24.000
synchro**stemil99**
Dać, dał, podarował.
Tłumaczenie ze słuchu: Turin Korekta: djdzon
Lecieć, leciał, przeleciał.
Sprawa załatwiona. 47.
Połowa teraz, druga po robocie.
Czemu zawsze to robią?
Jak masz na imię?
Pierre Bertrand. Mam 32 lata i jestem listonoszem.
Spróbuj powiedzieć całe zdanie.
Nazywam się Victor Maynard. Mam 54 lata.
Jestem zawodowym zabójca.
- Kocham cię. - Zamknij się!
- Ktoś ty? - Victor Maynard.
Mam 54 lata i jestem zabójcą.
Napijesz się kawy?
Victor Maynard.
Kocham cię.
Witaj.
Gdzie idziemy?
- To nie ja. - Kocham cię, Victorze Maynard.
Żeż kurwa.
Podobno syn długo mieszkający z matką staje się homoseksualistą.
Długi czas razem mieszkaliśmy.
- Owszem. - Nie zmieniłeś się?
- Nie. - To w czym problem?
- Muszę już iść. - Dostałam pocztówkę z Paryża.
Strzał z 37 metrów, na ulicy, tłumik. Zręcznie.
Ojciec byłby dumny, że działasz na arenie międzynarodowej.
- Niedługo się odezwę. - Czekaj. Są twoje urodziny.
Dopiero za...
DZIEWCZYNA UDUSZONA W KINIE
- Nie trzeba było. - Są wszystkie. Od początku.
"Śmierć akordeonisty". Jest też miejsce na nowe.
Udana kariera. Spore dziedzictwo.
- Kończysz 55 lat. - Wiem.
Tyle lat miał twój ojciec, gdy się urodziłeś.
Zaczęłam robić na drutach. Niebieski dla chłopca.
- Trzeba mieć nadzieję. - Do widzenia, matko.
Ktoś musi przejąć rodzinny interes.
I odziedziczyć umiejętności.
Też mam coś dla ciebie.
Wabi się Roger.
Jedziesz pod prąd!
Masz?
Mam obawy.
- Nie chcę tego robić. - Mieliśmy umowę.
Musisz mi obiecać, że nic się nie stanie z obrazem.
Obiecuję, Gerry.
Robiąc to bardzo mnie uszczęśliwiasz.
Jak to ci nie wystarcza, to pomyśl o pieniądzach.
I co ty na to?
Boże, cudowny.
- Gdzie kopia? - To jest kopia.
Oryginał jest tu.
Jeszcze wilgotny.
Nie pomyl się czasem.
Minister Kultury wyraziła swoje rozczarowanie faktem,
iż rosyjski kupiec wszedł w posiadanie autoportretu Rembrandta,
który znajdował się w National Gallery od 1956 roku.
Stwierdziła, że to wielka strata, ale nie mogli konkurować z tą ofertą.
Była mowa o 900 tys. Inaczej go nie sprzedam.
Sami tego chcieliście.
Spokojnie, żartowałam.
Oryginał. Nie ma cienia wątpliwości.
- A nie mówiłem? - Niesamowite.
- Jak go zdobyłaś? - Nie powiem.
Wiemy natomiast, w jakim celu.
Barney, pieniądze.
- 800 tys. funtów. - Miało być 900.
- 800. - 900.
Niech będzie 900.
900 tys. albo go nie sprzedam.
Przystałem na 900. Odstaw go.
Milion.
- Zwariowałaś. - Nie to nie.
Stój!
Nie jestem gangsterem,
ale przez 20 lat w nieruchomościach nic nie stawało mi na drodze.
Spokojnie.
Żartowałam.
- Mamy na tyle gotówki? - Tak.
Teraz ten oto klejnot...
ślad po nietrwożnej rozmowie jednego człowieka z samym sobą
będzie u mnie.
Pan Zarkowa ma dobrą podróbkę. Niech się cieszy, skoro nie widzi różnicy.
Nie to co ja, mam nosa do tego.
Ma pan... Na...
O czym on mówi?
Podróbka.
- Niemożliwe. - To podróba!
No tak. Proszę spojrzeć na żółty...
- Podmieniła je. - No co ty.
3, 2, 1.
Masz klienta.
Nic na nim nie ma.
- Mogę mieć kłopoty. - Mniej więcej tyle.
- Rose. - Co?
- Przeginasz. - Co mi się może stać?
