BASEADA EN "THE KILLER"
Resulta incrible o esgotador que é fisicamente non facer nada.
Se non soportas o aburrimento,
este traballo non é para ti.
CAPÍTULO UN PARÍS / O OBXECTIVO
París non esperta coma as outras cidades.
Vai amodo.
Sen o ruído nin a gasolina de Berlín ou de Damasco,
ou o zunido incesante de Toquio.
Como dixo Popeye o mariño:
"Son o que son."
Non son excepcional.
Son...
distinto.
Síntete afortunado se os nosos camiños nunca se cruzan.
Pero a sorte non é real.
Nin o karma.
Nin, infelizmente,
a xustiza.
Por moito que me guste finxir que existen,
non é así.
Naces, vives
e, ó final, morres.
Mentres: "Fai a túa vontade: será toda lei".
Como dixo...
alguén.
Non recordo quen.
Cada ano nacen 140 millóns de persoas.
Máis ou menos.
A poboación mundial é de aproximadamente 7800 millóns.
Cada segundo morren 1,8 persoas.
E, nese mesmo segundo, nacen 4,2 persoas.
Nada do que fixen eu afectará a esas cifras.
Con frecuencia confúndese o escepticismo co cinismo.
A maioría négase a crer que o alén
non é máis que un baleiro infinito e frío,
pero eu acéptoo,
igual que acepto a liberdade que implica saber a verdade.
Cheguei á conclusión de que o momento de actuar
non é cando o risco é maior.
Os problemas de verdade xorden
nos días, horas e minutos anteriores á tarefa
e nos minutos, horas e días posteriores.
Ó final, todo se reduce á preparación,
coidar os detalles,
trivialidades,
trivialidades
e trivialidades.
Non lle deixes nada á policía
coas súas pinzas, bolsiñas e kits de ADN.
E evita que te vexan,
algo imposible no século XXI.
Polo menos, evita que te recorden.
Mantén a calma
e avanza.
Para a miña camuflaxe, inspireime nun turista alemán que vin en Londres.
Ninguén quere interactuar cun turista alemán.
Os parisienses evítanos como a xente evita os mimos na rúa.
Hai 1500 McDonald's en Francia.
Non está mal para obter dez gramos de proteína por un euro,
dentro dos 46 millóns que venden por semana.
Gustaríame dicirche cando vai aparecer exactamente,
pero segundo a información que dei conseguido, contan con el.
É o mellor que teño.
Ola? Segues aí?
Pasaron cinco días.
Espero hoxe e mañá.
Moi ben. Non teño que recordarcho, pero se non cumprimos...
- Cumprimos? - Exactamente.
Non cobramos. Corremos cos gastos ata agora.
Chama se pasan outras 24 horas
sen acción.
Seguiremos desde aí.
Cago na...
Homo homini lupus.
Por reciclar este tópico tan acertado.
Cada un mira polo seu.
Ou matas ou mátante.
A supervivencia do máis apto.
Non consiste niso a natureza humana?
Ós que teñen fe na bondade inherente ás persoas
pregúntolles:
en que vos baseades concretamente?
Antes reservaba moito en Airbnb.
Pero xa non.
Os Superhosts tolean polas cámaras espía.
Podes consolarte con que o 70, 80% dos inocentes condenados
os condenan polo resultado directo dun testemuño ocular.
Con todo, abonda con ver algunha serie de crimes reais
para saber que hai innumerables formas de meterte nun enredo.
Se se che ocorren máis de dez, es un xenio.
Eu non o son.
Desde o principio dos tempos,
uns poucos aproveitáronse de moitos.
Esa é a pedra angular da civilización.
O sangue que fai que todas as pezas encaixen.
Custe o que custe,
sé dos poucos, non dos moitos.
Nos choios tipo Annie Oakley,
a distancia é a única vantaxe.
O resto, o ruído da explosión como se fosen fogos de artificio,
o estrondo dos cristais, os berros,
todo desvantaxes.
E, cando hai testemuñas implicadas,
todo se enturba.
Os veteranos chámanlle "visión de túnel".
