Downloaded From www.AllSubs.org
Gaan we, Jeanne?
Robert?
Dag. - Dag.
Kom, ga zitten.
Oké.
Waarom volhard je in de boosheid?
Waarom wil je absoluut fictie schrijven?
Beviel het je niet? - Nee.
Sorry, maar ik wil eerlijk zijn. Geef het op.
Ik wil dat verhaal schrijven.
Jouw ding is geen verhaal of een roman.
Je schrijft geweldige biografieën.
Je research is fantastisch, zelfs je gidsen zijn goed.
Dat is niet het werk van een schrijver, maar van een journalist.
Ja. En dan?
Ik ben het beu. Ik wil iets anders schrijven. Toen ik klein was...
Toen je klein was, dat is voorbij. Verander van onderwerp, dit lukt niet.
Waarom wil je over de kindertijd schrijven?
Het inspireert me. - Integendeel.
Het is niet waardeloos, maar het zijn losse beelden.
De heldin observeert, maar ze heeft geen gevoelens.
Het zijn dus veel details voor een verhaal dat niet af is.
Alle details zijn belangrijk.
Ik wil dat de beschrijvingen zeer precies zijn...
Ik weet het, Jeanne, maar het is nogal koel.
Je haalt niet genoeg uit je eigen herinneringen...
Ik heb geen herinneringen. Ik herinner me niets van voor mijn 8ste.
Het spijt me. Dat wist ik niet.
Je moeder zei me dat nooit. Jij ook niet trouwens.
Dan begrijp ik niet... - Het heeft geen belang.
We hebben voorwerpen, foto's. Een moeder vertelde me veel zaken...
Het geheugen geeft geen informatie. Het zijn gewaarwordingen, emoties.
Maar omdat het me, net ontglipt, boeit het me.
Ik moet dat schrijven, ik wil mijn kindertijd terugvinden.
Ik mis iets in het leven.
Bedankt dat je me ontvangen hebt.
Jeanne?
Gaat het?
Hoeveel? - En.
Drie voor mij.
Nadia, jij bent aan de beurt. - 1000.
Ik ga mee.
Ik zet 1000 in.
Ik verhoog met 3. - Ik stop.
Ja...
Plus 1000. - Pas.
Kom, pak jullie tekeningen, en jullie pennen. We gaan.
Nadia, jouw beurt. - Schat, wacht. Nee, genoeg voor mij.
Is hij niet geďnteresseerd? - Nee.
Waarom niet?
Te beschrijvend, te feitelijk, te veel details, te intellectueel...
Welke details? - Dat heeft geen belang.
Waarom mag ik het niet lezen? - Nu niet.
Begin niet met iets autobiografisch.
Ik las hen voor uit "Es histoires de Jeanne".
Dat is 30 jaar geleden.
Was dat je vader? Was dat je broer?
Waren ze lief?
Maak je geen zorgen, liefje. Maak je geen zorgen, schatje.
Nadia, kom je? -Ja.
Ga mee eten in de club. - Ik zie je niet graag spelen.
Ik mag je vrienden niet. - Dan gaan we elders.
Nee, ik ben moe.
Je liet je haar kleuren. Zonder mčches ben je knapper.
Dag, schatjes. - Dag, oma.
Ik bel je vanavond.
Ik kom zo.
Robert is gek. Je boek is geweldig.
Iets? -Ja
Ik annuleerde mijn afspraak. We blijven samen thuis.
Alsjeblieft, nee. Ik haat dat.
Alleen voor ons. De kinderen vinden het fijn.
Vooruit, schat. Lachen.
Verdomme.
Op school is er een jongen die geen appelen lust.
Genoeg. We eten.
Lees je je boeken opnieuw?
Nee. Vroeger had ik meer verbeelding, niet?
Dat is oud. Vertrek van wat je nu boeit.
Dat zei mijn moeder ook. - Dan is het een slecht idee.
Kijk naar mij. Praat nu maar, het neemt op.
Ik wist het. Het zal een verslaving worden.
Ik blijf vijf minuten.
Jérémie, laat je zus met rust.
Pas op voor de tafel. Doe elkaar geen pijn. Ze is knap.
Stop daarmee, ik vind het niet leuk.
Stop daarmee.
Het is boeiend...
Wie deed de afwas?
Wat is dat? Ben ik moe?
