Ja, ik denk het. Het is treurig. Je gaat weg.
In de oorlog gaan er mensen dood en zo is het.
Er is geen uitleg die daarvan afwijkt.
Triage
Hallo maat, gaat het? - Hallo, ja.
Je komt te laat op je begrafenis. - Ik kon mijn paspoort niet vinden.
Beter vanavond laat dan morgen. - Goed je te zien, man.
Waar zijn de meiden? - Op het toilet.
Heb je al gepakt, ben je klaar? - Ja, ben je nerveus? - Nee.
Goed, op Koerdistan. - Op Koerdistan, proost.
Schat, gaat het?
Heb je gepakt? - Ja, klaar om te gaan.
Hoe is het?
Wij? Ik hoop het niet. - We hebben er geen tijd voor.
De tafel in de hoek, laten we gaan zitten.
Waar? - Hier is het.
Dat is niet mijn schuld. - Niet met je vinger wijzen, he?
Kom maar.
Dus...een rustige avond?
Ja, dat denk ik. Ik ben treurig. Je gaat weg.
Het schuldgevoel.
Wrijf het maar in.
We hebben al namen gekozen. - Ja?
Als het een meisje is heet ze Morna.
Morna. - Dat betekent, koningin van de liefde.
Ik weet het, ja - Mooi.
En als het een jongen is?
Dat is een moeilijke, maar na een lange discussie wordt het, Mark.
Maak je een grapje? - Nee.
Meen je dat? - Ja, echt.
Je vervloekt het kind, zo.
Nou, bedankt.
Bedankt.
KOERDISTAN 1988
We zijn er.
Aan de kant!
Gaat het? - Ja, ja.
Oké, kom mee.
Dr Talzani. - Mr Walsh.
Tahir...we gaan!
David.
Jezus!
Een bezwering? - Ja.
Ik dacht dat jullie hier wel aan gewend waren?
Hoe kun je hier ooit aan wennen?
Er is hier geen ventilatie, water of medicijnen.
Desondanks, doen we het best goed.
Dr Talzani, dit is een vriend, David.
Aangenaam.
Oké, de regels... - Geen flitslicht en niet in de weg lopen.
Je weet het.
Wat is er hier gebeurd?
Ik had even wat frisse lucht nodig.
Voel je je nu wat beter? - Ja.
Goed. Je moet met die narigheid leren omgaan.
Door ervaring. - Het gaat wel.
Ik ga naar huis, Mark
Ik ook...binnenkort.
Ik wil nu weg.
Morgen.
Ik heb er genoeg van. En Diana bevalt binnen 2 weken. Als ik niet op tijd ben...
Ik weet het.
En het offensief? - Welk offensief?
Het lijkt dat ze eindelijk gaan. - Dat zeg je al sinds we hier zijn.
Deze mensen doen dat al zolang. Twee eeuwen al, is het niet?
En na twee eeuwen gaat het nog steeds door.
Als je een offensief mist, dan doe je mee met de volgende.
Zo eenvoudig, he?
Daar gaan we, blauwe labels.
Doe je mee nu? - Ja.
Goed, laten we wat foto's nemen.
Heb je een sigaret over?
Prachtig, is het niet? Het is zo'n mooie plek.
Weet je...
Alleen al tijdens mijn leven...
Hadden we acht oorlogen...
Twee met de Turken, twee met de Iraniërs en...
drie met de Irakezen.
En als ik terug ga naar toen mijn vader nog leefde of zijn vader...
Zijn we nog iedere keer verslagen.
Daar zijn we het beste in. In verslagen worden.
Dus wat denk je nu?
Wat kan ik heen mr Walsh?
Ze praten over vrijheid van mening, maar uiteindelijk, zijn we maar pionnen.
Jij kunt tenminste naar je familie.
Het offensief start over twee dagen en dan is het moeilijk om weg te komen.
We willen niet weg. Daarom zijn we juist hier, dokter.
Kunt u ons meenemen?
Geef je wel eens op?
Het is tijd, ik ga. Eens kijken of ik iets kan doen.
Dank je.
Er is daar een Irakese post. Het konvooi kan alleen door deze vallei.
En een ideale plek voor een val. En er staan 2 wachten, op de heuvel.
Is dat zo? - Ja.
Dus we gaan er om heen en springen in een jeep naar de grens.
Dan zijn we s'avonds in Turkije. Wat denk je?
Dat wordt te laat. - Hoezo?
We zijn dan woensdag avond op z'n laatst thuis.
We kunnen helpen met de baby.
Kom nou Mark, wat bedoel je daar nu mee?
Baby’s, worden vaak vroeger geboren.
Wat, als de Irakezen die kant op gaan? - Dat gebeurt niet.
Het wordt dagen of weken. De Irakezen gaan de bergen niet in.
Hoe weet jij dat?
Sadam, geeft geen moer om de Koerden.
Hij zal alleen al terug komen om zijn gelijk te krijgen. Ze af te slachten.
Hij geeft niet om hen, maar wel om de olievelden.
Allereerst, claimen wij de olievelden.
Olievelden claimen? Dat is tot nu toe niet gelukt.
En als dat niet lukt? Wat dan?
Jezus, man, je maakt het moeilijk. We zijn hier nu een maand, niet?
We hebben wat foto's van Dr Talzani en de gewonden selectie.
