..ชาวโฝซาน นิยมฝึกหัดกังฟู เป็นกิจวัตร..
..ทำให้โฝซาน เป็นเมื่องที่ขึ้นชื่อ ด้านกังฟู
ถ.ศิลปะการป้องกันตัว..โฝซาน..1935
คู่แข่งมาเปิดอีกแล้ว..
เอ้า! เริ่มฝึกได้!
พร้อม..!
1!
2!
1..2..!
นายท่าน..ท่านหลิวมาพบครับ
ท่านคือใครหรือ?
ข้าคือผู้สืบทอดตระกูลหลิว..
..ได้มาเปิดสำนักอยู่ที่โฝซานนี่
ยินดีด้วย
ได้ยินเสียงล่ำลือมาว่า..ท่านเยียน มีฝีมือล้ำเลิศ
..จึงอยากขอฝึกด้วยสักหน่อย..
..ขอเป็นวันอื่นจะได้ไหมท่าน?
ตอนนี้ไม่เหมาะนัก..
ไหนๆข้าก็มาถึงแล้ว..
.ยังไงก็ขอลองสักนิดเถอะ..
..แพ้ชนะไม่มีใครรู้หรอก..
ไม่ใช่เช่นนั้น..จริงๆแล้วกำลังทานอาหารอยู่น่ะ..
ถ้างั้น..ข้ารอจนท่านทานเสร็จ
ท่านหลิว..
ทานอะไรมาหรือยัง?
งั้น มาทานร่วมกัน..
สูบบุหรี่ไหม?
ไม่ล่ะ ขอบคุณ..
อาหารวันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?
ยอดเยี่ยมมาก
งั้นก็ดีแล้ว..
..เดี๋ยวก็เสร็จ..
ลุงหวาง ทิ้งไว้เถอะ ช่วยปิดประตูด้วย
ท่านหลิว..
เชิญ!
เชิญ..
ไม่เป็นไรนะ?
ไม่เป็นไร
เอ้า! มาเริ่มใหม่!
งั้นข้าเริ่มล่ะนะ..
ตี!
ตีให้ถูก!
ขอขอบคุณท่านหลิว..ที่ออมมือให้ข้า..
ขอขอบคุณท่านเช่นกัน ที่ได้สอนบทเรียนข้า..
เป็นเกียรติของข้าตะหาก.
ในเมื่อเป็นการประลองลับๆ...ท่านเยียน...
อย่าห่วงไปเลย...ไม่มีใครรู้หรอก
..ขอขอบคุณอีกครั้ง..
ลาก่อนนะ..
ลาก่อน..
เดินทางดีๆล่ะ...
.นี่ๆ กระบวนหมัดท่านเยียนน่ะรัวอย่างรวดเร็ว...
.จนท่านหลิว กระเด็นไปทั้งตัวเลย!
กระบวนหมัดไหนน่ะ..?
ที่ท่านเยียนใช้น่ะ?
กระบวนไหน ไม่สำคัญหรอกน่า..
แต่ท่านหลิว ไม่ยอมรับว่าแพ้น่ะ..
ท่านเยียนก็ ลุยฝ่ายเดียว..
ฝ่ายท่านหลิว ก็ไม่ยอมนะ...
ไล่ท่านเยียน เหมือนหมาเลยล่ะ
ใบชานี่ใช้ได้เลย และก็ถูกอีกด้วย
...ขอบคุณ
ไปล่ะนะ..
ครับ โอกาสหน้า มาแวะใหม่นะครับ
ใครเอาว่าวนี่วางตรงนี้นะ?
น้องเจ้าน่ะสิ..
นึกว่าท่านหลิวจะเจ๋งซะอีก..
..โดนอัดซะงอมเชียว..
..น่าจะมาช่วยงานกันหน่อยนะเนี่ย.
ก็ให้ไปเป็นบ๋อยซะสิ
ว่าไง..
ลูกพี่เยียน!
สวัสดี ท่านเยียน!
อาฉวนมาแล้วรึ?
อ๋อ รอท่านอยู่ชั้นบนน่ะ..เชิญๆ
มานานแล้วหรือ อาฉวน?
นายนี่มาสายตลอดเลย.
ก็ยุ่งๆ น่ะ..
ยุ่งอะไรกัน วันๆ..?
ดื่มชา..กินข้าว..ฝึกมวย..
..มีอะไรอีกน่ะ?
ชานี้หอมดีนะ..
ฉันหมายถึงแกตะหาก..
นี่สั่งอาหารแล้วเหรอ?
มีอะไรจะปรึกษาหน่อยน่ะ..
กินก่อนน่าแล้วค่อยว่ากัน
นี่ มาร้อนๆเลย ลองชิมดู!
ได้ข่าวมาว่า ลูกพี่ดวลกับท่านหลิวมาหรือ?
แถมชนะขาดไม่ทันได้นับยกน่ะ?
ใครพูดน่ะ?
น้องข้าน่ะสิ
น่าจะบอกกันแต่เนิ่นๆ.. นี่ไปสมัครเป็นศิษย์ท่านหลิวมาแล้ว
เจ้าเองก็เป็นศิษย์เค้าไปทั่วนี่?
แล้วนั่นประลองแบบลับๆหรือลูกพี่?
นี่.ขอก่อนเถอะ ไว้ถามวันหลัง.
งั้นข้าขอตัวก่อนล่ะนะ เชิญตามสบาย
สวัสดีครับ!
สวัสดีครับท่านอาจารย์!
สวัสดี
ท่านอาจารย์!
ท่านแพ้ท่านเยียนเหรอ!?
ทุกคนในเมืองน่ะรู้กันไปหมดแล้ว
เฮ้ย! ใครปากพล่อยนี่!?
เจ้าหยวนที่ร้านอาหารนั่นน่ะ
เดี๋ยวนี้ข้าวของแพงไปหมด..
แล้วไงน่ะ
ก็หมายความว่า เศรษฐกิจที่โฝซานน่ะดี
ทุกๆคนใช้จ่ายได้
จริงเหรอ?
เสื้อผ้าน่ะเป็นสิ่งจำเป็นนะ..
..ในอนาคตคงเป็นที่ต้องการสูง
ฉันจะเปิดโรงปั่นฝ้ายไว้ให้พร้อม
เลยอยากใน้นายมาเป็นหุ้นส่วนน่ะ
ฉันไม่รู้อะไรหรอก เรื่องธุรกิจน่ะ
แต่ฉันรู้ไง
ฉันไม่ได้จำเป็นต้องใช้เงินน่ะ
ไหน! เจ้าหยวน ออกมา!!