De tafel lijkt anders te staan. Evenwijdig met de muur.
Ja, zoals gewoonlijk.
Hebben jullie ze verplaatst?
Hebben jullie de tafel verplaatst?
De tafel staat zo sinds we hier introkken.
Het is mij gelijk, zolang alles op zijn plaats wordt teruggezet.
Lea.
Wat doe je?
Wat is die onzin?
Wat zijn dat voor gebaren en uitdrukkingen?
Ik zie niets. Is er iets met de video? - Doen we flauw?
Wat is dit? Is het voor mij? - Nee.
Was het een leuke film?
Stop daarmee, ik hou er niet van.
Ik liet je werken, daarvoor verdien ik een kleine beloning.
Ik maak je een warme choco.
Dag. - Je werd niet wakker.
Zette je de tafel niet terug? - Hoezo? Begin daar niet weer over.
De schikking van de keuken is belangrijk voor mij.
Waar staat de honing?
Jullie gaan alles terugzetten. Ik hoop dat jullie geheugen goed is. Dat van mij wel.
Ik kan niet koken als ik naar alles moet zoeken.
Niemand raakte iets aan. Ben je slechtgehumeurd?
Controleer m'n lul, hij werd ook verplaatst...
Jij bent grappig, hč?
Jérémie, handen op de tafel
Eet...
Lea, ga ook goed zitten.
Wat is er de 27ste?
Wat is dat voor gebaar? Zit er iemand, recht tegen over je?
Ben je gek? - Natuurlijk, ik ben gek.
Ik ben in de war door die tafel. - Rustig, Jeanne.
Het is heet. - Het spijt me. Sorry.
Hier, sorry. - Laat maar.
Oké, kijk niet zo.
Ik ben moe. Ik ben moe. Oké?
We gaan ons haar kammen.
Laat me! Papa!
Dat was 'n leuk verjaardagsfeest.
Beweeg niet, anders doe ik je pijn.
Ik zie graag het huis van anderen. Alles is vreemd.
Ik vind zijn moeder niet aardig, Ze strijkt m'n haar altijd plat.
En ze ruikt naar eieren. - Rauwe of gebakken eieren?
Een beetje als ham.
Nee, niet akkoord. Maar ik luister...
Dan maken we 'n fout. Ik zorg ervoor.
Verzonnen. Kan mij niet schelen. Genoeg om hem te ontslaan.
Als ik 'm vermoord, ga ik ook de cel in.
Ik verlies m'n tijd, m'n klanten en m'n geduld.
Hij is niet gewoon onbekwaam. Hij zoekt mij, ons, en hij zal ons vinden.
Wat scheelt er? - Niets.
Ga maar, ga maar.
Dag.
Die stagiair werkt op m'n zenuwen. Ik ga er nog op slaan.
Wil je iets drinken?
Tjilp tjilp, klein vogeltje.
Kom in m'n hand.
Je liet m'n vogeltje schrikken.
Trek je pyjama aan. Oma komt zo.
Ik maakte affiches voor de Woody Alledag, maar ik weet niet welke kiezen.
Dank je. - Ik verkies deze.
Wat is dat?
Vind je het appartement niet mooi meer?
Vergeet het. Ik deed het zomaar.
Die tafel wordt 'n obsessie.
Ik weet niet waar ik m'n Bulgari-ketting heb gelaten. Weet jij het?
Jeanne, antwoord.
Ik zie overal veranderingen. De tafel, en de rest. Overal.
Jullie gezicht en ogen. Alles verandert. -Alles? Hoe bedoel je?
Ik weet niet waar we zijn. Ik ken dit appartement niet.
Ik herken de zaken, de meubelen...
Maar dit zijn wij niet.
En op de foto's, de video's,
herken ik niets of niemand. Het is niet bij ons.
Het is een ander gezin.
Buiten gaat 't. Maar hier...
Maar dat meen je niet...
Mensen die zich niets herinneren. Dat is ernstig.
Dat is iets met de hersenen. Een letsel, een tumor, weet ik veel...
Een tumor? Hou op, je bent gek.
Jou herken ik. - Je zei dat je me niet herkent.
Ik herken heel veel, maar ik heb geen tumor.
Misschien is er iets met je ogen. Ga naar de oogarts.
Ik ben bang. Ik ben bang. - Maar nee.
