Goede morgen.
Morgen. Terug aan het werk.
27 November, 1937.
Ze zeggen dat de Japanners Shanghai met de grond hebben gelijkgemaakt.
Ik kan dat niet geloven.
Typische Chinese propaganda. Alles is rustig hier in Nanking.
Behalve een paar bangeriken.
Ik hoop dat ons vertrek niet de indruk wekt dat we ook vluchten.
Maar moet ik iedereen vertellen
dat ik gepromoveerd ben tot directeur?
En teruggeroepen ben naar Berlijn? Natuurlijk niet.
Verbind me door met John Rabe.
Maar toch, mijn hart doet pijn bij de gedachte
om dit alles achter te laten na zoveel jaren.
Hallo, huize Rabe.
Nee, nee, nee. Dat zal niet gaan.
Je moet de piano kantelen.
Wat doe je? Kantel ze.
-Ik zeg je, ze zal niet passen. -Wel, ze ging er in.
-Ja, 20 jaar geleden. -Is de piano sinds toen dan gegroeid?
Zet ze neer, zet ze neer.
Mijn God, deze idioten zijn voor niets goed.
1 December 1937.
Een grote Japanse troepenmacht ligt in afwachting,
maar net 70km buiten Nanking.
Dat zegt Chang, mijn Chinese chauffeur.
Hij wil niet zeggen wie hem dat verteld heeft.
Maakt niet uit, we zijn weg binnen twee dagen.
Japanners of geen Japanners.
Al zou het niet slecht zijn als Japan meer invloed had in China.
Tenslotte zijn het bondgenoten van het Rijk.
-Wat met de hoed? -Ik hield van die hoed.
-We kwamen overeen dat alles wat we niet... -Ja, goed. Gooi weg.
-Heb je nog steeds insuline nodig? -Nee, ik heb genoeg.
Wanneer ik dood ben.
Ik weet het, dan kan ik je dagboek lezen. Maar niet eerder.
Ik denk dat ik je zal overleven alleen al uit nieuwsgierigheid.
Dat is mijn taktiek.
Baas!
Chang! Hoe dikwijls nog? Eerst kloppen.
-Maar baas... -In gods naam!
We kloppen in dit huis. Maak dat je wegkomt.
Hoe kan iemand zo dom zijn.
-Er was een klop. -Ik hoorde het, maar hij moet leren.
We vertrekken binnen twee dagen.
-Het is het principe. -Kom binnen.
Juist gearriveerd is Herr Fliess.
Wat? Nu al?
Kon hij niet eerst bellen.
Hij heeft gebeld.
Maar u geen tijd toen ik zei.
Chang, wat is de zin van dat jij een hoofd hebt?
Wel, zodat...
Zodat het niet in mijn nek regent.
Heel juist.
Herr Fliess.
Ik ben John Rabe. Welkom in Nanking.
-Heil Hitler. -Heil Hitler.
Ik hoop dat je een goede reis had.
Dit is Herr Han. Hij is mijn bediende, achtereen de jouwe.
Heil Hitler.
Welkom in Nanking.
Heil Hitler.
Je kunt niet geloven hoe lang het duurde om hen dat te leren.
Niet lang genoeg blijkt. Hij groet met zijn linkerhand.
Niet links.
Rechterhand. Rechterhand! Dat is het.
Chinezen zijn net kinderen.
Je moet het ze leren, Maar ze doen wat hen gezegd wordt.
Je moet een goede Chinees onmiddelijk opmerken.
Je moet het zien in een oogopslag.
Dat, bijvoorbeeld, is een goede Chinees.
Dit zijn onze W-923 systemen.
We leveren aan de hele provincie Jiangsu.
Meer dan 15 miljoen mensen.
De bevolking groeit zo snel
dat we snel aan onze maximum capaciteit zullen zitten zonder de dam.
Hoe voelt het om na zo lang naar huis terug te keren?
Siemens zendt me naar China, dus ga ik naar China.
Siemens wil me in Berlijn, dus ga ik naar Berlijn.
