Is dit voor New York Times Magazine? - Nee, sorry.
Ik freelance voor meerdere bladen, maar dit is een persoonlijke kwestie.
Een persoonlijke kwestie? - Ja, sorry. Is dat niet erg?
Helemaal niet. Mag ik vragen waar het over gaat?
Het gaat over mijn zoon.
Oké. Hoe kan ik u helpen?
Er zijn momenten dat ik naar hem kijk...
de zoon die ik heb grootgebracht en door en door dacht te kennen...
en dan vraag ik me af wie hij is.
Hij gebruikt allerlei drugs...
maar is vooral verslaafd aan crystal meth. Dat schijnt de ergste te zijn.
Ik denk dat ik hier ben, omdat ik alles wil weten...
wat er maar te weten valt.
Ken uw vijand, hè?
Nu heb ik twee vragen:
Wat doet het met hem en hoe kan ik hem helpen?
EEN JAAR EERDER
Marin Ziekenhuis. Waarmee kan ik u helpen?
Mijn zoon wordt vermist en ik vroeg mij af of hij bij jullie is binnengebracht.
Of dat er een ongeluk is gebeurd.
Heeft u voor mij een naam en een signalement?
Nicolas Sheff. S-H-E-F-F.
18 jaar oud.
Ietsje langer dan 1,80 m.
Ongeveer 60 kg of iets minder, ik weet het niet precies.
Bruin haar tot op zijn schouders en groene ogen.
Dank u. Een momentje, alstublieft.
Mr Sheff? We hebben niemand die zo heet. - Oké, bedankt.
Hij is al twee dagen weg.
Hoe bedoel je, weg? Wat is er aan de hand?
Ik weet het niet. - Twee dagen?
Waarom heb je niets gezegd? - Ik wilde je niet alarmeren.
Ik ben zijn moeder, David.
Zag je dit niet aankomen? - Nee.
Nee, ik zag het niet aankomen. Anders had ik echt wel iets gedaan.
Het was maar een vraag, David. We hebben de laatste tijd weinig gepraat.
Misschien zou je me daarom maar beter geen advies geven, toch?
Jezus, Vicki. Kunnen we even stoppen met elkaar verwijten te maken?
Wie verwijt er nou wie?
Ik zie hem nauwelijks omdat hij altijd wel wat verzint om niet naar LA te komen.
Dat is mijn schuld toch niet, of wel soms?
Hier is je kleine broertje.
Goed vasthouden. En het hoofdje ondersteunen.
Hoi, Jasper. Hoi, kleine dreumes.
Dit is waanzinnig.
Hij steekt z'n tong uit.
Aangenaam kennis te maken.
Ik zal je missen. Schrijf me. - En jij moet mij terugschrijven.
Doe je best met Frans. - Oui, madame.
Heb een fijne zomer. En doe je moeder de groeten.
Alles.
Vertaling en synchronisatie: SmallBrother
Kom.
Waar was je nou? - Ik wil slapen. Laat me met rust.
Jongens, ga naar beneden. Ik kom zo.
Luister, het spijt me echt heel erg.
Ik heb het verknald en het ging mis.
Maar het was eenmalig. Ik wil het niet nog een keer meemaken.
Laten we naar binnen gaan.
Het zijn professionals. Horen wat ze zeggen.
Ik ben 18. Je kunt me niet dwingen.
Dit is uit de hand gelopen, toch? Vind je niet?
Kom.
Oké, goed dan.
Ik doe het voor jou.
Hij moet snel behandeld worden. Z'n lichaam zit nog vol met drugs.
Het ergste is dat hij alles ontkent.
Kunt u hem helpen? - Ik denk het wel.
De meesten zijn hier niet vrijwillig.
En iedereen heeft dezelfde kansen.
We hebben plaats.
We kunnen hem opnemen voor een maandbehandeling en daarna evalueren.
Wat is uw slagingskans?
Aan de bovenkant 80%. Onderaan 25%.
Er zijn dagelijkse consulten met een psychiater en een arts.
We hebben dagelijks anti-alcohol- en drugsbijeenkomsten.
We houden hem scherp in de gaten.
Dank u.
En de laatste pagina.
Alles.
Waarom ben je altijd in deze kamer?
Je komt bijna nooit ergens anders. Je lijkt wel een vampier.
Ik lees.
Ik teken.
Weet je wat we zouden moeten doen?
Surfen.
Lijkt je dat wat? - Ik doe nu liever andere dingen.
Boeken lezen van misantropen en serieuze depressievelingen.
Ze zijn anders best te gek, toch? - Ik snap het.
Het gaat wel over. Dat is altijd zo.
Wat gaat over?
Het gevoel vervreemd en geïsoleerd te zijn.
O, dat helpt. Bedankt voor het advies, pa.
Oeps. Dat klonk een beetje rot. Het spijt me.
Jouw idee.
We vinden dat hij goed vooruit is gegaan. Ja toch, Nic?
Dat is mooi.
We moeten het over de komende weken hebben, Nic.
Ik denk dat ik nog wat meer tijd in de kliniek nodig heb.
Dus als het goed is, dan ga ik graag naar een open kliniek.
De open kliniek is een vrije woongemeenschap...
met dagelijkse ondersteuning en we helpen met het vinden van werk.
Ja, ik wil niet naar school...
op dit moment.
Wat wil je dan doen?
Ik wil graag onafhankelijk zijn.
