื่อปิดตาก็จะไม่เห็นอะไร
พวกเขาจะต้องพึ่งประสาทสัมผัสอื่น เพื่อรับรู้ระยะของอีกฝ่าย
อย่างเช่น เสียงฝีเท้าหรือเสียงลมหายใจ
หรือแม้แต่กลิ่นกายของคู่ต่อสู้
เสียงเสียดสีของเสื้อผ้า
สิ่งเหล่านี้จะทำให้พวกเขา ตัดสินระยะของอีกฝ่ายได้
ระหว่างการประลอง
ถ้าหากพวกเขาเป็นปรมาจารย์
พวกเขาจะรู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ ผ่านทางรูขุมขนด้วยซ้ำ
แล้วจากนั้น พวกเขาก็จะหาโอกาส
โจมตีคู่ต่อสู้
แต่ทว่า ทักษะแบบนี้ นักสู้ดาษดื่นทั่วไปใช่ว่าจะมีกันได้
- ผมจะไปดูลินดาหน่อย - ได้
ลินดา เป็นอะไรหรือเปล่า
คิมูระ...
เด็กกำลังจะคลอด
- ฉันจะไปบอกบรูซเดี๋ยวนี้ - ไม่ๆ ทำแบบนั้นไม่ได้นะ
เขายังสู้กันอยู่
งั้นเราต้องหยุดการประลองไว้ก่อน ฉันจะต้องไปบอกเขา
คิมูระ
ลุงจ้าว ลินดากำลังจะคลอด เราจะทำยังไงดี
ฉันจะไปแจ้งอาจารย์หวัง
อาจารย์ ภรรยาของบรูซปวดท้องจะคลอด ได้โปรดหยุดการประลองก่อนเถิด
หยุด
ทำไม
บรูซ ลินดากำลังจะคลอด รีบพาเธอไปโรงพยาบาลเถอะ
ก็ได้ บรูซ ลี
ยินดีด้วย
แต่ฉันให้เวลาแค่ 15 วันเท่านั้น
- เมื่อถึงเวลา ค่อยมาประลองกันต่อ - ได้ ตกลง
ลินดา อดทนไว้นะ อีกไม่นานหรอก
ฉันจะได้เป็นพ่อคนแล้ว ฉันดีใจมากเลย
- ฉันอยู่นี่ ไม่ต้องกลัว - ญาติเข้าไปด้วยได้ไหมครับ
ไม่ได้ค่ะ ได้โปรดรอด้านนอกนะคะ
- ครับ - ครับ
บรูซ เธอเข้าไปไม่ได้
มานี่ มานั่งพักก่อน
บรูซ ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
ที่รัก...
ที่รัก
- ลูกเป็นยังไงบ้าง - ดูสิ
- น่ารักน่าชังเชียว - เธอชอบเขาไหม
แน่นอนสิ ฉันชอบเขาอยู่แล้ว
- ขอฉันดูลูกชายหน่อย - เอาสิ
ระวังนะ
เขาช่างหน้าตาดีและน่ารักเสียจริง
ไหนลองเรียกป่าป๊าซิ
น่ารักจริงๆ
เขาดูคล้ายเธอสามในสี่ส่วน ที่เหลือคล้ายฉัน
ดูเหมือนว่าคุณแม่ จะพูดไม่ออกแล้วละ
- ฉันคิดชื่อจีนให้เขาด้วยนะ - ชื่ออะไรเหรอ
กั๋วห่าว
"กั๋วห่าว" ฉันชอบนะ
หมายความว่าอะไรเหรอ
หมายความว่า เขาจะนำความภาคภูมิใจมาสู่คนของเขา
แล้วชื่ออังกฤษของเขาล่ะ
ฉันมีชื่อหนึ่งในใจ แบรนดอน ลี
"แบรนดอน ลี" เหรอ
แบรนดอน ลี
สวัสดี แบรนดอน ลี
- ให้แม่อุ้มนะ - ดี
คุณยายของลูกงานยุ่งแน่ทีนี้
ไว้ฉันเอาชนะไอ้ตัวแสบผิวเหลืองก่อน แล้วเราค่อยพาเขาไปหาคุณยายกัน
ขอโทษนะคะ
สวัสดีครับ บรูซ ลี อยู่ไหมครับ
ฉันเป็นภรรยาเขาค่ะ มีอะไรบอกฉันได้ค่ะ
ผมเอาโทรเลขด่วนจากฮ่องกงมาส่งครับ
- กรุณาเซ็นตรงนี้ด้วยครับ - โอเคค่ะ
- ขอบคุณครับ ลาละครับ - ค่ะ
ลานะครับ
- ที่รัก มีอะไรเหรอ - จากฮ่องกงน่ะ
- จากใครเหรอ - ไม่รู้สิ
บรูซ มีอะไรเหรอ
พ่อผม เขา...