Het lijkt alsof je liever blijft.
Dat is de kontrole eenheid voor het systeem.
Je kan het het hart noemen van de fabriek.
Indrukwekkend wat je hier opgebouwd hebt, Rabe.
Maar zoveel werk, alleen voor de Chinezen?
Voor Siemens. Binnen enkele jaren verdienen we miljoenen.
Hebben ze het je niet verteld?
Rabe, Duitsland slaat een andere weg in. En ook Siemens.
Wat wil dat zeggen?
Er komt geen dam.
Siemens Nanking wordt afgebouwd.
Verdomme!
We hebben de Chinezen hier uitgeroeid.
Onze gewapende divisies
verplaatsen zich naar het westen.
We bereiden ons nu voor om op te rukken naar Nanking.
Wie leidt de opmars?
Majoor Ose, Uwe Koninklijke Hoogheid.
Een grote onderneming voor zo'n jonge man?
Ja, sir.
Maar jonge mannen zijn ook in staat tot grote daden.
Uw rapport, Majoor.
Dit is onze positie.
Mijn troepen vervoegen de 33ste infanterie.
En luitenant Yanagawa's Zesde Divisie.
We zullen Nanking omsingelen van drie kanten en insluiten.
Op deze manier vermijden we grote verliezen
en dwingen we de stad tot overgave.
Majoor.
Heb je ooit deelgenomen aan een olifantenjacht?
Nee, Uwe Hoogheid.
Je omsingelt geen olifant,
mat hem af of dwingt hem tot overgave.
Ofwel dood jij hem, ofwel doodt hij jou.
Is dat duidelijk.
Dora?
Mijn God! Wat doe jij hier?
-Wat doe je hier? -Terug naar bed, het is een verrassing.
Ben ik mijn eigen verjaardag vergeten, of wat?
Ik weet hoe hard het is voor je om alles achter te laten.
Dat weet je niet.
Oké, misschien niet.
Maar ik weet wel dat niemand een betere job gedaan zou hebben.
Niemand.
En daarom maakte ik voor jou deze cake.
-Gugelhupf. -Gugelhupf.
Shujuan, een beetje naar links.
Welkom bij de Nanking NS groep.
Ik ben Krüger, groepspresident.
Ik stel je voor aan de anderen.
Hierlangs, alstublieft.
-En dat is de mijne, heren. -Ik heb je de volgende keer, dat zweer ik.
Dit is de NS groep?
We zijn nog niet allemaal hier, maar... Heren!
En wat is dat?
Bernd.
Nee, laat maar. Ik zal het doen.
We delen de kamer met de...
Met de Engelse Veteranen Club.
Hoe durf je...
-Hallo iedereen! -Dat is Hans.
Ah, jij moet de nieuwe zijn? Hans Scheel, bakker van beroep.
Vergeef me alstublieft mijn te laat komen.
Maar ik bracht iets mee voor je.
Kaneelbroodjes. Ze zijn nog warm!
Dat is ongelofelijk.
Ben je echt lid geworden van de Partij
om gebak te eten onder een foto van de Engelse koning?
Nee! We babbelen ook.
De condities die jij hier tolereert zijn schandalig.
En is dat de vlag die we stuurden voor de verjaardag van de Partij?
Je hebt het nog niet geopend.
We zouden een toren moeten bouwen, ze is zo groot.
Als jullie echte Nationaal-Socialisten waren,
zouden jullie dat gedaan hebben.
Hier ook.
Waarom, Dr. Xu?
Ons nu terugtrekken zou een vreselijke vergissing zijn.
China is de markt van de toekomst. We zouden het ons voor altijd berouwen.
Er is nog geen oorlog, en als de Japanners toch komen,
dan hebben ze ook electriciteit nodig, waarschijnlijk meer dan de Chinezen.
Je kan Nanking niet sluiten zonder het mij te vragen.
Ik heb het helemaal zelf opgebouwd.
Herr Lehmann, ik...
Herr Lehmann?