Wat kinderen die de vlag van de rebellen groeten.
En die verdomde moord op het pad. - Dat zijn allemaal goede foto's.
Ja, goed materiaal. Maar niet waarvoor ik kwam.
We hebben het verhaal nog niet.
Als dit offensief doorgaat, wordt Koerdistan voorpagina nieuws, thuis.
En we zijn de enige fotografen hier. Dus die foto's moeten we hebben.
We moeten gaan.
Ik zie het plaatje voor me.
Welkom terug, jongens. Hoe was het?
Het was geweldig. Nou, wat voor foto's heb je?
Foto's van wat? Het offensief? Rot op met dat offensief.
Kijk, schoolkinderen, leuk. - Mark, ik vat het al.
Nog twee dagen, man.
Weet je wat het ergste is? - Wat?
Het eten, het verdomde eten. Kijk die bonen is.
Waarom is er altijd slecht eten in de oorlog zones?
Jij als Schot, zou dat toch moeten weten, niet?
O, daar gaan we weer.
Wat jullie daar eten lijkt op wat je in een oorlog zone krijgt.
En dat blijft zo, als we niet met fatsoenlijke foto's terugkomen.
Je bent erger dan een Pitbull, weet je dat?
Kan er wel eens iemand, nee, tegen je zeggen?
Ik hoop op een oorlog in Frankrijk, dichtbij en goed eten.
Maar ik hou het niet meer dan een week uit met die Fransen.
Na dit, ga ik in de mode fotografie.
Nog 2 dagen, niet meer. En als ze morgen terugkomen...
Dan gaan we. Zonder nadenken, absoluut.
Goed dan.
Goed dan, zo doen we het.
Ik kan niet geloven dat ik me weer laat ompraten.
Mark!
Waar ga je verdomme heen?
Wat is er gebeurd? Gaan we naar de basis? - Nee, naar Irak.
Naar de Irakese grens? - Ja, we moeten gaan.
Gaat het?
Wat was dat allemaal?
Ik kan dit niet meer, man.
Er is een verandering in het plan. Ze gaan het Irakese fort aanvallen.
Wat? - Ze gaan met die vrachtwagen zodat ze denken dat het een konvooi is.
Ik ga terug. - Nee, nee, David!
We hebben geen keuze. We moeten met ze mee. - Hoezo met ze mee?
Weet je wat je zegt?
Luister nu eens wat je zegt!
Er is nog een dag en nog één... Ik kan niet meer!
Ik ga naar huis, man.
David.
Je kunt toch niet naar huis lopen? Het is verdomme 20 mijl naar de basis.
Je begrijpt het niet, he? Het maakt me niet uit.
David! - Ik ga naar huis.
Verdomme, David!
Mr Walsh, komt u?
Mr Walsh.
Ze vonden u bij de rivier. Weet u dat nog?
Hij zegt dat u niet kunt lopen. Klopt dat?
Ik weet het niet zeker. Ik ben net bijgekomen.
Doet het pijn?
Dus het is te dragen? - Ja.
Geen pijn?
Kun je je armen bewegen?
Je benen?
Heel goed.
Ook een hoofdwond?
Een vleeswond, misschien een hersenschudding, maar geen breuk.
Koerdistan is geen goede plaats voor een schedelbreuk.
Nu dan...
Je hebt een flinke klap gehad.
Maar je bent niet verlamd.
En je lijkt niets gebroken te hebben.
Benen zijn het grootste probleem. Dat is altijd zo.
Benen, benen, benen.
Voor iedere arm die ik geamputeerd heb, heb ik waarschijnlijk...
10 benen geamputeerd. Vreemd is het niet?
Mensen benen, zijn niet gemaakt voor een moderne oorlog.
Doe het rustig aan, neem wat rust.
Je hebt wat problemen met je ruggengraat.
Maar het is tijdelijk, als Allah dat wil.
Het komt goed.
Hoe voel je je?
Dit is eng.
Beter. Het doet minder pijn.
Geweldig. Pijn is altijd beter dan geen gevoel.
U hebt geluk, mr Walsh. U hebt veel geluk gehad.
Als u complicaties gehad had...
Wat? Had u me dan ook doodgeschoten?
Ja, voor uw eigen bestwil.
Om u het lijden te besparen.
En uw vriend? Hij is nooit op bezoek gekomen.
Hij weet niet eens dat ik hier ben.
Hij is de dag voordat het gebeurde weggegaan.
De eerste dag van het offensief.
Dat is een intelligente man.
Jullie vechtersbazen denken allemaal dat je onsterfelijk bent.
Waarschijnlijk niet goed voor het moraal om een collega zo te zien.
Dit was alles dat ik kon vinden. Ik hoop dat ze passen.
O, mr Walsh.
U gaat vooruit.
Wat denkt u?
Hoeveel doktoren in de oorlog, moeten hun geweer schoonmaken?
U moet hem steriliseren. - O, het sarcasme is terug.
Dat is goed.
U moet veel zorgen hebben.
Zorgen waarover, mr Walsh?
Omdat ik ze een paar dagen van vreselijke pijn bespaar?
Omdat ik ze niet kan redden of de pijn verlichten?
Denkt u dat ik ze gedood heb omdat ik daarvan geniet?
Nee, dat denk ik niet.
In rustige tijden,
als er niet veel gevochten wordt, heb ik meer tijd
om er nog een paar te redden.