อยู่นี่ไง..
เด็กเวร..! แกทำชื่อเสียงข้า ป่นปี้หมด!
เดี๋ยวข้าจะสอนเอง! ว่าโดนอัดน่ะเป็นยังไง!
อาจารย์!
นั่นน่ะน้องข้า..ค่อยๆพูดกัน!
ใจเย็นนะ ท่านอาจารย์
น้องเจ้า? มันทำชื่อเสียงข้า ป่นปี้หมด!
ว่าข้าน่ะแพ้ท่านเยียน..
..แล้วที่สำนักข้า จะเป็นไงล่ะทีนี้??
จะมีใครมาสมัครอีกไหม!?
ขออภัยมาซะ!
ไมได้มั่วนะ เรื่องจริง!
-ยังจะปากแข็งอีก!! -แก..อาจารย์
ท่านเยียนอยู่ข้างบน เก่งจริงก็เอาอีกสิ!
ว่าไงล่ะ ไปสิ!
ใจเย็นนะ ท่านอาจารย์
ท่านอาจารย์
อย่าหุนหันนะ ท่านอาจารย์
ท่านเยียน ข้าไม่ได้โกหกนะ!
ท่านอาจารย์
บอกทุกคนสิ!
..ว่าท่านนะชนะท่านหลิว!
..ท่านเยียน
..ท่านต้องให้เกียรติข้าหน่อย
เจ้าบ้าเอ้ย ยังมารบกวนลูกพี่อีก!!
ข้าไม่ได้โกหกนะ!
ข้าเห็นการประลอง ตอนไปเก็บว่าวน่ะ!
อ๋อ ว่าวไปหล่นที่บ้านลูกพี่..
.ตอนที่ประลองพอดี!?
ไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอ!?
ก็มันยังงั้นจริงๆนี่นา!
ถึงจะจริง ก็ไม่ควรมาพูดต่ออย่างนั้น!
บางเรื่องก็ควรรู้จักให้เกียรติบ้าง!
แล้วพูดความจริงมันผิดด้วยเหรอ!?
ทำให้คนอื่นขายหน้าน่ะผิด!
ขายหน้ายังไงกันน่ะ? ไม่เห็นจะขายหน้าตรงไหนเลย!
นี่สิ เป็นไง? ขายหน้าไหม!
ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น.
หัวเราะอะไร..คิดว่าฉันน่ะล่องหนได้หรือไง?
นายกอง ไม่มีอะไรหรอกน่า..
อะไรกัน?
-ไปได้แล้ว! -เดี๋ยวก่อน!
นายกอง ไม่มีอะไรน่า..
ฉันเห็นหมด...นี่อยากจะมาเตือนซะหน่อย
ใครก่อความไม่สงบล่ะ โดนดีแน่!
ข้า.ไม่ได้ก่อความไม่สงบ.
มีคนสบประมาทข้า ก็ต้องให้มีความยุติธรรม
ความยุติธรรม? ฉันนี่แหล่ะความยุติธรรม
พวกแกน่ะเอาแต่ชกต่อย..
..นี่มันสมัยไหนแล้ว
หมัดมวยน่ะใช้ไม่ได้หรอก..
มันต้องสู้กันด้วปืนนี่!
เข้าใจไหม?
รู้ไหม นายกองหลี่..
พวกเราฝึกวิทยายุทร..
..อาจเสียงดังไปนิด.
..แต่พวกเราก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
อย่างปืนนี่...ไม่ควรใช้ถ้าไม่จำเป็น
ยังไงก็ทนพวกเราซะเถอะ..
หลิน จัดโต๊ะให้ผู้กอง ข้าออกเอง
เชิญ ผู้กองหลี่ ทางนี้ๆ
มองอะไร?? ไปได้แล้ว!
เอ้าไม่ต้องมองแล้ว ไปๆ!
เชิญ
ท่านหลิว...
เชิญตามสบาย
ทำอะไรลับๆล่อๆ
ฉันไม่รู้เรื่องธุรกิจจริงๆ
เอาเงินนี่ไปเถอะ ให้คืนเมื่อไหร่ก็ได้
คงอีกนานนะ
ตามสบาย
อ้อ อีกอย่าง ช่วยสอนมวยลูกชายฉันหน่อยสิ
มีสำนักตั้งมากมาย ไปหาเอาสิ
ก็นายเจ๋งที่สุดแล้วนี่
เหมือนๆกันแหล่ะน่า
ลูกพี่เยียน
หลิน
พี่ฉวน
เพิ่งได้กระบวนท่าใหม่มา ขอซ้อมหน่อย
ว่างมากหรือไง น้องเจ้าล่ะ
ช่างมันเถอะ
เดี๋ยวมันเงินหมดก็กลับมาเองแหล่ะ
เอ้าลองดูกัน
พ่อ ท่านอาว่ายังไงเหรอ?
ไปดูกันเองเถอะ
วาดสวยจัง อาจุน
ไหนท่าอะไรใหม่ลองดูหน่อยซิ
อาจารย์ข้าบอกมาว่า..
..ท่านี้มีทั้งรุก และรับในท่าเดียวกัน
รับเมื่อรุก..รุกเมื่อรับ..
เอ๋ ที่พูดมามันเหมืนกันนี่?
ไปไกลๆซะไป ไม่รู้เรื่องนี่
เอาล่ะนะ
ท่านี้จู่โจมช่วงกลางลำตัวนี่
ไม่ต้องท่องตำราแล้ว ตีไม่โดนกันพอดี
แม่ วาดเสร็จแล้ว
-สวยจังไปให้พ่อดูซิไป -ฮะ
ตีเมื่อกระจาย กระจายเมื่อตี..
นั่นคือท่าเมื่อกี๊นี้..
พ่อ ดูหน่อยฮะ
เดี๋ยวนะ พ่อกำลังยุ่ง
..ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?
เข้ามาลองดูใหม่ซะ จะได้รู้
เอ้าลองดู
พ่อไม่ดูน่ะครับ
-จะแพ้แล้วนะ -อะไรนะ?
ท่าเดิมอีกแล้ว ท่านเยียนเอาใหม่!
มองไม่ทันน่ะ!
ดูอะไร จะมาดูอะไรกันอีก!?
ต่อยกันทั้งวัน ไม่เบื่อกันบ้างเหรอ!?
ลูกพี่เอาไงดี?