Pa, wat ik wil zeggen...
Het komt wel goed.
Wat gaat hij doen? Z'n hele leven koffiezetten?
De zoon van vrienden van Frederick heeft ook een maandprogramma gedaan.
Hij doet nu een jaarprogramma.
Je moet er niet met iedereen over praten.
Wat heeft dat er nou mee te maken?
Om Nic te beschermen. Die wil een keer gewoon verder.
En dan is het gewoon beter dat niet iedereen hiervan weet.
Kunnen we het even niet over mij hebben?
Nic heeft gewoon wat meer tijd nodig. En dat is prima.
Dag, Mr Sheff. Met Annie Goldblum van de Ohlhoff Kliniek.
Het spijt me dat ik u stoor, maar ik bel u over Nic.
Hij is vandaag tijdens de vrije tijd weggegaan en is niet meer teruggekomen.
Het is spijtig, maar wanhoop niet. Deze dingen gebeuren.
Maar ik dacht dat u had gezegd dat het prima ging.
U moet dit zien als deel van de therapie.
Terugval is een deel van het herstel.
Een deel van het herstel? - Het is een deel van Nics leerproces.
Dat is zoiets als zeggen dat neerstorten bij een pilotenopleiding hoort.
Hij komt waarschijnlijk snel weer terug. - Is er iemand naar hem op zoek?
Dat is onze verantwoordelijkheid niet meer zodra hij weggaat. Maar hij mag altijd...
Sorry. Heb je misschien hier een jongen zien rondhangen?
Nee? Oké, bedankt.
Daar hebben ze helemaal geen zin in. - Wil je dit roken?
Nee, doe weg. - We roken 'm samen.
Dit is gestoord. - Ik weet dat je rookt.
Kom, we roken samen. - Nee, alleen af en toe...
Laten we 'm roken, of ik kan ook... - Nee, hou op.
Je hebt gelijk. Ik rook 'm wel alleen. - Niet doen.
Heel af en toe neem ik op een feestje weleens een paar trekjes.
Maar dat is lang geleden. - Dan wordt het een jubileum-joint.
Ach nee, hou op.
Jij bent onvoorstelbaar.
Je hebt je aangemeld bij zes universiteiten en je bent overal toegelaten?
Twijfel niet zo aan jezelf. Moet je jezelf eens zien.
Geef eens door.
Wat? - Dat was een flinke haal.
Dank je. Dit is...
leuk om te doen.
Je hebt veel drugs genomen, hè?
Ja, ik heb best wel een beetje geëxperimenteerd.
Maar niet zonder schade. Er was een jongen...
En nu komt er een preek, hè?
Pa, maak je niet zo'n zorgen. Iedereen doet het.
Wees gewoon voorzichtig. - Het is alleen maar wat wiet.
Alleen af en toe.
Ik verdien gewoon een beetje feest. - Je verdient een beetje feest...
Het haalt de scherpe kantjes er een beetje af.
De scherpe kantjes van die domme werkelijkheid.
Wat is er dom aan de werkelijkheid?
Gewoon die dagelijkse dingen die niks uitmaken.
Als je dat soort domme dingen zegt, ga je ze ook nog geloven.
...CRYSTAL METH...
...ZEER VERSLAVENDE DRUG...
...SNELLE STEMMINGSWISSELINGEN... ...KWAAD EN GEWELDDADIG....
Dank je, Karen.
Hier woon ik dan.
Een paar weken geleden zei je dat je maar één keer meth hebt genomen.
Maar het verhaal is groter, hè? Dit is nog niet alles.
We moeten het weten.
Ik heb het altijd al leuk gevonden. - Wat?
Alles. Wiet, alcohol, xtc, cocaïne, lsd.
En dat gebruik je allemaal al jarenlang?
Ja, een paar jaar.
En crystal meth?
Een paar maanden.
Waarom?
Ik weet het niet.
Toen ik het probeerde, voelde ik me...
Ik voelde me beter dan ooit.
Dus ik bleef het gebruiken.
Ik maakte me zorgen dat je te veel wiet rookte.
En ondertussen gebruikte jij alles wat er maar te krijgen is?
En je hield het geheim en loog erover?
Waarom?
Ik weet het niet. - Vertel me gewoon waarom.
Ik dacht dat we vrienden waren, meer dan andere vaders en zoons.
Ja, je bent over alles van mij teleurgesteld.
Is dat mijn schuld?
Je was aan het lezen, schrijven, zat in het waterpoloteam.
En moet je nou kijken. Dit zijn wij niet. - Pa, hou alsjeblieft op.
Hou op, jullie.
Pa, het spijt me echt heel erg.
Pa, het...
Het spijt me echt.
Nic, wat jij hebt, zul je weer vinden.
En weer in je krijgen.
Hoi, pa.
Hoe is het in New York? - Prima. Goed interview.
En jij daar? - Het gaat goed.
Ja? Echt? - Ja. Ik weet niet...
Wat is er aan de hand? - We hadden een groepssessie...
Iemand zei dat hij alles zou doen om naar universiteit te kunnen.
En later zei hij:
Jij kunt nog steeds gaan. Wees nou geen idioot. Doe het.
Het is zo maf.
Ik realiseerde me dat ik niet moet achterblijven. Ik schrijf heel graag.
Volgens mij ben ik er ook goed in en ik schrijf veel.