Maar als er gevochten wordt en de gewonden komen binnen, niet.
Dan moet ik aan diegenen denken die ik direct kan redden.
Dat is het belangrijkste.
Sommige overleven en anderen gaan dood. Je kunt het niet anders zien.
Dank je.
Iets anders, zou arrogantie zijn.
De arrogantie van te denken, dat je iets kan doen om de dingen te veranderen.
Ik denk dat ze je dit gaan leren op de medische faculteit.
Roken in de operatiekamer.
Ik denk dat je er wel mee wegkomt, vanavond.
Weet je wat Peshmerga betekent?
Het betekent; zij die de dood in de ogen zien.
Romantisch.
Dichterlijk.
Persoonlijk, heb ik nooit iemand de dood in de ogen zien kijken.
Ze kijken op het eind allemaal de andere kant op.
Er gaat morgen een jeep naar de grens.
Ja?
Het offensief is goedgekeurd.
Je kunt beter weggaan, nu het nog kan.
Ben je blij dat je weg kunt?
Ja.
Het is veel beter.
Ik denk dat dit van jou is.
Je neemt me in de maling.
Ik hoop dat je een prettig verblijf gehad hebt.
Het was een mooie reis.
Ik begrijp niet dat hier niet meer toeristen komen.
Het spijt me, dat is typisch Koerdisch.
Het is een erezaak om het gasten naar de zin te maken.
In dat geval, ben ik een tevreden klant.
Dr Talzani...
Heel hartelijk dank.
Graag gedaan, Mr Walsh. - Veel geluk.
Rustig, rustig.
Lieve God, wat is er gebeurd?
Het was donker en ik viel in de rivier. Ik heb me aan de rotsen bezeerd.
Gewoon weer zo'n werkdag.
Waarom heb je niet gebeld dat je eraan kwam?
Ik had een korte overstap in Istanboel.
En wat is dit? Wat heb je hier?
Vind je het mooi? - Leuk, dat je die koopt.
Hoe vaker je er heen gaat des te minder je er misschien heen wilt.
Heb je het over de Monastic? - Nee, Simple.
We hebben geen zitplaatsen.
Ik breng ze terug naar... - Nee, ik plaag je alleen maar.
Vrolijk, dat vind ik leuk, zoals altijd.
Gewoon een beetje moe. - Kom, ik maak een bad voor je.
Goed.
Trouwens, ik vind je nieuwe wel stijl leuk.
Hé...
O mijn God.
Mark...
Opstaan. Laat me je omhoog trekken.
Kom, lieverd.
Ik heb je gemist.
Hallo, schoonheid.
Ik was zo moe dat ik me niet eens herinner hoe ik het bad uitkwam.
Hé Mark, wat is er met je gebeurd? Je bent bont en blauw.
Dat heb ik je gezegd. Ik viel in de rivier en bezeerde me aan de rotsen.
Dat allemaal, van een paar rotsen?
Het was een wilde rivier.
Diane belde. Is David, niet met jou teruggekomen?
Nee.
Het gebeurde op de eerste dag van het offensief. Ik wilde erbij zijn.
Wat bedoel je? Is hij nog niet terug dan? - Nee.
Dat begrijp ik niet. Hij had al 4 of 5 dagen terug moeten zijn.
Moeten we ons zorgen maken?
Nee.
Nee, als hij door de Irakezen gepakt was, was hij allang vrij.
Dat is erg genoeg. - David weet wat hij moet doen.
Hij moet zich even rustig houden en dan een weg naar buiten vinden.
Je weet dat Diane moet bevallen. Wat als hij dan nog niet terug is?
Dan is hij wel terug.
Hij wilde het voor geen goud missen, Hij had het daar steeds over.
Maar stel je voor dat het niet lukt. - Ik weet het niet.
Wat, zal ik teruggaan om hem te vinden? Wil je dat?
Nee..
Nee, lieverd, natuurlijk niet.
Ik vraag me af...
Ik vraag me soms af of jullie wel eens aan ons denken als je daar bent.
Dat is alles.
Ik denk aan je als ik er heen ga en ook op de terugweg.
Maar niet als ik daar ben. Dat maakt het te gecompliceerd.
Voorzichtig.
Je wurgt me met je omhelzing.
Ik moet gaan werken.
Moet dat echt? - Ja.
Je weet dat ik moet gaan, schat.
Maar ik probeer vroeg terug te zijn.
Hallo...
Mark? - Hoe is het?
Goed, ik was bezorgd door al dat vechten daar.
Is dat zo? - Wat is er met jou gebeurd?
Niets. Ik kreeg een klap en viel in de rivier. Dat is alles.
Jij gaat naar Koerdistan en valt in een rivier?
Ja, niemand heeft ooit gezegd dat ik slim was.
Hé, kun je je best doen op deze foto's. Ze zijn nu in het nieuws, weet je?
Hoeveel haast heb je? - Voor vanmiddag?
Goed, ik maak mooie plaatjes voor aan je muur, oké? - Je bent een kei.
Ken je die? Ja, dat is een prachtige foto.
Hoelang doe je dat nu al? Dat oorlog gedoe?
Acht, negen jaar? - Twaalf.
Je zou moeten stoppen.
Ik zie aan je dat het tijd is om te stoppen.
