เ ด อ ะ ฮ อ บ บิ ท "ดินแดนเปลี่ยวร้างของสม็อค"
บรี - ชายแดนไชร์
- ระวังหน่อย - ขอโทษที ทูนหัว
- ได้แล้วค่ะ - ขอบใจ
มานั่งนี่มา
ขอนั่งด้วยคนนะ? ขอแบบเดียวกับเขาได้ไหม?
ข้าควรแนะนำตัว ข้าชื่อแกนดาล์ฟ
- แกนดาล์ฟ พ่อมดเทา - ข้ารู้ท่านเป็นใคร
ดี เอาละ นี่เป็นโอกาสเหมาะ
อะไรพัดพา "ธอร์ริน โอเค่นชิลด์" มาที่บรี กันเล่า?
ข้าได้ยินว่า มีคนพบพ่อข้า หลงทางอยู่ในป่า ใกล้ดังแลนด์
พอข้าไปตามหา กลับไม่พบวี่แววของเขาเลย
ธอร์ริน นานมาแล้วที่เราได้ยิน แต่ข่าวลือของ เธรน
ท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าแน่ใจเรื่องนั้น
พ่อข้ามาหาท่าน ก่อนที่เขาจะหายสาบสูญ
ท่านได้คุยอะไรกับเขาบ้าง?
ข้าหนุนให้เขา ยกทัพไปเอเรบอร์
เพื่อรวบรวม เจ็ดเหล่าทัพ คนแคระ
เพื่อทำลายมังกร และนำหุบเขา เดียวดายคืนกลับมา
และข้าจะพูดอย่างเดียวกัน กับท่าน จงกู้มาตุภูมิของท่านกลับคืนมา
เราไม่ได้พบกันโดยบังเอิญ ใช่ไหม แกนดาล์ฟ?
ไม่ ไม่บังเอิญ
หุบเขาเดียวดาย ก่อปัญหาให้ข้านัก ธอร์ริน มังกรนั่นอยู่มานานเกินไป
จะช้าหรือเร็ว ความชั่วร้าย ที่ยิ่งกว่า จะตรงเข้าหาเอเรบอร์
ข้าไปเจอ ตัวประหลาดน่ารังเกียจ ระหว่างเดินทาง บนถนนสีเขียว
- พวกนั้นนึกว่าข้าเป็นคนพเนจร - พวกมันคงนึกเสียใจทีหลัง
พวกมันคนหนึ่ง ถือสารมาด้วย
นี่คือสารจากมนต์ดำ
- คำสัญญาว่าจะจ่ายค่าจ้าง - ให้กับอะไร?
ศีรษะของท่าน
มีคนอยากให้ท่านตาย
ธอร์ริน ท่านรอนานกว่านี้ไม่ได้ ท่านคือ ทายาทบัลลังก์ของดูริน
จงรวบรวมเหล่าทัพคนแคระ ท่านมี อำนาจและพลังที่จะนำเอเรบอร์คืนมา
เรียกประชุมสกุลคนแคระทั้งเจ็ด บัญชาพวกเขา ให้คำปฏิญาณ
เจ็ดเหล่าทัพ เคยสาบานว่าจะรับใช้ ผู้ครอง อัญมณีแห่งอาร์เค่นสโตน
นั่นคือสิ่งเดียวที่รวมเป็นหนึ่ง แต่อัญมณีนั้น ถูกสม็อคขโมยไป
ท่านจะว่าอย่างไร หากข้า จะช่วยนำมันกลับคืนมา
อ้อ อาร์เค่นสโตนนั้น ถูกซ่อนไว้ ห่างออกไปครึ่งโลก
- ใต้เท้ามังกรที่หายใจเป็นไฟ - ใช่ ถูกต้อง
นั่นเป็นสาเหตุ ที่เราต้องมี นักย่องเบาสักคน...
"12 เดือนต่อมา"
Re-sync & translation: ArthurM == Thai sub by Bonfelder ==
เราอยู่ใกล้พวกเขาแค่ไหน? - ใกล้มากแล้ว
ไม่เกินสองลีค แต่นั่นไม่เท่าไร - พวกออร์ก ได้กลิ่นเราแล้วหรือ
ยัง แต่คงในไม่ช้า เรามีปัญหาอื่น - พวกมันเห็นเจ้าแล้วหรือ?
พวกมันเห็นเจ้าล่ะสิ - ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น
ข้าบอกพวกเจ้าไว้อย่างไร ให้เงียบดังหนู
อุปกรณ์หัวขโมยชั้นดี - พวกเจ้าฟังก่อนได้ไหม!
ข้ากำลังจะบอกว่ามีสิ่งอื่น อยู่ตรงนั้น
มันอยู่ในรูปของอะไร เหมือนหมี ใช่ไหม?
ชะ...ใช่ แต่ใหญ่กว่า ใหญ่กว่ามาก
ท่านรู้จักสัตว์ร้ายตัวนี้หรือ?
- ข้าแนะนำให้รีบถอย - แล้ววิ่งไปในกลุ่มพวกออร์กหรือ?
- มีบ้านอยู่หลังหนึ่ง
ไม่ไกลจากนี่ ให้เราใช้หลบภัย - บ้านของใคร?
มิตรหรือศัตรู - ไม่ใช่ทั้งคู่
เขาอาจช่วยเรา หรืออาจฆ่าเราก็ได้
แล้วเรามีทางเลือกไหมเล่า?
ไม่มี
มาเร็ว!
ทางนี้, เร็วเข้า!
ไป!
บอมเบอร์ มาเร็ว!
ไปที่บ้านนั่น!
วิ่งเลย!
มาเร็ว เข้าไปข้างใน!
เปิดประตู!
เดี๋ยวนี้!
เอ้า ดัน!
ไม่เอาน่า!
นั่นมันตัวอะไร?
นั่นแหละ เจ้าบ้านของเรา...
เขาชื่อว่า เบออร์น
และเขาคือ ผู้แปลงร่างได้
บางครั้งเขาเป็น หมีดำขนาดยักษ์ บางคราวเขาเป็น ชายผู้เข้มแข็ง
หากเป็นหมี เดาใจเขาไม่ได้ หากเป็นชาย ยังพอใช้เหตุผลได้อยู่
อย่างไรก็ดี เขาไม่ถูกกับคนแคระ
- เขาจะไปแล้ว - ออกมาจากตรงนั้น!
นี่มันผิดปกติ ผิดไปหมด!
เห็นได้ชัดว่า เขาถูกมนตร์ดำ
อย่าโง่น่า เขาไม่ได้ต้องมนตร์ใดๆ นอกจากมนตร์ของตัวเอง
เอาละ พักผ่อนเถิดพวกเจ้า คืนนี้ พวกเจ้าจะปลอดภัย
หวังไว้เช่นนั้น
โจมตีพวกมันเลย
ฆ่าพวกคนแคระสกปรกนั่น ตอนหลับนี่แหละ
อย่า
สัตว์ร้ายนั่นยังคุมเชิงอยู่
เราจะดักฆ่าพวกมัน ระหว่างเดินทาง
พวกมันจะไปรวมตัวกันที่ ดอล กัลดัวร์
มาสเตอร์ เรียกเจ้าไปพบ!
เราเพิ่มจำนวนขึ้น
เราเข้มแข็งขึ้น
เจ้าจะนำทัพให้ข้า
แล้วเจ้าโอเค่นชิลด์ นั่นเล่า?
สงครามกำลังจะเกิด
ท่านสัญญา จะมอบหัว ของเจ้านั่นให้ข้า
ความตายจะมาเยือน พวกมันในที่สุด
เราหยุดตามล่ากันหรือยัง?
บอล์ก!
ข้ามีงานให้เจ้าทำ
เจ้ายังกระหาย เลือดคนแคระอยู่หรือไม่?
ถ้าอย่างนั้น เจ้าคือคนที่ พวกมันเรียกว่า โอเค่นชิลด์ ล่ะสิ
บอกมาสิ ทำไมอซ็อก ผู้โสมม จึงตามล่าพวกเจ้า?
- ท่านรู้จักอซ็อก ได้อย่างไร? - พวกเราอาศัยในหุบเขาตั้งแต่แรก
ก่อนพวกออร์ก จะลงมาจากทางเหนือ
เจ้าโสมมนั่น ฆ่าครอบครัวข้า จนเกือบสิ้น
แต่มันเก็บบางคนไว้เป็นทาส ใช่เพื่อทำงาน แต่เพื่อเป็นกีฬา
กักขังผู้แปลงร่างได้ ทรมานพวกเขา ทำเหมือนเป็นเรื่องสนุกสนาน
มีคนแบบท่านอีกไหม?
ครั้งหนึ่ง เคยมีอยู่มากมาย
และในตอนนี้?
ตอนนี้ มีเหลือเพียงคนเดียว
พวกเจ้าต้องไปให้ถึงหุบเขา ก่อน วันสุดท้ายของฤดูใบไม้ร่วง
- ใช่ ก่อนที่วันของดูรินจะมาถึง - พวกเจ้าเหลือเวลาน้อยเต็มที
- เราจึงต้องไปทาง ป่าเมิร์กวู้ด - ความมืดปกคลุมป่านั้นเอาไว้
สิ่งน่ารังเกียจ คืบคลาน ใต้ต้นไม้เหล่านั้น
พวกออร์กแห่งมอเรีย ร่วมมือกับ ผู้ใช้เวทมนตร์แห่งดอล กัลดัวร์
ข้าจะไม่เสี่ยงไปที่นั่น นอกเสียจากจำเป็นเท่านั้น
- เราจะไปตามถนนสายเอลฟ์ ทางนั้น ยังปลอดภัย - ปลอดภัยหรือ?
วู้ดเอลฟ์แห่งเมิร์กวู้ด ต่างจาก เอลฟ์ทั่วไป ฉลาดน้อยและอันตราย
แต่ก็ไม่มีความหมายแล้ว
ท่านหมายความอย่างไร?