-Ze sluiten Nanking. -Dat kunnen ze niet doen.
Jawel.
Ze hebben me niet gepromoveerd.
Ze hebben me naar boven geschopt.
Ze bedrogen me.
En de verdom...
Het zou mijn erfenis zijn.
En dan komt die Fliess langs.
-Die vreselijke kleine dwaas. -John, John.
Kijk naar me, alstublieft.
Dit is onze laatste nacht. Dat niemand hem bederft.
Niet Fliess, niet Siemens niet de Japanners.
En zeker jij niet.
Uwe Excellentie. Wat een eer.
-Wat een slijmbal. -Fukuda?
Ik heb hem altijd graag gehad.
Je hebt nooit last gehad met hem.
Ik ben benieuwd wat ons wacht in Berlijn.
Kerstmis.
Café Kranzler.
Marsepein stollen. Warme wijn op de Ku'damm.
Een krant die je echt kan lezen.
Echt brood en boter.
En bedden die niet te klein zijn.
Weet je dat je de man bent waar ik nog altijd van hou?
Zelfs na 27 jaar.
Ja, dat weet ik.
Jij verwaand ding!
Dora! Dora!
Iedereen eruit! Ga uit de kamer!
Buiten!
Open de poort!
Open ze! Open de poort!
Ga, ga, ga!
Kom op! Snel!
Han!
Welke idioot heeft de poort gesloten?
Die idioot ben ik.
Open de poort!
-Hou ze gesloten. -Het zijn onze werkmensen.
Ze zullen gedood worden!
-Mijn zorg is de fabriek. -Nee... Nog niet.
Open de poort!
Dora, jij neemt de vrouwen en kinderen.
Kom op! Snel, snel!
Snel! Kom op! Langs daar!
Je gaat er spijt van krijgen, Rabe.
Ik zal blij zijn dat ik er spijt van heb.
Vrouwen en kinderen! Snel!
Kom op! Langs hier!
Rabe!
Ik zweer...
Waar is de vlag?
-Waarvoor? -De vlag, verdomme!
Ze zit in de koffer van de auto.
Han! Schakel de schijnwerper in! Volle kracht!
-Ben je gek? -Doe het!
-Chang, kom hier! -Ja, baas!
Daar! Snel!
Iedereen, onder de vlag!
Kom op, ren! Langs hier. Snel!
Kom op!
Kom op! Snel!
Ze gaan weg.
We hebben het gedaan.
Ze gaan weg.
Ze gaan weg!
Er zijn er te veel om te behandelen!
Negen geschoten in de maag.
Eén in het hoofd. Drie zijn er stervende. Vier amputaties...
Genoeg. Huilen helpt niet.
-Waar is Dr. Xu? -Hij is hier niet.
Gelukkig hebben ze alleen het wachtershuis geraakt.
Ik wil dat dit gat opgevuld wordt. En de grond opgeruimd.
Han, controleer de fabriek op schade
en controleer de werking van de turbine.
Ik wil rapport verzonden naar Shanghai en Berlijn vandaag.
Ja, sir.
-Chang. -Ja?
Je moet de schuren versterken
om voorlopig te kunnen schuilen.
Is dat duidelijk?
Baas, ik ben chauffeur.
En zonder schuilplaats
ben je binnenkort een dode chauffeur.
Herr Fliess.
Stop. Stop de auto.
Sluit de poort! Sluit ze!
De vroege vogel vangt de pier, eh?
Kom uit de auto.
-Open de koffer. -Herr Rabe.
Mag ik je er aan herinneren, dat het gisteren je laatste dag was.
Je praat nu tegen de nieuwe directeur van Siemens Nanking.
-Ik herinner me geen overdracht. -Niet erg.
Je hebt het druk met je verhuis.
Wat zijn je plannen als nieuwe directeur?
Rekening houdend met wat we vandaag meegemaakt hebben,
zal de fabriek onmiddelijk gesloten worden.
En wat met de werkmensen?
Ze zullen gecontacteerd worden.
-Indien we terug beginnen. -Heb je alles?