Waarschijnlijk is het niets. Maar het moet onderzocht worden.
Alles komt in orde.
Vanavond ontspannen we ons. Geen literatuur.
Goedenavond. - Goedenavond, Teo. Hoe gaat het?
Heel goed. De kinderen aten al, Jeanne is in onze kamer.
Ik ken de weg. - Iets drinken?
Beantwoord je m'n oproepen niet meer? - Ik had geen tijd.
Ik raak gestrest als jij je zorgen maakt.
Dank je.
Nee, nee, nee...
Ik dring niet aan. Ik begrijp het niet. Spijtig.
Er is eten in de ijskast, en bedankt voor de sjaal.
Het gaat over een vrouw die getuige is van 'n moord. Ze hoorde het.
Er werd 'n schot gelost, dichtbij haar.
Nadien probeert iedereen rond haar de psychologische schok te neutraliseren.
Al snel wordt ze doof. - Ik kan het al niet meer volgen.
Zo gaat het verhaal niet. - Zwijg.
Ze wijt het aan de misdaad, aan de knal.
Maar haar man, die bij haar was, herinnert zich niets.
Het is alsof hij alles gewist had.
Zij begint haar man te verdenken, haar omgeving,
omdat ze vreemd doen tegenover haar.
En...
Zij begint te spioneren. Ze snuffelt rond.
Ze zijn bang. Dat men haar zou willen vermoorden.
Tot ze begrijpen dat zij werd omgebracht in het begin.
Dat klinkt goed. - Maar je zegt eender wat.
Ben je zeker dat je Italiaans niet achteruitgegaan is?
Ik ken het nog heel goed.
Oké, oké.
Ben je zeker dat ik het nog kan?
Hoe dan ook, daar gaat het verhaal niet over. - Alstublieft.
Nee, de vrouw ziet 'n ongeval en vindt 'n misdaad uit.
De politie luistert niet. Ze weten dat het politieke manipulatie is.
De vrouw dringt aan en ze loopt gevaar. Ze is niet doof.
De behandeling isoleert haar. Het is echt dubbelzinnig.
Ze ontdekt complotten, en haar eigen rol
is niet wat ze dacht.
Maar ik verklap jullie het einde niet. Het is een politiefilm.
Het is niet echt duidelijk. - We zien wel.
Wat doe je, Jeanne?
Niets. Ik weet het niet.
Waarom ween je? - Wat?
Ik ween niet.
Ik begrijp het niet. Ik ben niet triest.
Ik besefte het zelfs niet.
Verzwijg je me iets, Jeanne?
De roman, je oogproblemen...
Je zit altijd ergens anders, je bent niet meer bij ons.
Zelfs de kinderen merkten 't.
Hebben ze dat gezegd?
Maakt het boek je zo week, of iets anders ? Ik wil het weten.
Ik weet het niet.
Ik weet het niet, ik begrijp het niet.
Ik zal erop letten.
Oké.
Kom nu slapen. Het is 3 uur.
Verdomme, gaat het niet? - Sorry.
Oké, het spijt me.
Verdomme.
Dit is niet mogelijk. Het kan niet.
Dit is niet mogelijk.
Orange informeert u, dat het door u gevormde nummer niet bestaat.
Alstublieft. - Dank u.
Het is normaal dat men zijn nummer vergeet, je vormt het nooit zelf.
Gaat het? Wat is er? -Ze is helemaal in de war.
Nee, ik wist niets meer, maar het gaat al beter.
Kom. De kinderen zijn alleen.
Tot morgen. - Dag.
Wat is er morgen? - Hetzelfde als vandaag.
Of wil je vegetariër worden?
Haast je.
Kom naar binnen.
Jérémie? Lea?
Kinderen. - We zijn hier. We zijn in de kamer.
Jérémie, wat doen jullie?
Niet lopen. - Mama dag, mama.
Ik heb het warm, ik zweet. Ik ga me omkleden.
We gaan tekenfilms kiezen.
Wat scheelt er? Wat heb je?
Zie je het? - Ja. Je ziet rood.
Is dat alles?
Hoezo, is dat alles?
Ik begrijp je niet.
Wat doe je? Wat heb je? Ga zitten.
Ik heb het warm. Erg warm.
Wat heeft oogarts gezegd? - iets. Of toch,
er zit druk op m'n ogen. Hij zei, dat het dat kan zijn.