Eu chámolle "a boa sorte do oficio"...
Merda.
As horas mortas son o que provocan que un home fracase.
Non o dixo Dylan Thomas, pero debería.
Os traballos deseñados para encirrar a alguén
son sempre os máis molestos.
Aprendín a apreciar o traballo de proximidade.
Accidentes falsos, envelenamentos paulatinos.
Calquera cousa que esixa creatividade.
Cando foi a última vez que afoguei a alguén tranquilamente?
Gary Ridway,
o asasino do río Green,
asasinou como mínimo 49 mulleres durante 20 anos.
Ó tipo faltáballe unha cocedura.
Pero era concienciudo.
Fixen máis de 10 000 horas.
Son cómplice da neglixencia na aplicación da lei.
Pura experiencia.
A media de bateo de Ted Williams foi de .344.
A miña sería de 1000,
pero non vou levar o mérito por ver morrer dun infarto un contable calquera.
A única vez que a nicotina, a carne vermella e o estrés matrimonial
me fixeron o máis difícil.
Entre as mentiras que conta o complexo militar industrial dos EUA,
a miña favorita é que afirman
que a privación de sono non é unha tortura.
A vixilancia é crucial.
Ata a mente máis disciplinada pode debilitarse,
impacientarse,
apurarse,
ter un descoido.
Para min, a música é unha distracción útil.
Axúdame a concentrarme.
Calma a miña voz interior.
O proceso que sigo é puramente loxístico,
deseñado para ser moi específico.
Eu non escollo un bando.
Non estou na posición de crear unha opinión.
Quen pode pagarme
non precisa perder o tempo convencéndome.
Non sirvo a ningún Deus nin a ningún país.
Non teño patria.
Se son eficaz,
é por un motivo moi simple.
Todo...
me...
importa...
unha...
merda.
A este alcance,
a caída dunha bala subsónica non é un problema.
Teño que manter o pulso a menos de 60
e apertar con mesura
para que o cristal non desvíe a traxectoria.
Cínguete ó teu plan.
Anticípate, non improvises.
Non te fíes de ninguén.
Nunca cedas a vantaxe.
Loita só na batalla pola que che pagan.
Prohibe a empatía. A empatía é debilidade.
A debilidade é vulnerabilidade.
En cada paso do proceso,
pregúntate: "Que gaño eu con isto?"
Iso é o que fai falta,
ó que debes comprometerte
se queres facelo ben.
É sinxelo.
Merda.
Pois, isto...
é unha novidade.
Q-F-J-W-B.
Que faría John Wilkes Booth?
Nitrometano. Nitrometano atomizado.
Debería tamén fregar os ollos e a lingua.
Fixeches o que puideches.
Tranquilo. Respira.
Veña.
Moitos quilómetros leva vostede feitos, Sr. Unger.
Impresionante.
Páseo ben.
Como puido pasar?
- É inaudito. - Pois pasou.
Daquela dígollo así ó cliente? "Pois pasou"?
Temos un problema. Claro que é un puto problema, por dicir algo.
Agora non haberá oportunidades ata Deus sabe cando.
Pola virxe do Carme. Ofrecerei solucionalo o antes posible.
Direille que faremos o que sexa preciso. Ti disme cando...
Pasaporte.
Gorra.
Atención, os pasaxeiros do voo 1258 con destino a Santo Domingo
embarcarán aquí en breve.
Ofrecemos vales de viaxe de regalo
para os pasaxeiros que queiran coller un voo máis tarde.
Se lle interesan, dígallo a algún axente.
Moitas grazas por ceder o seu asento, Sr. Bunker.
Con este vale, ten dereito a un cuarto hoxe
e bebidas gratis no seu voo de mañá.
Voará a primeira hora directo a Santo Domingo.
Póñao aí.
- Quere que o poña... - Non, grazas.
Grazas, señor.
CAPÍTULO DOUS REPÚBLICA DOMINICANA / A GORIDA
- UCI catro! - Catro.
Miña nai.
Por favor, que non te escoite.