Natuurlijk moet ik nog veel leren.
Ik zou het graag proberen...
als jullie dat goed vinden.
Ja, ik praat wel met Karen en met je moeder.
Heb je je kamergenoot al ontmoet? - Ja, hij lijkt me wel oké.
Maar ik heb met je te doen.
Geen zorgen. Ik breng hem wel wat wijsheid.
Voor je het weet, luistert hij naar John Zorn.
Ik moet gaan. - Goed.
Alles.
Dit is een gedicht van Charles Bukowski.
Hij heeft zo vaak mijn leven gered.
Ik wisselde van werk en woonplaats. Ik had een hekel aan feestdagen...
baby's, geschiedenis, kranten, musea, oma's...
het huwelijk, films, spinnen, vuilnismannen...
Engels accent, Spanje, Frankrijk, Italië...
walnoten en de kleur oranje.
Van algebra werd ik boos. Van opera werd ik misselijk.
Charlie Chaplin was nep en bloemen waren voor mietjes.
Kom eens.
Waar is de wc? - Ik wijs je wel even.
Naar boven en dan links.
Hoi, pa. - Hoi, Nic. Hoe is het?
Alles gaat uitstekend. En hartstikke bedankt voor het geld.
VEILIGER INJECTEREN
Ja, jij neemt altijd alles zelf.
Patrick en Phil gaan morgen wandelen. Ze vroegen of we meegingen.
Zijn Jasper en Daisy er? - Nee, die zijn er niet.
Wilden ze me niet zien? Wat rot om te horen.
Dan ga ik hier maar zitten en daarover nadenken.
Mijn god, wat zijn jullie gegroeid.
Denemarken, 1632.
We kijken graag terug naar de geschiedenis van de hoelahoeps.
Zeer belangrijk voor vrede en wijsheid.
Ene George... - Hoepoeloe.
...dacht bij zichzelf: Ik ga iets ontwikkelen wat...
Mag ik je auto vanavond lenen? Ik wil naar een bijeenkomst.
Heb je een bijeenkomst vanavond? Ja hoor, is prima.
Alles oké? - Jawel. Alleen...
Ze zijn helemaal gek. - Ze zijn blij dat je er bent.
Ik zie je morgenochtend.
Ga maar naar je moeder. Niet doen, hou op.
Ik heb het niet gepakt. - Weet ik. Ga nou maar ontbijten.
Wat is er nou gebeurd?
Het is weg.
Weet je zeker dat het daarin zat? - Ja, gisteren zat het daarin.
Het spaargeld van Jasper is weg.
O ja? Dat is raar.
Heb jij zijn acht dollar gepakt?
Wat? - Je hoorde me wel.
Waarom zou ik?
Het is weg. Iemand moet het gedaan hebben. - Dus dat ben ik?
Dit is volslagen belachelijk.
Ben je weer aan het gebruiken? - Of ik weer gebruik? Nee.
Ben je stoned nu?
Verdomme. Nee.
Krijg de pest. - Praat niet zo tegen me.
Ben je stoned nu? - Nee.
Ben je aan het gebruiken? - Nee, pa. Ik ben niet stoned.
Het was een gok om je naar de universiteit te laten gaan. Iedereen stond erachter.
Ik ben blij dat je bent gegaan.
Terugval is een deel van het her...
Terugval is een deel van het herstel.
Dus we gaan... - Ik ga weg.
Waar ga je heen? Je kunt niet zomaar weg. Dit is belachelijk.
We willen alleen maar praten. - Laat het ons gewoon begrijpen.
Laat ons je helpen. - Ik wil jullie hulp niet. Snap je?
Nee, jullie snappen het niet. Wat is er verdomme mis met jullie?
Jullie verstikken me.
O, wij zijn het probleem?
Nee. Jij doet het allemaal zelf. Jij veroorzaakt dit allemaal.
En alleen jij kunt het stoppen. Los het op.
JE VERGEET WAAROM JE CLEAN WILT ZIJN ÉÉN PERCOCET KAN GEEN KWAAD
IK WIL DIT GEVOEL NIET OPGEVEN IK VERTEL MENSEN WAT ZE WILLEN HOREN
HOE MEER IK GEBRUIK, HOE MEER DOMME DINGEN IK DOE
EN DAN GEBRUIK IK MEER OM DAT NIET TE HOEVEN ZIEN
DE WEG TERUG IS VEEL TE LANG
HIER IS GEEN METH TE VINDEN WEL HEROÏNE GESCOORD
IK KAN DUS ALLEEN VOORUIT NIET ACHTEROM KIJKEN
Is dit voor New York Times Magazine?
Nee, ik ben freelancer. Ik schrijf voor meerdere bladen...
maar dit is een persoonlijke kwestie.
Een persoonlijke kwestie? - Ja, sorry. Is dat niet erg?
Helemaal niet. Mag ik vragen waar het over gaat?
Het gaat over mijn zoon.
Hij gebruikt allerlei drugs...
maar is vooral verslaafd aan crystal meth. Dat schijnt de ergste te zijn.
Ik denk dat ik hier ben, omdat ik alles wil weten...
wat er maar te weten valt.
Crystal meth geeft de gebruiker een gevoel van euforie.
Althans, wanneer hij het gebruikt.
Maar als het voor ongeveer 60% uitgewerkt raakt...
dan moet de gebruiker de dosis opvoeren.