PRZYMIERZALNIA
Nie panuje nad sobą.
Tylko się przebiorę.
Ma pan na coś ochotę? Do picia.
Pa, słońce.
W końcu.
Cholera.
- Pokój nr 27. - Zapamiętałem.
- Nie masz wiadomości. - I to lubię.
Samotniczka?
Jakbyś zmieniła zdanie, to przy łóżku jest dzwonek.
Ile ważysz?
No nie.
Popełniłeś największy grzech. Nie matkuj mi tu.
Musisz odzyskać zaufanie.
Od tego zależy reputacja twoja i rodziny.
Pewnie już znaleźli lepszego albo młodszego.
Racja. Co powinienem zrobić?
Jedyną słuszną rzecz. Przeprosić klienta,
zabić ją, a pieniądze oddać.
- Do wozu. - Zabiłeś go.
- Chciał cię zabić. - Dobra, wsiadamy.
Kluczyki.
Szybko!
- Wynajęli kogoś, żeby mnie zabił. - Co ja robię?
Ty mi powiedz. Odpalaj.
Nie ruszaj się. Barney!
Nie mów, że...
Wysiadać.
Stój!
Pod ścianę.
- Boże, co ja zrobiłem? - Coś ty za jeden?
- A ty? - Nie znacie się?
Myję samochody. Pierwszy raz trzymam broń.
Zastrzeliłbyś go.
- Czy ona... - Zemdlała.
Pierwszy raz strzelałeś?
- Oddaj mi go. - Nie.
- Czemu? - Zastrzeli cię.
Nieprawda. Uratowałeś mi życie.
Nie rób tego.
Połóż ją z dala od niego, nim komuś stanie się krzywda.
Dam mu go. Jest pod krawatem i nie strzelałem do niego,
- więc nie jest zły. - Nie jestem na ciebie zły.
Dobra robota.
Mówiłem.
Dobry strzał jak na nowicjusza. Nie zabiłeś go, ale...
- Nie chciałem go zabić. - Oczywiście.
Szkoda mi go. Cały się trzęsę.
To zrozumiałe.
Jak strzelałem, byłem opanowany. Jakbym nie musiał się śpieszyć.
Wybacz.
- Co się stało? - Żyje. - Strzeliłem do niego.
Chłopak nie miał wyboru. Trzeba go ukryć.
- Zabijesz go? - Nie.
- Tamtego zabiłeś. - Nie zabijemy go.
Musimy go zabić. Widział nas.
- Jak go puścimy, to po nas. - Chodźmy na policję.
Nie uchronią cię przed nimi.
Nie mamy wyboru. Zrobimy to po cichu.
Przestań!
Racja. Co ja sobie myślałem? Uciekniemy, zanim się ocknie.
Zbierajmy się.
Nie idź do domu. W jakieś zatłoczone miejsce.
- Kim jesteś? - Nieważne.
Tajniak?
Co robisz? Boję się tam stać.
- Gdzie dzieciak? - Uciekł.
Nie wiem, kim jesteś. Mogę ci zaufać?
Zaufać?
To nie był przypadek. Jego szef chce mnie zabić.
Mam nadzieję, że nie będę cierpieć.
Tak jak on.
Szkoda, że to się nie wydarzyło teraz.
Nie żyłabym w niepewności.
Muszę siku.
To przez te nerwy.
Masz chusteczkę?
O, jedwab.
Proszę.
Zabiją mnie za niecały milion. Nic im nie zrobiłam.
Nikogo nie skrzywdziłam. Czemu ludzie są tacy łatwowierni?
Gdzie idziesz? Potrzebuję ochrony,
a ty potrafisz strzelać. Zapłacę ci.
Masz zaliczkę, więcej pieniędzy mam w torbie.
- Nie mogę ci pomóc. - Nie możesz mnie zostawić.
Jesteś dobrym człowiekiem. Błagam.
- Nie jestem w stanie cię ochronić. - Czuję się przy tobie bezpieczna.
Jesteś mądry i opanowany niczym stary dąb.
Połowa teraz, druga potem.
- Mam poprowadzić? - Jestem zdenerwowana.
- Weź to stąd. - Ukradłaś mu buty?
Już ich nie potrzebuje.
- Skąd masz broń? - To do pracy.
- Jakiej? - Jestem detektywem.
Nie wyglądasz.
- Co tu robiłeś? - Obserwowałem żonę klienta.