Precisa durmir. Están investigando se ten hemorraxias internas.
Fixéronlle a segunda transfusión e puxéronlle moitos calmantes.
Había dous.
Sabe como eran, tampouco se ocultaron. Había unha muller.
Non foi un roubo, díxome que... que...
- Que se cadra... - Tranquilo.
"Hai cousas peores ca o que me fixeron."
E repetíamo.
Imaxínalo?
Cousas peores?
Díxome que cando...
a atacaron,
acoitelou un home, atravesou unha ventá enorme,
- agachouse na selva... - Respira.
Marcharon nun coche verde cunha luz no teito.
Coma un taxi de merda. Paréceche normal?
Mira, ela sabe o que pode dicir e o que non
se alguén lle pregunta.
Sempre fuches bo coa miña irmá. Quérete.
Aprendín a non meterme.
- Pero isto... - Marcus.
Viñeron por ti e non ían deixar testemuñas.
Marcus, escóitame con atención.
Prométoche, xúroche
que non vou permitir que isto volva pasar nunca máis.
Mellorou abondo como para viaxar e hoxe trasladarana
ó hospital privado de Punta Cana como se acordou.
Non! Non intentes...
Estás ben?
Déixame verte.
Tiña moito medo. Medo de contar algo.
Pero non o fixen.
Daba igual o que me dixesen,
ou o que fixese el,
non lles dixen nada.
Nada de ti.
Nada.
Estarías orgulloso.
- Fun forte. - Ben sei que o fuches.
Ten moi mala pinta?
Logo o saberei, non?
Dicía para min:
"Se non a conto,
se non sobrevivo,
non o verei nunca máis."
Non o soportaba.
E tomei unha decisión.
Agora descansa.
Xa vou.
CONDUTOR: LEO RODRIGUEZ
A DOLORES LETRADO E. HODGES
SINATURA REQUIRIDA
Prefire que chegue ó día seguinte?
Con esa tarifa, entregarase de hoxe en dous días,
antes da fin do día laborable, señor... Madison.
Bótoche a culpa, Leo,
de ter que traer o choio á casa.
Cínguete ó plan.
Anticípate, non improvises.
Non te fíes de ninguén.
Nunca cedas a vantaxe.
Loita só na batalla pola que che pagan.
- Chego tarde. - Prohibe a empatía.
A empatía é debilidade.
A debilidade é vulnerabilidade.
En cada paso do proceso,
pregúntate:
"Que gaño eu con isto?"
Iso é o que fai falta,
ó que debes comprometerte...
se queres facelo ben.
É sinxelo.
Merda, meu. Acabo de empezar.
Ensínocha, vale?
Cóllea, meu.
Tamén hai un condón. O meu é teu. Leva a carteira se a queres.
Que máis queres? A radio?
Fálame da gran carreira que fixeches hai tres días, Leo.
O que?
Hai tres días?
Espera! Para! Vale, cóntocho.
O rariño e a señora, non?
Do aeroporto privado, son eses?
Recollinos a mediodía. Foi xusto antes de comer.
Estiven esperando e nada. Unha semana moi parada.
Ía marchar e chegou un jet pequeno, así que esperei.
Veñen dous cunhas pintas tremendas. Ela parecía un bastonete.
E o tipo que ía con ela?
Habería que levalo pola corda. O cabrón daba un medo...
Cóntame como foi todo desde o momento no que os recolliches.
Sen problema. Leveinos, nada máis.
A ida foi como dixeron, ó norte na autoestrada 1
e ir polo medio da selva moitísimo cacho.
Ensináronmo en Google e eu leveinos.
Tampouco é que aceptasen un non.
Fomos a unha propiedade privada e supoñíase que tiña que esperar.
Estiveron fóra...
unha hora, creo.
Colle a seguinte saída.
Recordo que tiña moita fame e que xa me daba igual o taxímetro.
Ía deixalos alí. Non me deixan, pero case o fago.
Para aquí.
Volveron xa de noite. O tipo tiña a perna desfeita e sangrando.
Querían que os levase ó aeroporto, e leveinos.