Waarom? Wat kan het anders zijn? - Ik weet het niet.
Heb je medicijnen gekregen? -Ja.
Je klinkt niet echt zeker. We gaan 'm bellen.
Nee, niet nu, alsjeblieft. Morgen, oké?
Heb je het echt warm? -Ja.
In welke zin? - Houd op, je handen zijn koud.
Dat zal je verfrissen. - Stop. Stop.
Laten we na de Woody Allen-dagen weggaan.
Het zal ons goed doen. Misschien het hotel Borgne. Dat vond je leuk.
Borgne? -Ja.
Daar was ik nog nooit. Je vergist je, dat was ik niet.
Kom op, ik zag je zingen in de karaoke in de haven.
Je kan me niet overtuigen dat jij het niet was.
Was het daar? Hoe weet jij dat?
Ik bedoel, herinner jij je dat?
Ik mis je, Teo.
Ik mis je.
Ik doe het niet opzettelijk.
Het komt goed, het komt allemaal goed.
Ontspan je.
Nee, laat me, smeerlap laat me los
Het spijt me.
Nee, het was goed.
Die afkerige blik. Laat me, smeerlap.
Ik vond het leuk,
ik durfde je niet te vragen me "stuk vuil" te noemen... Dat was beter geweest.
Papa, de film is afgelopen.
Mama gaat jullie 'n bad geven.
Ik ga 'n ommetje maken.
Breng me naar de spoedgevallen, afdeling psychiatrie.
Wat Jeanne niet zegt, is dat ze altijd al fragiel was.
Ze zegt ook niet dat ze op haar 8ste 'n ongeluk had waardoor ze amnestisch is.
Ik weet ook niet wat dat kan betekenen.
Vertel mij iets over de veranderingen die u ziet. Wat is er veranderd?
Alles. De kleuren, de voorwerpen,
de anderen, ik...
U? Hoe bent u? - Ik ben...
Ik had altijd kastanjebruin haar en lichtgroene ogen...
En hoe ziet u uw man?
Goed. Goed.
Niet knap. Ik bedoel eerder knap...
Ik zie hem met kort lichtbruin haar, nogal verward,
donkerblauwe ogen, 'n klein litteken op het voorhoofd,
brede schouders, 'n licht buikje, maar niets abnormaals.
Hij is groot, 'n bleke huidskleur...
Maar het is niet erg als u 'm niet ziet zoals ik.
Nee. Ik zie hem zoals u, maar vroeger was m'n man...
Hij had bruine ogen. Hij had 'n frisse huidskleur.
Pikzwart haar, meer gegolfd. Hij was ronder, hij zat meer in het vlees.
De man waarmee ik altijd geleefd heb.
Hij is niet dezelfde meer.
Dat is toch ongelofelijk.
Garsch, ik begrijp dat het moeilijk is.
Kan u mij alleen laten met uw vrouw?
Ja. - Dank u.
Ja? Ik luister.
Nee, niets. Er waren veranderingen, tekenen.
Het waren tekenen gericht aan iemand,
slinkse uitdrukkingen. Maar ze zijn weg.
Het was als 'n geheim onder hen, losse momenten.
Een droom? - Nee, helemaal niet.
Is het idee van verandering, in uw gewoonten, angstaanjagend?
Ja, maar niet in die mate. Dit lijkt geënsceneerd,
alsof m'n man me met m'n kinderen manipuleert.
U zei dat u zichzelf ook veranderd vond.
Als u 'n psychiater wilde zien, denkt u dat u het probleem bent.
Maar er is iets,
het kan niet alleen aan mij liggen.
Alles is zo anders.
Als u zegt "anders", hoor ik precies "de andere liegt".
Denkt u dat ik lieg? - Ik zei "de andere".
Welke andere?
Het is een idee. De bezorgdheid over manipulatie.
Het idee van 'n verborgen realiteit. Ik zeg u wat ik hoor.
Vaak zien we de dingen zoals we ze willen zien, of volgens wat we erover weten.
Het is zoals die tekeningen. We zien de eerste, maar de tweede niet meer.
Ik heb niets getekend. Ik maakte plannen van de flat om...
Daarover heb ik het niet, het is een metafoor.
Ik weet het niet.
De leugen.
Nee, ik zie het niet.