-Bestanden? Boekhouding? Kontrakten? -Maak je niet ongerust.
Duitse grondigheid.
Een goed plan, Herr Fliess.
Het is alleen spijtig dat je kontrakt maar eerst ingaat de zesde.
Overmorgen.
Als je me niet gelooft, kijk in de koffer.
Het kontrakt moet tussen de papieren zitten.
Duitse grondigheid.
Dat kan zo zijn.
-Maar jij hebt hier niets meer te zeggen. -Je hebt gelijk, echt.
En jij hebt hier niets te zeggen, nog niet.
Maar iemand moet hier zeggenschap hebben, denk je niet?
Han?
Han.
Zeg hem de koffer van de auto te openen.
Herr Fliess, wil u alstublieft de koffer van de auto openen?
En vertel hem nu dat in verband met de verzekering,
zijn toegang tot de bedrijfsgronden beperkt is.
Hij zal in het gastenappartement verblijven. Personeel zal voor hem zorgen.
-Herr Fliess... -Doe geen moeite.
Herr Fliess.
Het apartement is daar.
Het spijt me.
Als de Führer wist dat de mensen die men naar hier stuurt...
Het is gewoon belachelijk.
Ik weet dat je het goed bedoelt. Maar laat het rusten, alstublieft.
Iemand moet er voor zorgen.
-Iemand, maar niet jij. -Zolang ik hier ben, wel.
-En waar zijn mijn gebakken eieren? -Je kan er zelf voor zorgen.
4 December 1937.
Zolang Japanse bommen door de lucht vliegen,
open ik de poorten en laat ik iedereen binnen die wil.
Vrouwen en kinderen kreunen
onder de grote Duitse vlag, met angst in hun ogen.
De vlag schijnt bomvrij te zijn.
De Japanners zijn echte bondgenoten.
Ze stoppen met vuren zo gauw ze onze vlag zien.
Heel lovenswaardig.
Haast je daar! Kom op! Snel!
Wat is dit allemaal?
De vluchtelingen kunnen niet in de voortuin blijven.
Dat is bedrijfsgrond. Ik heb toestemming nodig.
Dus blijven ze in onze tuin?
Ja, juist. Ze blijven in onze tuin.
Langs hier. Breng het naar hier.
"De Japanse soldaten zijn je vrienden!"
De Chinezen trapten erin. Verwittig het hoofdkwartier.
Gefeliciteerd, Majoor.
Je zult ooit een uitstekend bevelhebber zijn.
Maar ik vraag mezelf af,
waarom ik orders geef om geen gevangenen te maken,
je afkomt met duizenden?
Vergeef me alstublieft.
-Uwe Hoogheid. -Ik gaf je geen toestemming om te spreken!
Zo, Majoor.
Wat stel je voor?
Uwe Hoogheid.
Het zou heel moeilijk zijn
om zoveel gevangenen te executeren.
Is dat zo?
Verder,
geloof ik dat zulke executies
als illegaal beschouwd worden.
Illegaal?
Ik vertrouw je persoonlijk
deze zaak toe om deze voor eens en voor altijd op te lossen.
Ik wil geen levende gevangene meer tegen morgenvroeg.
We zullen ook het stadscentrum bombarderen.
Nanking moet de superioriteit van onze troepen ervaren.
Attentie!
Sta recht!
Nu krijg je warme soep te eten.
5 December 1937.
Ik heb nooit gedacht dat één dag
mijn leven zo kon veranderen.
Blijven of vertrekken.
Held zijn of vluchten.
En wat moet ik Dora vertellen?
Je slaapt niet.
Jij ook niet.
Het verschil is, ik kan niet slapen. Jij wil niet.
Vertel me de gedachten die in je hoofd zitten, John Rabe.
Wat het leven inhoudt voor die arme duivels daarbuiten.
Jij denkt dat iedereen zoals jij is.
Die arme duivels daar buiten in jouw tuin
zijn alleen maar gelukkig om in je tuin te zijn.