E nada máis.
Podo?
Queres un?
Pregunta o que queiras. O que queiras.
Non sei quen son, nin quero saber quen es ti.
Que che parece se saio e deixo as chaves, vou para atrás...
E...
Todo listo, Sr. Cunningham. Que teña boa viaxe.
CAPÍTULO TRES NOVA ORLEÁNS / O AVOGADO
Nova Orleáns.
Nova Orleáns, húmida e encantadora.
Miles de restaurantes, un menú.
Onde o profesor Hodges me convenceu para que deixase o Dereito
e probase a sortealo.
Hai máis de 50 000 almacéns nos Estados Unidos.
Teño rochos en seis.
Gústame pensar que, cando se acaben as transferencias automáticas,
nun programa destes de rochos
cortarán o cadeado dun dos meus
e verán o que hai dentro.
FERRAXARÍA
Dolores.
Estrañáchesme?
Cámara de vixilancia e cadeado de seguridade dos 80.
Solucións anticuadas para problemas de seguridade reais.
Espera!
Moitas grazas, meu.
Salváchesme a vida.
Un, mil.
Dous, mil.
Tres, mil.
Catro, mil.
Cinco, mil.
Seis, mil.
Sete, mil.
- Moito me tarda. - Xa, seino.
- Todo ben? - Todo ben.
- Só este? - Exacto.
Mi madriña!
- Boa finde. - Ata logo.
Ola, Dolores.
Ola, como...
AVOGADO, COMERCIO INTERNACIONAL
Miña nai!
- Miña nai! - Para de dicir iso.
- Que pasa, Dolores? - Desculpe.
Díxenche que teño que contes...
Miña nai querida.
En que estabas pensando para vir aquí?
Isto non é propio de ti. Importaríache explicarmo?
Porque non concibo
que pode pagar a pena minimamente o risco de expoñerte.
Dálle.
O que el diga.
Tolemia.
Non hai outra palabra. Unha tolemia.
Pero non podes estar enfadado comigo.
Perdoa, abrín a porta de fóra.
- Dolores. - O repartidor...
Son eu o que o sente. Síntoo moito.
Claramente debeu haber un malentendido.
Vou pedirche que respires.
Que penses un minuto.
Resolvémolo nun momento, vida, prométocho.
Cando se decate da estupidez que está a facer.
Fuches á casa?
Como fas iso, se sabías que eu...
Tiñas que saber que eu non decidía nada a partir de aí.
- E aínda así fuches á casa? - Quen son?
Quen eran?
Primeiro, que máis dá?
Practicamente nin mirei a factura, porque iso non é o caso.
As consecuencias, cando alguén erra,
son automáticas.
Unha pena, pero son unha obriga para con o cliente.
Obrigáronme a reparar un home moi poderoso e moi enfadado.
Nin tolo se me ocorrería pensar que irías á casa.
Na vida.
Que cona fixeches? Iso foi unha rapazada.
Con todo, non é tarde.
Esta desfeita poderíase solucionar,
pero só se desapareces,
que era o que pensaba que fixeras.
Tes máis cartos dos que podes gastar,
grazas, en boa medida, a min.
Por que non estás na outra punta do mundo gastándoo usando varios aliases?
Non me cres, pensas que non podes confiar en min. Vale.
Supoño que iso é culpa miña.
Despois todos estes anos, de crear isto da nada, pensaba que tiñamos un vínculo.
Está aquí, nalgún lado.
Sei que tes copias, Eddie, do meu, de todo o mundo, de toda a leria.
Non meterías nada na nube
que non meterías fóra desta oficina.
Iso non existe.
Toda a información estaba neses dous portátiles.
E agora, xa non.
A quen che parece que intentas intimidar? Non vas poder. Non hai lado positivo.
A única opción lóxica que che queda é dar a volta, saír por esa porta
e aceptar a túa seguinte vida.
Que che vaia ben.
Afogarás lentamente e despois desfareime de ti.
Aínda que queden por resolver algunhas partes do teu choio extra,
como ti vas desaparecer por completo,
o camiño acabará onde empezou.