Het dubbele of het driedubbele om überhaupt iets te voelen.
Dat veroorzaakt nog meer zenuwschade...
en verhoogt zo de drang tot gebruik.
Een verschrikkelijke vicieuze cirkel.
Wat ben je aan het doen? - Ik doe wat research.
Heb je honger?
Wil je iets?
De meeste mannen vragen me om een afzuigbeurt.
Nee, ik bied je alleen wat te eten aan. Misschien een beetje babbelen.
Meth tast de hersenen aan.
Hier zien we de afname van de dopaminereceptoren.
Ik zal u iets anders laten zien.
Ziet u deze twee grote rode vlekken?
Dat is hyperactiviteit in de amandelkern.
De amandelkern heeft te maken met nervositeit en angst.
Hier schreeuwt de amandelkern het uit.
Dit laat zien dat er een biologische reden is...
dat meth-gebruikers niet zozeer onwillig, maar echt niet in staat zijn...
om deel te nemen aan gebruikelijke behandelingen.
Ik heb ook in een kliniek gezeten. Drie keer.
Drie keer weggelopen.
Waarom?
Het was hel.
Ik wilde dood.
Waarom was het hel?
Al dat God-gedoe.
En je weet niet hoe lekker het is.
Moeilijk uit te leggen.
Net zoiets als cocaïne, maar dan duizend keer zo goed.
Miljoen keer.
Wat betekent dit voor Nic? - Mr Sheff...
Mr Sheff, ik weet niet wat u is verteld...
maar de slagingskans is minder dan 10%.
En je ouders?
Wat is er met hen?
Zijn ze niet bezorgd om je? Zou je niet...
moeten laten weten...
Het kan ze niet schelen.
Volgens mij wel.
Wat weet jij daar nou van?
Ik moet gaan.
Bedankt.
Ik ga even Klingon praten. Klaar?
Heb je het verstaan? - Mag ik een cola?
Dat is precies wat ik zei. - Mag ik een cola?
Als je het in Klingon vraagt, dan krijg je misschien een cola.
Het is hier nog precies hetzelfde.
Hoe gaat het met je? - Het gaat prima.
Ik doe wat er gedaan moet worden.
Wat bedoel je? - Mijn verantwoordelijkheid nemen.
Ik ben uit mezelf gestopt. Het is nu vijf dagen.
Volgens mij gaat het wel goed. Ik heb alleen een paar honderd dollar nodig.
Nic, ik kan je geen geld geven.
Ik snap het.
Het is maar $200. Ik moet wat regelen. Ik wil naar New York.
Naar New York?
Ik moet San Francisco uit. Hier zijn te veel...
Al die slechte vibes de hele tijd.
Ik wil alleen een paar honderd dollar. - Zullen we gewoon lunchen en praten?
Hoe gaat het met Karen? En de kinderen?
Die vragen naar jou.
Volgende week is hun overgang en ze zouden het zo leuk vinden...
Je zit op m'n schuldgevoel in te werken. Ik moet me slecht voelen over mezelf.
Ze zouden het gewoon leuk vinden als je er bent. Dat is alles.
Het spijt me, pa. Ik heb gewoon wat geld nodig.
Geef me gewoon wat geld. - En dan?
Ik moet hier even doorheen. Het begint me te lukken.
Daar ziet het niet naar uit. - Nee. Dan maar liever therapie?
Je kunt naar huis komen. We zorgen wel dat het werkt.
Alsjeblieft.
Ik heb wat research gedaan. - Research? Neem je me in de maling?
Je denkt dat je het onder controle hebt.
En ik weet hoe bang je bent. - Ik weet waarom ik dingen doe.
Ik blijf dezelfde. Ik ben aangetrokken tot gekte.
En jij schaamt je rot, want ik was jouw geweldige creatie.
En het bevalt je niet wie ik ben.
Wie ben je dan, Nic? - Dit ben ik, pa. Hier.
Bevalt het je niet?
Hoe meer ik erover denk...
Mama had het voogdijschap moeten krijgen.
Want jij moet alles altijd helemaal onder controle hebben.
Je mag best boos op me zijn, Nic.
Ik heb inderdaad fouten gemaakt. Maar het is niet anders.
Maar wat je nu zegt, klopt niet.
Nu precies ben je me aan het controleren.
Dit ben jij niet. De drugs spreken. - Wat is dat voor gelul?
Psychologische terreur. Dat doen verslaafden.
En wat ben jij nu aan het doen?
Dit wilde ik niet.
Oké. Ik moet gaan, pa.
Ik boek wel een paar dagen een hotelkamer voor je.
Zullen we wat gaan eten? - Ik moet gaan.
Kun je ten minste gedag zeggen? - Dag, pa.
Waar slaapt hij?
Maak je maar geen zorgen. Hij redt het wel.
Misschien slaapt hij wel bij een vriend. - Dolfijn.
Ja, misschien.
Ik heb een O nodig. Olifant.
Mag ik hem bellen?
Dat heb ik al geprobeerd. Zijn telefoon staat uit.
Mag ik een berichtje sturen? Misschien voelt hij zich alleen en zet z'n telefoon dan aan.
Dat is een goed idee. Dat gaan we proberen.
Dave, doe je ogen dicht.
Doe ze maar open.
Met Julie Ford van het Bellevue Ziekenhuis in New York.
Is Nic Sheff uw zoon?