ดินแดนเหล่านั้น เต็มไปด้วยออร์ก พวกมันเพิ่มจำนวนขึ้น
และพวกเจ้าเดินเท้า เจ้า ไม่มีทางรอด ไปจนถึงป่านั่นแน่ๆ
ข้าไม่ชอบคนแคระ
พวกเขาละโมบ และมองข้ามชีวิต ที่พวกเขาเห็นว่าด้อยกว่าตน
แต่ข้าเกลียดออร์กยิ่งกว่า
พวกเจ้าต้องการสิ่งใด?
จงไปเดี๋ยวนี้ ขณะที่ยังมีแสงสว่าง
พวกนักล่า ตามมาไม่ห่าง
ประตูแห่งเอลฟ์
นี่คือเส้นทาง ผ่านเมิร์กวู้ด
ไม่มีวี่แววของออร์ก ดูเหมือนโชคจะเข้าข้าง
ปล่อยม้าแคระพวกนั้น กลับไปหาเจ้านายของมัน
ป่าแห่งนี้ผิดปกติ เหมือนมีโรคร้ายครอบคลุมอยู่
ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?
ไม่ นอกจากเราจะไปอีก 200 ไมล์ ทางเหนือ หรือไกลกว่าสองเท่า...
หากไปทางใต้
กลับมาหาข้าเถิด...
บางอย่างเคลื่อนไหว มันคือเงาที่มองไม่เห็น
ซ่อนจากสายตาเรา
มันเข้มแข็งขึ้นทุกวัน
ระวังไว้ ท่านผู้ใช้เวทมนตร์...
เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น
หากศัตรูของเราหวนคืน เราต้องรู้ได้
จงไปยังสุสาน ท่ามกลางหุบเขา
ก่อนตะวันตกดิน
เอาไว้ก่อน...
อย่าปล่อยม้าข้า ข้าต้องใช้มัน
- ท่านจะไม่ไปใช่ไหม - ข้าจะไม่ทำอย่างนี้หากไม่จำเป็น
บิลโบ้ แบ็กกิ้นส์ เจ้าเปลี่ยนไป
เจ้าไม่ใช่ฮอบบิทคนเดิม ที่จากไชร์มา
ข้าจะบอกท่านว่า...
ข้า...
...เจอบางสิ่ง ในถ้ำก็อบลินนั่น
เจออะไร?
เจ้าเจออะไร?
ความกล้าของข้า
ดี นั่นเป็นสิ่งดี!
เจ้าต้องใช้มัน ข้าจะรอเจ้าที่ที่มองลงไป
ก่อนเข้าเอเรบอร์ รักษาแผนที่และกุญแจให้ดี
อย่าเข้าหุบเขาไป โดยไม่มีข้า
นี่ไม่ใช่กรีนวู้ดเดิม อากาศเต็ม ไปด้วยมายา มันจะเข้าไปในจิตใจ
และนำเจ้าไปในช่องแคบ - นำเราไปในช่องแคบ?
หมายความว่าอย่างไร?
เจ้าต้องอยู่บนเส้นทาง ห้ามออกไป หากออกไป เจ้าจะหามันไม่เจออีก
อะไรจะเกิดก็ตาม ห้ามออกจากทาง! - มาเถอะ เราต้องไปถึงหุบเขา...
...ก่อนตะวันขึ้นในวันแห่งดูริน - ไปกันได้
นี่เป็นโอกาสเดียว ที่จะหาประตูลับได้พบ
ทางมันเลี้ยวไปทางนี้
ทางนี้
อากาศ... ข้าต้องการอากาศ!
หัวข้าหมุนจะแย่อยู่แล้ว เกิดอะไรขึ้น?
เดินต่อไป โดริไปไหน?
- เราหยุดทำไม? - ทางนั่น มันหายไป
- เกิดอะไรขึ้น? - ทางมันหายไป
หาให้เจอ!
พวกเจ้า ดูสิ... ดูที่ทางนั่น!
ข้าไม่เห็นจำทางนี้ได้ ไม่คุ้นเลยสักนิด
แมงมุมรึ...
ดูนี่สิ... ถุงยาสูบ
มีพวกคนแคระในป่านี้
คนแคระ จากหุบเขาสีน้ำเงิน นี่มันเหมือนของฉันเลยนี่
เพราะมันเป็นของเจ้า
ไม่เข้าใจหรือ? เรากำลังเดินเป็น วงกลม เราหลงทางแล้ว
เราเปล่าหลงทาง เราต้องมุ่งไปทางทิศตะวันออก
แล้วทางไหนทิศตะวันออก?
พระอาทิตย์ตกดินแล้ว
พระอาทิตย์... เราต้องตามหาพระอาทิตย์...
บนนั้น - เราจะต้อง...!
นั่นอะไรน่ะ? พอก่อน! เงียบ!
พวกเจ้า...
เรากำลังถูกเฝ้ามอง...
ข้าเห็นทะเลสาบ...
...และแม่น้ำ กับหุบเขาเดียวดาย!
เกือบถึงแล้ว!
เจ้าได้ยินไหม?
ข้ารู้ว่าต้องไปทางไหน
สวัสดี?
สวัสดี
ไม่ ไม่!
ข้างนอกมันแข็ง... แต่ข้างในรสชาติดีเชียวล่ะ...
- มัดมันไว้ มัดมันไว้อีก! - มันยังไม่ตาย! ฆ่ามัน เดี๋ยวนี้
ฉลอง... ฉลอง... ฉลอง...
นั่นเสียงอะไร?
อ้วน น่ากินจริงๆ...
ขอชิมหน่อยเถอะ
มันอยู่ไหน? มันอยู่ไหน?
อยู่นี่
ข้าถูกทิ่มแทง (สติง)! สติง!
สติงหรือ?
เป็นชื่อที่ดี
สติง
- เอาละ... - บิลโบ้ไปไหน?
- บิลโบ้ - ข้าอยู่บนนี้!
มาเร็ว!
หายไปไหนแล้ว... หายไปไหน!
มันหายไปไหน?
อย่า!
กลออิ้ง! ฆ่ามันเสียที!
ฆ่าพวกมันให้หมด!
แกตาย!
ของของฉัน
มาเร็ว รวมกันไว้!
อย่าคิดว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าคนแคระ
ข้าเต็มใจเลยล่ะ
- อย่า! - คิลี!
ส่งกริชมาให้ข้า!
เร็วเข้า!
คิดว่าข้าจะส่งอาวุธให้รึ คนแคระ? เจ้าคิดผิดแล้วล่ะ
ค้นตัวให้หมด
เอาคืนมานะ! นั่นมันของส่วนตัว!
นี่เป็นใคร? น้องชายเจ้าหรือ?
นั่นเมียข้า
- แล้วเจ้าตัวประหลาดนี่ ก็อบลิน กลายพันธุ์? - ไอ้หนูของข้า กิมลี
นั่นแหละ...
พวกแมงมุมตายหมดแล้ว ใช่ไหม?
ใช่ แต่เดี๋ยวก็มีมาใหม่
พวกมันเพิ่มจำนวนขึ้น อย่างเห็นได้ชัด
นี่เป็นดาบเอลฟ์โบราณ
ตีโดยตระกูลของข้า
เจ้าได้มาจากที่ใด?
มีคนให้ข้ามา
ไม่ใช่แค่หัวขโมย เจ้ายังมดเท็จอีกด้วย
พาตัวไป!
- ธอร์ริน บิลโบ้ไปไหน? - ไปได้แล้ว!
ปิดประตู
เจ้าอยากจะค้นตัวข้าไหม?
- ข้าอาจซ่อนอะไรไว้ใต้กางเกง... - หรือไม่มีเลย
ทำไมคนแคระนั่นจึงจ้องแต่เจ้า ทอเรียล?
ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่เขาเป็นคนแคระที่สูงใช้ได้
- นี่ท่านคงไม่คิดว่า? - สูงกว่าคนที่...
...แต่น่าเกลียดน้อยกว่า
อย่าเลย!
ไม่มีทางออกไปหรอก นี่ไม่ใช่คุกของออร์ก
นี่เป็นห้องของดินแดน แห่งป่า
ไม่มีใครออกไปได้...
...นอกจากองค์ราชา จะบัญชา
บางคนอาจจินตนาการ ถึงการผจญเดินทางที่อยู่ไม่ไกล...
การเดินทาง เพื่อกอบกู้มาตุภูมิ และสังหารมังกร
ส่วนตัวแล้ว ข้าชอบ แรงจูงใจที่ดูน่าพิศมัยกว่านี้...
ความพยายามลักทรัพย์ หรืออะไรทำนองนั้น
ท่านเจอหนทางเข้าไปแล้ว และกำลัง หาสิ่งที่ถูกขโมยไปเพื่อทวงสิทธิ์
อัญมณีแห่งราชันย์
อาร์เค่นสโตน
เป็นสิ่งล้ำค่าของท่าน ที่เหนือกว่าการพิสูจน์ใดๆ
ข้าเข้าใจเรื่องนั้น
มีอัญมณี ที่อยู่ในหุบเขา ที่ข้าประสงค์เช่นกัน...
อัญมณีสีขาว บริสุทธิ์ดั่งแสงดาว
ข้าขอเสนอความช่วยเหลือ
- ข้าฟังอยู่ - ข้าจะปล่อยท่านไป
หากท่านนำสิ่งที่เป็นของข้า กลับคืนมา
น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า สินะ... - ข้าให้คำสัญญา
ระหว่างราชา กับราชาด้วยกัน
ข้าไม่เชื่อว่า ราชาแธรนดูอิล จะรักษาคำพูด พวกเราจะตายกันหมด!
ท่านไร้ซึ่งเกียรติยศ!
ข้ารู้ซึ้งถึงวิธีที่ท่าน ปฏิบัติกับเพื่อนของท่าน
เราเคยมาหาท่าน ครั้งหนึ่ง หิวโหย ไร้บ้าน ต้องการคนช่วย
แต่ท่านหันหลังให้กับเรา เมินเฉยคนของข้า ที่ทนทุกข์ทรมาน
นั่นคือความเลวร้าย ที่ทำลายพวกเรา!