(ฮ่องกง)
รอนานไหม
แม่...
พี่ใหญ่...
ขอโทษที่มาช้าครับ
บรูซ ในที่สุดลูกก็กลับมา
ไหนดูซิ
บรูซ ลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ไปกันเถอะ
แม่ นั่งก่อนครับ
ก่อนที่พ่อจะจากไป...
เขาถามถึงลูก
ตอนจากไป เขาก็ตายตาไม่หลับ
นั่นก็เพราะเขายังไม่ได้เจอลูก
แม่...
อย่าคุยเรื่องนี้กันเลยครับ
ก็ได้
แม่ไม่พูดแล้ว ไม่พูด
แม่เฝ้าห่วงลูกทุกวัน ตั้งแต่ลูกบินไปอเมริกาคนเดียว
เขาว่ากันว่าคนเป็นแม่มักจะ เป็นห่วงเสมอยามที่ลูกไปจากบ้าน
แต่พอเวลาผ่านไป ลูกส่งจดหมาย มาบอกว่าแต่งงานกับลินดาแล้ว
แม่ก็พลอยดีใจไปด้วย
แต่ก็ยังแอบห่วงอยู่ดี
ลูกแต่งงานกับคนอเมริกัน
แม่ก็ห่วงว่าภูมิหลังที่แตกต่างกัน จะทำให้เกิดปัญหา
แม่ครับ อย่าห่วงเลย
ลินดาดีกับผมมาก
เอาละๆ ได้แต่งงานกับภรรยาที่ดี เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
แม่ครับ ผมคิดว่า บางที...
แม่น่าจะย้าย ไปอยู่กับเราที่อเมริกานะครับ
- แม่ตกลงไหมครับ - แน่นอน แม่อยากอยู่กับลูก
แต่แม่แก่แล้ว ไม่อยากย้ายไปไหน
และลูกเองก็กำลังก้าวหน้าในอาชีพ แม่ไม่อยากไปเป็นภาระ
อยู่นี่แม่ก็มีพี่ชายพี่สาวลูก คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องห่วงหรอก
ก็ได้ครับ
แม่ครับ ผมอยาก ไปเยี่ยมอาจารย์ยิปหน่อยน่ะครับ
เราติดต่อกันผ่านทางโทรศัพท์ แล้วก็จดหมายมาหลายปี
แต่ผมก็ยังรู้สึกห่างไกลกันมาก ผมคิดถึงเขามากเลยครับ
นั่นสินะ ลูกควรไปเยี่ยมเขาหน่อย
คืนก่อนที่ลูกจะกลับมา
พอเขาได้ยินข่าว ก็นอนไม่หลับทั้งคืนเลย
(สุสานลีฮอยฉวน)
ตามมาให้ทัน เร็วเข้า
วิ่งให้ทัน เร็วๆ
พ่อ...
เร็วอีก
ผมหมดแรงแล้ว
บรูซ
วิ่งต่อสิ
ผมวิ่งไม่ไหวแล้วจริงๆ
แกไม่อยากเจออาจารย์ยิปหรือ
อยากสิครับ
ถ้าอย่างนั้นก็ต้องวิ่งต่อ ไปเร็ว
บรูซ หนังสือพิมพ์ฮ่องกงลงข่าว...
ความสำเร็จของนาย ในฐานะนักสู้ในอเมริกาด้วยนะ
ครอบครัวเราตื่นเต้นกันยกใหญ่ อาจารย์ยิปเองก็ด้วย
ขอแม่ดูหน่อย
บรูซ ลูกไปเยี่ยมอาจารย์ยิปมารึยัง
- ยังเลยครับ - เอามานี่เถอะ
- เดี๋ยวสิ เดี๋ยวก่อน - ลูกควรไปเยี่ยมเขาจริงๆ นะ
แม่ครับ ผมอยากรู้ว่า เพื่อนนักเรียนผมเป็นยังไงกันบ้าง
ลูกหมายถึงเสี่ยวหมั่นใช่ไหม
ตอนลูกไปอเมริกาครั้งล่าสุด
ลูกไม่ได้บอกเธอด้วยซ้ำ
อาหลินบอกว่าเสี่ยวหมั่น ร้องไห้อยู่นานเลยละ
แม่ได้ยินว่าเสี่ยวหมั่น ยืนกรานจะไปจากฮ่องกงให้ได้
เธอไปทำงานกับบริษัทสื่อในไต้หวัน
หลังจากนั้นก็แต่งงานกับผู้กำกับ แต่ต่อมาก็หย่ากัน
อะไรนะครับ เสี่ยวหมั่นหย่าแล้วเหรอ
อาหลินบอกว่าหย่านานแล้ว
เสี่ยวหมั่นไม่ได้กลับมาเยี่ยมเราเลย ตลอดหลายปีมานี้
แต่แม่ก็เห็นเธอบ้างในทีวี
แม่ได้ดูคอนเสิร์ตกับหนังของเธอ
โชคชะตาเป็นตัวตัดสิน เวลาที่คนเราได้พบและพรากจากกัน
ลูกกับลินดาเกิดมาคู่กัน
แม้ตอนแรกจะอยู่ห่างไกลกัน แต่ก็ยังได้ลงเอยกัน
เสี่ยวหมั่นกับลูก สนิทกันมาตั้งแต่เด็ก
แต่โชคชะตาตัดสินไม่ให้อยู่ด้วยกัน
แล้วอาหลินล่ะครับ
เขาเป็นยังไงบ้าง
อาหลิน...