ขอโทษนะอาซ๊อ
ขอตัวก่อนนะ
เดี๋ยว..ไม่ได้ว่าอาฉวนนะ
ไม่หรอกมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ
อาเหยา
ไปก่อนนะ ท่านอา
ได้ แล้วเจอกันนะ
ไปล่ะ
ถ้าไม่พอใจก็พูดดีๆ
ไม่ต้องไปตวาดพวกเค้า
ได้ ถ้าดูรูปที่ลูกวาดน่ะ!
อยู่กับลูกให้มากหน่อย อยู่แต่กับเพื่อนน่ะรู้ไหม
ไปข้างในกันนะ ไป
ค่อยๆนะ
นี่ๆ
ถ.ที่มีสำนักเยอะๆน่ะ อยู่ไหนเหรอ?
ถ.ที่มีสำนักเยอะๆ?
ตรงไปก็เจอแล้ว
1..2..
สำนักไหนก่อนดี ลูกพี่?
1..2..
1..
หยุด!
นี่! เจ้าคือเจ้าสำนักเหรอ?
อยากมาเรียนเหรอ เข้ามาก่อน
ใครคือเจ้าสำนักเหรอ?
ข้าเอง
ข้าชื่อจิน...
..มาโฝซานเพราะที่นี่มีชื่อ
อยากดูว่าจะแน่แค่ไหน!
งั้นเหรอ..?
ถูกต้อง!
จะมาลองกันสักยกสิ!?
เป็นเกียรติ!
ได้!
หลีกไป
คอยดูว่าข้าจะอัดมันน่วมแค่ไหน!
เฮ้ย ไปยืนตรงนั้น
อะไรกันเนี่ย?
เดี๋ยวก็รู้!
เยี่ยมไปเลย!
อาจารย์เจ้าอยู่ไหน?
อยู่นี่!
ทำเป็นเล่นไปได้!
อาจารย์ไม่อยู่!
อากาศดีจริงๆช่วงนี้..
พ่อทำให้..
วาดอะไรลูก
ลูกไม่สนพ่อแล้ว ไม่ใส่ใจเอง
ก็ได้..
เช้าจัง อาหลิน
ใช่
ไม่ได้มาสู้นะ แค่มาบอกข่าว..
ว่ามา
มีมวยเหนือมารังควานในเมือง
ฝีมือเหนือทุกสำนักเลย!
ช่วยมาดูหน่อยได้ไหมลูกพี่?
ขนาดนั้นเลยเหรอ?
ใช่..
ไปแล้วล่ะ อาซ๊อ
สู้มัน ท่านหลิว!
ใช่..ฝากท่านเอาคืนด้วย ท่านหลิว
บ้าจริง..!
โฝซานไม่มีที่แน่จริงอย่างที่ว่า!
..นึกว่าจะมีแต่หวงเฟยหงที่นี่
..ที่ไหนได้มีแต่กระจอกๆ
อย่าว่าแต่รุกเลย...รับยังจะไม่รอด
มาเสียเที่ยวจริงๆ
โฝซานไม่มีกังฟูเด็ดๆเลย..
รวยเละแน่
พวกเราต้องลุยต่อไป!
แล้วมาเปิดสำนักที่นี่เลย!
แล้วเราก็จะเป็น 1 ในโฝซาน!
พูดโม้อยู่ได้เว้ย..
รอจนได้เจอที่ 1 ตัวจริงก่อนเหอะ
ใครกันน่ะที่ 1!?
ท่านเยียนน่ะสิ ถามได้
ไป!
มาดูกันสิ!
ว่าเยียนจะแพ้อีท่าไหน!
พ่อ ข้างนอกคนเยอะจัง
มีอะไรให้ช่วยเหรอท่าน
ท่าน..พวกเขา..
ท่านคือเยียนเหรอ?
ข้า..จิน มาที่นี่เพราะโฝซาน...
ข้ารู้แล้ว..ท่านจิน
พาคนมาเยอะไปหมด เพื่อดวลกับข้าเหรอ?
แน่นอน!
เพื่อจะได้เปิดสำนักที่นี่ด้วย!
จะเปิดสำนักน่ะ..
..ต้องหาทำเลดีๆ สู้กับข้าไม่ได้อะไรหรอก..
โปรดกลับไปเถอะ..
ลุงหวาง พาอาจุนเข้าไป
เยียน!!
กลัวอยู่ได้! ไม่กล้าสู้รึไง!?
คิดว่าที่นี่เป็นที่ซ้อมมวยเหรอ!!
ใครจะบ้าไปสู้กับแก!! ไปซะ!
ได้ยินแล้วยัง ข้าไม่สู้หรอก
โปรดกลับไปซะเถอะ
ได้ยินว่ามวยท่านคิดค้นโดยสตรี..
..ดูแล้วก็เหมาะดี..
..เพราะกลัวเมียขนาดนี้
ไม่มีใครกลัวเมียหรอก..
..มีแต่คนที่เคารพเมียตะหาก
อย่าห่วงเลย ซ๊อ ไม่ตีจนตายหรอก
ถ้ากลัวนัก มือเดียวสู้ก็ได้
ถ้าไม่พอ..ไม่ใช้มือเลยก็ได้!
สู้มันสิ ท่านเยียน!!
ผิดหวังจริงๆเลย..บ้าจริง!
เมืองกังฟูแต่ไม่มีคนรู้จักกังฟู!
หุบปาก!!
อย่าให้เสียข้าวของล่ะ..
หลีกไปๆ!
ไอ้บ้าเอ้ย..
มาถูกเวลาพอดี..
..ในนี้ไม่มีที่..โปรดออกไปข้างนอก
..แล้วปิดประตูด้วย..
ต้องรักษาศักดิ์ศรีเมืองเราไว้นะ
เอา! ออกไปสิ เร็ว!!
ขอดูได้ไหม..
ออกไป!!
เร็วเข้า! ออกไป!
ออกไป! ออกไป!
กังฟูวิงชุน..เยียน
อยากรู้นัก..!
..ว่าผู้ชายสู้แบบผู้หญิงได้ยังไง!
กังฟูดีน่ะไม่อยู่ที่อายุหรือเพศ..
..แต่อยู่ที่ว่าจะใช้อย่างไร..เดี๋ยวก็รู้
เดี๋ยวออกให้!
ดี!
ออกให้!
แม่บอกว่า ถ้าพ่อไม่สู้ตอบ..
..ของพังหมดบ้านแน่..
ได้ ได้
เด็กผีเอ๊ย..
ระวังคำพูดหน่อย!
ลูกพี่!