อย่าพูดกับข้า ถึงมังกรไฟนั่น เดี๋ยวมันก็เน่าเปื่อยและผุพังไป
ข้าเคยเผชิญกับมารร้าย แห่งทิศอุดร
ข้าเตือนปู่ของท่าน ว่าความโลภ ของเขา จะทำให้เกิดอะไร
หากแต่เขาไม่ฟังข้า
ท่านก็เหมือนกับเขา
อยู่ที่นี่ แล้วผุพังไปเถิด ร้อยปีสำหรับเอลฟ์ มันแค่พริบตา
ข้ามีความอดทน ข้ารอได้
- เขาเสนอข้อต่อรองท่านไหม? - เสนอ
ข้าบอก ให้เขาไป...
รวมทั้งเครือญาติของเขา เช่นกัน
แหม อย่างนั้นสินะ
ข้อต่อรองนั่น อาจเป็นทางรอดทางเดียวของเรา
ไม่ใช่ทางรอด ทางเดียวที่เรามี
ข้ารู้ เจ้าอยู่ที่นั่น
ทำไมจึงอ้อยอิ่ง อยู่แต่ในเงาเล่า?
ข้ามีเรื่องมารายงานท่าน
ข้าคิดว่า ข้าสั่งให้ทำลายรังนั่น ตั้งแต่สองเดือนก่อน
เราทำลายป่านั้น ตามบัญชา แต่ แมงมุมมาจากทางใต้ ไม่หยุดหย่อน
พวกมันมาจากซากแห่ง ดอล กัลดัวร์ หากกำจัดมันที่แหล่งกำเนิด...
ป่านั่นอยู่นอกเขตแดนของเรา งานของเจ้าคือ อย่าให้มันเข้ามา
แล้วเราจะขับไล่พวกมัน ไปเมื่อใด?
หลังจากนั้นเล่า? มันจะแผ่ขยาย ไปถึงดินแดนอื่นหรือไม่?
ข้าไม่สนใจดินแดนอื่น
ชะตาของโลก มีขึ้น มีลง แต่อาณาจักรแห่งนี้ ต้องคงอยู่
เลโกลาสบอกว่าวันนี้ เจ้าสู้ได้ดี
เขาชื่นชมในตัวเจ้า
ข้าขอยืนยันว่า เลโกลาสคิดกับข้า เหมือนหัวหน้าองค์รักษ์คนหนึ่ง
เขาอาจเคยคิดเพียงครั้ง
แต่บัดนี้ ข้าไม่คิดเช่นนั้น
ข้าไม่คิดว่า ท่านจะอนุญาตให้ บุตรท่านผูกพันกับ ซินดริลเอลฟ์
ถูกของเจ้า ไม่ ข้าไม่อนุญาต
ถึงอย่างไร เขาก็ยังคง ห่วงใยเจ้า
อย่าให้ความหวังกับเขา หากไม่มีซึ่งความหวัง
ประตูพวกนั้นป้องกันแน่นหนา ไม่เสมอไปหรอก ตามข้ามาสิ!
หินที่เจ้ากำไว้ มันคืออะไร?
มันคือเครื่องราง
มีคาถาที่ทรงพลังกำกับไว้ หากใครที่ไม่ใช่คนแคระได้อ่าน...
...มันจะเป็นคำสาปนิรันดร์
หรือไม่มีเลย...
ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าเชื่อในสิ่ง เหล่านั้นหรือไม่ มันก็แค่สิ่งของ
ซากหินที่ผุพัง
แม่ข้าให้มา เพื่อจะได้ระลึก ถึงคำสัญญาของข้าเสมอ
สัญญาว่าสิ่งใด?
ว่าข้าจะกลับไปหานาง
นางเป็นห่วง
นางคิดว่าข้าไม่ไตร่ตรอง
เจ้าเป็นหรือไม่?
ฟังคล้ายจะมีงานรื่นเริง ข้างบนนั้น
นั่นคือเมเรธ อาเดอร์ฮัด
งานเลี้ยงแห่งแสงดาว
ทุกแสง บูชาแด่เอลด้า
แต่วู้ดเอลฟ์ชอบแสงที่ เป็นที่สุด คือแสงแห่งดวงดาว
ข้าคิดเสมอว่า แสงของมันเย็น
โดดเดี่ยว และห่างไกล
มันคือความทรงจำ
บริสุทธิ์และทรงคุณค่า
ดังสัญญาของเจ้า
บางครา ข้าออกไปเดิน...
...นอกเขตป่า จนราตรีล่วงเลย
ข้าได้เห็นโลกเสื่อมลง
แสงสีขาวปกคลุมอากาศ เป็นนิรันดร์
ครั้งหนึ่ง ข้าเคยเห็นพระจันทร์ ลุกเป็นไฟ...
มันขึ้นเหนือทางเดินใกล้ดังแลนด์ สีแดงทอง ดวงมหึมา เต็มฟากฟ้า
เราคุ้มครองสินค้าจากเอเรด ลูอิน พ่อค้าเงิน เราไปทางสีเขียว ลงใต้
โดยให้แนวเขาอยู่ด้านซ้ายตลอดเวลา แล้วมันก็ปรากฏขึ้นมา
พระจันทร์ดวงมหึมานี้ ส่องแสงเหนือเรา
ถังเปล่าพวกนี้ควรถูกส่งไป เอสการ็อธนานแล้ว
คนเรือ กำลังรอขนพวกมันกลับไป
ไวน์รสชาติเลิศ...
มาเถอะ เอลรอส ลองชิมดู - ไม่ ข้าต้องเฝ้าคนแคระพวกนั้น
พวกมันถูกขังอยู่ จะไปไหนได้?
ข้าคิดว่าพระอาทิตย์ กำลังจะขึ้น คงรุ่งสางในไม่ช้า
เราคงไม่มีทางไปถึงหุบเขา ใช่หรือไม่?
ไม่ถึงแน่ หากติดอยู่ในนี้
บิลโบ้
มีผู้คุ้มกันอยู่ใกล้ๆ
- มาทางนี้สิ โอริ - ไม่ใช่ทางนั้น ข้างล่างนี่
ใจเย็นๆ
ทางนี้...
มาเร็ว - ข้าไม่เชื่อว่าเราอยู่ใต้ดิน!
เจ้าควรพาเราออกไป ไม่ใช่ถลำลึก - ข้ารู้ตัวว่าทำอะไร
มาเร็ว ทางนี้
ทุกคน เข้าไปในถัง เร็วๆ!
- เจ้าบ้าแล้วหรือ? เขาจะหาเราเจอ - ไม่ ข้าสัญญา เชื่อข้าเถิด
ทำตามที่เขาบอก
เราต้องทำอย่างไรต่อไป?
กลั้นหายใจ
กลั้นหายใจ? หมายความว่าอย่างไร?
นายทวารรักษากุญแจ ไปอยู่ไหน?
เชิญ เจ้านายแบ็กกิ้นส์
มาเร็ว ไปกันเถอะ
ช้าก่อน!
ไม่นะ! ช่วยข้าด้วย
ปิดประตู!
เร็ว ปิดประตู!
อย่าให้พวกมันหนีไปได้
ไม่!
ระวัง!
ฆ่าพวกมันให้หมด!
ตรงไปที่ประตู!
คิลี!
คิลี
ฆ่านางเสีย! ฆ่าเอลฟ์หญิงนั่น!
เลิกต่อสู้! ตามพวกมันไป!
คิลี?
โดริ!
ตามมา!
จับให้แน่น!
ทอเรียล ช้าก่อน!
ตัวนี้จับเป็น
ตามพวกมันไป! ฆ่าให้หมด!
โอ ท่านนั่นเอง! - ทำไมข้าต้องมาที่นี่ แกนดาล์ฟ?
เชื่อข้าเถิด ราดากัสท์ ข้าไม่ได้ เรียกท่านมา โดยไม่มีเหตุผลอันควร
นี่ไม่ใช่ที่ ที่เหมาะกับการพบปะ
ไม่... ไม่เหมาะ
พวกนี้เป็นมนตร์ดำ แกนดาล์ฟ
เก่าแก่ เต็มไปด้วยแรงอาฆาต ใครที่ถูกฝังอยู่ที่นี่?
หากเขามีชื่ออยู่จริง คงถูกลืมเลือนไปนานแล้ว
เขาเป็นที่รู้จัก ในฐานะ ผู้รับใช้ความชั่วร้าย
หนึ่งในจำนวนนั้น
หนึ่งในเก้า
ข้าไม่เข้าใจ แกนดาล์ฟ ทำไมเพิ่งเป็นตอนนี้?
- ภูติแหวนถูกเรียกไปดอล กัลดัวร์ - แต่ไม่มีผู้ใช้เวทมนตร์ใดทำได้
พ่อมดที่เป็นมนุษย์ เรียกสิ่งเลวร้ายอย่างนั้นไม่ได้
ใครบอกว่าเป็นมนุษย์เล่า?
แหวนทั้งเก้า ตอบรับกับเจ้านาย หนึ่งเดียว เรามืดบอด ราดากัสท์
และในความมืดบอดนั้น ศัตรูของเรา ได้หวนกลับคืนมา
เขากำลังเรียกหา บริวารของเขาทั้งปวง
อซ็อก ผู้โสมม...
...หาได้เป็นเพียงนักล่าธรรมดา
หากแต่เป็นผู้บัญชาการทัพศัตรู พวกเขาเตรียมทำสงคราม
ซึ่งจะเกิดขึ้นทางทิศบูรพา จิตของเขา มุ่งไปทางภูเขานั่น
เราจะไปไหนกัน?
- เพื่อรวมกับพรรคพวก - แกนดาล์ฟน่ะรึ?
ข้าเป็นคนเริ่มต้น...
...เราทอดทิ้งไปไม่ได้ พวกเขาอยู่ ในอันตราย - หากเป็นจริงดังพูด...
...ทั้งโลก ล้วนตกอยู่ในอันตราย
พลังที่อยู่ในป้อมปราการนั่น จะยิ่งเข้มแข็งขึ้น
ท่านอยากให้ข้า ละทิ้งสหายหรือ?