Dat zie je aan mij? - Ik heb het ook gedaan, weet je?
En ik weet dat er voor ons allemaal een tijd komt om te stoppen, niet?
Ja, dat gebeurt daar, man.
Je gaat er daar mee om. En dan ben ik weer hier...
Twee aparte werelden.
Begrijp je, apart?
Geloof je me niet? - Nee.
Dat kan me niet schelen, Ivan. - Kijk me in de ogen en herhaal eens.
Het kan me niet schelen.
Dat is het meest trieste dat ik ooit gehoord heb.
Ivan, ik kwam voor het ontwikkelen van de foto's, niet voor een lesje.
Sorry, het is mijn zaak niet, dat weet ik.
Ik zie je gewoon als een vriend, daarom. - Oké, dank je.
Oké, 17.00 uur dan? - Ja, dat is mooi, bedankt.
Een biertje, Kevin, alsjeblieft.
Ja, geweldig.
Dank je wel.
Ik ben aan het strekken.
Je bent de foto's aan het bekijken? - Ja.
Hoe zijn ze? - Goed, er zijn hele goede bij.
Laat eens zien. - Nee, niet nu.
Ik zal ze later laten zien.
Kom eens hier.
Hé, ik heb je gemist, vandaag.
Ik heb je ook gemist.
Maar je bent er nu.
David...
David!
Elena?
Sorry, dat ik laat ben. - Hallo.
Ik heb al een voorgerecht op. Ik moest het beestje voeren.
Geweldig. - Hij wordt kwaad als hij niet op tijd krijgt.
Het bewoog, voelde je dat? Natuurlijk voelde je dat.
Hoe gaat het? - Ja, wel goed.
Ik moet alleen elke 5 minuten plassen.
Heb je nog iets van David gehoord?
Ik weet dat het zijn werk is en dat er een oorlog woedt...
en dat het een primitieve plaats is.
Maar hij had toch op de één of andere manier een berichtje kunnen sturen.
Of misschien niet. Misschien, doen de telefoons het niet.
Laat maar, dat bericht. Ik wil hem.
Hij doet dit met mij en smeert hem dan naar Koerdistan.
Ja...
Hé, wat als we een berichtje sturen naar het Koerdische vluchtelingenkamp?
Ik ken daar wat mensen. Misschien kunnen zij rondkijken.
Niet? - Ik weet het niet.
Het idee dat iemand van het rode kruis naar hem toe gaat en zegt...
dat hij zijn vrouw moet bellen. Dan wordt hij kwaad.
Nou en?
Weet je wat? Je hebt gelijk.
Oké, laten we het doen.
Mark!
Hoe is het? - Goed.
Je ziet er slecht uit. - Dank je wel.
Wat is er gebeurd? - Je weet wel.
Goede reis gehad? - Ik denk het wel, ja. Zeg jij het maar.
Geef maar. - Het is...
Een Peshmerga aanval op een Iraaks konvooi.
Ze doodden 19 soldaten en bliezen een vrachtwagen op.
Ja...
Jammer, dat 'Life Magazine' tegenwoordig alleen nog, Pat plaatst.
Maar ik stuur deze toch naar ze toe.
En er is vast wel iemand geïnteresseerd op het vaste land.
Hé, er zijn veel Koerden in Duitsland, niet?
Ik bedoel Turken. - Beide, Amy, Koerden en Turken.
Ja.
Oké, ik probeer de 'Stern'.
Verder nog iets?
Triage.
Dat is een werk titel. - Voor wat?
Een noodhospitaal aan het front.
Er waren soldaten die zo gewond waren dat ze buiten maar doodgeschoten werden.
Gedood, door wie?
Door hun eigen dokter, ook een Koerd.
Je ziet hem op die foto.
Jezus Christus. - Genade moorden.
Goed...
Dat is een knap staaltje werk, Mark.
We kunnen voor deze een hoogste bieder zoeken.
Of ik stuur ze naar alle weekbladen en vraag antwoord voor morgen middag.
Mooi.
Luister, 'Time Magazine' stuurt een reporter naar Birma en
ze hebben een fotograaf nodig.
En als ze deze foto's zien...
Geïnteresseerd? - Voor 'Time'? Ja, zeker.
Je bent niet erg enthousiast, he? Gaat het wel?
Ja, ik ben gewoon moe, het was een lange reis.
Goed, verder nog iets? - Nee, dat is het.
Goed, ik bel je, dag. - Tot ziens, Amy.
Je loopt vreselijk mank, Mark. Weet je zeker dat het wel gaat?
Ja goed, ik heb alleen nog wat pijn.
Niet bezorgd zijn, dat past niet bij jou.
Je mag dan wat verfomfaaid zijn, maar het was het zeker waard.
Mooi werk. - Dank je.
Hier, alsjeblieft. - Bedankt, maar ik mag niet meer.
Blijf jij hier? Ik ga naar Mark. - Ik ga ook zo.
Ik wilde dat we thuis gebleven waren. Ik ben niet in de stemming.
Je zou eens met Diana moeten praten.
Dat zal ik doen.
Ik zeg nee, tegen die Birma klus. Ik vraag Amy, het te annuleren.
Meen je dat echt? Maar je hebt altijd al eens voor 'Time' willen werken.
Ik weet het, maar niet nu. Er is altijd weer een nieuw oorlog.
Mark, is er iets gebeurd in Koerdistan?