Spotkała się z kochankiem na piątym piętrze.
Spotkanie z kochankiem?
- Ile bierzesz za tydzień? - Nie stać cię.
- Ile? - 30 tysięcy.
Dobra. Nigdy stąd nie wyjedziemy.
- Chcę 24-godzinnej ochrony. - Nie.
Schyl się. Przejedź go.
Żartujesz?
Nic mu nie jest.
Wsiadaj.
- Nic nie widzę. - Prawie mnie zabiłaś.
Gaz do dechy!
Teraz gdzie?
Trzeci skręt w prawo. Na drugi koniec miasta.
Zaszyjemy się w jakimś niepozornym hotelu.
Niepozornym? A może w przesadnie drogim?
Będą szukać w tanich hotelach.
- Poprosimy trzy pokoje. - Proszę nazwiska.
- Smith. - Smith.
- Tak samo się nazywacie. - Pana godność?
- Tony. - Weźmiemy jeden pokój.
Proszę wybaczyć.
- Nie mówisz poważnie. - Kto za to zapłaci?
- Masz dużo forsy. - I niech tak zostanie.
- Nie zasnę z kimś w pokoju. - Nikt o ciebie raczej nie zabiega.
- Zapłacę za siebie. - Nie chodzi o pieniądze.
Jak mnie ochronisz z innego pokoju?
Jeden pokój.
Przemyślcie to w pokoju 322. To jeden z tańszych.
- Jest tu bezpiecznie? - Oczywiście.
Nic nie pozostawiam przypadkowi.
- Leticia, widziałaś Mike'a? - Niestety nie.
Gdzie on jest?
Dziękuję.
Twoje zachowanie mogłoby być bardziej odpowiednie.
- Mają kablówkę. - Trójka dorosłych w jednym pokoju
w luksusowym hotelu? To zwróci na nas uwagę.
Z zabójcami na karku trzeba być dyskretnym.
A nie krzyczeć w hotelowym lobby.
- Którą stronę wybierasz? - Żadną. Trzymam wartę.
- Tony, śpisz z nią. - Niech będzie.
Szanujcie moją przestrzeń.
- To jest moja strefa. - Zleci ani się obejrzysz.
Zmień swoje nastawienie.
Na parkingu nie byłaś taka cwana.
- Nie ja się płaszczyłem. - Nie płaszczyłam się.
Nie udawałaś trudno dostępnej oferując 30 tys. za wspólny tydzień.
Znam cię od 3 godzin, a mogłabym 3 dni wymieniać,
co mnie w tobie denerwuje.
- Nie chcesz iść? - Muszę odpocząć.
Czekam w barze.
Mam jedno pytanie.
Dobrze słyszałem, że panu płaci?
- Tak. - Nie mam pieniędzy.
Tobą zajmę się za darmo. W zasadzie...
- możesz mi pomóc ją chronić. - Przyda się panu pomoc.
- Będę pana asystentem? - Uczniem.
Poczciwy z ciebie młodzieniec.
To tyle.
Jesteś. Zastanawiałam się, co tam robicie.
Przepraszam. Byłem niemiły
i wrogo nastawiony. Rzadko mi się to zdarza.
To nic. Byłam agresywna i upierdliwa. Często mi się zdarza.
- Potrafisz być miła. - Kiedy?
- Ciężko podać przykład. - Dzięki.
Teraz jesteś miła.
- Nie słuchasz. - Słucham.
Co mówiłeś?
Że przez 7 sekund byłaś miła. Patrzysz się na barmana.
Podobam mu się. Przeszkadza ci to?
- W rzeczy samej. - Czemu? Podobam ci się?
- Proste pytanie. - Oczywiście, że nie.
Tak myślałam.
- On ci się podoba? - Nie.
Chciałbym tylko, żebyś słuchała, kiedy do ciebie mówię.
Mam gdzieś, czy się puścisz z barmanem, portierem czy klientem.
Jesteś niemożliwy.
Poproszę dużą whiskey, koniak, wódkę,
piwo, dwa czerwone wina i orzeszki.
- Wszystko dla ciebie? - Piwo dla ciebie.
Ojciec za wszystko zapłaci.
Ile ważysz?
Tylko ty nie jesteś tu fałszywy.
- Prawdziwy dupek. - To nie moja wina.
Nie?
Mówiłeś, żeby nie zatrudniać innego zabójcy, bo się tym zajmiecie.