A non ser...
Preciso a información, Edward.
E acábaseche o tempo.
Vai á merda.
Tres cravos de catro milímetros. Home de mediana idade, non fumador.
Sobre 80 quilos.
Debería aguantar seis ou sete minutos.
Merda.
Cínguete ó plan.
Anticípate, non improvises.
Loita só na batalla pola que che pagan.
Non te fíes de ninguén.
Suplicaríache se servise de algo.
Teño os nomes de quen buscas.
Sei quen son.
Pero...
antes de darchos, quero algo a cambio.
Sei o que podes facer, podes facer...
que isto pareza outra cousa.
Dareiche os nomes,
pero prométeme que non vas deixar que pareza algo raro.
Por favor.
Non podo desaparecer sen máis.
Os meus fillos precisan o seguro de vid...
Prohibe a empatía.
Suplícocho, supoño.
A empatía é debilidade.
A debilidade é vulnerabilidade.
En cada paso do camiño,
pregúntate: "Que gaño eu con isto?"
Iso é o que fai falta,
ó que debes comprometerte
se queres facelo ben.
É sinxelo.
Axúdoche a desfacerte do cadáver?
Non son mala persoa.
Non o son.
Merda!
A data de inicio do teu traballo en París
foi o 28 de novembro, así que vai ó N.
No N, en orde numérica, busca o 1128.
Un, un, dous, oito.
Recoñecerás o enderezo.
Porque...
CARGO EXTRA
polo que pasou,
hai un engadido por detrás.
Debe haber dous números de identificación bancaria
dos subcontratistas que che interesan.
Están clasificados por número de conta. Cal é o número?
- Dous, tres, un... - T.
En orde numérica tamén.
SAN PETERSBURGO (FLORIDA)
BEACON (NOVA YORK)
PAGADO INTEGRAMENTE CLAYBOURNE, H
Claybourne?
O cliente.
Desfacerte de todo, sen errar, é laborioso,
como pouco.
Se non queres que rematen o crebacabezas, quita unhas pezas.
Cisca o resto.
Cal é a expresión?
Mide dúas veces e corta unha.
Ata eu me teño que recordar...
que o único plan de vida é o que tes por diante.
Moi ben, todo seu, señor Kincaid.
CAPÍTULO CATRO FLORIDA / O BRUTO
A 200 metros, o seu destino estará á esquerda.
O estado do sol.
Onde máis vas atopar tanta xente con ideas afíns...
sen ser no cárcere.
Espero que non planeasen unha festa.
Primeiro o primeiro.
PASTILLAS PARA DURMIR
LICOR DE MALTE
Obrigar a descansar 30 días da creatina igual tampouco é mala idea.
Pois aquí estamos.
Alerta.
Moi concentrado no obxectivo.
Como vai o "impórtame unha merda"?
Diva, baixa!
Diva, veña!
Vouno ter que facer a ollo,
xa que os pitbull pesan de media entre 20 e 25 quilos.
Pero esta parece máis grande
de cerca.
Coidado. Contén difenhidramina.
Non inxerir se é alérxico á difenhidramina.
Contacte co seu veterinario
se vomita, ten diarrea ou perde pelo de xeito excesivo.
Diva!
O Vello Sur está cambiando, pero non perde a hospitalidade nin o encanto.
Descubre a música de Estados Unidos.
É o camiño cara ó sol e ás praias do Atlántico.
E ós nosos destinos insulares no Caribe.
Hoxe volvemos á casa de campo Arley, en Chesire,
e, se che gusta a xardinería, prepárate para que o vén,
porque este é un dos xardíns máis antigos que existen.
Cínguete ó teu plan.
Anticípate, non improvises.
Non te fíes de ninguén.
Loita só na batalla pola que che pagan.
Viñeches á casa equivocada, cabrón.
Es o da República Dominicana?
Es ti, non?
Normalmente, a xente...
Iso é o que fai falta,
ó que debes comprometerte
se queres facelo ben.
É sinxelo.
Benvido, señor... Grant.