ไม่เป็นไรนะ ท่านจิน?
ไม่เป็นไร!
ว่าไง ท่านจิน..?
กังฟูข้าน่ะ ไม่แย่ใช่ไหม?
ไม่ต้องบอกน่ะ!
วันนี้มวยเหนือยอมให้มวยใต้ไปก่อน!
ไม่..ไม่เกี่ยวกับเหนือหรือใต้..
ปัญหาน่ะอยู่ที่ท่านเอง..
แล้วใครชนะเนี่ย?
ดูหน้าไม่จืดอย่างนี้ มันแพ้แล้ว!
กลับบ้านนอกไปซะ!
ไปเลย ไปซะ!
ท่านเยียนสู้ได้ยอดมาก!
กู้ศักดิ์ศรีพวกเรามาได้นะ!
แค่โชคดีน่ะ..
ถ่อมตัวไป..ท่านน่ะ สมบัติของกวางตุ้งแท้ๆ!
ขอบคุณ
ดูสิ นี่ของนำเข้านะ
-ฝากดอกไม้ให้อาซ๊อนี่ -ขอบใจนะ
เท่าไหร่น่ะเถ้าแก่?
ไม่ต้องหรอก รับไว้เถอะ
ท่านช่วยกู้ศักดิ์ศรีพวกเรา เป็นเกียรติๆ
ได้ยังไงน่ะ?
นี่กิจการเถ้าแก่นะ..
ไว้โอกาสหน้าเถอะ..
เอ้าก็ได้ โอกาสหน้า..
ผลไม้ ท่านเยียน..
-มากไปแล้ว เรา.. -ให้อาจุนน่ะ
ขอบคุณนะ มาแวะอีกหล่ะ
เจ้าหนู..เอ้า
-ขอบคุณเร็ว -เอาไปจ๊ะ
-ขอบคุณฮะ -ไม่เป็นไรจ๊ะ เจอกันนะ
เป็นยังไง ท่านเหยียน?
สบายดีไหม?
สบายดีไหม ท่านเยียน?
ไม่เลวเลย..
ใช่ นี่เป็นชุดที่ดีที่สุดของร้าน
จริงเหรอ?
เป็นเกียรติถ้าได้ไว้ในบ้านท่านนะ
ขอบคุณนะ
นี่โอกาสอะไรเหรอ?
ท่านอา..
นี่จะเปิดสำนัก..
..ทำไมไม่บอกแต่แรกน่ะ?
นี่เรื่องอะไรกันเนี่ย..?
เค้ารู้กันทั้งเมืองแล้ว..
..ฉันเองคนเดียวที่ไม่รู้น่ะ..
มาๆ เดี๋ยวช่วย
โปรดรับพวกเราเป็นศิษย์ด้วย!
ท่านเยียน..อาซ๊อ..
เจ้าหนู..
คงเป็นท่านที่แพร่ข่าวน่ะสิ?
ให้มันสงบๆหน่อย
เอ้า เข้าไปเองนะ
ยังไงก็เถอะ อาเหยาต้องเป็นศิษย์คนแรกนะ
ไม่เอาน่า..รู้จักกันมาตั้งนาน..
ฉันไม่ชอบมีลูกศิษย์..
เงียบๆหน่อย!
ให้มีระเบียบ
เอ้า! ท่านเยียน! ท่านเยียน!
ท่านเยียน! ท่านเยียน!
7 กค. 1937 ญี่ปุ่นบุกจีน..
ปล้นและฆ่าชาวจีนนับไม่ถ้วน ที่เหลือต้องอดอยาก..
ตค. 1938..โฝซานตกเป็นเขตของทหารญี่ปุ่น..
..ที่ได้ทำลายทุกๆอย่างที่เคยมีมา..
ประชากรเดิมกว่า 3 แสน เหลือเพียง 7 หมื่น..
มีโรงงานเปิดอยู่เพียง 12 แห่ง..
แม้แต่บ้านพักของเยียน ได้กลายเป็นศูนย์กลางกองกำลังญี่ปุ่น..
และครอบครัวของเขา ต้องเร่ร่อนไม่เป็นหลักแหล่ง..
แม่..เดี๋ยวพ่อจะไปข้างนอกนะ เดี๋ยวมา
รอก่อน..
ข้างนอกหนาวน่ะ สวมเสื้อไว้
เร็วเข้า เราข้างนี้ เธอข้างนั้น
ระวังล่ะอาจุน อย่ารังแกคนอื่นล่ะ..
เดี๋ยวให้เพิ่มนะ ท่านเยียน..
ขอบคุณนะ
อย่าดันสิ! ที่ละคน!
อย่าดัน!
ที่ละคนสิ!
นี่แก ออกไป!
โรงปั่นมันเก่าแล้ว แต่ยังทำงานได้ดี..
โฝซานถึงจุดอับจริงๆ..
นายไปจากที่นี่แล้วนี่ ทำไมถึงกลับมาล่ะ?
ไม่งั้นใครจะดูแลคนงานล่ะ?
เงินฉันทั้งหมดน่ะ หมดไปกับโรงปั่นแล้ว..
..คงจะยังคืนนายไม่ได้หรอกตอนนี้..
ไม่เป็นไรหรอก..เกือบลืมไปแล้ว
งั้นฉันถือว่าแกเป็นหุ้นส่วนก็แล้วกัน
เดี๋ยวฉันคำนวนให้..
..นายควรจะมีหุ้น 10%
ไม่จำเป็นหรอก..
มาอยู่ช่วยกันสิ ไหนๆก็มีหุ้นแล้ว
ท่านอา
อาเหยา
มาช่วยกันเหรอ? เยี่ยมไปเลย!
ทุกๆคนต้องดีใจแน่ๆ
และผมจะได้ค่อยๆฝึกกังฟูไปด้วย
มา มากินข้าวเที่ยงด้วยกัน..
ใช่ๆ ท่านอามาสิ
ไม่ล่ะขอบคุณนะ
ไม่ว่างน่ะ ไว้โอกาสหน้านะ
ไปก่อนล่ะ
พ่อ ทำไมไม่พูดให้ท่านอาอยู่ล่ะ?
เค้าไม่ชอบที่จะติดหนี้บุญคุณใครน่ะ
พ่อ..แต่ก่อนชอบฝึกกังฟูนี่ฮะ
ทำไม หยุดซะหล่ะ?