Ze zijn gelukkig met wat jij hen biedt.
Ik ben zoals ik ben.
Ik weet het.
Weet je nog,
27 jaar geleden,
wat we elkaar beloofd hebben?
Hoe oud was ik toen?
19.
Ja, ik weet het nog.
En?
Nu en altijd, er mag gebeuren wat wil.
En meen je dat nog steeds?
Het kan misschien verjaart zijn.
Maar ja, ik meen het,
nu en altijd,
er mag gebeuren wat wil.
Hierlangs.
Snel, kom op.
Blijf doorlopen!
Blijf bij me, Dora.
Moest je echt die verdomde vogel meebrengen?
Blijf gewoon bij me.
Uit de weg! Ga uit de weg!
Laat me door. Laat me gewoon door!
Stop!
Jij gaat niet mee.
Zorg voor je zelf.
Ik hou van je.
Ik kom later.
Dora!
Baas.
Ga door. Ik blijf hier.
Het is te gevaarlijk.
Han, ik weet dat je goed bedoelt.
Als ik geraakt word, zoveel te beter. Indien niet, het zij zo.
Ga nu, voor ik boos word.
11 December 1937.
Opeens overspoelen mensen
de poorten van onze zone met duizenden.
Het nieuws van de zone moet zich als een vuur verspreid hebben.
We kunnen de toevloed amper aan.
Zelfs de Japanse ambassadeur,
Mr. Fukuda, heeft zijn goedkeuring gegeven voor onze zone.
13 December 1937.
We voeren nog steeds rijst in van buiten de stad.
De zone heeft bloem, zout, brandhout.
medicijnen, gereedschap en dekens nodig
voor de Japanners hier zijn.
We moeten goed voorbereid zijn,
want we zullen afgesneden worden van de rest van de wereld.
De Japanners hebben 600 vliegtuigen in Shanghai.
En ook pantserdivisies en een enorm leger.
Als een leger van die grootte Nanking aanvalt,
dan willen ze het met de grond gelijkmaken.
Maar misschien is dit kinderspel
vergeleken met wat een nieuwe wereloorlog
zou betekenen in Europa.
De Chinese soldaten die niet vertrokken zijn staan aan de hoofdpoort van de stad.
Ze willen Nanking verdedigen, koste wat kost.
Een volledig nutteloze zaak.
Waarom heb je de belegering beëindigd en begonnen met de aanval op de stad?
Vergeef me, Generaal.
Beantwoord mijn vraag, Majoor!
Zijne Koninklijke Hoogheid gaf het bevel.
Luitenant Generaal... uw rapport!
Mijn neef, de Keizer,
wil een snelle overwinning.
Een moderne oorlog.
Eén die de superioriteit van Japan demonstreert.
De progressie kan niet gestopt worden.
Vannacht zullen we Nanking aanvallen.
Hallo? Hallo?
Wat gebeurt er?
-Wat gebeurt er? -De lijnen zijn dood.
Doe dan iets. Repareer ze.
En zorg voor communicatielijnen. Levens staan op het spel.
Zend nieuws: Nanking is gevallen.
Uit de weg!
Ga hier weg!
Snel! Snel!
Zwijg!
Wat doe jij hier?
-Zoek daar. -Ja, sir!
Twee van jullie doorzoek die kamer.
Kontroleer ze.
We hebben hem gevonden.
Vooruit.
15 December 1937.
200.000 mensen voeden in de zone
wordt moeilijker en moeilijker.
Onze verscheidene smeekbeden aan de Japanners
om meer rijst toe te laten in de zone
blijven onbeantwoord.
We hopen allemaal dat de diplomaten snel naar Nanking terugkeren.
Rosen gelooft dat alleen een internationale aanwezigheid
de Japanse aggressie kan inperken.
-Voorwaarts! -Voorwaarts!
Attentie!
Naar het gevangenenkamp, mars!
19 December 1937.
Lichamen liggen op hopen voor de poorten.
De Japanners raken ze niet aan.
En wij mogen niet.
Wij Europeanen zijn verlamd door de schok.