Informarémolo cando o voo comece o embarque.
Volverá á casa, supoño.
Aínda non.
Atención a todos os pasaxeiros do voo 182 sen escalas a LaGuardia.
Pedímoslle ós pasaxeiros con nenos
e a quen precise asistencia que come...
CAPÍTULO CINCO NOVA YORK / A ESPECIALISTA
A un tiro de pedra da cidade que nunca dorme.
Por un camiño pouco coñecido.
Que fas?
Vivir entre a xente normal.
Señor Malone, Enterprise deséxalle unha boa viaxe.
Un bo avogado
ó lado dunha cidade dormitorio.
Unha escolla pouco común.
IBUPROFENO
Leo dixo que parecía un bastonete.
Non se equivocaba.
...o vento sopra en dirección nor-noroeste a 30 km/h.
Haberá pouca neve ou refachos de neve e o frío continuará ata mañá.
A máxima de hoxe é de -2 e a mínima de -9.
A máxima de mañá, -4. Do oeste ó noroeste...
Moi ben.
Todo o mundo sabe que cando aparece unha muller morta
o principal sospeitoso sempre é o marido ou o mozo.
Sobre todo se non sufriu unha agresión sexual.
Vale,
se cadra non todo o mundo.
Non sei se penso que é arte, pero...
Espera...
Estiven moi ben moito tempo.
Agora arrepíntome de non comer Häagen-Dazs todos os días.
- Tráiolles o menú? - Non, moitas grazas, Carl.
Impórtache se tomo unha copa? Unha cata de whiskies.
E a miña botella, xa que estás.
Será un pracer.
Cunha copa refírome a varias, claro.
Polo menos dime que Hodges morreu.
Dime que foi horrible.
Sírvete.
O chef ponme o que pensa que me pode gustar.
Este é o seu prato estrela. Está tremendo.
Non vas atopar nada mellor por aquí.
Sería moi maleducado
rexeitar cear comigo na miña última cea.
Tes medo de que o envelenase?
Supoño que tamén visitaches un floridano con exceso de adrenalina.
Non foi moita perda.
- Aquí ten. - Contra, que rápido.
Quere que lle describa a escolla?
Mira, para cando remates, xa non vai quedar.
Saúde.
Tampouco vas beber?
Cona.
Para que conste,
eu nunca metería a túa amiga polo medio.
Non tiven nada que ver no que lle pasou.
Opúxenme ós seus métodos e así llo dixen.
Pero xa viches ti mesmo o...
receptivo que é...
Danche un nome, un enderezo,
non é nada persoal.
Todos lidamos algunha vez con alguén
que se interpón entre ti e o teu obxectivo.
Cando comecei, sorprendíame o que era capaz de facer.
O fácil que era.
Abraiante.
Con todo, asegureime de que habería cousas que nunca faría.
Os cartos eran a motivación.
Que...
cando hai de sobra, pódense usar para comprar outra vida.
Outra mentira que nos contabamos.
Cando foi a última vez que, por exemplo, te preguntaches
por que desprezaban tanto a alguén ó que estabas apuntando.
Canto menos saibas, mellor.
A crueldade dun é o pragmatismo doutro. Iso din.
Un cazador vai ó monte
e ve un oso pardo.
O máis grande que viu na vida.
Levanta o rifle e dispara.
O oso cae,
o cazador corre, pero, sorpresa, alí non hai nada.
Non hai oso, nin pólas rotas nin sangue.
E, de súpeto,
o oso pásalle a gadoupa polo ombro e dille:
"Intentáchelo".
"Fallaches,
así que, ou te como ou,
ti elixes,
te sodomizo."
Obviamente, o cazador elixe vivir.
Ó día seguinte,
o cazador volve ó monte
cunha arma máis grande e volve ver o oso.
Apunta, dispara, o oso cae.
O cazador achégase. Nin rastro do oso, ata que está xusto detrás del
e lle di: "Xa sabes o trato".
Outra humillación.
Ó día seguinte, o cazador volve ó monte, pero hoxe cun lanzamísiles.