- มีอะไรตามเรามาไหม? - ข้ายังไม่เห็น!
- ข้าว่าพวกเราสลัดออร์กได้แล้ว! - คงได้ไม่นาน กระแสน้ำหยุดไหล
บอมเบอร์ สำลักน้ำไม่น้อย!
ขึ้นฝั่งกันดีกว่า! มาเร็ว ไปกันเถอะ!
มาเร็ว
เร็ว
ข้าไม่เป็นไร นี่เรื่องเล็ก
เดินทางได้ - คิลีบาดเจ็บที่ขา ต้องรักษา
มีกลุ่มออร์กตามรอยเรามา เราต้องเดินทางต่อไป
- ไปที่ใด? - ไปที่หุบเขา เราใกล้มากแล้ว
มีทะเลสาบกั้นเรากับ ภูเขานั่น
เราไม่มีทางอื่น นอกจากข้ามไป
- ถ้าเช่นนั้น เราต้องอ้อมไป - ออร์กจะตามเราทันก่อนตะวันตกดิน
เราไร้อาวุธป้องกันตัว
รักษาขาเขา โดยเร็ว เรามีเวลาแค่สองนาที
ถ้าทำอย่างนั้นอีก พวกเจ้าตายแน่!
ขอโทษด้วย แต่เอ่อ... ถ้าข้าไม่ผิด เจ้าคงมาจากเลคทาวน์
เรือที่อยู่ตรงนั้น คงมีไว้รับจ้าง หรือมิใช่?
ทำไมเจ้าจึงคิดว่าข้าจะช่วย?
รองเท้าเจ้าเคยสวยงามกว่านั้น รวมทั้งเสื้อขนสัตว์นั่น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้า มีหลายปากท้อง ที่ต้องเลี้ยงดู
มีกี่คนกัน?
ลูกชายหนึ่ง ลูกสาวสอง - ภรรยาเจ้า ข้าเดาว่าเป็นหญิงงาม
ใช่ นางเคยเป็น
- ข้าเสียใจ มิได้หมายถึง... - ไม่เอาน่า นอบน้อมกันพอแล้ว
ใยเจ้าจึงรีบนัก?
แล้วเจ้าล่ะ?
ข้าอยากรู้ว่า พวกเจ้าเป็นใคร
มาทำอะไร ในดินแดนแห่งนี้
เราเป็นพ่อค้าธรรมดา จากบลูเมาเท่นส์
เดินทางมาหาญาติ ในไอรอนฮิลส์
เจ้าบอกว่า พ่อค้าธรรมดาหรือ
เราต้องการอาหาร เสบียง และอาวุธ
เจ้าช่วยเราได้ไหม?
ข้ารู้ว่าถังพวกนี้มาจากไหน
...และข้าคิดว่า มันคงไม่ลงเอยด้วยดี
ไม่มีใครเข้าเลคทาวน์ได้ หากเจ้านายไม่อนุญาต
ความมั่งคั่งของเขา มาจาก การค้ากับอาณาจักรวู้ดแลนด์
เขาจะไม่เสี่ยงต่อความโกรธเกรี้ยว ของราชาแธรนดูอิล เพื่อลูกค้า
ข้ามั่นใจว่ามีหลายทางเข้าเมือง โดยไม่ถูกพบ
แน่นอน...
แต่หากเป็นเช่นนั้น เจ้าคงเป็นพ่อค้าเถื่อนล่ะสิ
ซึ่งเรายินดีจ่ายสองเท่า
อย่าหยุด!
ช่างเป็นธรรมชาติของ ความชั่วร้าย
ซึ่งมีอยู่มากมาย ไม่สนใจใยดีโลก ยึดครองและแผ่ขยาย
ดั่งเงาที่เติบโตในความมืด
ดั่งภัยร้ายที่ไม่รู้จักพักผ่อน มืดดำ ดั่งกำแพงแห่งราตรี
เคยเป็นอย่างไร ก็เป็นอย่างนั้นเสมอมา
ในเวลาที่สิ่งน่ารังเกียจ รุกคืบหน้า
เจ้าตามรอยกลุ่มสิบสาม คนแคระ
- ทำไม? - ไม่ใช่แค่สิบสาม ไม่อีกแล้ว
เจ้าหนุ่มนั่น กับลูกศรดำ
เรายิงเขาด้วย ลูกศรอันแหลมคมนั่น
พิษร้าย อยู่ในกระแสเลือดของเขา เขาจะต้องชักในไม่ช้า
- ตอบคำถาม เจ้าโสโครก - ข้าไม่ตอบสุนัข นังเอลฟ์ตัวเมีย!
เป็นข้าจะไม่ยั่วยุนาง
เจ้าชอบฆ่าสิ่งต่างๆ นักหรือ ออร์ก?
เจ้าชอบความตาย ใช่ไหม?
- ข้าจะมอบมันให้เจ้า ดีไหม! - พอได้แล้ว!
ทอเรียล ถอยไป!
ออกไป!
ข้าไม่สนใจ คนแคระเพียงคนเดียว ตอบคำถามข้ามา
ไม่มีอะไรต้องกลัว บอกมาว่า เจ้ารู้อะไร และข้าจะให้อิสระเจ้า
ทำเพียงนี้เพื่อฆ่าพวกเขา ทำไม? ธอร์ริน โอเค่นชิลด์ ทำอะไรเจ้า?
เจ้าคนแคระโผงผางนั่น ไม่มีวันได้เป็นราชา
ราชาหรือ? ไม่มีราชาใต้ ขุนเขาแห่งนั้น และจะไม่มีวันมี
ไม่มีใครกล้าเข้าไป ในเอเรบอร์...
...หากมังกรยังมีชีวิต - เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย
โลกของเจ้าจะถูกเผา... - เจ้าพูดถึงอะไร?
บอกมา!
เวลาของเรา จะหวนคืนมาใหม่
นายของข้า รับใช้เจ้านาย เพียงหนึ่งเดียว
เข้าใจหรือยัง พวกเอลฟ์? ความตายมารอเจ้าแล้ว
เปลวไฟแห่งสงคราม มาเยือนเจ้าแล้ว!
ใยท่านจึงทำเช่นนั้น?
ท่านสัญญาว่าจะให้อิสระ กับเขา
ข้าให้แล้ว ตามสัญญา
ข้าทำให้หัวน่าเกลียดของมัน เป็นอิสระจากบ่าที่น่าสังเวช
เจ้าออร์กนี่ น่าจะยังบอกอะไรเราได้อีก
มันบอกอะไรข้า ไม่ได้อีกแล้ว
"เปลวไฟแห่งสงคราม" มันหมายความว่าอย่างไร?
หมายถึงพวกมันตั้งใจ ปลดปล่อย อาวุธที่จะทำลายทุกสิ่งที่เกิดมา
เพิ่มกำลังเฝ้าระวังชายแดน ถนน และแม่น้ำทั้งหมด เป็นสองเท่า
หากมีสิ่งใดเคลื่อนไหว ข้าต้องได้รู้
จะไม่มีใครเข้าอาณาจักรนี้ หรือออกไปได้
ปิดประตูให้แน่นหนา! ตามคำสั่งองค์ราชา
แล้วทอเรียล เล่า?
- ให้นางทำอย่างไร? - นางเข้าไปในป่า...
...พร้อมคันธนู และดาบ
นางจะไม่ได้กลับมาอีก
เลือดคนแคระ!
พวกมันเคยอยู่ที่นี่! - ยังมีกลิ่นอื่น...
กลิ่นมนุษย์!
พวกมันหาหนทาง ข้ามทะเลสาบได้แล้ว
ระวัง!
เจ้าพยายามทำอะไรอยู่? จะจมพวกเราเสียหรือไร?
ข้าเกิดและเติบโต กลางทะเลสาบนี้ เจ้านายคนแคระ
หากข้าต้องการจมพวกท่าน ข้าจะไม่ทำตรงนี้
โอ ข้าเบื่อเหลือเกิน กับ มนุษย์ทะเลสาบผู้นี้
คิดเสียว่า ไปถึงฝั่งค่อยทิ้งเขา ก็แล้วกัน
เปล่า บาร์ด... เขาชื่อบาร์ด
เจ้ารู้ได้อย่างไร? - ข้าถามเขาน่ะสิ!
ไม่ว่าเขาจะเรียกตัวเองว่าอะไร ข้าก็ไม่ชอบเขา
เราไม่ต้องชอบเขา เราแค่ต้องจ่ายเงินเขา
เอาละหนุ่มๆ ส่งกระเป๋าตังค์มาให้ข้า
รู้ได้อย่างไร ว่าเขาจะไม่ทรยศ?
เราไม่รู้
มี...ปัญหาอย่างหนึ่ง
เราขาดไปสิบเหรียญ
โกลอิ้น ไม่เอาน่า ส่งมาให้เราให้หมดดีกว่า
อย่ามองข้าสิ...
การผจญภัยนี่ ทำให้ข้ากรอบไปหมด
และข้าได้อะไร จากเงินลงทุนนี้บ้าง?
ไม่มีเลย นอกจากความ ยากไร้และเวทนา
ขอพรแด่เคราของข้า...
เอาไปเลย... เอาไปให้หมด!
- ส่งเงินมาให้ข้าเร็ว - เราจะให้ ต่อเมื่อขึ้นฝั่ง
หากท่านห่วงไยอิสรภาพ จงทำตามที่ข้าบอก
มีผู้พิทักษ์อยู่เบื้องหน้า
เขาทำอะไรอยู่?
กำลังคุยกับใครสักคน
เขาชี้มาที่เรา
- ตอนนี้เขาจับมือกัน - อะไรนะ?
เขาหักหลังพวกเรา!
เงียบ!
เรากำลังเข้าสู่ ด่านเก็บเงิน
หยุด! ตรวจสอบสินค้า! ขอเอกสารรับรองด้วย
- โอ เจ้าเองหรือบาร์ด - อรุณสวัสดิ์ เพอร์ซี่
มีของต้องสำแดงไหม?