Ik ben ervoor dat uw vrouw wordt gevolgd, maar het moet van haar komen.
Ik wil geen opname of behandeling opleggen die de dingen kan verergeren.
Zolang er geen neurologisch probleem is, houdt u het in de gaten.
Dank u, dokter.
Ik wil 'n dag of twee naar m'n moeder, wat afstand nemen...
Als je je vroeger slecht voelde, had je mij nodig, niet je moeder.
Kan je me brengen?
Wees voorzichtig. Je rijdt te snel.
Neem het me alsjeblieft niet kwalijk. - Bel je me morgen?
Mama?
- Schat? Wacht even...
Mama, ik voel me niet goed.
Ik ging thuis weg, ik wil naar huis. - Binnen 10 minuten. Oké?
Waarom nu niet? Hoelang zit je hier al?
Nu kan ik niet. - Binnen 10 minuten. Maar niet langer.
10 of 15 minuten, ik weet het niet.
Ga iets drinken.
Drie kaarten. 300. 10. 300.
600 erbij. - Ik ga mee.
600, om mee te gaan? -Ja.
Mevrouw? Wenst u iets? - Nee, dank u.
Aas. - 1000.
Aan u, meneer.
Drie dames.
Drie dames winnen.
Mevrouw, doe die spiegel weg. Het is verboden.
Mama... -Alstublieft.
Een probleem, meneer? Mevrouw? - Alles is in orde.
Ik ga weg. - 5 minuten. Wacht.
Neem m'n jas. Wacht op mij. Ik kom.
Excuseer.
Die ben je nooit beu geworden, hč?
Je verstikt me. Zo lukt het me niet.
Nog steeds last van je roman?
Sprak je erover met Robert?
Voel je je niet goed?
Toch wel...
Je hebt me niet geantwoord. Je roman?
Verdomme. Zwijg over dat boek. Je ziet me en...
Waarom zien we elkaar als we over niets kunnen praten?
Ik moet al weken, maanden zwijgen zodra ik iets wil zeggen.
Maak je eten zelf maar klaar. -Je moet niet zwijgen. Ik wil niet...
Ik heb het gelezen. Robert gaf het mij. Wil je het terug?
Hoe kon je?
Alsjeblieft. Dat lucht op.
Ik kreeg het niet uit.
Het is erg slecht. Vervelend.
Eindeloze beschrijvingen.
Bedankt voor het portret dat je van me maakte.
Ik wil dat je dat boek weggooit.
Laat het verleden rusten. Het doet mij pijn, en jou ook.
Je maakt me bang. Wat heb je? - Niets.
Begrijp me niet verkeerd.
Ik moet herinneringen zoeken, meer niet.
Ik heb je je kindertijd verteld. Dat is genoeg.
Nee, ik begrijp iets niet...
Of je vertelt mij de waarheid niet.
Ik?
Schat?... Schat
Wat is er aan de hand?
Ik kan niet meer. Ik kan niet meer.
Wat scheelt er?
Je bent erg bleek. Zal ik 'n dokter bellen?
Ons verleden is pijnlijk. Het is ongezond je er zo in vast te bijten...
Waarom doe je dat?
Ik denk dat ik gek ben.
Nee, die roman maakt je van streek.
Waarom schrijf je niet als 'n echte schrijfster?
Ik hou niet van m'n kinderen.
Ik ben 'n slechte moeder. Ik heb nooit aan hen kunnen wennen.
Ik doe veel inspanningen om het te verbergen zodat Teo het niet ziet.
We leven naast mekaar. Ik ben bang.
Ik doe m'n best. Ik zorg ervoor, maar het lukt me niet.
Ik weet niet waarom.
Ik denk dat ik m'n kindertijd moet terugvinden.
Je denkt dat je niet van hen houdt, maar dat doe je wel.
En als je niet van hen houdt, doe dan alsof.
Zoals jij?
Ik leef niet eeuwig, Jeanne. Ooit zal het je pijn doen.
Ik wil hier niet blijven. Ik ga weg.
In zo'n toestand laat ik je niet gaan. - Laat me, mama.
Ik heb alleen jou. Ik wil niet dat je weggaat.
Houd op Houd op, het is ondraaglijk.
Ik ga naar boven. Slapen. Mag het?
Wat doe je daar, schat?
Wie is dat?