Ve o oso, pono no punto de mira e dispara.
O retroceso da arma tírao e mira cara arriba mentres o fume se esvaece.
O oso está de pé onda el, coas gadoupas cruzadas.
O oso mírao de esguello.
"En realidade non vés aquí cazar, a que non?"
Poderías atropelarme, matarme no coche, unha caída no xeo.
E, aínda así, aquí estás.
Se berrase agora mesmo
se cadra morría igualmente.
Ti escaparías.
Seguramente.
Pero non sería limpo.
Por que asumes este risco?
- Estaba desesperado por falar. - Afágame, pero iso non é.
Viñeches porque non te aguantaches.
Contabas con sentar diante de min e sentirte máis tranquilo.
Como hai uns días cando apuntaches coa arma e,
non se sabe como...
fallaches.
Como é posible?
Prepareime para este momento durante tanto tempo
e ó final fracasei ó crer que nunca chegaría.
Que tal van?
Acabamos. Poden retirar todo.
Perfecto.
Non teredes xeado, non, Carl?
Quere ver a carta de sobremesas?
Non, non pasa nada.
Cínguete ó plan.
Anticípate, non improvises.
- Non te fíes... - Xa chegamos?
Un pouco máis lonxe?
Preferiría que non, pero embaixo onda o río?
Contra.
Os últimos minutos sabendo que van ser os últimos.
Non llo desexaría nin ó meu inimigo.
Que, se penso agora mesmo en quen é, es ti.
Recordarás a nosa conversa.
Vala recordar.
Cando che toque a ti.
O que che pasará pola mente será a miña vida, non a túa.
Supoño que será o máis cerca que estarei de poder atormentarte.
Axuda unha dama, non?
Non te fíes de ninguén.
Iso é o que fai falta...
se queres facelo ben.
Este é bastante arriscado
se temos en conta que a policía se implica
de xeito directamente proporcional ó patrimonio da vítima.
Tanto me dá.
CAPÍTULO SEIS CHICAGO / O CLIENTE
O problema da riqueza
é que canta máis tes, máis difícil é que non se note.
E as matrículas personalizadas non axudan.
A PÉ 9 MIN
DUPLICADOR DE TARXETAS
Chegaches ó teu destino.
Non creo que sexa do Mossad.
E de Mensa non é fixo.
Sorte co Wordle.
SUBSCRICIÓNS PROBA DE 1 SEMANA
Que non queden cabos soltos, que non colgue nada.
Sayonara, Norteamérica.
Preciso que me poñas as túas iniciais aquí e aquí.
Poñendo os puntos sobre os is.
RETIRADAS E OUTROS CRÉDITOS
Perfecto.
O trato está oficialmente pechado,
transferirase todo á súa conta do Caribe.
Espero que poidamos colaborar pronto, Sr. Jefferson.
Gustaríame dicirlle
que os nosos asesores estarían encantados de comentarlle
oportunidades exclusivas de investimento.
Interesante.
Meus, aquí non se pode estar.
Veña, ide indo. Grazas.
Aquí tes.
Browning. Smith & Wesson. Colt.
Se non ves o que queres, podo conseguilo. Que querías, meu? Unha .380?
Para James Bond é abondo.
E esta de aquí? Unha 38 para rebentar tripas?
Teño a Desert Eagle, por se buscas algo manexable
co que poidas tombar un alce.
Mira como sabes como van as Glock subcompactas.
E traes a túa pataca. Moi ben, vaqueiro.
- Cáesme ben. A seguinte rebáixocha. - Chégame así.
- Queres munición? - Non, grazas.
Sen munición.
Benvido, señor Hartley.
Primeira vez, non?
Bo adestramento.
Era novo.
Desculpe.
Iso non é unha tolemia.
O que é unha tolemia é conducir 150 km para ir traballar.
Si.
Logo vén o: "Non ten sentido, non quero facelo".
Ó día seguinte, sobes ó coche e fas 150 km para ir ó choio.
Tes toda a razón.
Xa cho dixen, non me escoitas.
Pregúntasme: "Clay, que son os Bitcoins?", "E unha venda en curto?".