ไม่มี! แต่ข้าหนาวและเหนื่อย อยากกลับบ้านแล้ว
เอาละ เรียบร้อยทุกอย่าง - อย่าเพิ่งรีบร้อน
การส่งถังเปล่า จากอาณาจักรวู้ดแลนด์
ผิดตรงที่... มันไม่ใช่ถังเปล่า ใช่ไหม บาร์ด?
หากข้าจำไม่ผิด เจ้าได้สิทธิ์แค่เรือจ้าง
หาใช่ชาวประมง
ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!
เปล่า มันเป็นเรื่องของเจ้านาย ซึ่งหมายถึงเรื่องของข้า
ไม่เอาน่า อัลฟริด ใจกว้างหน่อย คนเราต้องกินต้องใช้
ปลาพวกนี้ นำเข้าผิดกฎหมาย
ทิ้งปลาไป ให้เหลือแต่ถังเปล่า - ได้ยินแล้วสิ ทิ้งไปในคลองนั่น
มาเร็ว
คนในเมืองต่างดิ้นรน
ในยามขัดสน อาหารไม่พอ - ไม่ใช่ปัญหาของข้า
หากพวกเขาได้ยินว่าเจ้านาย ของเขา ทิ้งปลาในทะเลสาบ
ความไม่สงบจะเกิดขึ้น
เป็นปัญหาของเจ้าหรือยัง?
หยุด...
เป็นวีรบุรุษตลอดเลยนะ บาร์ด? ผู้ปกป้องคนทั่วไป
พวกเขาอาจชื่นชมเจ้าในตอนนี้ เจ้าเรือจ้าง แต่คงไม่นานหรอก
ยกประตูขึ้นได้!
เจ้านายเฝ้ามองเจ้าอยู่ จำไว้ว่า เรารู้ว่าเจ้าอยู่ที่ใด
นี่เป็นเมืองเล็ก อัลฟริด ทุกคนรู้ ว่าใครอยู่ที่ใดบ้าง
ผู้คนคุยกันไม่หยุด มีคนกำลังปลุกระดม เจ้านาย
ไข้เล่นงานหรือ เจ้านาย?
ความชื้นนั่นแหละสาเหตุ เอาบรั่นดีมาให้ข้า
ความขุ่นเคืองของผู้คน เจ้านาย มันเริ่มจะน่าเกลียดขึ้นทุกวัน
พวกมันเป็นสามัญชน อัลฟริด พวกมันน่าเกลียดเสมอ
พวกมันจึงต้องอยู่ ในที่ที่ มีแต่กลิ่นน้ำมันปลาและชาวเรือ
งาน ที่พักพิง...
...อาหาร พวกมันร้องหาแต่สิ่งเหล่านี้
เจ้านาย ข้าเชื่อว่า พวกมันถูกพวกก่อกวนชี้นำ
ถ้าอย่างนั้น เราต้องตามหา พวกก่อกวน แล้วจับกุมเสีย
- ข้าคิดนะ เจ้านาย - การสนทนาพวกนี้ ต้องสิ้นสุด
ไม่ควรให้พวกมันรวมกลุ่มกัน และสร้างความวุ่นวาย
สิ่งที่พวกมันจะทำ คือเริ่ม...
...ตั้งคำถาม ขัดขืนคณะกรรมการ
มีแต่ข้อสงสัย!
เอาคนเก่าออก เอาคนใหม่เข้า
อะไรนะ?
นั่นคือสิ่งที่พวกมันพูดกัน เจ้านาย
- มีถึงขนาดคุยเรื่องเลือกตั้ง - เลือกตั้งไร้สาระ ข้าไม่ยอมรับ
ข้าคิดว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการ ให้ท่านยอมรับ เจ้านาย
ผู้ก่อกวนรึ ใครที่คิด สงสัยอำนาจหน้าที่ของข้า
ใครมันช่างกล้านัก? ใคร...
บาร์ด
จำไว้เลยว่า เจ้าเรือจ้างก่อกวน นั่น อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด
ไม่ต้องมาแตะต้องข้า
เจ้าไม่เห็นพวกเขา พวกนั้นไม่เคยมาที่นี่
ปลานั่นเจ้าเอาไปได้เลย
ตามข้ามา
พ่อ บ้านเราถูกเฝ้ามอง
ไปบอกนายเจ้า ว่าข้าเสร็จงานแล้ว
พ่อ
ท่านไปไหนมา?
พ่อ ท่านมาเสียที ข้าเป็นห่วงท่าน!
ใช่ นี่เบอิน ให้พวกเขาเข้ามา
ถ้าเจ้าบอกเรื่องนี้กับใคร ข้าจะตัดแขนเจ้า
อย่ายุ่ง
ขึ้นข้างบน!
พ่อคะ? ทำไมคนแคระพวกนี้ จึงปีนขึ้นมาจากส้วม?
พวกเขาจะนำโชค ให้เราไหม?
มันอาจไม่พอดีตัว แต่จะทำให้เจ้าอบอุ่น
ขอบใจ
ฉมวกลมของคนแคระ...
ท่านทำเหมือนเห็นผี
เขาเคยเจอ ครั้งก่อนที่เราเห็น อาวุธนั่น...
...ทั้งเมือง ถูกเผาวอดวาย
มันคือวันที่มังกรมาเยือน
วันที่สม็อค ทำลายเดล
กีเรี่ยน เจ้าเมืองนั้น...
...ระดมพลธนู เพื่อยิ่งใส่ สัตว์ร้ายนั่น
แต่ที่ผิวของมังกรนั้นแข็ง กว่าเกราะที่แกร่งที่สุด
มีเพียงลูกศรดำ ที่ยิงจากฉมวกลม...
...จึงจะระคายผิวของมังกร
และธนูพวกนี้ ทำมาน้อยมาก
ตอนที่กีเรี่ยนปักหลักสู้ เขามีมันไม่มาก
หากสิ่งที่เขาหวัง เป็นจริงในวันนั้น...
...วันนี้จะแตกต่างจากที่เป็น
ท่านพูดเหมือนท่าน เคยอยู่ที่นั่น
คนแคระทุกคน รู้ตำนานนี้ดี
ถ้าอย่างนั้น ท่านก็คงรู้ ว่ากีเรี่ยน ยิงมังกรนั่นโดน
พลังใต้ปีกซ้ายของมังกรลดลง อีกเพียงครั้ง เขาก็จะฆ่ามันได้
นั่นเป็นแค่นิยาย ไอ้หนู ไม่มากไปกว่านั้น
เจ้ารับเงินเราไปแล้ว
ไหนล่ะอาวุธ?
รอตรงนี้
พรุ่งนี้จะเริ่มสิ้นสุดฤดูใบไม้ร่วง - วันแห่งดูริน คือเช้าวันถัดไป
เราต้องถึงหุบเขา ก่อนเวลานั้น
หากเราไปไม่ทันล่ะ?
ถ้าเราหาประตูลับไม่เจอ ก่อนถึงเวลานั้น?
การเดินทางครั้งนี้ ก็ไร้ความหมาย
นี่มันอะไร?
ตะขอ ตกปลาไพค์ ทำมาจากฉมวกเก่า
แล้วนี่ล่ะ? - ที่กรอฟัน เราเรียกตามช่างตีดาบ
มันอาจจะหนักมือ แต่เพื่อ รักษาชีวิต ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
เราจ่ายเงินเจ้า เพื่อซื้ออาวุธ
อย่าง ดาบที่ตีจากเหล็ก และขวาน!
นี่ล้อกันเล่นแน่ๆ
ท่านจะหาที่ดีๆ กว่านี้ นอกคลังอาวุธของเมืองไม่ได้แล้ว
อาวุธที่ตีจากเหล็ก ทุกชิ้น ถูกเก็บไว้ที่นั่น ล็อคด้วยกุญแจ
ธอร์ริน
ทำไมไม่รับของ แล้วรีบไปกันเถอะ?
น้อยกว่านี้ก็เคยมาแล้ว
ท่านก็เช่นกัน
รีบไปกันเถอะ - เจ้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
เจ้าว่าอะไรนะ?
มีสายเฝ้ามองบ้านนี้อยู่ ตอนนี้ สุนัขคงออกตามกลิ่นกันทั่วเมือง
เจ้าต้องรอจนพระอาทิตย์ตกดิน
ธอร์ริน?
พ่อ?
อย่าให้พวกเขาไปไหน
ข้านึกว่าเจ้าเป็นออร์ก
หากข้าเป็นออร์ก เจ้าคงตายไปแล้ว
ทอเรียล
เจ้าล่าออร์กกระหายเลือด คนเดียวไม่ได้
แต่ข้าไม่ได้มาคนเดียว
เจ้ารู้ว่าข้าจะมา
ทอเรียล องค์ราชาทรงกริ้ว หกร้อยปีที่พ่อข้าปกป้องเจ้า
โปรดปรานเจ้า เจ้าหลบเลี่ยงบัญชาของท่าน
เจ้าทรยศความไว้วางใจของท่าน
กลับไปกับข้า...
...ท่านจะให้อภัย
แต่ข้าไม่
หากกลับไป ข้าจะไม่อภัยตนเอง
องค์ราชา ไม่เคยปล่อยออร์ก น่าเกลียด ออกจากดินแดนของเรา...
ท่านจะปล่อยให้ออร์กกลุ่มนี้ ข้ามชายแดน และฆ่านักโทษนี้เสีย
นี่ไม่ใช่การสู้รบของเรา - มันเป็นการสู้รบของเรา
มันจะไม่จบเพียงเท่านี้ ทุกครั้ง ที่มีชัย ความชั่วร้ายยิ่งแผ่ขยาย
วิธีจัดการของพ่อท่าน คงเป็นการไม่แทรกแซง
ให้หลบอยู่ในกำแพงของเรา ใช้ชีวิตห่างจากแสง
แล้วปล่อยให้ความมืดครอบครอง
เราไม่ใช่ส่วนหนึ่ง ของโลกแล้วหรือไร?