Maar dat zijn wij. Dat ben jij, en dat ben ik.
Wie is die andere? - Een Italiaanse vriendin.
Ik weet niet waarom ik die foto nog heb. Zelfs die.
Ik heb al zo lang niet meer in die la gekeken.
Kijk, er ligt zelfs 'n oud theaterticket. Ik weet niet waarom.
Die vrouw is geen Italiaanse. Dat kan niet.
Daarstraks was ze hier nog. Dat was jij.
Maar...
Dan is deze 'n vreemde,
en dan ben jij die, m'n moeder. Niet?
Wat bedoel je? Natuurlijk ben ik je moeder.
Maar ik zag je altijd met dat gezicht. Zelfs daarstraks.
Ik weet zelfs niet wie jij bent. Zij is m'n moeder. Ik begrijp het niet.
Wacht...
Ga je weg?
Vergeef het me.
Mama, doe open Dit is belachelijk Mama.
Mevrouw?
Wat doe je met je haar? Kom, we gaan naar huis.
Ik kan niet. Bracht je m'n kleren mee? -Ja.
Je moeder zocht je overal. Ze is in alle staten. Ik liet haar bij 'n buurvrouw.
Zij is m'n moeder niet. - Jeanne, je...
Je zegt eender wat. - Ja? Kijk dan.
Oké, dat ben jij, en je moeder naast 'n blonde vrouw.
Wat is het probleem?
Ik moet gaan.
Jeanne, luister...
Je voelt je niet goed en je laat je meeslepen.
We gaan naar het ziekenhuis, daar kan je tot rust komen.
We gaan naar huis. Je blijft 'n paar dagen in bed.
Dan zien de kinderen je.
Kijk wat ze voor jou maakten. Kijk...
Stop daarmee! Chanteer me niet, ik wil het niet zien.
Welke chantage? Het zijn jouw kinderen. Ze hebben je nodig.
Ik herken niets meer, Teo. Zelfs m'n gezicht niet.
Laat me 'n paar dagen weggaan. Vertrouw me.
Hou je niet meer van mij? - Ik weet het niet.
Mama?
Ga aan die tafel zitten.
Schoonheid, hoe gaat het?
Een beetje moe.
Kan ik u even spreken?
Ik haal 'n menu in het rans. - Wacht.
Ik kwam voor deze foto en voor u...
Zegt hij u niets?
Nee, ik herken de foto niet.
Wat wenst u te drinken?
Een koffie.
En een crčme met amaretto.
Ik heet Jeanne. En u?
Ik maak de crčme zelf. Zeg of hij lekker is.
Ik kwam speciaal uit Frankrijk voor u.
Laat me. Ik ben aan het werk.
Uw manieren bevallen mij niet.
Eet en ga weg!
Waarom maakt u zich zo boos?
Wat is er?
Niets, ik voel me niet goed.
Wie is zij?
Niemand, een Française... Ik ga naar huis.
Dag. Kennen wij elkaar?
Ik weet het niet. Wat denkt u?
Nee, ik denk het niet.
Alles oké? Eet op, u ziet wat bleekjes.
Alles oké?
Alles oké.
Mijn excuses. Ik ga terug naar het hotel.
Oké.
Wie is het meisje op de foto?
Welke foto?
Kom... Kom...
Rustig aan.
Kom binnen, Teo.
Ik spreek geen frans. Ik ben Gianni.
Ik ben de man uit de bar.
Ik kan u niets aanbieden, maar
ik kan iets bestellen als u wilt.
Ik blijf niet. Dank u.
Ik wou alleen...
Ik was bezorgd, u leek zo verloren.
Het hotel is mooi.
Bent u 'n toeriste?
Gianni, hč? -Ja.
Stuurt de vrouw uit de bar u?
'Mijn moeder? Nee.
Waarom volgde u mij?
Ik weet het niet.
Ik weet het zelf niet.
Het spijt me, het lijkt alsof...
Ik weet zelf niet waarom ik u volgde.
Eigenlijk denk ik dat je Teo bent.
Ben jij het?
Nee, het is niet zoals u denkt.
Het is niet zoals u denkt.
Ik zweer het u...
Wat is het dan?
Wat dan?
Houd op. Houd op.
Wacht even... wacht...
Rustig aan, rustig aan...
Ik heb er te veel zin in.
Wat is er? - Niets. Ik weet het niet.