ก็ถ้าพ่อฝึก ก็จะหิวไง
เลยต้องออกกำลังน้อยลงหน่อย
รู้แล้ว งั้นผมไม่เล่นข้างนอกแล้ว
แค่วันนี้น่ะสิ กินข้าวไป
รีบๆ กินนะ
ข้าวต้มนี่แห้งไปหน่อยนะ
แต่แม่ต้องกินหน่อย..
ระวังร้อนนะ
เหลือข้าวอยู่อีกแค่ไหนน่ะ
ไม่ต้องห่วงน่า
ก็เอาของทุกอย่างไปจำนำหมดแล้วนี่..
พ่อยังแข็งแรงน่ะ พอทำงานได้
ยังไม่แย่ไปหรอก
จะไปหางานเหรอ?
แต่ก่อนไม่ต้องทำงาน แต่ตอนนี้ ต้องเปลี่ยนแล้ว
ยังไงก็ต้องมีครั้งแรกล่ะ
คนพอแล้ว..
มีพอแล้ว..โทษที
ยังจ้างไหม เถ้าแก่?
ไม่ล่ะ
ขอบคุณนะ
จ้างไหม เถ้าแก่?
เถ้าแก่
นั่น นั่น นั่น ขึ้นมานี่
ยังจ้างไหม เถ้าแก่?
มานี่
หางานเหรอ ท่านเยียน?
มา มาเลย
ขอบคุณนะ
ลูกพี่เยียน!
นี่ ใส่ชุดแบบนี้มานี่ ไม่เหมาะหรอก
ก็ไม่นึกว่าจะมาขุดถ่านนี่..
เป็นไงบ้าง ท่านเยียน?
เป็นไงบ้าง?
เป็นไงบ้าง ท่านเยียน?
คนจากหลายสำนักนะเนี่ย?
เถ้าแก่ที่นี่ ก็เป็นมวยเหมือนกัน..
..ถึงชอบจ้างพวกเราน่ะ
อ้อ ยังได้ฝึกบ้างไหมน่ะ
ตอนนี้หากินไปวันๆน่ะ
นี่ ช่วยหน่อยสิ กินไม่หมดน่ะ
เอาน่า..
อาซ๊อกับอาจุนเป็นไงบ้างเนี่ย?
สบายดีน่ะ ขอบใจนะ
แล้วน้องชายหล่ะ?
หากันไม่เจอตั้งแต่มันหนีไปแล้ว..
ไม่รู้ว่าตายไปแล้วหรือยัง..
..ยังไม่มีโอกาสได้ขอโทษมันเลย..
อะไรหายเหรอ?
กล่องเก็บของน่ะ
กล่องแบบไหนน่ะ?
พวกไอ้ยุ่นมา!
หวัดดีพี่น้อง..
นี่นายพันซาโตะ
เขาชื่นชอบศิลบะป้องกันตัวจีน
และเมืองเราขึ้นชื่อด้านนี้
เขาอยากหานักสู้จีนไปสู้กับญี่ปุ่น
มีใครจะไปไหม?
ท่านเยียน..?
นี่จะให้เราไปเป็นกระสอบทรายเหรอ?
ไม่มีใครโง่หรอก!
เจ้างั่งเอ๊ย..
ใครชนะจะได้ข้าวถุงหนึ่ง
ใครชนะจะได้ข้าวถุงหนึ่ง!
ไปก็ไป!
อาหลิน
อย่าหาเรื่องเลย
ไปด้วยๆ!
พวกมันเอาข้าเราไปหมด ถึงคราวเอาคืนแล้ว!
ให้มันเท่าเทียมกันหน่อย!
อย่าเลย
ช่วยหากล่องนั่นให้หน่อยนะลูกพี่
ไปเถอะ ไป ไป!
ระวังตัวล่ะ
ไป ไป ต่อแถวกันมาเลย!
มา ไปเร็ว!
มีอะไรอีกไหมครับ?
-ไม่ล่ะ ไป! -ครับ!
ท่านอาจารย์?
..ท่านแม่ทัพ
ขอบคุณ ท่านแม่ทัพ
ต้องสู้ชนะทั้งหมด..
ให้ฉันไปร่วมสนุกด้วยดีไหม
พวกมันไม่พอมือแม่ทัพมิอุระหรอกครับ
ฉันอยากจะแสดงให้พวกจีนได้เห็น กังฟูของญี่ปุ่น
เอามา 3คน!
ถึงแพ้ก็ให้ข้าวพวกมันไป..
ครับท่าน!
โอกาสดีมาแล้ว..
แม่ทัพมิอุระอยากสู้ 3 คนพร้อมกัน
ยังไงก็จะแจกข้าว ไม่ว่าแพ้ก็ตาม
ข้าวน่ะไม่สำคัญหรอก ขอแค่ได้อัดพวกมัน ก็สะใจพอแล้ว
เอ้า ใครจะอาสา?
ฉัน ฉัน!
อย่าจับ หยุด ตะโกนได้แล้ว!!
อาหลิน แก..แก มา 3 คน!
ได้!
กระอักเลือดแล้ว พอซะ!
พวกเรายอมจำนน!
ท่านแม่ทัพ พวกเขายอมแพ้แล้ว
นี่แกอยากตายจริงๆเหรอเนี่ย?
ไอ้สถุลเอ๊ย..!!
อาหลิน เป็นไง? อาหลิน!
อาหลิน!
เหนื่อยไหมวันนี้น่ะ?
ขุดถ่านนี่ไม่เหนื่อยเลย
อ้อ เจออาหลินด้วยล่ะ
เหรอ? เค้าเป็นไงบ้างน่ะ?
ก็ดี..
..ไม่ได้กะว่าจะได้เจอกันอีก
ท่านหลี่ ท่านหง
ท่านเยียน
เจอ อาหลินหรือเปล่า?
อาหลิน? ไม่น่ะ..
ยังไม่เจอน่ะ..
กินข้าวกันก่อนเถอะ
พวกเราได้ข้าวไปมากมาย เมื่อวานนี้..
ท่านแม่ทัพกรุณามาก..มีใครจะไปไหมวันนี้?
-มีไหม? -อาหลี่
อาหลี่
อาหลินล่ะ
มีใครจะไปไหม?
ฉันถามว่าอาหลินอยู่ไหน?
ไม่รู้หรอก..
ทำไมจะไม่รู้ ก็เป็นคนพาไปเองนี่
มีใครจะไปไหม?
ชนะได้ข้าวสาร
ฉันไป!
ท่านเยียนไป ก็ไปด้วย!!
ไปด้วย!
อยากจะอัดพวกไอ้ยุ่นนัก
มีอะไรอีกไหมครับ
ไม่ แกไปได้
ขอบคุณครับ!