อาหลินยังคงช่วยงาน อยู่ที่ร้านอาหารของพ่อเขานั่นแหละ
ช่วยงานพ่อเขาเหรอ
หมอนั่นขี้เกียจตัวเป็นขน
(สำนักหมัดหวิงชุน)
อาจารย์
บรูซ ฉันได้ยินว่าเธอกลับมา ฉันอยากเจอเธอมานานแล้ว
อาจารย์...
เห็นว่าเธอยุ่งอยู่กับงานศพของพ่อ ฉันเลยไม่ได้ไปหา
อาจารย์ ศิษย์ละอายใจนัก
ศิษย์ควรมาหาอาจารย์ให้เร็วกว่านี้
บรูซ...
ฉันคิดถึงเธอจริงๆ
สวัสดีค่ะ นั่นใครคะ
บรูซเหรอ
ใช่ เขาเป็นน้องชายฉันเอง ให้ช่วยอะไรคะ
คุณโทรมาจากอเมริกาเหรอ
พี่ครับ มีอะไรเหรอ
มีคนโทรมาจากอเมริกา
เขาโทรมาเตือน เรื่องนัดหมายในอีก 15 วัน
ครับ
ถ้าเขาโทรมาอีก บอกเขานะว่า บรูซ ลี ไม่เคยผิดคำพูด
ครับ
บรูซ... มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ
ไม่มีอะไรครับ
จริงๆ แล้ว ผมมีนัดสำคัญ
บรูซ เธอเป็นลูกชายที่ดี
ถ้านัดครั้งนี้สำคัญมากกว่า การได้อยู่กับแม่เธออีกสักสองสามวัน
มันต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่
แต่ฉันเข้าใจ
การเปิดโรงเรียนศิลปะการต่อสู้ แม้แต่ในเมืองเล็กอย่างฮ่องกง
มันท้าทายมาก เธอต้อง เจอปัญหาเดียวกันในอเมริกาแน่
ใช่ครับ อาจารย์
อาจารย์พูดถูก
ศิษย์คงปฏิเสธนัดหมายอื่นๆ แต่ต้องไม่ใช่กับการประลองในครั้งนี้
ดีมาก เธอเป็นนักสู้ตัวจริง
ถ้าพวกเธอทุกคนเป็นได้อย่างบรูซ...
หวิงชุนต้องมีอนาคตรุ่งโรจน์แน่
และศิลปะการต่อสู้ของจีนเรา คงระบือไกล
ขอบคุณอาจารย์ที่ชม
ศิษย์จะต้องนำวัฒนธรรมจีนและกังฟู ไปเผยแพร่ให้อเมริการู้จักให้จงได้
- ดี - ศิษย์จะทำให้พวกเขาเข้าใจ
ว่าวัฒนธรรมจีนคือต้นกำเนิด ที่แท้จริงของวัฒนธรรมตะวันออก
เยี่ยม
พวกเราจะคอยสนับสนุนเธอเอง
ขอบคุณอาจารย์
แม่ อย่าห่วงเลย เดี๋ยวผมก็กลับมา
แล้วผมจะได้อยู่กับแม่ อย่างสบายใจ ตกลงไหม
บรูซ แม่ไม่เป็นไร
นัดหมายของลูกครั้งนี้สำคัญมาก
แม่ไม่เป็นไรหรอก ไปเถอะ
ไป ไปได้แล้ว
ตอนแรกฉันจะให้เวลาแกอีกสองสามวัน
แต่ฉันกลัวว่าแกจะทนรับ แรงกดดันไม่ไหว
ขอบใจที่เป็นห่วง นักสู้อย่างเรา ควรมีจิตใจที่เยือกเย็น
เข้ามาเลย