Ja..
Ja, ik wil meer tijd met jou, een baby met jou.
Het spijt me, maar ik maak me zorgen om jou.
Bezorgd om mij? - Ja.
Ja, er is iets mis. Je bent jezelf niet.
Ik ga even met Diane praten.
Hallo. - Hallo.
Wil je dansen? - Ja, leuk.
Kom, de baby wil wat afleiding.
Zullen we gaan? - Wacht even.
Ik wil niet alleen blijven. Kan ik met jullie mee?
Ik ga Diane wegbrengen - Goed, ik zie je thuis.
We gaan.
Dat is beter. Ik weet niet wat ik dacht, want hij is...
Alsjeblieft - Bedankt.
Het is gewoon zo vreemd.
Weet je, Mark, zei niets over David. Dat is zo raar.
Ik weet het niet. Hij lijkt gewoon zo anders. In gedachten.
En hij gaat steeds meer mank lopen.
Hij zegt van niet, maar...
En vanavond zei hij, dat hij een baby wil.
Een baby? - Ja.
Wil Mark een kind?
Nou, dan is hij zeker niet in orde.
Het spijt me, het spijt me, Diane.
Laat me je omhelzen.
Sorry. - Het is al goed.
Vreemd is het niet?
Ze zijn samen naar zoveel plaatsen geweest.
De beste vrienden, maar zo anders.
David, kijkt altijd naar schoonheid. Dat is hoopvol.
Terwijl Mark...
Je wilt niet veel foto's van hem aan de muur.
Mark?
Mark!
Mrs Walsh? Hij is naar neurologie.
De hoofd wond is schoon gemaakt en er is een voorwerp verwijderd.
Een voorwerp, wat bedoelt u?
Ik weet het niet, dat is pathologie.
Hé, mag ik wat vragen?
Wat is er met zijn benen? - Dat is ook neurologie, helaas.
De neuroloog kan uw vragen beantwoorden.
Nog een paar minuten.
Het goede nieuws is dat er geen permanente schade is.
Niet fysiek, permanent bedoel ik.
Geen rare dingen, geen gebroken botten.
Er is wel een zwelling en gevoeligheid rond de ruggengraat.
Dat is een symptoom van een trauma bij een harde klap maar...lijkt weg te trekken
Maar waarom, wordt het dan erger?
Hij zei dat hij in een rivier viel en op de rotsen terechtkwam.
Heeft hij dat u ook verteld? - Ja.
Maar we twijfelen aan zijn verhaal.
Omdat we dit achter uit zijn hoofd gehaald hebben.
Het is een staal en cadmium verbinding met resten van TNT,
Karakteristieken zijn rafelige randen, 3 mm dik en gebogen randen.
Met sporen van plotselinge extreem hoge druk op metaal.
Een munitie scherf.
Het lijkt dat Mark geluk gehad heeft daar.
Een artillerie granaat is enkele meters bij hem vandaan ontploft.
Zo heeft hij dit opgelopen. Maar dat is niet het probleem.
Medisch gezien moet hij er weer helemaal bovenop komen.
Maar dat is niet zo, hij gaat achteruit.
En dat betekent?
Dat betekent dat het iets psychisch is.
Misschien oorlog trauma. Kijk, ik ben geen psycholoog.
Maar ik denk dat hij die nodig heeft.
Waarom heb je me niet van die explosie verteld?
Ik vond het gemakkelijker om het niet te doen.
Gemakkelijker?
Ik dacht dat je al bezorgd genoeg was als ik weer eens weg ben.
Het wordt nu beter.
Je bent thuis.
Ik hou van je.
Maak je niet ongerust, he?
Het komt wel goed met mij.
Alles zal goed komen. - Ja.
Natuurlijk.
Joaquin Morales.
Laat een bericht achter na de piep.
Opa bent u daar?
Ik ben het, Elena.
Een verminkt baby lijkje?
Is het niet?
In deze test is er geen goed of fout.
De volgende.
Jezus.
Het lijk van een verminkte vrouw.
Het lijk van een verminkte man. Dat moet de vader zijn.
Ze hadden de hele familie te pakken. Is het niet, verdomme?
Is dit allemaal een spelletje voor u, mr Walsh?
Ik weet het niet. Het is allemaal een beetje dom.
Misschien is dat wel zo. Maar ik probeer u te helpen.
En over 15 minuten ga ik hier weg...
en word betaald. Of u nu antwoord geeft of niet.
En u ligt hier en kunt niet lopen.
Het punt is dat domheid allerlei vormen aan kan nemen.
Bent u wel eens in een oorlog zone geweest?
Nee.
Maar ik heb wel patiënten gehad die er wel waren.
Ik wil u niet beledigen, maar dat is niet hetzelfde.
Nee, dat is niet hetzelfde.
Denkt u dat we alleen begrijpen wat we zelf hebben meegemaakt?
Kan alleen iemand die verkracht is, een slachtoffer van verkrachting helpen?
Misschien.
ALLEEN
Ik wist niet dat Mark een fotoboek had uit gegeven?
Denkt u dat u kunt helpen?
Ja, natuurlijk kan ik je helpen. Ik kan iedereen helpen.
Zoals ik gisteravond al zei, zal het niets tussen ons veranderen.
Ik ben hier alleen om hulp te vragen.