บอกสิเพื่อนข้า เรายอมให้ความชั่ว เข้มแข็งกว่าเราตั้งแต่เมื่อใด?
สวัสดีบาร์ด เจ้าจะไปที่ไหนหรือ?
เคยมีพรมผนังเก่าอยู่ มันไปไหน? - เจ้าพูดถึงพรมผนังอะไรกัน?
อันนี้
ข้าบอกแล้ว พวกเขาคือคนแคระ ไม่รู้โผล่มาจากไหน
หนวดเครารุงรัง สูงราวๆ นี้ ไม่เคยเห็นพวกเขามาก่อน
พวกคนแคระ มาทำอะไรในที่แบบนี้?
มันคือคำทำนาย - คำทำนาย?
คำทำนายแห่งครอบครัวดูริน
คำทำนาย?
คำทำนาย
ตำนานเก่าแก่ จะเป็นจริง... - กรุสมบัติมหึมา!
มันเป็นจริงได้แน่หรือ?
เจ้านายแห่งน้ำพุเงิน กลับมาหรือยัง?
เจ้านายแห่งน้ำพุเงิน ราชาแห่งศิลาแกะสลัก
ราชาแห่งใต้ขุนเขา
จะมาที่เมืองของเขาเอง
ระฆังแห่งความปิติ จะส่งเสียงดัง ณ ขุนเขาที่องค์ราชากลับมา
แต่ทุกคนจะตกอยู่ในความเศร้า ทะเลสาบจะเรืองรอง และลุกเป็นไฟ
พ่อ ข้าพยายามห้ามพวกเขาแล้ว - พวกเขาไปนานเท่าใดแล้ว?
อย่าเพิ่ง...
หากได้อาวุธเมื่อใด เราจะตรงไปที่หุบเขาทันที
ไป ไป ไป
เจ้าไหวไหม? - ยังไหวอยู่
ออกไปกันได้แล้ว
วิ่ง!
นี่หมายความว่าอย่างไร?
เราจับหัวขโมยอาวุธได้ เจ้านาย
พวกกบฏ
ข้าว่าพวกมันคงเป็นพ่อค้า ถ้ายังเป็นอยู่ เจ้านาย
หุบปากเจ้าเสีย
เจ้าไม่รู้หรือว่า คุยอยู่กับใคร
นี่ไม่ใช่อาชญากรธรรมดา...
...เขาคือธอร์ริน บุตรแห่งเธรน บุตรแห่งธรอร์
เราคือเหล่าคนแคระแห่งเอเรบอร์
เรามาเพื่อกอบกู้มาตุภูมิของเรา
ข้าจำเมืองนี้ได้ ในวันที่มันเคยยิ่งใหญ่
กองเรือจอดเต็มท่า เต็มไปด้วยไหม และอัญมณีชั้นเลิศ
ทางนี้ไม่เคยถูกทิ้งเป็นเมืองร้าง กลางทะเลสาบ มันเป็นศูนย์กลาง...
...ของการค้าทางภาคเหนือ
ข้าอยากเห็นวันเหล่านั้นหวนคืนมา ด้วยกองกำลังคนแคระ...
ให้ความมั่งคั่งหลั่งไหลอีกครั้ง ในทุกที่ของเอเรบอร์
ความตาย! คือสิ่งที่พวกท่านจะนำมาสู่เรา
ไฟจากมังกร และความเสียหาย
หากท่านปลุกสัตว์ร้ายนั่นให้ตื่น มันจะทำลายเราจนสิ้น
พวกเจ้าอาจรับฟัง คนขวางโลกนี่ได้ แต่ข้าจะสัญญาต่อเจ้าว่า
หากเราทำสำเร็จ...
...ทุกคนจะได้แบ่งปัน ความมั่งคั่งแห่งขุนเขา
พวกเจ้าจะมีทองมากพอที่จะสร้าง เอสการ็อธได้ถึงสิบครั้ง!
พวกเจ้า จงฟังข้า! เจ้าต้องฟัง
พวกเจ้าหลงลืมสิ่งที่เกิดขึ้น กับเดลแล้วหรือ?
พวกเจ้าหลงลืมหรือว่าใคร ที่ต้องตายในกองไฟ?
และเพื่อสิ่งใด?
เพื่อความทะเยอทะยานไร้จุดหมาย ของราชาแห่งขุนเขาคนหนึ่ง
ที่ถูกผลักดันด้วยความโศกเศร้า เขาเห็นแต่สิ่งที่ตัวเองต้องการ!
พวกเราทุกคน ต้องไม่กล่าวโทษเขาเร็วไปนัก
อย่าลืมนั่นคือกีเรี่ยน เจ้านาย แห่งเดล บรรพบุรุษของพวกเจ้า...
...ที่ฆ่าสัตว์ร้ายนั่นไม่สำเร็จ!
เรื่องจริง เจ้านาย เราทุกคนรู้เรื่องราวนั้น
ลูกศรแต่ละดอกที่ยิงออกไป พลาดจุดสำคัญ
เจ้าไม่มีสิทธิ์...
...ขาดความชอบธรรม ที่จะเข้าสู่ขุนเขานั่น
ข้าเป็นเพียงคนเดียว ที่ชอบธรรม
ข้าพูดอยู่กับเจ้านาย แห่งชาวทะเลสาบ
เจ้าอยากเห็นคำทำนาย เป็นจริงหรือไม่?
เจ้าอยาก...
...แบ่งปันความมั่งคั่ง กับคนของเราหรือไม่?
เจ้าจะว่าอย่างไร?
ข้าจะบอกกับเจ้าว่า...
...ขอต้อนรับ!
ขอต้อนรับ และยินดีโอบรับ ราชาแห่งขุนเขา!
เจ้ารู้ไหมเราขาดไปคนหนึ่ง?
โบเฟอร์ไปไหน?
หากไม่อยู่เราจะทิ้งเขาไว้
คงต้องเป็นเช่นนั้น หากเราต้องการ หาประตูนั่นให้พบ ก่อนตะวันตกดิน
เรายอมให้ช้าไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว
ไม่ใช่เจ้า
เราต้องเดินทางให้เร็ว เจ้าจะทำให้เราช้า
ท่านพูดเรื่องอะไร? ข้าจะไปกับท่าน
ไม่ใช่ตอนนี้
ข้าจะอยู่ที่นั่นเมื่อประตูเปิดออก
เมื่อเข้าไปยังหุบเขาของบรรพบุรุษ ของเราได้... - คิลี...
เจ้าจงอยู่ที่นี่
พักผ่อน ตามเรามาเมื่อเจ้าหายดี
ข้าจะอยู่กับเจ้าหนุ่มนี่เอง หน้าที่ของข้าคือดูแลคนเจ็บ
ท่านลุง?
เราเติบโตมากับตำนานแห่งขุนเขา
ตำนานที่ท่านบอก
ท่านเอามันไปจากเขาไม่ได้
ฟิลลิ - ข้าจะแบกเขาไปหากจำเป็น!
วันหนึ่งเจ้าเป็นราชา แล้วเจ้าจะเข้าใจ
ข้ายอมแลกการเดินทางที่เหลือ เพื่อคนแคระคนเดียวไม่ได้
แม้จะเป็นญาติของข้าเอง
ฟิลลิ อย่าโง่น่า เจ้าเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม
ข้าเป็นส่วนหนึ่งของพี่น้องข้า
ด้วยเคราของข้า... ได้เวลาแล้วใช่ไหม?
ไม่นะ!
เจ้าพลาดเรือด้วยหรือ?
คิลี? คิลี!
ไม่ พอทีกับคนแคระ ไสหัวไป
ไม่มีใครช่วยเรา คิลีก็ป่วย
เขาป่วยมาก
นี่มันที่ใด?
มันเคยเป็นเมืองหนึ่งของเดล ตอนนี้เหลือแค่ซาก
ดินแดนเปลี่ยวร้างของสม็อค
ไม่ช้าพระอาทิตย์จะถึงเที่ยงวัน เราต้องหาประตูลับให้พบก่อนนั้น
ทางนี้
เดี๋ยว นี่ใช่ไหมที่ที่มองลงไป? แกนดาล์ฟบอกว่ามาเจอเขาที่นี่...
เจ้าเห็นเขาหรือเปล่า?
เราไม่มีเวลามารอพ่อมดนั่น
เราต้องพึ่งตนเอง
มาเถอะ
ดอล กัลดัวร์... เนินเขาแห่งผู้ใช้เวทมนตร์
ดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน
ดั่งตั้งใจทิ้งร้าง คาถาอำพรางเต็มไปทั่วที่แห่งนี้
ซึ่งหมายถึงศัตรูของเรายังไม่ พร้อมเปิดเผยตัวเอง
เขายังฟื้นคืนกำลัง ได้ไม่สมบูรณ์
ราดากัสท์ ข้าอยากให้ท่าน ส่งสารไปยังเลดี้กาลาเดรียล
บอกนางว่าเราต้องให้เขาลงมือ
ท่านหมายความอย่างไร?
ข้าจะเข้าไปคนเดียว ไม่ว่าอย่างไรอย่าตามเข้ามา
ท่านรับปากข้าได้หรือไม่? - ได้ ได้ ได้ ได้
เดี๋ยว แกนดาล์ฟ!
ถ้าเป็นกับดักท่านจะทำอย่างไร? - หันหลังกลับและอย่ากลับมา
ไม่ต้องสงสัยกับดักแน่ๆ
ความชั่วที่อยู่ในที่แห่งนี้...
ข้าขอสั่งให้เจ้าออกมา!
ข้าขอสั่งเจ้าจงเปิดเผยตัวตน!
และออกมาตรงนี้
พ่อมดนั่นมาแล้ว
เขากำลังร่ายคาถา...
เขาจะหาเราจนเจอ!
ใช่...เขาจะเจอ
ได้อะไรไหม? - ไม่ได้อะไร!
ถ้าแผนที่นี้เที่ยงตรง ประตูลับจะต้องอยู่เหนือเรา
ตรงนั้น!