A teraz został mi jeden ochraniarz. Niekompetentny grubas.
Nie trzęś się.
Myślisz, że jestem zły? Boisz się, że cię uderzę?
Zabawne.
Bliżej mi do rozpaczy niż złości.
Straciliśmy ją.
Jędza zapadła się pod ziemię. Szanse, że ją znajdziemy, są zerowe.
Dzisiaj jestem smutny.
Ty też.
Nie lubię widoku smutnych ludzi. Idź do łazienki.
Nie zbliżaj się do mnie. Zepsułeś mi wieczór.
- Nawiązywałam znajomości. - Robiłaś z siebie pośmiewisko.
Masz jakichś znajomych? Ciężko w to uwierzyć.
Przepraszam. Pomyliliśmy pokoje.
Nie szkodzi.
Ciągle musisz przeszkadzać.
- Zasnąłem. - To nic.
On nie robi nic złego.
Pobrudziłeś je.
- Ignoruj ją. Jest pijana. - Odpocząłem,
więc będę szybciej reagował, jak coś się wydarzy.
- Mogę czuwać z tobą. - Będziemy się zmieniać.
Dwóch muszkieterów.
Co robisz?
- Niech je wyczyszczą. - Mogą je ukraść.
To nie hotel YMCA.
Nie próbuj niczego.
Kto pierwszy bierze... wartę?
Szefie. Już jest.
Niech czeka.
- Chcesz coś? - Kawę.
Możemy iść?
Puść mnie przodem.
- Czysto. - No nie mów.
To niezwykła historia.
Facet, którego wynająłem, zabił mojego człowieka.
Drugiego dziwnie okaleczył, a teraz ochrania dziewczynę.
- Trzeba się pozbyć obojga. - Późno pan zadzwonił.
- Chcieliśmy się tym zająć osobiście. - Właśnie widzę.
- Zabili Barneya. - Mike, zejdź mi z oczu.
Idź kupić fajki.
- Skoczysz do parkomatu? - Sam se idź.
Jak się nazywa ten kłopotliwy człowiek?
Nie wiem. Nie spotkaliśmy się.
- Nic się o nim nie dowiem? - Mike go widział.
- Opisz go. - Wysoki,
szczupły, niczym się nie wyróżnia, ma wąsa.
- Victor Maynard. - Znasz go? Wiesz, gdzie jest?
Nikt go nigdy nie widział. Nawet klienci.
- Stary wyga. - To skąd wiesz, jak wygląda?
Z plotek.
W naszej branży jesteśmy najdrożsi.
Jest droższy od ciebie.
Zobaczymy, ile jest wart.
Częstuj się, tylko nie kiełbaską.
Cóż za "largesse".
Ureguluj rachunek.
Jeszcze chwila z tobą i sama się zabiję.
Nie chciałem cię skrzywdzić. Przyfarciło mi się.
Ręce do góry!
Trzęsiesz się jak galareta. Daj pistolet.
Kiepsko strzelam. Celując w głowę mogę odstrzelić ci jaja.
- Chciałeś mnie utopić. - Tylko trochę.
Jestem zwykłym, spokojnym człowiekiem.
- Spokojnie. Weź głęboki wdech... - Jestem spokojny!
To był wypadek. Wystraszyłeś mnie.
Znajdź ucho, włóż je do lodu i w szpitalu ci je przyszyją.
W minibarku jest lód.
- Uciekamy! - Co? Cholera.
Nie zwinęłam szlafroku.
A tak, Smith, Smith i Tony.
Chciał mnie zabić!
W łazience, miał broń.
Czekajcie!
Moje ucho, ty chory pierdolcu!
- Włóż je do lodu. - Rusz się.
- Odstrzeliłeś mu ucho? - Przez przypadek.
- Pozbądź się ich. - Jestem zawodowcem.
- Co ty wyprawiasz? - Dziewczyna, wąsacz,
cały czas byli w hotelu. Dzieciak odstrzelił mi ucho.
Są w MINI!
Chryste, idź po wóz.
Po wóz!
- Przestraszył mnie i... - Zrobiłeś, co musiałeś.
Masz talent do tego.
- Jadą za nami. - Przyspiesz.
- Nie mogę. - Dodaj gazu.
Staram się. Jeszcze go nie wyczułam.
- To nowy wóz? - Wczoraj był na CPN-ie.
- Kluczyki były w środku. - Jest kradziony? - Tak.