Waarom ben je zo hard geworden, Elena?
Zo uitgesproken?
Is het slecht een keiharde mening te hebben?
Over de nazi's of Stalin, bijvoorbeeld.
En over wat u deed.
O, en wat denk je dat ik deed?
Nee, het spijt me...
Ik wil hier verder op in gaan.
Dat is iets dat je mij nooit toegestaan hebt.
Je weet wat ik gedaan heb.
en dat was genoeg. Je had je mening al klaar.
Maar je hebt mij, er ook nooit...
ook maar één keer naar gevraagd.
Je bent de enige die ik heb op deze wereld, Elena.
Dus vertel me nu eens wat je denkt dat ik daar gedaan heb.
Jouw patiënten waren oorlog misdadigers.
Monsters...
Mensen die dorpen vernietigden en tegenstanders dood martelden,
allemaal in de naam van Spanje of Franco.
En als ze naar u kwamen...
vergaf u ze al hun zonden.
U zuiverde hen.
U hebt die zin verzonnen, is het niet?
Dat moet wel zo zijn.
Het Morales instituut, voor psychologische zuivering?
Duizenden onschuldigen vermoord.
En als de moordenaars last kregen van een schuldgevoel,
kwamen ze bij u. En u vertelde hen; geen zorgen, je hebt geen keuze.
Ga verder met je leven.
Die mannen die bij mij kwamen, die monsters zoals jij ze noemt,
die waren de weg kwijt.
Dus als laatste optie kwamen ze bij mij en ja, ik zuiverde hen.
Voor jou is het eenvoudig.
Zij waren slechte mensen en omdat ik ze hielp, was ik dat ook.
Maar je vergeet iets.
Dit waren de mannen die gewonnen hadden.
Ze hadden het lot van Spanje in hun handen.
En ze hadden de macht geproefd.
Wat is de grootste kracht die een man kan voelen?
Dat is moorden.
En als je er duizend vermoord hebt, wat maken dan de volgende duizend uit?
Als je één persoon gemarteld hebt,
is de volgende dan moeilijk, denk je? Nee..
Het is gemakkelijk. Het gemakkelijkste ter wereld.
Hier moest ons land tegenop boksen.
Dus, wat kon ik doen?
Moest ik die moordenaars met rust laten,
zodat ze konden doorgaan met moorden?
Nee, dat kon ik niet.
Dus, zuiverde ik hen.
Ik bracht ze terug naar het leven
en naar menselijkheid.
Hoeveel mensen heb ik wel niet gered?
Ik denk heel veel.
Dus, zo ligt het. Doe er mee wat je wilt.
Maar je bent geen tiener meer.
De wereld is een ingewikkeld geheel.
En er maar zijn weinig dingen, zwart-wit.
Je bent toch wakker. Hoe voel je je?
Goed. - Geweldig?
Hoe laat is het?
Tijd om te beginnen, zou je kunnen zeggen.
Elena, belde me gisteren over jouw problemen
en vroeg of ik kon helpen. Ik twijfelde eerst nog
omdat ik al jaren met pensioen ben, voor wat betreft mijn vakgebied.
U had het over Elena?
Ik ben Joaquin Morales, Elena's grootvader.
Carmen, haar moeder, vertelt me altijd over jouw avonturen.
En nu ontmoeten we elkaar eindelijk.
Het is jammer, dat het onder deze omstandigheden is.
Ik denk dat je ook veel over mij gehoord hebt.
Ze zei dat ze niet meer met u praat omdat u een fascist bent.
Een fascist?
Ze heeft een levendige fantasie.
Al die onzin leidt me af...
van de reden waarom ik hierheen gekomen ben.
Ik zou graag een korte samenvatting van je medische achtergrond maken.
Als jij dat goed vindt.
Ik heb geen keuze, niet? Leeftijd? - 34.
Leven jouw ouders nog?
Mijn vader is overleden en mijn moeder woont in Londen.
Broers en zusters? - Nee.
Nou, laten we beginnen.
Is dat het? - Wat bedoel je?
Ik dacht dat psychologen moesten vragen naar je ervaringen als kind.
Relaties en dat soort dingen.
Dat is niet nodig, overdreven.
U bent niet echt een psycholoog, is het niet?
Ik denk het liefst aan mezelf als een,
een specialist in de menselijke geest.
Dat is mooi omschreven.
Vertel me eens een oorlogsverhaal. - Wat?
Jouw verhaal over de oorlog.
Je zult er veel hebben, maar de eerste die bij je op komt.
Daar kunt u wel een hele dag voor uittrekken.
Serieus?
Ik weet niet eens of de familie het lichaam heeft teruggekregen.
Wat denk jij dat jou zo heeft aangegrepen?
Wat bedoelt u?
Ik voelde me misschien verantwoordelijk.
Misschien, dat als jij daar niet geweest was,
dat het niet gebeurd was?
De soldaten hadden dan niet geschoten.
Dat zou kunnen.
Dat zou heel logisch zijn.
Jij voelt je verantwoordelijk omdat
je dat voor een groot deel ook bent.
Vind je mijn oordeel te hard?
Aan hoeveel mensen heb je dit verhaal verteld, Mark?
Vier, drie, twee...twintig?
En wat zeggen die?
O, je moet jezelf dat niet aantrekken.
O nee, dat was niet jouw schuld.