ขอสู้กับ 3คนได้ไหม?
เขาอยากขอสู้กับ 3คน
เดี๋ยว..ยอมแล้ว..พอแล้ว
ทำไมถึงยิง!?
อาหลี่! ทำไมถึงยิง!?
อาหลี่! ทำไมต้องยิงด้วย!?
ใครสั่งให้แกยิง?
ก็..มันแพ้แต่ยังจะเอาข้าว..
..ก็เลยสอนบทเรียนมันซะหน่อยน่ะ
ที่นี่ใช้เป็นสถานที่สู้เท่านั้น!
ห้านใช้ปืนในนี้อีก!
เข้าใจไหม!
กรุณาสงบอารมณ์ท่านมิอุระ..
ผมจะจัดรายการต่อไปให้เอง..
ต่อไป!!
ใครจะมาสู้ต่อ...?
ข้าเอง!!
อาหลี่ เปิดประตู!!
-ท่านเยียน.. -เปิดประตู!!
อาหลินถูกฆ่าในนี้ใช่ไหม?
เปิดประตู..
ท่านเยียน..
เปิดประตู!!
กรุณาเปิดประตู
เอามา 10คน!!
จะบ้าเหรอ? อย่าเลย
เอามา 10คน!!
เขาอยากขอสู้กับ 10คน
10?
ครับ!
มาลองดูว่ามันแน่แค่ไหน
หน่วย 5!
หน่วย 1! หน่วย 3! หน่วย 5!
เริ่ม!
โปรดระวังตัว
ถอยไป!
มาสู้อีกล่ะ
เขาอยากให้ท่านมาสู้อีก..
ข้าไม่ได้มาเพราะข้าว..
..เขาบอกว่าจะมาอีก
เจ้าชื่ออะไร?
เขาอยากจะรู้ชื่อ...
..ก็คือแค่คนจีนคนหนึ่ง
เขาชื่อ เยียน
ระวังตัวหน่อยนะ
ไม่รู้ว่ามิอุระจะมาไม้ไหน
คนขายชาติ!
ว่าไงนะ?
การตายนั่นไม่เกี่ยวกับฉันซะหน่อย! ฉันเป็นแค่ล่าม
..ก็ต้องอยู่รอด เหมือนกันนะ!
อยู่รอด?
แกเห็นคนชาติเดียวกัน ถูกฆ่าต่อหน้า! ศักดิ์ศรีแก อยู่ไหน!!?
..ฉันไม่มีแล้ว..
ท่านเยียนมีนี่ มี่มากด้วย!!
ถ้าจะเอาจริงๆล่ะก็ ไปฆ่าพวกไอ้ยุ่นเลย!!
10...100...หรือเป็นพันไปเลย!!
ฉันเป็นล่าม...ไม่ได้ขายชาติ!!
ฉันก็คนจีนคนหนึ่งเหมือนกัน!!
กลับมาแล้ว
พ่อ
มาแล้วเหรอ?
เป็นเด็กดีไหม?
ครับ
ดีมาก
เหนื่อยไหมวันนี้?
ไปล้างหน้าก่อน..
แม่ดีเหลือเกิน..
พ่อเพิ่งจะรู้ว่า ตัวเองเปล่าประโยชน์มาก..
..ทำอะไรก็ไม่ได้..
..ฝึกกังฟูไป..
..ก็เท่านั้น..
..โลกนี้มันช่าง...
น่าขำจริงๆ..
พ่อนี่ไร้ค่าจริงๆ
แม่ไม่สนหรอกว่าโลกจะเป็นยังไง..
รู้แต่ว่าตอนนี้มีความสุข..
ตราบเท่าที่มี พ่อ..อาจุน
..อยู่ด้วยกัน..แค่นี้ก็พอแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือพวกเราอยู่ด้วยกัน..
ออกไป! ออกไป!
ออกไป!
ไปยืนตรงนั้น! ข้างๆน่ะ!
ยืนตรงนั้น!
เถ้าแก่อยู่ไหน? ออกมา!
ฉันเองน่ะ
พวกเราเพิ่งยึดสินค้าแกไป..แต่แกจะไถ่คืนได้นะ..
ดีไหม?
ฉ..ฉันไม่มีเงินแล้ว
อย่างทำพ่อฉันนะ!
กังฟูวิงชุน?
กังฟูวิงชุน เนี่ยนะ?
อย่าตีเขา!
มีเงินไหมเนี่ย?
ไม่มีจริงๆ
จริงเหรอ?
จริงๆ..
งั้นจะตีจนกว่าจะมีเลย!
ของก็ยังไม่ได้ขายไป..
..แล้วจะเอาเงินมาจากไหนล่ะ..
ท่านอา ท่านอา!
มาช่วยพ่อด้วย เกือบจะตายอยู่แล้ว!
อะไรเหรอ อาเหยา?
อาซ๊อ..
เดี๋ยวไปดูก่อนนะ..ไม่เป็นไรหรอก..
ข้าน่ะ มีเหตุมีผล!
..ถ้าไม่มีเงินตอนนี้..
..ก็เตรียมเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน!!
ส่วนข้าวของแกน่ะ..จะรับฝากๆไว้เอง
ท่านเยียน!
พ่อ ไม่เป็นไรนะ?!
ไม่หรอก ไปช่วยลุงฝูเถอะ..
จะให้ช่วยอะไรไหม?
เคยคิดอยู่ว่ากังฟูน่ะ ไม่ได้ใช้จริงหรอก..
..มาวันนี้ ต้องคิดใหม่แล้ว..
..รู้งี้น่าจะเรียนจากนายซะไว้..
อย่างน้อยก็ช่วยตัวเองได้..
ท่านเยียน โปรดช่วยสอนพวกเราเถอะ!
จะได้ป้องกันตัวเองได้!
ท่านเยียน
โปรดช่วยสอนพวกเราเถอะนะ!
ใช่ โปรดช่วยสอนพวกเราเถอะ!
ฉันน่ะนักธุรกิจ..
ไม่ใช่นักสู้..
ปกป้องอะไรพวกเค้าไม่ได้หรอก..
แต่ก่อนน่ะ นายปฏิเสธได้..
ตอนนี้มันคับขันแล้ว..
..สอนกังฟูมันแพงนะ
นายจะจ่ายค่าเรียนพวกเค้าเหรอ? หนี้เพิ่มนะ
ท่านอา ขอเป็นศิษย์คนแรกนะ!