Zbliżają się.
- Co robisz? - Zamiana miejsc.
Wcisnę gaz i się pod tobą prześlizgnę.
- Przesuń się, nic nie widzę. - Za to dotykasz, co się da.
- Dziecko! - Jedź. Mamy większą furę.
Uważaj!
- Zgubiliśmy ich. - Na pewno?
Chcesz usiąść na miejscu psa?
Spokój!
- Gdzie jedziemy? - Poza miasto.
- Lubię miasto. - Ja też,
ale nigdy stąd nie wyjeżdżałem, więc mi pasi.
Jedziemy ostrzelanym, kradzionym samochodem,
który brał udział w pościgu.
Ścigają nas zabójcy i pewnie każdy policjant w mieście.
Wyjeżdżamy z miasta.
- A masz namiot? - Znam bezpieczne miejsce.
- Tak samo bezpieczne jak hotel? - Zignoruję to.
- Zatrzymamy się? - Nie.
- Muszę siku. - Nic z tego.
Płacę ci 30 tys. Zatrzymasz się na następnej stacji.
- Płacisz za ochronę. - 30 tys. funtów?
Za taką kasę powinnam móc się wysikać.
- Panie Smith, 30 tys. to kupa forsy. - Zgadza się.
To niebezpieczne, ale chyba mógłbym się tym zajmować.
Mogę jakoś oficjalnie zostać pana uczniem?
Żebym mógł dostać swoją dolę.
Mogę zaoferować ci 6-tygodniowy trening.
Obserwacja podejrzanego, zmiana tożsamości,
szkolenie z bronią: pistolety, karabiny snajperskie,
noże, ładunki wybuchowe.
17 technik duszenia i podstawowe, niewykrywalne trucizny.
- Detektyw musi mieć taką wiedzę? - Nie wiadomo, na kogo się trafi.
Proszę kontynuować.
Nie opłacę ci opieki zdrowotnej czy składek emerytalnych,
co innego mieszkanie i wyżywienie.
I podróżowanie po Londynie.
- Przygarnie mnie pan? - Tak.
A nazywam się Victor Maynard.
Zmywamy się!
Wracaj!
O co facetowi chodzi? Połowa towaru przeterminowana.
Jesteś niebywale nieodpowiedzialna i niedojrzała!
Niebywale!
Ciasteczko?
- Chętnie. - Spadaj.
Panie Maynard, to nie fair.
To krowy?
W rzeczywistości są większe.
Co to za miejsce?
Mój dom.
- Twój? - Co w tym dziwnego?
Nic.
Teraz wszystko ma sens.
Należał do mojego dziadka, potem ojca, a teraz jest mój.
- Winda. - Dla matki.
- Do niedawna ze mną mieszkała. - Zmarła?
Choruje.
- Jesteście blisko? - Czemu pytasz?
Chciałam być miła. Co z tobą?
Patrzcie, co znalazłem.
Kiciek, cześć...
Pokażę wam pokoje.
- Weźmiesz mój stary pokój. - Dzięki.
Podoba ci się? Mój ojciec to zrobił.
- Złota rączka. - Nie miałem ojca.
Jakiegoś tam miałem, ale uciekł. Matka też.
- To pokój twojej matki? - Tak.
Jesteś miłośnikiem folii? Pewnie lubisz w gumce?
Jak się ma twój asystent?
- Odłączyłbym go od aparatury. - Słusznie.
Nie. Zapłaciłem mu już za ten miesiąc.
Przynajmniej mam towarzystwo.
Kiedy was tu nie ma.
W końcu popełnią błąd.
Musimy przestrzegać kilku zasad bezpieczeństwa.
Nie opuszczamy posiadłości. Sól na środek stołu.
Sos miętowy też.
Nie kontaktujemy się ze światem, wyłączamy komórki.
Wino na środek. Jeśli to nie problem.
Smakuje jak burgundzkie. Lubię burgundzkie wina.
- Mamy żyć jak w więzieniu. - Mamy być bezpieczni.
- Kiedy to ucichnie? - Ścigają cię zawodowcy.
Ta sprawa nigdy nie ucichnie.
Prezent od matki.
Co ty wyprawiasz, jest 2:45?
Przestawiam łóżko, żeby leżeć w stronę południa.
Bezsenność działa destrukcyjnie.
Gotowe.
- Nie pomyślałam o tym. - Te buty...
Dodają mi pewności siebie.