Er was niets dat je kon doen. Heb ik gelijk?
Je hebt naar anderen gekeken voor vergeving, maar,
zoals je ontdekt hebt, kunnen ze je dat niet geven.
Je kunt die pijn niet achterlaten. Je zult het altijd bij je dragen.
Dat is wat leven betekent.
Ik kan je helpen met die pijn te leven.
Kijk naar mij.
Ik ben 86 jaar oud.
En ik ben mijn hele familie verloren.
Ik verloor mijn ouders.
Ik verloor mijn broers en zusters. ik verloor mijn vrouw.
En toch, ben ik er nog steeds.
Ik kan nog lachen
en de wereld is nog steeds een prachtige plek.
Elena, zal zo wel hier zijn.
Zeg haar maar dat ik in het hotel ben.
O, trouwens...
weet je dat je heel vredig slaapt?
Er is geen beweging en geen rimpel in je gezicht.
Net zoals een baby.
Dat is een goed teken, is het niet?
Nee.
Als je veel beweegt en in jezelf mompelt,
betekent dat, dat het probleem dichtbij is.
Maar vredigheid in een volwassen man,
is geen goed teken.
Dank u.
Ik zie je straks thuis. - Goed.
Twaalf, dertien, veertien...
vijftien, zestien, zeventien...
Geweldig, het is bijna weer normaal.
Leugenaar, ik beweeg minder gracieus dan u.
Geweldig.
De humor is altijd één van de laatste dingen die terugkomt.
Dat was het kantoor.
Een rode kruis team in Koerdistan
heeft dingen gevonden in een hotel. In Rawa...
In Rawanduz. - Ja.
Het is een stad in het noorden. Het was onze basis.
In het noorden?
Maar ik dacht dat je zei, dat hij naar het zuiden ging?
Ik weet het niet. Hij ging naar het zuiden.
En ik moest terug naar Rawanduz.
Maar ik ben direct naar Turkije gegaan toen ik de kans kreeg.
Alles is daar nog, zijn kleding, alles.
Goed, wat gaan we doen?
Is er iemand die we kunnen bellen? Ik weet het niet.
Denk Mark, misschien is er wel iemand! - Ik weet het niet.
Dit is niet wat hij nodig heeft. Niet op dit moment.
Wat moet ik tegen Diane zeggen?
Mijn God, wat?
Ik moet naar haar toe. Bel me, als je wat bedenkt.
Ik ben bang dat ik het niet begrijp.
Mijn beste vriend, David...
We gingen samen naar Koerdistan, maar we raakten elkaar kwijt.
Hij had al een week geleden terug moeten zijn. - En je bent bezorgd?
Een beetje, ja.
Zijn vrouw kan ieder moment bevallen.
Maar hij is voorzichtig.
Het is niet de eerste keer dat één van ons vertraging oploopt.
En het is een oorlog zone, natuurlijk?
Daar door zijn er heel vaak vertragingen...
Maar je moet je geen zorgen maken, het komt vast goed met hem.
Het belangrijkste is dat je je concentreert op jouw behandeling.
Dat doet me denken...
Ik weet erg weinig van de geografie,
van Koerdistan.
Het werd onderverdeeld door de Britten, niet?
Ja.
Iedere keer als het ergens op de wereld een rommeltje is,
dan komt dat door hen of de Fransen.
Luister...
misschien kun je een kaart voor me tekenen.
Waar, op de muur? - Waarom niet?
Denk je dat het vloekt met de inrichting?
Gewoon, een globale kaart.
En terwijl je hem tekent,
kun je misschien nog één van jouw oorlog verhalen vertellen.
Sorry, ik begrijp het niet.
Kans berekening zou uitwijzen,
dat geen van die schedels van haar familie waren.
De realiteit is...
dat ik haar enkele vreemden gegeven heb om mee naar huis te nemen.
Maar je hebt het fout wat betreft één ding.
Ze wist heel goed, dat je net als of deed.
Dat was waarom ze dankbaar was. Dat was waarom ze je bedankte.
Ze bedankte je voor de voorstelling.
Voor de moeite die je voor haar deed.
Het is heel moeilijk om een overlevende te zijn, weet je?
Soms moet je geloven in...
magie.
Of dingen geloven waarvan je weet dat ze niet waar zijn.
Als je door wilt.
Het is een soort instinct.
Als je door wilt, als je wilt overleven...
Dan moet je...de doden begraven.
Vertel eens, is de camera
een soort filter voor jou?
Om je van de omgeving af te schermen?
Zeker, ik denk dat daarom, zoveel fotografen omkwamen door de jaren.
Als je door de camera kijkt,
vergeet je gemakkelijk dat de dingen die om je heen gebeuren echt zijn.
Maar soms werkt dat niet, he?
Soms neemt de realiteit het over.
En dan is er niemand om je te helpen en voel je je alleen.
Misschien reis je daarom met al die andere fotografen, niet?
Dat zal wel, ja.
En om elkaar te beschermen. - Ja, dat ook.
Nog een observatie...
Ik zou het geen obsessie willen noemen.
Maar waarom maak je je zorgen,
over wat er met de doden gebeurt?
Ik merkte dat toen je het over die jongen in Beiroet had.
Op het eind zei je...
Ik weet niet eens of de familie,
ooit, het lichaam terug gekregen heeft.
Wat vind je zo belangrijk,
aan het lot van de doden?