พ่อ ผมอยากสูงขึ้นน่ะ..
สูงขึ้นเหรอ?
ทำไม เยียนไม่มาสู้อีก?
ผ..ผมไม่ทราบ..
ไปตามมันมา!
..ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนน่ะครับ..
..ไม่รู้จริงๆครับ..
โฝซานใหญ่แค่ไหนกัน!!
จะยากแค่ไหนน่ะ แค่ไปตามตัวมันมา!!
โฝซานใหญ่นะครับ..
อย่า...
ได้โปรดเถอะครับ..
.ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนจริงๆน่ะครับ..
ไอ้ขยะเอ๊ย! พอได้แล้ว!
ไอ้เวร!!
เป่า ยิ๊ง ฉุบ!
แพ้แล้วเป็นนะ!
ซ่อนดีๆล่ะ
10 9 8 7...
อาจุน..
ทางนั้น!
3..2..1
มาแล้ว..ดูซิจะเจอใครก่อน..?
ท่านเยียน
มาทำอะไรที่นี่?
มิอุระอยากให้กลับไปสู้น่ะ
กลับไปซะ..
กลับไม่ได้แล้ว..
ทำไมล่ะ?
ทำไม? นี่จะเอายังไงกันแน่?
นี่จะเอายังไงกัน?
สวยจริงๆ!
ซวยแล้ว!
ไปเถอะ ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว..
ไปเถอะ..
อาหลี่!
ไอ้ขี้หมาเอ๊ย!!
ปล่อยมันหนีไปได้ไง แก!!!
ขอโทษครับ!
แม่แต่คุณซาโตะ ยังเอาไม่อยู่...
ผมไหนจะสู้มันได้..
ขอโทษครับ..
หุบปาก!
ปล่าวประโยชน์จริงๆ แก!!
พอแล้ว..ประกาศไปว่า...
..เอาตัวเยียนมาให้ได้
ครับท่าน!
ไงอาหมวย
นี่ กินอะไรกัน..
ท่านเยียนล่ะ?
ไม่มีปํญหาอะไรหรอก
ท่านเยียน
มาแล้ว..
อาซ๊อ..
ลองดูว่าใส่ได้ไหม..
ปรับตัวกันได้แล้วนะ?
อืมม
ดีแล้ว
กับข้าวพร้อม แล้วจะมาบอกนะ
อาหลี่..
ไม่เป็นไรหรอก
..นี่ฉันพูดอะไรไม่ออกแล้ว..
ขอบใจนะ
ไม่เป็นไรหรอก
พวกเราควรออกไปจากโฝซานนะ
อาฉวนกำลังหาทางช่วยอยู่
ไปไหนล่ะ..
ฮ่องกง..
จริงๆแล้วที่ไหนก็ได้น่ะ
แต่พ่อมีเพื่อนอยู่ที่นั่น..
..ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อล่ะก็...
..พูดอะไรน่ะ?..
ไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก..
พวกมันมาอีกแล้ว!!
มาแล้ว!! มาแล้ว!
เงินล่ะ?
พวกเราไม่ให้หรอก!!
ว่าไงนะ...?
พวกเราไม่กลัวหรอก!!
อยากน่วมหรือไง?!
บ้าเอ๊ย..ใครจะกล้าหือ มา!!!!
อัดมัน!!
หยุด!!
มิน่า พวกมันถึงกล้าหือ..
..ก็เพราะมันมีผู้ปกครองนี่เอง
แกทำให้ข้า ไม่ได้เปิดสำนักที่นี่!!
คราวนี้ ยังจะมายุ่งอีกหรือ?
อยากจะไล่ข้านักหรือไง!!?
ไม่มีใครไล่ซะหน่อย..
เยียน..ไม่หิวกันเหรอทุกวันนี้?
ก็หิวกันทุกคนทั้นั้นแหล่ะ
วันแรกที่ข้ามาโฝซาน..
..ก็ตั้งใจว่าจะไม่หิวอีกต่อไป!!
ไม่หิวอีกต่อไป!!
อัดมัน!!
อัดพวกมัน!!
อาหยวน นิ่งทำไม ลุยสิ!!
ฆ่ามัน!!
ลุย!!
จะเข้าไปใกล้ได้ไงน่ะ?
ลุย!!
ท่านเยียน..สุดยอดไปเลย!!
อาหยวน..
หยุดก่อน!!
รู้ไหมว่าทำอะไรอยู่?
รู้! เป็นโจรไง!
ปล้นคนจีนด้วยกันเนี่ยนะ
ปล้นคนอื่นก็ดีกว่าโดนปล้นเอง!
ฉันอยากให้คนกลัวฉัน!
นี่พี่ชายเจ้าฝากมา.. อย่าพูดถึงมันนะ!
..รู้ไหมว่าพี่เจ้าน่ะ..ตายไปแล้ว
..ถูกพวกญี่ปุ่นตีจนตาย..
..ก่อนตายเขาตามหาเจ้าไปทั่ว...
ทุกๆคนย่อมเลือกทางเดินของตัวเอง..
ท่านเยียน..
มีคนไปบอกพวกญี่ปุ่น ว่าท่านอยู่ที่โรงปั่น..
อย่ากลับไปอีกล่ะ..
ต้องไปแล้ว...อย่าลืมนะ ว่าห้ามกลับไป..
เร็วเข้า!
เยียน อยู่ไหน?
อยู่ไหน? บอกมา!
อย่าหลุดปากล่ะ..
แก มานี่..
เยียน อยู่ไหน?
บอกมา!
ถามแกอยู่นะ!
ทนไว้ เดี๋ยวจะหาทางช่วย..
บอกมา!
บอกมาเดี๋ยวนี้!
อยู่นี่..อยู่นี่ เยียน..
อยู่นี่..อาหลี่
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน!
รอเดี๋ยว!
อาหลี่ บอกพวกมันให้ปล่อยคนงานไป..
พวกเขาบริสุทธิ์..
ก็บอกว่าอย่ามาไง...ทำไม...
บอกพวกมัน!
บ้าจริง!
ซาโตะ!
มันกล้าหือกับเรา ปล่อยไว้ไม่ได้หรอก!
ข้ารู้น่ะว่าทำอะไรอยู่
-อาหลี่ -ครับ
ตั้งแตแกกล้าขัดขืดพวกเรา..
..ก็เปรียบว่าแกตายไปแล้ว..
..แต่ข้าเห็นว่า แกมีพรสวรรค์
จึงให้โอกาสสวามิภักดิ์ ต่อจักรพรรดิ
และสอนกังฟูให้เหล่าทหาร
อย่างนั้นแล้ว อาจละเว้นชีวิตเจ้าไว้ได้..