Mr Sheff, sorry dat we elkaar niet eerder spraken.
Nic heeft nog steeds moeite met ademhalen, maar de vitale functies komen terug.
Meneer, we gaan vertrekken.
Kan ik hem spreken? - Nee, dat gaat niet.
Meneer, wilt u uw telefoon uitschakelen?
Probeert u het over een paar uur nogmaals.
Wilt u hem laten weten dat ik onderweg ben?
Hij is weggegaan. Tegen doktersadvies in.
Hij had een overdosis. - Hij haalde het infuus eruit en vertrok.
Hoelang geleden? - Tien of vijftien minuten geleden.
Het spijt me, meneer.
Ik heb erover nagedacht.
Ik ben klaar met drugs. Afgelopen.
Ik zeg het je pa. Klaar.
En hoe wil je dat doen, na wat er net gebeurd is?
Om 15:00 hebben we een gesprek met de kliniek in Mississippi.
Om 15:30 met die in New Mexico en om 16:00 met die in Oregon.
Ik heb wat uitgezocht over die in New Mexico.
Zij rekenen $40.000 per maand.
En die schijnt niet eens zo goed te zijn. Die vergeten we maar.
Als er hier in LA plaats vrijkomt, is dat misschien de beste oplossing.
Ze bellen over een uur terug.
Laat het even rusten, David. Laat mij maar even.
Pa?
Wil je elke 15 minuten komen kijken?
Doe ik.
Wil je ook een dinosaurus meenemen?
Of een boek?
Mag ik een knuffel?
Nee? Waarom niet? Ben je boos op me?
Omdat je moet gaan?
Maar het is wel leuk om mama te zien, hè?
Luister eens naar me.
Als je terugkomt, ben ik er helemaal voor je.
En bel me als je me mist. Dat zal ik ook doen.
Weet je hoeveel ik van je hou?
Ook met alle woorden van de taal...
zou je dat nog niet kunnen omschrijven.
En ook alle woorden bij elkaar...
kunnen niet omschrijven wat ik voor je voel.
Wat ik voor je voel is alles.
Ik hou meer van je dan alles.
Alles?
Ja, alles.
Dat is mijn moeder.
Ik ben zo blij dat je naar LA bent gekomen.
Dat weet je toch, hè?
Je weet niet hoe het is om... - Niet doen, mama.
Sorry.
Ik kon alleen maar aan jou denken.
Het klinkt vast slap, maar het spijt me.
Het spijt me.
Je bent zo'n schat. Dat weet je wel, hè?
Kom op, ouwe.
Je bent zo respectloos. - Helemaal niet.
Ik neem je te grazen. - Hé, eikel.
Ik zal je m'n kont laten zien.
Is dat mijn dank? Waarom trek je zo hard?
Sorry. - Waarom haat je me?
Hoe voelt dit?
Als een mens.
Op een dag probeerde ik meth.
En ik dacht: Dit is wat er miste.
Ik voelde me compleet.
En dat gevoel heb ik sindsdien altijd nagejaagd.
Het maakt niet uit hoeveel meth...
of wat dan ook ik inneem.
Het is nooit genoeg.
Ik heb in klinieken gezeten...
ik ben afgekickt en ze hadden het over ziekte.
Maar het raakte me nooit echt.
Totdat ik een keer wakker werd in een ziekenhuis...
en iemand aan me vroeg:
Wat is jouw probleem?
Ik zei: Ik ben een alcoholist en een verslaafde.
Hij zei:
Nee, dat is hoe je met je probleem omgaat.
Ik weet nu dat ik een manier moet vinden...
om een gat te vullen.
Dit grote zwarte gat in me.
Maar goed...
Ik ben nu 14 maanden clean.
Ik werk in een kliniek.
Het is fijn om anderen te helpen clean te worden.
Spencer is mijn sponsor.
Ik zie hoe mooi mijn leven clean kan zijn.
Ik heb familie.
Mijn moeder is echt fantastisch geweest.
En mijn vader ook.
Ik wil dat ze trots op me zijn.
Is alles oké?
Wat is er? Ben je zenuwachtig?
Bedankt dat je me hebt getrouwd.
Bedankt dat je een perfecte partner bent in een imperfecte wereld.
Bedankt dat je me hebt geïntroduceerd aan je fantastische zoon.
Ik zal er altijd voor je zijn.
Karen, bedankt dat je van me houdt.
En bedankt dat je van hem houdt.
Goed om je te zien. Hoi, Daisy.
Hoi, Jazzy Jeff. - Hoe gaat het?
Ik mis je meer dan de zon 's nachts de maan mist.
Bedankt voor de uitnodiging. Echt waar.
Mooi zo.
Als de indicator in de hersenen is uitgeput...
is afsterving van zenuwen waarschijnlijk en het hersenletsel blijvend.
Maar bij VMAT2-tests zijn normale waarden gevonden.
Dus dat is optimistisch. - Normale waarden is optimistisch, ja.
Echt waar. - Ik controleerde alleen even.
Kortom...
Nics afgestorven zenuweinden kunnen weer terugkomen.
Het schijnt twee jaar te kunnen duren... - Twee jaar?
Maar dat is goed nieuws.
Je bent een beetje laat. - Het was een te gekke meeting.
Daarna hebben we een video gekeken in het huis van de spreker...
en ik ben bij mijn cleane maatjes geweest.
Geen telefoon? - Mijn batterij was leeg.