E cóntocho, e ti deveces por todo iso.
- Pero nisto... non escoitas. - Que si.
- Daquela que facemos? - Veña, vamos.
Vamos ó choio.
É como se me dis: "Facemos intervalos en escaleiras".
E eu dígoche: "En escaleiras? Pois non quero".
TARXETA COPIADA
Quen precisa un cabalo de Troia cando hai repartidores?
Porque o edificio é inexpugnable
ata que o millonario quere unha sandía densuke.
Viñeron por ti e non ían deixar testemuñas.
Tiña moito medo. Medo de contar algo.
Non sei quen son, nin quero saber quen es ti.
As consecuencias, cando alguén erra, son automáticas.
- Suplícocho, supoño. - Viñeches á casa equivocada, cabrón.
Cando apuntaches coa arma e, non se sabe como, fallaches.
Cando lle vexa os ollos,
terei unha idea de como vai saír isto.
Debe haber algún tipo de compensación fiscal.
Espero que revolvades ceo e terra para encontrala.
Ei!
Non me vas decepcionar ti,
decepcionareime a min mesmo e ó resto por non substituírte ant...
Que carall...
Como...
Vale.
É que...
Chámote despois, Marvin.
Teño que colgar, Marv.
Vou colgar, hostia.
Eu...
Non toleemos.
Non me decatei de que...
Son todo oídos.
Un edificio seguro? Este ano as primas de Nadal van ser cativas.
Aquí...
Aquí non teño efectivo.
Podo pedir que mo traian. Non?
Vale, que podo facer por ti exactamente?
Vin para demostrarlle o fácil que é chegar a vostede, Sr. Claybourne.
Por saber, temos algún problema vostede e eu?
Nós... Que? Un problema?
Non, para nada.
Debería saber quen es?
Xa non recordo os nomes e as caras coma antes.
Moi ben.
Hai un enderezo.
É o 3 de Rue du Grev...
Aínda non...
Espera.
Ti.
Non me decatara.
Por favor, escóitame.
Con respecto á pregunta, non hai problema.
Non che gardo rancor polo que puidese pasar
ou non pasar.
Quero deixalo moi claro.
Xusto despois do... incidente,
chamáronme por teléfono.
Dixéronme que as cousas se torceran.
E eu respondín: "Ninguén é perfecto".
Pero teño que admitir que preguntei o que se fai normalmente nestes casos.
E eles... el, o avogado, Hedges,
díxome que nesta situación tan estraña
se cadra quería xestionar un seguro
para evitar represalias.
Acórdome de pensar: "Por que é responsabilidade miña?"
Ou sexa, ten que entender que todo isto...
Para min, todo isto era novidade.
Perdín pasta e, egoistamente, non quería sufrir as represalias.
Ó final, chegamos ó acordo de pagar 150 000 máis
para facer desaparecer o rastro.
Dixéronme iso literalmente. "Limpen o corredor tres".
Díxoo el, non eu.
Asegureime de que houbese abondo no depósito
e non volvín pensar no tema.
Ata que...
O que che quero dicir é que non sei como explicar máis claramente
que non teño ningún problema contigo.
Ningún.
Pola miña parte,
está todo ben.
Teño curiosidade.
Entro na súa casa
de noite cunha pistola cun silenciador
e non ten nin idea de por que podo estar aquí.
Se teño que volver,
se cadra poño unha partícula radioactiva na súa cunca favorita.
Será unha morte lenta, iso si, por unha dolorosa necrose facial.
Ou un tráxico descoido no buraco do ascensor do seu ático.
Pero prométolle
que atoparei algo acorde.
EPÍLOGO, REPÚBLICA DOMINICANA
A necesidade de sentirse seguro.
É unha pendente esvaradía.
O destino é un placebo.
O único plan de vida
é o que tes por diante.
Se, no breve tempo que se nos dá a todos,
non o das aceptado,
se cadra é que non es dos poucos.
Se cadra es coma min.
Un dos moitos.
Subtítulos: Ainoa Antelo Pérez