De executies gebeuren veelvuldig.
Soms met machinegeweren aan de barakken.
Aan het hoofdbureau van het leger. En bij de rivier.
Aan de Führer van het Duitse volk, Kanselier Adolf Hitler.
Mijn Führer,
Als een loyaal partijlid en Duitser,
richt ik mij tot u in tijden van grote nood.
De Japanse Koninklijke troepen
veroverden de stad Nanking op 12 December 1937.
Sindsdien ben ik getuige van
wrede misdaden tegen burgers.
Help alstublieft deze katastrofe te beëindigen,
en teken beroep aan bij onze Japanse bondgenoten
in naam van de menselijkheid.
Met Duitse groeten.
Uwe Hoogheid, zijn vrouw leeft nog. Ze is in Shanghai.
U moet in de auto blijven.
Ik versta geen Japans.
Ga terug in de auto.
Moet ik in de auto?
Ik zei, terug in de auto!
Ik kan terug in de auto.
Zet je hoed af.
Zet je hoed af!
Verdomme.
Loop door! Loop door!
Baas! Baas!
Ik ben hier!
-Zet ze op een rij. -Ja, sir.
Iedereen recht en zet je in een rij!
Sta recht! Naar daar!
Snel! Snel!
Snel!
-Vraag of er iemand Duits spreekt. -Ja, sir.
Steek je hand op als je Duits spreekt.
-Vooraan en midden. -Ja, sir.
Kom naar voor!
Versta je mij?
Zeg iets.
Zeg dan iets. Eender wat.
Zeg iets.
Jij.
Kinderen? Jij.
Jij.
21 December 1937.
We zijn afgesneden van de rest van de wereld.
Geen post, telegram of telefoon kan ons bereiken.
Niets werkt nog.
Ik heb nooit gedacht dat ik een waarde moest toekennen aan een mensenleven,
en afwegen tegen een ander.
Is het beter
om een paar honderd soldaten over te dragen om de zone te beschermen,
niet wetende of het zal helpen?
Of iemand zijn grond te verdedigen?
Er is geen antwoord.
Hi.
Hoe komt jouw haar zo kort?
Is afgeschoren.
Waar is ze dan?
-Wie is het? -Waar is het meisje?
-Is ze hier? -Wie?
-Er is hier geen meisje! -Waar heb je het over?
-Wat heb ik je gezegd? -Je had gelijk!
Mooie haardos.
Kom op dan.
Wacht even.
Wie denk je wel dat je bent?
Niet zo snel.
-Sprijd haar benen. -Kalmeer.
Kalmeer.
Hou haar stil, wil je!
Stil.
Wees stil daar!
Stilte! Stop daar!
We zijn Duitsers.
Duitsers. We zijn Duitsers.
Help me hier uit, verdomme!
Heil... Shitler.
Heil Shitler.
-Dat is niet grappig. -We geraakten er door.
Dat is eender, hij is de Führer van het Duitse volk.
En moet ik je vertellen wat ik niet grappig vind?
Ja, wat?
Het betreft eveneens
de zogezegde Führer.
-Luister... -Friedrich Rosen, Vader.
Een ambassadeur en minister van buitenlandse zaken, gedwongen te vluchten en sterven in China.
Gewoon omdat mijn grootvader,
de beste vriend van Beethoven, een Jood was.
Mijn vader kon niet sterven in het land waar altijd voor hij leefde.
Dat is niet grappig. En ook niet mijn positie als secretaris.
Na jaren als ambassade raadgever.
Ik zou blij moeten zijn dat ik nog leef.
Denk je dat dat grappig is?
Heil Shitler.
Waarom moeten we hem begraven?
Het is onze plicht.
Ik haatte hem. En jij haatte hem ook.
Hij is nog altijd onze vader.
Niet begraven worden is zoals een tweede keer sterven.
Wel, hij verdient het.
Hou de kaars vast.
Ik haatte hem.
Vergeef hem.
Hij heeft orders om de put te vullen om de weg bereidbaar te maken.