Vind je het goed als we een drugtest doen?
Ja, prima.
Je begrijpt waarom, hè?
Ja. Ik had moeten bellen.
Ik vertrouw je wel, maar we moeten bewijs hebben.
Veel tegenstrijdiger kan niet. - Ik weet het.
Ik doe het wel, geen zorgen. Ik heb niets te verbergen.
Je doet het uitstekend.
Echt waar.
Volgens mijn berekening ben je nu 485 dagen clean.
Kom, dat is...
Ik laat het wel in de wc.
Welterusten. Ik hou van je. - Ik ook van jou.
Oké, Jasper. Ben je klaar?
Kom, we gaan.
Nee, wacht.
Jasper, ik wil niet dat je gaat.
We gaan niet zo ver, ik zweer het.
De golven zijn veel te groot. - Ik kan goed zwemmen.
Dat weet ik, maar ik... - Ik blijf wel dicht bij hem.
Nic blijft bij me.
Karen, ik blijf vlak bij hem.
Nic mag gaan, maar jij niet. Punt uit.
Dat zullen we nog wel zien.
Het is goed zo.
Zullen we gewoon een spelletje doen?
Ben je een hurfboard? - Nee.
Ben je een hiets? - Nee.
Ben je om te eten?
Niet echt.
Dus wel een beetje eetbaar.
Ben je een huis? - Ja, hoe wist je dat nou?
Nou, gewoon. Ik kan je gedachten lezen.
Ik weet dat je goed kunt zwemmen.
Je volgende zwemwedstrijd kom ik je aanmoedigen. Goed?
Is het raar om me na zo'n lange tijd weer te zien?
In het begin wel. Ik dacht dat je misschien heel anders zou zijn.
Maar je bent gewoon dezelfde Nic.
Dat was een gaaf weekend.
Eén dag per dag. Gefeliciteerd. Welkom in de echte wereld.
Ik wil niet in de echte wereld leven.
Dat is je ziekte die tegen je praat. Die wil je isoleren en dan doden.
Dit voelt niet als een ziekte, Spencer. Dit voelt als...
Dit is geen kanker of zo. Ik heb het allemaal zelf gedaan.
Ja, inderdaad. Mag ik nou even wat zeggen?
Je bent een schrijver, toch? Ga dan schrijven.
Jij maakt de keuzes. Wat wil je doen?
Als je gaat gebruiken, heb je geen keuze meer.
Dus je moet steeds de goede keuzes maken.
Ja, precies. - Jij moet die goede keus maken.
Luister, ik bel je later nog wel. Het lukt me wel, denk ik.
Ga je me nou afschepen? Verspil mijn tijd niet. Ik ben er voor je.
Weet je wat? Kom hierheen, dan gaan we steaks eten.
Oké, klink goed. Ik zie je later. - Je... Nic...
Goed, tot straks. - Nic...
Lauren? Wat doe jij...
Dat is een tijd geleden. Wat doe jij hier?
Gewoon...
Wat?
Ik ben al een tijdje clean, maar wil nu echt een beetje feesten.
Ik heb wat jij wil. E en pillen. - Ik wist het wel.
Heb je een glas water en een lepel?
Mooi zo. - Alsjeblieft.
Katoen en een lepel.
Oké, daar komt ie.
Uw oproep is doorgestuurd naar een automatisch voicemailsysteem.
Spreek uw bericht in na de pieptoon.
Dit is je vader weer. Volgens mij was je een beetje down.
Dus als je over iets wilt praten, dan ben ik er voor je.
Heb je geen idee waar hij kan zijn?
Spencer zei dat hij hem had gesproken.
Hij had het een beetje moeilijk, maar het lukte hem wel.
Maar ja, hij is niet op z'n werk, niet thuis en onbereikbaar per telefoon.
Verdorie, Vicki. Hij is twee dagen geleden vertrokken.
Jij zou voor hem moeten zorgen.
Lul niet, David. Wie heeft er het laatste jaar voor hem gezorgd?
Je had toch even kunnen kijken. Wat is het probleem?
Wat denk je dat ik de hele dag doe?
En we kunnen hem gewoon niet non-stop in de gaten houden.
Je moet nu meteen naar de politie gaan en hem als vermist opgeven.
Hou op met schreeuwen. - Nee, ik hou niet op, want je...
Wat doe je daar eigenlijk? - Dit is zo oneerlijk, David.
Luister naar me. Wat zijn...
Wil je mijn nummer even bellen?
Wat is er? - Hij is weg.
We weten niet eens of hij wel in LA is. Hij kan ook in San Francisco zijn.
Of in Mexico.
Ik moet gaan. - Ja, maar ik wil dat je blijft.
Vicki kan het niet aan. - Vicki kan me niets schelen.
Doe nou even rustig en probeer redelijk te zijn.
Wees jij eens redelijk. Is dit nou redelijk?
Nee, dat is het niet.
Hoe kan ik nou redelijk zijn? Ik weet niet waar mijn zoon is.
Ik weet niet hoe ik hem kan helpen. - Je kunt hem niet helpen.
Ik kan niet slapen.
Je kunt niet slapen? - Ik kan niet slapen.
Welterusten, papa.
Slaap lekker.
Nee, niet doen. Ga weer naar binnen. - Wacht eventjes, schat.
Ik dacht dat Nic er vandaag zou zijn.
Nee, er is iets tussen gekomen.