Het voelt vreemd aan.
Stop.
Stop!
Je doet vreemd, ik herken je niet.
Dit kan niet.
Ik herken je gezicht, maar jou niet.
Wie ben jij? Je bent Teo niet.
Wie ben je? - Waar heb je het over?
Wie is Teo?
Ik ben Gianni.
Wie is Teo?
Ik ben daarvoor niet gekomen...
Genoeg, ik ga weg.
Ga niet weg! - Nee, ik ga weg!
U heeft zich vergist. Ik heb mij vergist.
Ga niet weg. Wacht!
Gianni, Gianni, wacht! Ga niet weg.
Ik ben hier niet toevallig.
Ik ben gekomen voor die vrouw, ik ken haar.
Ja, we maken vaak foto's van toeristen.
Het is lang geleden, m'n moeder was erg jong.
Dat betekent niet dat we elkaar kennen.
Waarom is ze dan zo weggegaan?
Ze voelde zich slecht, het gebeurt.
Uw moeder...
Die vrouw heeft mij opgevoed, en is voor mij me moeder.
Wat zegt u nu?
Ik voel me verloren, ik snap niets meer.
Ik vraag het u, help mij.
Ga even zitten.
Ga zitten.
Kent u hier iemand?
Bel uw man. Uw ouders.
Ik zal iemand zoeken die u komt halen.
Ik moet die vrouw terugzien, uw moeder.
Het is belangrijk voor mij.
En mijn moeder kent u niet, en ik evenmin.
U bent moe, uw familie zal voor u zorgen.
Er is hier iets, help mij...
Dring niet aan.
Ik zei het u al, u vergist zich van persoon.
Ga terug naar huis,
geloof me. Het is genoeg geweest.
U bent naar mij gekomen.
U lijkt op iemand die ik gekend heb.
Wie? - Het is zinloos, ze is dood.
U kan het niet zijn. Laat me met rust.
Ga terug naar uw hotel
Ik wil je in die toestand niet meer zien.
Ik ga naar het hotel en breng haar naar hier.
Gianni, hoe bedoel je?
Zeg me niet dat ze m'n zus is.
Ik kan het niet geloven.
Alsjeblieft, Gianni. Rosamaria is dood.
Stop, wil je het feest verpesten?
Het kan me niet schelen. Ik haal haar.
Mama, laat me.
Het is de verjaardag van je vader.
Ik weet niet waar dat gezicht vandaan komt.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Je bent 'n mooi meisje geworden.
Je lijkt heel veel
op je vader.
Ik had je direct herkend.
Ik kon niets anders doen,
het is zo lang geleden.
Ik heb je moeder Nadia opgebeld
in Parijs, deze namiddag.
Ze komt naar hier. - Mijn moeder?
Ik kan je niet helpen, Rosamaria.
Ga weg.
Ga, en kom nooit meer terug.
Ik heb jaren om jou geweend,
maar hij niet. Begrijp je?
Je bent zijn dochter niet.
Hij kon nooit van je houden.
Wat kon ik doen voor je broer Gianni?
Gianni? Mijn broer?
Laat me! Ik voel me niet goed. Ik ben bang.
Rosamaria, wacht wacht...
Hou op!
Wat ben je gaan rondvertellen, verdomme?
Pas op!
Iemand dwong je de plaats van Jeanne in te nemen.
Jij wou Jeanne genoemd worden, zoals zij.
Ik had de kracht niet om het ongedaan te maken.
Na het ongeval herkende jij je ouders niet.
Je herinnerde je niets meer.
Je klampte je vast aan mij.
Je werd echt m'n dochter.
Of je nu Jeanne of Rosamaria bent... - En mijn familie.
Ga weg.
Ben je zeker dat het zal gaan?
We zien elkaar morgen bij het ontbijt...
Mama
Ben je niet blij me te zien? - Zeker. We gaan het vieren.
Een geluk dat je moeder me heeft ingelicht. - Wat zei ze?
Niets. Dat het ging, je had je vergist of zo. Maar dat je je beter voelde.
Ja, inderdaad. Ik heb gerust en dat deed me goed.
Gaan we naar jullie kamer? Ik heb geschenkjes.
Waar kijk je naar, mama? - Niets, we gaan naar de kamer.
"De droomkamer"
Downloaded From www.AllSubs.org