สายตาแหลมคมนี่ เจ้านายแบ็กกิ้นส์
นี่ต้องใช่แน่ๆ
ประตูลับ
สำหรับพวกที่เคยกังขาเรา... วันนี้แหละ!
ดีละ! เรามีกุญแจแล้ว...
แปลว่า ต้องมีรูกุญแจที่ใดสักแห่ง
แสงสุดท้ายของวันแห่งดูริน
จะส่องแสงเหนือรูกุญแจ
แสงกำลังจะหมดไปแล้ว มาเร็ว!
เบาๆ ข้าไม่ได้ยินหากเจ้า กระทืบเท้า!
ไม่ใช่ตรงนี้!
พังมันลงมา
เร็วอีก
มันต้องแตกสิ - ไม่ได้ผลประตูถูกปิดตาย...
...เปิดด้วยกำลังไม่ได้
มีคาถาที่ทรงพลัง กำกับไว้
ไม่
แสงสุดท้ายของวันแห่งดูริน...
...จะส่องแสงเหนือรูกุญแจ
มันบอกไว้อย่างนั้น
เราพลาดตรงไหน?
เราพลาดตรงไหน เบลิน?
ไม่มีแสงอีกแล้ว
ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
เรามีโอกาสเพียงหนเดียว
มานี่เถอะ ไม่เป็นไร
รอเดี๋ยว...
พวกเขาจะไปไหน?
พวกท่านจะยอมแพ้ไม่ได้!
ธอร์ริน?
ท่านจะยอมแพ้ไม่ได้
ยืนอยู่ข้างๆ หินสีเทา...
...เมื่อนกเดินดงตรงเข้าหา
พระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน...
...และแสงสุดท้ายของวัน แห่งดูรินจะส่อง
แสงสุดท้าย?
แสงสุดท้าย
แสงสุดท้าย!
รูกุญแจ!
กลับมา! กลับมา!
มันคือแสงของพระจันทร์! แสงสุดท้ายแห่งฤดูใบไม้ร่วง!
กุญแจอยู่ไหน? กุญแจอยู่...
มันเคยอยู่ตรงนี้นี่นา?
มันก็แค่...
เอเรบอร์...
ธอร์ริน...
ข้ารู้จักกำแพงเหล่านี้...
ห้องเหล่านี้
หินนี้
เจ้าจำมันได้หรือไม่ เบลิน?
ห้องโถงอาบด้วยแสงทอง
ข้ามีความทรงจำ
ที่นี่คือเจ็ดอาณาจักร ของตระกูลดูริน
ขอให้ดวงใจแห่งขุนเขา รวมเหล่า คนแคระ เพื่อปกป้องบ้านหลังนี้
บัลลังก์แห่งราชา...
แล้วที่อยู่เหนือนั่น คืออะไร?
อาร์เค่นสโตน
อาร์เค่นสโตน?
แล้วนั่นล่ะ?
นั่นน่ะหรือ เจ้านายหัวขโมย...
...นั่นคือเหตุผลที่เจ้าอยู่นี่
เจ้าทำอะไรไม่ได้หรือ? - ข้าต้องใช้สมุนไพร
บางสิ่งที่ลดไข้เขาได้
เรามีไนท์เฉด ฟีเวอร์ฟิว
พวกนั้นใช้ไม่ได้ เจ้ามีคิงส์ฟอยล์ไหม?
ไม่ มันคือวัชพืช ใช้เป็นอาหารหมู - หมู?
วัชพืช... ใช่!
อย่าขยับ
เจ้าอยากให้ข้า ตามหาอัญมณีใช่ไหม?
ใช่ อัญมณีสีขาวดวงใหญ่
ใช่นั่นหรือเปล่า? ข้าจินตนาการว่ามีอยู่บ้างตรงนั้น
มีอาร์เค่นสโตนเพียงชิ้นเดียว
และเจ้าจะรู้ทันทีที่ได้เห็นมัน
ใช่
เจ้าหนู ในความเป็นจริงแล้ว...
...ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเจ้าจะเจออะไรที่นั่น
ไม่จำเป็นต้องไปหากไม่ต้องการ หันหลังกลับใช่ว่าเสียศักดิ์ศรี
ข้าเคยสัญญาว่าจะทำงานนี้
และข้าคิดว่า ข้าควรลองดู
มันช่างทำให้ข้าประหลาดใจ ไม่หยุดหย่อน
- อะไรหรือ? - ความกล้าหาญของฮอบบิทน่ะสิ
ไปได้แล้ว รวบรวมความกล้าเท่าที่จะทำได้
อ้อ บิลโบ้...
ถ้ามันเป็นจริงที่...
...มีมังกรที่ยังมีชีวิต
อย่าปลุกมันล่ะ
เจ้าสายเกินไป พ่อมด!
มันเสร็จสิ้นแล้ว
นายเจ้าไปไหน?
เขาไปไหน?
เขาอยู่ในทุกที่...
เรามีกันเป็นกองทัพ!
มันจบสิ้นแล้ว
จับตัวเขาให้ได้
พ่อมดเอ๋ย...ไม่มีแสงสว่างใด
...ที่จะพิชิตความมืดได้
อาร์เค่นสโตน... อาร์เค่นสโตน...
อัญมณีสีขาวดวงใหญ่
ช่วยได้มากจริงๆ
เอาละ เจ้าหัวขโมย...
ข้าได้กลิ่นเจ้า... ข้าได้ยินเสียงลมหายใจเจ้า
ข้ารู้สึกถึงอากาศของเจ้า
เจ้าอยู่ไหน? เจ้าอยู่ไหน?
ออกมาเถอะ อย่าอาย
ออกมาสู่แสงสว่าง
มีบางอย่างเกี่ยวกับเจ้า...
บางอย่างที่เจ้าถือไว้
บางอย่างที่สร้างจากทอง
แต่ทรงคุณค่ากว่ามาก
นั่นอย่างไร หัวขโมยในเงามืด
ข้าไม่ได้มาเพื่อขโมยของ ของท่าน
โอ้ สม็อค ความมั่งคั่ง...
...ที่ไม่ใครเทียม ข้าอยากเห็นถึงความสง่างาม
เพื่อดูว่าท่านยิ่งใหญ่สมกับ ในตำนานหรือไม่
ข้าไม่เชื่อพวกเขา!
แล้วบัดนี้เล่า?
เชื่ออย่างที่สุด...
บทเพลงและนิทานเหล่านั้น ไม่เพียงพอ...
ที่จะบรรยายความร้ายกาจของท่าน โอ้ สม็อค ผู้ยิ่งใหญ่
เจ้าคิดหรือว่าการประจบสอพลอ จะทำให้เจ้ารอดตาย?
ไม่...
ไม่ใช่ แน่นอน
ดูเจ้าคุ้นเคยกับชื่อของข้า
แต่ข้าไม่เห็นจำได้ ว่าเคยได้กลิ่นพวกเจ้ามาก่อน
เจ้าเป็นใคร? และมาจากที่ใด?
ขอข้าถามได้ไหม?
ข้า...
ข้ามาจากใต้เนินเขา...
ใต้เนินเขาหรือ?
ทั้งใต้และเหนือเนินเขา เส้นทางของข้าล้วนพาไป
ในอากาศ ข้าคือผู้ที่เดินไปไหน ไม่มีใครเห็น
น่าประทับใจ เจ้าเป็นอะไรได้อีก?
ข้าคือ...
ผู้มีโชค...
ผู้สร้างปริศนา! - สมญาดีๆ ทั้งนั้น...
พูดต่อไป - นักไต่ถัง
ถัง? นี่สิน่าสนใจ
แล้วเพื่อนคนแคระตัวน้อย ของเจ้าไปไหน?
พวกมันซ่อนอยู่ที่ใด?
คนแคระ? เปล่า...
ไม่มี ไม่มีคนแคระที่นี่
ท่านได้ยินมาผิดๆ แล้วล่ะ - อ้อ ข้าไม่คิดอย่างนั้น
นักไต่ถังพวกนั้นส่งเจ้าเข้ามา ขณะที่พวกมันซุกหัวอยู่ข้างนอก
โอ้ สม็อค เจ้านายและผู้ยิ่งใหญ่ ผู้นำภัยพิบัติ ท่านเข้าใจผิดแล้ว
ถือว่ากิริยาดี ในฐานะหัวขโมย...
...และคนปด!
ข้ารู้ถึงกลิ่นและรสชาติของคนแคระ ไม่มีใครเกินข้า
ทองครอบงำให้พวกมันตามหาสมบัติ เหมือนแมลงวันที่ตอมเนื้อเน่าๆ
เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่รู้ ว่าวันนี้จะมาถึง?
วันที่กลุ่มคนแคระ จะคืบคลานกลับมาที่หุบเขาแห่งนี้?
นั่นแผ่นดินไหวหรือ? - นั่นน่ะหรือไอ้หนู...
...มันคือมังกร
- พ่อ? - มันมาจากภูเขานั่น
เจ้าควรปล่อยเราไว้ พาลูกเจ้าไปออกไปจากที่นี่
แล้วต้องไปที่ใด? ไม่มีที่ให้ไปอีกแล้ว
เราจะต้องตายใช่ไหม? - ไม่หรอกทูนหัว
มังกรนั่นจะฆ่าเรา
ไม่ใช่ ถ้าเราฆ่ามันได้ก่อน
ราชันย์ใต้หุบเขาสิ้นแล้ว ข้าคือผู้ครองบัลลังก์
ข้ากินคนของเขาเสีย เหมือนหมาป่าในฝูงแกะ
ข้าฆ่าทุกที่ที่ต้องการ ทุกยามที่ต้องการ
เกราะข้าเป็นเหล็ก!
ไม่มีดาบใดแทงทะลุได้
ลูกศรดำนั่น ทำไมท่านไม่บอกข้า? - เพราะเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้
ฟังข้าให้ดี ดึงดูดความสนใจยามพวกนั้น
เมื่อข้าไปถึงยอดหอคอย ข้าจะเตรียมธนูและลูกศร
เขาอยู่นั่น! บาร์ด! - ตามเขาไป!