Mag ik hem bellen?
Nee, dat kan niet. Dat is niet mogelijk.
Waarom niet? - Daarom.
Is Nic weer drugs aan het gebruiken?
Dat weten we niet, schat.
HIJ STUURT SOMS RARE MAILTJES HIJ HEEFT LIEVER SPAGHETTI
HEB JE MIJN MOOIE JONGEN GEZIEN? ZEG HEM DAT IK HEM MIS
Ga door, Jasper.
Kut. Oké, Lauren...
Lauren, kom. We moeten gaan.
Wat is er? - Hier. We moeten gaan.
Oké.
Volgens mij zag ik Nic daarnet. - Wat?
Ik zag Nic en een meisje wegrennen.
Nee, blijf binnen.
Binnen blijven. Ik meen het.
Daar blijven.
Niet nog een keer.
Wat moeten we doen? - Het is al goed.
Dat was verschrikkelijk.
Verdomme.
Het spijt me.
Wat is uw spoedgeval?
Een vriendin van me heeft een overdosis. Ik wil een ambulance, ik heb hulp nodig.
Kunt u reanimeren?
Dat ben ik nu aan het doen. Maar stuur ook een ambulance.
Waar bent u?
Dat weet ik niet. Jullie moeten mijn telefoon traceren.
Meneer, bent u daar nog?
Schat, kun je even hierheen kijken?
Wil je even deze kant op kijken?
We moeten je meenemen naar de spoedhulp.
Dat wil ik niet. Het gaat wel.
Ze wil niet. Het is goed zo. - Het is niet goed. Ze moet mee.
Nee, meneer. Ze moet echt mee. Zo nodig halen we de politie erbij.
Verdomme.
Jij komt ook daarheen, oké? Beloof je dat?
Ik hou van je.
Ik ook van jou.
Beloof je dat je komt? - Ja, Lauren. Wat moet je nou van me?
Jezus Christus.
Pa, ik ben het.
Nic? - Ja.
Haat me alsjeblieft niet, pa.
Ik weet dat ik het heb verknald.
Ik wil stoppen, maar alsjeblieft geen klinieken meer. Ik wil gewoon naar huis.
Ik realiseer me...
Ik moet gewoon thuis zijn. Jullie geven me wel de kracht.
Goed?
Dat gaat niet gebeuren.
Ik wou dat ik je kon helpen. Maar dat kan ik niet.
Ik kan dat niet. - Alsjeblieft. Help me, pa.
Pa, ik heb gewoon een beetje hulp nodig.
Help me, alsjeblieft. Ik wil naar huis. - Ik kan alleen maar zeggen wat je al weet.
Pa, waarom luister je niet naar me?
Bel je sponsor en zoek hulp. - Maar ik wil met jou praten.
Ik hou van je. En ik hoop dat je je leven weer op de rails krijgt.
Ik hou ook van jou.
Nicolas heeft gebeld. Hij klonk wanhopig.
Hij gaat dood als we niets doen.
Hij gaat ook dood als we wel wat doen.
Wat we ook doen, het heeft geen enkel effect.
Ik heb gefaald.
Ik weet dat je je schaamt. Ik schaam me ook.
Maar je hebt het goed gedaan, David.
En Karen ook. Daar wil ik jullie voor bedanken.
Jij was er toen ik er niet was en ik ga nu niet opgeven.
Nooit.
Maar ik kan het niet alleen.
Ik heb jouw hulp nodig.
Je kunt mensen niet redden, Vicki.
Je kunt er voor ze zijn, toch?
Ik ben er klaar mee.
Snap je? Ik...
Hallo iedereen. Komen jullie verder?
Ik had een moeilijke week.
Sommigen van jullie weten het al, anderen niet.
Ik heb mijn Frances verloren. Ze stierf zondag aan een overdosis.
Ik ben dus aan het rouwen.
Maar ik realiseer me iets anders.
Ik ben eigenlijk al jaren in de rouw.
Want zelfs toen ze nog leefde, was ze er niet echt.
Als je rouwt om wie er nog leeft...
heb je een moeilijk leven.
Dus in die zin is het denk ik beter zo.
Ze was een fantastische jongedame.
Ik voelde dat ik sterk moest blijven.
Dat er iets zou gebeuren waar ik alle kracht voor nodig zou hebben.
Maar hierna zijn er geen gebeurtenissen meer.
Ik hoop dat ze nu niet meer lijdt.
Dag, Frances.
Hoe gaat het met hem? - De dokter is bij hem.
Hij zei dat het een wonder was dat Nic die hoeveelheid drugs heeft overleefd.
Overdoses zijn nu doodsoorzaak nummer één voor Amerikanen onder de 50.
Dankzij een ongelooflijke hoeveelheid steun en hard werk is Nic nu acht jaar clean.
Voor verslavingshulp wordt weinig geld vrijgemaakt.
Toch zijn er velen die onvermoeibaar hun best doen deze ziekte te bestrijden.
Er is hulp beschikbaar voor deze zieken, hun geliefden en hun nabestaanden.
Laat je omarmen door vrede of geluk.
Toen ik jong was, vond ik die dingen maar dom en simpel.
Ik had moeilijke relaties, een verdorven geest en een onzekere jeugd.
Ik was zo koud als steen. Ik smaalde naar de zon.
Ik vertrouwde niemand, vooral vrouwen niet.