เขาอยากให้สอนกังฟูให้พวกญี่ปุ่น
ไม่มีทางหรอก..
ถ้าอยากสู้ก็มาสู้กัน!
เขาบอกว่าจะลองคิดดูก่อนครับ
และขอประลองกับท่านมิอุระด้วย..
จับตัวมันไป!
อาฉวน! พาครอบครัวฉันหนีไป!
ท่านเยียน!
ท่านจะสู้กับมันจริงหรือ?
แน่นอน
มันน่ะเก่ง..
..แต่ดูไม่ออก..
ถ้ามันจะสอนทหารเราแล้ว..
..มันคงมีเลศนัยอื่นอีกแน่ๆ
อย่าสู้กับมันเลยท่าน..
..ให้ผมยิงมันเถอะ
มันท้าฉันสู้..
..ก็เพราะมันคิดว่ามันแน่กว่าฉัน..
ดังนั้นต้องรับคำท้า..
..ถ้าไปยิงมันซะ..
ก็เท่ากับว่ายอมรับว่าแพ้มัน..
สู้กับคนจีน..
..ไม่ใช่แค่เกียรติยศส่วนตัว เท่านั้น..
..แต่เป็นเกียรติยศ ของญี่ปุ่นด้วยนะครับ
นี่คิดว่าฉันจะแพ้เหรอ?
ก็แค่ไม่อยากเสียท่า พวกมันน่ะครับ
ฉันชนะแน่ๆ
จะให้รู้ไปทั่วทั้งจีนเลย
ครับ! รับทราบครับ!
ข้าอยากให้เจ้าสอนทหารเรา แทนที่จะฆ่าทิ้งซะ
..ก็เพราะว่าเจ้ามีฝีมือ
แต่ข้าไม่คิดหรอกว่า กังฟูจีนจะเหนือกว่าณี่ปุ่น
เราจะมาสู้กันต่อหน้าทุกๆคน
ให้การประลอง เป็นไปอย่างยุติธรรม
พวกแกรุกรานบ้านเมืองเรา... ฆ่าพวกเราไปแล้วเท่าไหร่..
ไม่ต้องมาทำเสแสร้ง..
งั้นข้าขอตัว!
ปล่อยนะ! ปล่อย! ปล่อยแม่นะ!
ฉันรับปากอาเยียนแล้ว ว่าจะไม่ให้พวกเธอมีอันตราย
กลับไปน่ะ มันเสี่ยงมาก
ได้ยินว่า มีการประลอง ญี่ปุ่นกับจีน
ใครเหรอ? ท่านเยียน
ดูสิ คนเต็มไปหมด..
แต่ก่อน..
..ก็หวังแต่ให้เขาอยู่กับเราทุกวัน..
..ถึงได้ห้ามไม่ให้ใช้กังฟู
..เวลาที่เขาฝึกกับเพื่อนๆ..
..ฉันก็จะมีแต่ว่าเค้า..
..ไมเคยสนับสนุนเค้า..
..ในสิ่งที่เค้าชอบ..
มาวันนี้..
..อาจเป็นการประลอง ครั้งสุดท้ายแล้ว..
..ฉันกลัวว่า จะไม่มีโอกาสถัดไปอีก...
..ทำไมน่ะ..ทำไมไม่ให้โอกาสฉันบ้าง?
..ทำไม?
ท่านแม่ทัพบอกว่า..
..เพื่อสานสัมพันธ์จีน-ญี่ปุ่น..
..ท่านจะขอประฝีมือกับท่านเยียน ในวันนี้..
เป็นการแลกเปลี่ยน ความรู้ทางกังฟู
อย่างเท่าเทียม และยุติธรรม..
ยุติธรรม? จะจริงเร้อ?
ไอ้คนขายชาตินี่ น่าจะโดนไอ้ยุ่นเชือดนะ..
ใช่ๆ
หุบปาก!
ท่านเยียนมาแล้ว!
ท่าน มิอุระ มัวแต่อยากจะสู้กับแก..
แต่ฉันไม่สนหรอก!
ฟังให้ดีนะ..
ถ้าแกชนะล่ะก็...
..ลูกปืนทะลุกะโหลกแน่!
จำเอาไว้!
ครับ ครับ!
ให้พวกมันชนะเถอะ..
..ไม่งั้นมันจะฆ่าท่าน..
..รอดไว้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน..
แม้ว่าศิลปะการป้องกันตัว จะใช้กำลัง..
..กังฟูจีนนั้น ยึดหลักจิตวิญญาณ
มีถูกและมีผิด..
ชาวญี่ปุ่น ไม่มีทางแตกฉานได้..
..เพราะพวกเจ้านั้น อาศัยกำลัง..
..ใช้ความรุนแรงเป็นหลัก..
..จึงไม่สมควรที่จะร่ำเรียนกังฟูจีน..
ท่านเยียน! ท่านเยียน!
ปรมาจารย์เยียน ไม่ยอมตกเป็นของณี่ปุ่น
..และใช้กังฟูรวบรวมจีนเป็นหนึ่ง..
..ด้วยความช่วยเหลือ จากเพื่อนสนิท อาฉวน..
ครอบครัวของปรมาจารย์เยียน ลี้ภัยออกจากโฝซาน..
15 สค. 1945
ญี่ปุ่นยอมจำนน ต่อสหประชาชาติ..
..จีนเป็นอิสระจากการคุกคาม มานับ 8 ปีเต็ม..
ปี 1949..ปรมาจารย์เยียน ปักหลักที่ฮ่องกง..
และเริ่มสอนกังฟู..
..เป็นการผลิกบทบาท ชีวิตของท่าน..
ปี 1967..ปรมาจารย์เยียน ก่อตั้งสำนัก วิงชุนชึ้นมา..
..ร่วมด้วยผู้ชื่นชอบ วิงชุนด้วยกัน..
..เพื่อเติมเต็ม ความฝันของท่าน..
จวบจนทุกวันนี้..วิงชุน กลายเป็น ศิลปะป้องกันตัวจีน ที่มีชื่อทั่วโลก..
ศิษย์ของสำนักปรมาจารย์เยียน มีมากกว่า 2 ล้านคน
..และมีผู้มีพรสวรรค์มากมาย..
1 ในนั้นคือ นักแสดง ผู้มีชื่อเสียง นามว่า..บรูซ ลี...
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย wtiyaworanan