เร็วๆ ตรงนั้น ไปเลย!
หยุดเขาให้ได้!
เบอิน...
รักษาไว้ให้ดี อย่าให้ใครหาเจอ
ข้าจะจัดการพวกมันเอง - ข้าไม่ทิ้งท่าน
บราก้า... - เจ้าถูกจับแล้ว
ด้วยเหตุผลใด? - เหตุผลที่เจ้านายเลือกน่ะสิ
แล้วบิลโบ้ล่ะ? - ให้เวลาเขาอีกหน่อย
ให้เวลาเพื่อทำอะไร? เพื่อถูกฆ่าหรือ?
เจ้ากลัว - ใช่ ข้ากลัว
ข้ากลัวเพื่อท่าน โรคร้ายซุกซ่อนอยู่ในคลังสมบัติ
โรคร้ายที่ทำให้ปู่ของท่านคลั่ง - ข้าไม่ใช่ปู่
ท่านไม่เป็นตัวของตัวเอง
ธอร์รินที่ข้ารู้จัก ไม่ลังเลที่จะเข้าไป
ข้าจะไม่ยอมแลกการเดินทางครั้งนี้ กับชีวิตหัวขโมยแค่เพียงคนเดียว
บิลโบ้ เขาชื่อบิลโบ้
เจ้าโอเค่นชิลด์... เจ้าคนแคระน่าเกลียดนั่น
เขาส่งเจ้ามาเอา อาร์เค่นสโตนใช่ไหม?
ไม่ ข้าไม่รู้ท่านพูดถึงอะไร
อย่าเสียเวลาปฏิเสธเลย ข้าเดาวัตถุประสงค์สกปรกของมันได้
แต่ไม่มีความหมายหรอก การเดินทางของโอเค่นชิลด์
จะล้มเหลว ความมืดกำลังมา
มันจะแผ่ขยายไปทั่ว ทั้งผืนแผ่นดิน
การที่เจ้าใช้หัวขโมยในเงามืด มันก็เหมือนจุดจบของเจ้านั่นแหละ
โอเค่นชิลด์ขี้ขลาด ประเมินค่าชีวิตของเจ้า
ไร้ค่าไร้ราคา
ไม่
ไม่ ท่านโกหก
เขาสัญญาเจ้าไว้ว่าอย่างไร? แบ่งปันสมบัติหรือ?
อย่าหวังว่าเขาจะให้ หากเป็นข้า จะไม่ให้แม้เพียงเหรียญเดียว
ไม่ แม้เพียงชิ้นเดียว
ฟันข้าคือดาบ เล็บข้าคือหอก
ปีกข้าคือพายุหมุน
ถ้าอย่างนั้น ก็จริงน่ะสิ
- ลูกศรดำนั่นยิงเข้าเป้า - เจ้าว่าอะไรนะ?
ข้าบอกว่าชื่อเสียงของท่าน ไม่เกินจริง โอ้ สม็อค ผู้ทรราชย์
จริงๆ แล้ว ไม่มีใครเทียมท่านบนโลกนี้
ข้าเกือบยอมให้เจ้าเอาไปได้
ถ้าเพียงทำให้โอเค่นชิลด์ทรมาน ดูมันทำลายเขา
ดูมันทำร้ายแขนของเขา และทำให้เขาคลั่ง
แต่ข้าว่าไม่ ข้าว่าเกมของเราจบลงตรงนี้
เอาละ บอกข้ามาเจ้าหัวขโมย... เจ้าอยากจะตายอย่างไร?
พ่อ? พ่อหรือเปล่าคะ?
ไม่!
ยาม!
โอเค่นชิลด์หนีไปแล้ว!
ถอยก่อน! ไปรวมกันที่สะพาน!
เจ้าฆ่าพวกมันหมดเลย
ยังมีคนอื่นอีก ทอเรียล
มาเถอะ
เรากำลังจะเสียเขาไป
มาเถอะ
อาเธรอส
เจ้าจะทำอะไร?
ข้าจะช่วยชีวิตเขา
- เจ้ายังไม่ตายหรือ - คงรอดได้ไม่นาน
- เจ้าหาอาร์เค่นสโตนเจอไหม? - มังกรนั่นกำลังมา!
เจ้าหาเจอไหม?
เจอ เราน่าจะไปได้แล้ว
ธอร์ริน
ธอร์ริน!
ข้าจะเผาเจ้า!
- มาเร็ว! - มาเร็วบิลเฟอร์!
มาเร็ว
จับเขาไว้
- เราเคยให้ใบผ่านเขาไปแล้ว - ไม่ เขาต้องใช้มัน
- คราวนี้จะไปไหน? - ห้ององครักษ์ฝั่งตะวันตก
- ที่นั่นอาจมีทางออก - มันสูงเกินไป
- ไม่มีทางที่จะไปทางนั้น - มันเป็นแค่ทางเดียวของเรา
เราต้องพยายาม
จะบอกให้ถึงความอัศจรรย์ ของยาของเอลฟ์
เจ้านั่นได้สิทธิพิเศษ ที่ยืนยันได้ดี
ทอเรียล
นอนนิ่งๆ
ท่านไม่ใช่นาง
นางอยู่ไกล
นางช่างไกลแสนไกลจากข้า
นางเดินอยู่ท่ามกลางแสงดาว บนโลกอื่น
และมันเป็นแค่ความฝัน
เจ้าคิดว่านางรักข้าได้ไหม?
- นั่นสินะสุดทาง - ไม่มีทางออก
คนสุดท้ายของตระกูล
พวกเขาคงมาที่นี่ หวังว่าจะหนีไปได้
เราน่าจะลองไปให้ถึงเหมือง
อาจใช้เวลาสองสามวัน
ไม่
ข้าจะไม่ยอมตายอย่างนี้นี้
ความขี้ขลาด คืบคลานเพื่อต่อลมหายใจ
- เราจะต้องใช้กำลังทลายมัน - เจ้าเอาจริงหรือ?
- เราต้องตายหมด - ไม่ ถ้าเราแยกย้ายกันไป
ธอร์ริน เราทำไม่ได้แน่
พวกเราบางคนอาจทำได้ ล่อมันไปที่ป้อมปราการ
เราจะฆ่ามังกรนั่น
ถ้ามันจะต้องจบด้วยไฟ เราก็จะต้องมอดไหม้ ไปพร้อมๆ กัน
ทางนี้!
หนี! หนี! วิ่งหนีไปให้ได้!
ไม่มีที่ให้เจ้าซ่อนหรอก
ข้างหลังเจ้า!
ไม่เอาน่า!
วิ่ง!
เฮ้ย เจ้าน่ะ! ทางนี้!
แจ้งไปยังดอล กัลดัวร์...
โอเค่นชิลด์มาถึงหุบเขาแล้ว!
ไป!
เจ้า! มากับข้า
ทางนี้! มาเลย!
ธอร์ริน!
ตามเบลินไป!
มาเร็ว!
ธอร์ริน!
อดทนไว้!
มาเร็ว!
ไป!
แผนนั่นไม่ได้ผล เตาหลอมพวกนี้เป็นแร่ทอง
ถูกของเขา เราไม่มีไฟที่แรงพอ ที่จะจุดเพลิง
เราไม่มีจริงหรือ?
ข้าไม่ได้อยากเห็นเจ้า แพ้ภูมิปัญญาโดยง่าย!
เจ้ามันอ้วน และเชื่องช้าขึ้นทุกวัน
ในสมองของเจ้า เจ้าเฉื่อย!
มาล่อมันที!
บอมเบอร์! ทำให้แท่งพวกนั้นใช้การได้!
ไป!
บิลโบ้! บนนั้น ดึงกระเดื่องตามที่ข้าบอก
- เบลิน เจ้าผสมระเบิดไฟได้ไหม? - เอาไงก็เอา มาเลย!
เรามีเวลาไม่มาก
ส่งส่วนผสมดินระเบิดมา! เจ้ารู้ว่านะต้องทำอะไร!
มาเลย!
เอาเลย!
ตรงไปที่หอศิลป์ของราชา
วิ่งต่อไปบิลโบ้!
คิดว่าเจ้าหลอกข้าได้หรือ
นักไต่ถัง?
เจ้ามาจากเลคทาวน์
มีบางอย่าง ที่พวกคนแคระน่าเกลียด กับชาวเรือน่าสังเวชนั่นเหมือนกัน
คือพวกมันร้องไห้ขี้ขลาด อยู่หลังธนูยาวกับลูกศรดำ
- บางทีข้าน่าจะไปเยือนพวกมันบ้าง - โอ ไม่!
เดี๋ยว นี่ไม่ใช่ความผิดพวกเขา! ท่านไปเลคทาวน์ไม่ได้นะ!
เจ้าห่วงพวกมันหรือ? ใช่ไหม?
ดี
เจ้าจะได้เฝ้าดูพวกมันตาย!
ทางนี้! เจ้าหนอนโง่!
- เจ้า - ข้าจะเอาสิ่งที่เจ้าขโมยไปคืนมา
เจ้าจะไม่ได้อะไรจากข้า เจ้าคนแคระ
ข้าลดกำลังพวกนักรบ แก่ๆ ของเจ้าแล้ว
ข้ายังน่ากลัวในหัวใจผู้คน
ข้าคือราชาใต้ขุนเขา!
นี่ไม่ใช่อาณาจักรของเจ้า มันเป็นถิ่นฐานของคนแคระ
นี่คือทองของคนแคระ
และเราจะแก้แค้น
เตรียมตัวตายได้!
ข้าจะตายน่ะหรือ? ประหลาดแล้ว! ข้าจะให้เห็นการแก้แค้นจริง!
ฟังข้า! เจ้ารู้ไหม อะไรกำลังจะมา?
ข้าคือไฟ
ข้าคือ...
...ความตาย!
เราทำอะไรลงไป?
Re-sync & translation: ArthurM == Thai sub by Bonfelder ==