Ik hield het niet uit in kleine ruimtes. Ik sloeg alles aan diggels.
Ik werd steeds gestraft en vloekte.
Ik daagde iedereen uit en werd continu veroordeeld.
Steeds in gevecht, altijd buiten zinnen.
Vrouwen waren om te neuken en om over te klagen.
Ik had geen vrienden. Ik wisselde van werk en woonplaats.
Ik had een hekel aan feestdagen, baby's, geschiedenis, kranten, musea...
oma's, het huwelijk, films, spinnen, vuilnismannen...
Engels accent, Spanje, Frankrijk, Italië, walnoten...
en de kleur oranje.
Van algebra werd ik boos. Van opera werd ik misselijk.
Charlie Chaplin was nep en bloemen waren voor mietjes.
Vrede en geluk waren voor mij tekenen van minderwaardigheid...
en pachters van de slappe, bedorven geest.
Maar terwijl ik doorging met vechten...
mijn zelfmoordgedrag en het verslijten van talloze vrouwen...
begon het langzaam tot me door te dringen dat ik gewoon net zoals alle anderen was.
Ze waren allemaal vol van haat, verdoezeld door kleine grieven.
Mijn tegenstanders hadden harten van steen.
Iedereen was aan het duwen, trekken en bedonderen voor een klein voordeeltje.
De leugen was het wapen en het verhaal was leeg.
Duisternis was de dictator.
Voorzichtig stond ik mijzelf toe om me soms goed te voelen.
Ik vond momenten van vrede in goedkope kamers...
door te staren naar knoppen van laatjes of te luisteren naar de regen in het donker.
Hoe minder ik nodig had, hoe beter ik me voelde.
Misschien had dat andere leven me uitgeput. Ik hoefde niet per se iets beter te weten.
Ik hoefde niet per se een arme, dronken en treurige vrouw te bespringen.
Ik kon het leven nooit accepteren. Ik kon nooit al zijn vergif verslinden.
Maar er waren vage, magische onderdelen die zich aandienden.
Ik herformuleerde het. Ik weet niet precies wanneer...
maar het gebeurde. Iets in me werd rustiger.
Ik hoefde mezelf niet meer te bewijzen. Ik hoefde niets meer te bewijzen.
Ik begon dingen waar te nemen. Koffiekopjes op een rij in een café.
Of een hond op straat.
Of de manier waarop die muis op mijn tafel stopte.
Echt stopte, met zijn lichaam, oren en neus.
Totaal gefixeerd, door zichzelf gevangen.
Zijn ogen keken naar me. Het was prachtig.
En toen was hij weg.
Ik begon me goed te voelen.
Zelfs in de slechtste momenten. En daar waren er genoeg van.
Zoals bijvoorbeeld de baas achter zijn bureau.
Hij moet me ontslaan, want ik ben te vaak niet gekomen.
Hij draagt een driedelig pak, een stropdas en een bril.
Hij zegt: Ik moet je laten gaan.
Prima, zeg ik. Dat is wat hij moet doen. Hij heeft een vrouw, kinderen en een huis.
En waarschijnlijk een vriendin.
Ik heb medelijden met hem. Hij zit in de val.
Ik loop naar buiten in de stralende zon. De dag is van mij, tijdelijk althans.
Iedereen zit iedereen dwars. Iedereen voelt zich boos en bedrogen.
Iedereen is moedeloos en gedesillusioneerd.
Ik ben blij met elk stukje vrede en kleine scherfjes geluk.
Ik omarm die dingen zoals het heetste ding met hoge hakken, grote borsten, alles.
Begrijp me niet verkeerd. Er bestaat vals optimisme...
dat blind is voor alle elementaire problemen.
Dat is een bescherming, een ziekte.
Het mes kwam weer naar mijn keel. Ik draaide bijna het gas weer open.
Maar als die goede momenten komen, bevecht ik ze niet als een vijand.
Ik laat ze welig tieren. Ik heet ze hartelijk welkom.
Ik heb zelfs een keer in de spiegel gekeken terwijl ik dacht dat ik lelijk was.
Nu beviel het me wel wat ik zag. Bijna knap.
Ja, wel een beetje gehavend met littekens en bobbeltjes.
Maar alles bij elkaar, niet zo slecht. Bijna knap.
Beter dan sommige filmsterren met een gezicht als een babykontje.
En eindelijk heb ik onverwacht ook echte gevoelens voor anderen.
Zoals de laatste tijd, zoals vanochtend, zag ik mijn vrouw in bed.
Alleen de vorm van haar hoofd. Dekens eroverheen, alleen de vorm.
Ik vergeet niet de eeuwen met levenden en doden...
de piramides, dode Mozart en zijn levende muziek...
planten die groeien, de aarde die draait en het scorebord dat op me wacht.
Ik zag de vorm van het hoofd van mijn vrouw.
Het was zo mooi om haar onder de dekens te zien liggen.
Ik gaf een kus op haar voorhoofd en ging naar buiten, mijn prachtige auto in.
Ik deed de gordel om en reed weg.
Ik voelde me warm van mijn vingertopjes tot aan mijn voet op het gaspedaal.
Ik reed de wereld nogmaals binnen.
Ik reed heuvelafwaarts langs alle huizen met of zonder mensen.
Ik zag de postbode en toeterde.
Hij zwaaide naar me terug.
Vertaling en synchronisatie: SmallBrother