-Met lijken? -Het lijkt er op.
Alles goed?
Ja, ok. Maak je geen zorgen.
Een officier.
Luitenant.
Deze mensen hinderen ons werk.
Kom op!
Luister, we moeten ons opspliten.
Ren daar heen. Snel!
Ik ben het, Langshu.
Ssh! Ik ben het, Langshu.
-Snel! Help me! -In de kachel!
-Doorzoek alles. -Ja, sir!
Snel, in bed!
-Wacht buiten. -Ja, sir.
Voorwaarts!
23 December 1937.
Morgen is het Kerstmis.
We zijn aan het einde van ons Latijn.
We kunnen de zone niet langer houden.
IK zei altijd, "Stop nooit,
het zal vanzelf stoppen."
En dat moet nu ook zo zijn.
Ik heb beslist om ons spaargeld aan de zone te laten.
Waar is het anders goed voor?
Nu Dora niet langer bij ons is.
24 December 1937.
Ik heb elke Kerstmis gevierd met Dora voor bijna 30 jaar.
Met een Kerstboom. En Kerstgans.
En Dora haar beroemde Gugelhupf cake.
Ik betreur niet achter te blijven. We hebben vele levens gered.
Maar ik heb geen woorden voor mijn verdriet.
We hebben enkele meisjes ondervraagd van het college.
Honderden soldaten zijn daar verborgen.
We zouden de veiligheidszone kunnen sluiten.
Waar wacht je dan nog op?
De zone moet leeg zijn
voor de diplomaten
en de pers terugkeren naar Nanking.
Of de hele wereld zal het weten.
Dat is een bevel!
25 December 1937.
Het nieuws dat Prins Asaka de zone wil leeg maken
had niet lang nodig om bekend te worden.
Honderden mensen verzamelden buiten de zone
om de ingang te blokkeren.
Ze zijn bereid hun leven te riskeren om de zone te verdedigen.
Hun tijd is om.
Maak de zone vrij, verdomme!
Versterkingen? Waarom, eigenlijk?
Dit is belachelijk.
Versterkingen waarvoor?
Gevechtsorders!
-Laden. -Laden!
-Richt. -Richt!
Uwe Hoogheid, laat ons schieten.
Richt!
Laat zakken.
-Laat zakken! -Ja, sir!
Ontwapen!
Hef armen!
Links!
Snelle mars!
29 December 1937.
In het bijzijn van de diplomaten erkende Prins Asaka de zone.
Maar deze overwinning was het einde voor ons.
Het comitéwerd gedwongen af te treden.
We overhandigden de meeste van onze fotos en filmen aan de Japanners,
die ze voor onze ogen vernietigden.
En ik...
Ik moet de stad vandaag verlaten.
Maar ik zal Dora terugzien.
Het leek bijna een mirakel.
De strijd is over.
Dank je.
Veel geluk.
Doorgaan!
Rabe komt!
Vaarwel! Vaarwel!
Meer dan 200,000 mensen
overleefden de verkrachting van Nanjing onder de bescherming van de veiligheidszone.
Desalniettemin was het aantal slachtoffers overweldigend.
Recensenten onthulden dat tenminste 300,000 mensen omkwamen.
Tot vandaag heeft het Japanse gouvernement
nog altijd geweigerd om de verkrachting van Nanjing officiëel te erkennen.
Op zijn terugkeer naar Duitsland,
werd John Rabe gearresteerd als een verdacht collaborateur van de Chinezen.
Hem werd verboden om zijn ervaringen in Nanjing bekend te maken.
Zijn dagboeken werden in beslag genomen en maar eerst 60 jaar later herontdekt.
Na de oorlog
werd John Rabe eerst geweigerd van vrijschelding van nazisme door de geallieerden.
Vergeten en verarmd, stierf hij in Berlijn in 1950.
Gebaseerd op waargebeurde feiten
Geïnspireerd door JOHN RABE DER GUTE DEUTSCHE VON NANKING
gedownload van www.ondertitel.com