Misschien bijgeloof?
Bijgeloof?
Ja, dat de doden naar hun familie terug moeten.
Dat ze niet achtergelaten mogen worden.
Zijn ze belangrijker voor jou dan de overlevenden?
Nee...
Nee, ik weet het niet...
Ik begrijp eigenlijk niet waar u heen wilt?
Ik denk dat je dat wel weet. - Ik zei, van niet.
Hoe voelt dat als je die lichamen overal ziet liggen?
Verdriet, angst, ben je opgelucht?
Dat jij niet één van hen bent?
Dat jij wel overleefde. - Rot op, man.
Wat? - Ik zei, krijg de kolére!
Ik ben niet één van jouw oorlogsmisdadigers, hou op!
Je zei dat je met me wilde praten...
Ik heb u verdomme niet gevraagd hier te komen!
Ik sliep in mijn kamer in het ziekenhuis
en u kwam binnen en maakte mij verdomme wakker!
We kunnen stoppen als je dat wilt.
Ja, ik heb slaap nodig. - Dan breng ik je naar huis.
Nee, dank u wel, laat maar.
O, je bent al wakker.
Hoe laat is het? - Opstaan, op.
Ik heb eerst wat koffie nodig.
Ik maak de koffie. Begin jij maar met je oefeningen.
Geweldig, ik ben genezen.
Je zou even naar de voorpagina van de krant moeten kijken.
Dat zul je vast interessant vinden.
SADAN VERGAST KOERDISCHE STAD. VERMOEDELIJK 5000 DODEN
Jezus Christus! Het verdomde beest!
Een beetje sterk misschien, voor je Keltische smaak,
maar het zal je zeker goed doen.
De Fransen noemen onze koffie, 'Jus de Chausettes'.
Wat betekent... - Sokkensap, ik weet het.
Jezus, u hebt overal een antwoord op, is het niet?
Dank u.
De man die deze foto maakte, wordt rijk.
Wij zijn er een maand geweest en hij is er misschien pas sinds gisteren.
Maar hij was er bij. Wij hadden niet gedacht dat het zo erg zou worden.
Wij?
Bedoel je, jij en je vriend, David?
Ja.
Ik vroeg me af of je misschien nog iets voor me zou willen tekenen?
Nog een kaart...
van het gebied, waar het ongeluk gebeurde.
Het hoeft niet zo precies te zijn.
Alleen de plaats van de heuvel en de rivier.
Kom op, vooruit, opstaan!
Goed dan.
Eens kijken...
Dat is de heuvel... Dat is de rivier...
En hier was de explosie...
was.
En hier ergens viel ik in het water
en daar ongeveer, vonden ze mij.
De Harir grot, is daar ook ergens. - En David?
Waar stond hij tijdens de explosie?
Ik heb het altijd geweten, Mark.
Ik wist het de eerste keer dat ik zijn naam hoorde
en ik jouw gezicht zag.
En nu moet je jouw verhaal vertellen.
Het is niet gemakkelijk, ik weet het.
Wat ik je wil zeggen, is dat...
Je niet zo stoer bent als je denkt dat je bent.
En je kunt dit niet voor altijd met je meedragen.
Je moet terugkomen,
naar de mensen die van je houden.
David! - Mr Walsh! Komt u?
Hé, we kunnen deze reis niet mee.
Veel geluk. Moge God, je behoeden.
Hoeveel verder nog, denk je?
Ik weet het niet. Dit was jouw briljante idee.
Je bent toch niet boos meer, hoop ik?
Nee, je hebt gelijk. Het is tijd om naar huis te gaan.
Jezus, wat mooi, man.
Weet je wat?
David!
David?
Niet schieten!
Nee, ik wil niet sterven!
Mark, ik ga verdomme dood!
Mark, ik ga dood!
Mark, ik ga dood, nee!
Mark, ik ga dood! Ik ga dood!
Help me, alsjeblieft!
Mark, een stoel! Pak eens een stoel.
Ik moet naar het ziekenhuis! - Maak je maar geen zorgen.
Je moet in ieder geval, rustig blijven.
Ademen.
We gaan.
Kijk eens naar haar...
Wil je haar vasthouden?
Het spijt me zo...
Diane, ik hield zoveel van hem.
Ik weet het, hij hield ook van jou.
Ik wilde het je vertellen...
Ik wist alleen niet hoe.
Waar heb je hem begraven?
Hé...
Waar is Mark?
Geen idee, hij is net weggegaan.
Elena...
Wees lief voor hem.
Wij weten niet hoe het is om naar die plaatsen te gaan en terug te komen.
En in ieder geval...
Wees lief voor hem, omdat hij teruggekomen is.
Ik wilde hem thuis brengen.
Dat wilde ik echt.
Ik zei steeds...
Hou vol, het komt goed...
Ik neem je mee. Ik breng je naar huis.
Ik breng je thuis.
Ik had urenlang gelopen
en kwam toen bij een rivier. Maar er was geen oversteekplaats.
Ik had geen andere keuze dan erin te springen,
gewoon...naar huis.
Het was te zwaar, ik stikte.
Ik kon niet ademen...
Dus...
Ik moest hem laten gaan.
Het spijt me...
Ik hou van je.
Ik hou zoveel van je.
Alleen de doden zien het einde van de oorlog. Platone.