Chodź zobaczyć Tony'ego, który jest młody i ekscentryczny,
ale jak normalny człowiek, śpi o tej porze.
Jej szukamy.
Aż się prosi, żeby ją znaleźć. Chłopak jest nikim.
Co do Maynarda, nie ma sensu go szukać.
Nie zostawia żadnego śladu.
Jest najlepszą maszynką do zabijania.
- Co ty wyprawiasz? - Kopię.
Odłóż to!
Chciałam zrobić ci niespodziankę i zasadzić magnolie.
Specjalnie wstałam o 6:00.
- Pierwszy raz to robiłam. - Czemu akurat dla mnie?
Chciałam ci podziękować za pomoc w zaśnięciu.
- Zakop i połóż trawę. - Nie!
To nie była prośba, tylko instrukcja!
- To mój ogród! - Jakby ci na nim zależało!
Ogród to piękne miejsce, gdzie pobudza się zmysły.
Nic o tym nie wiesz, nawet meble trzymasz pod folią.
Jesteś szczęśliwy ukrywając się w tym ponurym domu.
Jest okropny. Wszędzie czuć ten zapach.
- Jaki? - Cuchnie jak w szpitalu.
Tak tu bezpiecznie, że aż niebezpiecznie.
Nie mogę tu oddychać.
Boję się, że jak tu dłużej zostanę, to skończę jak ty.
- Bojąc się wszystkiego. - Nie boję się.
Bojąc się przyznać, kim jestem. Czego pragnę.
Do czego zmierzasz?
Nic o sobie nie wiesz.
To ja. Mogę wejść?
- Kąpię się. - Wiem.
- To coś ważnego? - Chyba tak.
- Kąpiesz się. - Na to wygląda.
Nie byłem ostatnio sobą.
Byłem rozkojarzony i za bardzo przystrzygłem mojego karzełka.
Moje ulubione drzewko bonsai.
Zastanawiam się, czy to ty wprawiasz mnie w zakłopotanie.
- W zakłopotanie? - Żadne z nas tego nie dostrzegało.
W zakłopotanie?
Seksualnie. To absurdalne...
- Nie wiedziałem, że jesteś... - Nie jestem.
W tym rzecz.
Zagmatwane to.
- O czym pomyślałeś? - O moim drzewku.
Mogę je przesadzić do kauczukowca.
Nie przeszkadzam ci już.
Skoro jest to podróbka, to pan Ferguson chciałby wiedzieć,
- skąd ją wzięła. - Nie znam żadnych fałszerzy.
Nawet twój uśmiech jest fałszywy.
Nazwiska.
Jest wielu ludzi, którzy robią świetne kopie.
Nie znam takich.
Bo będę strzelał, a dopiero potem zadawał pytania.
Pisz.
- Co to za smak? - Pot-pourri.
Dobre.
Macie, ale nie wiem, czy są aż tak dobrzy.
Cudownie. Fabian.
Nie to.
Bierz obraz.
To ja.
- Przeszkadzam? - Nie.
Późno jest, wiem.
Przepraszam za wcześniej. Nie powinnam tego mówić.
Byłam zdenerwowana i zmęczona.
- Nic się nie stało. - Masz gdzieś, co myślę, nie?
- Powinnaś odpocząć. - Nie mogę zasnąć.
- Co tym razem? - Szczęka mnie boli.
Z tyłu mam za dużo zębów.
Masz jakieś tabletki? Tamazepan, Trazadone,
coś na sen, Valium, Xanax.
- Nie. - To idę do siebie.
Mógłbym...
zrobić ci masaż stóp.
- Poważnie? - Akupresura.
Kiedyś się tego uczyłem. Czasami ćwiczę na sobie.
- Pomaga się odprężyć. - Sam masujesz sobie stopy?
Tutaj i tutaj.
Dobry w tym jesteś.
Wielu ludzi odczuwa w nocy różne niepokoje.
Nie martw się tym.
Mogę ci coś wyznać?
- Czemu nie. - Cieszę się, że mnie ochraniasz.
Wydajesz się być w tym dobry.
Nie mam porównania, bo nikt tego wcześniej nie robił.
Dobrze mi przy tobie.
Podoba mi się to.
Zwłaszcza mnie?
Ciebie. Zwłaszcza.
Mogę...
wymasować drugą stopę?
Cholera.
Tony!
Ona mnie zabije! Wypuść mnie!
Kobieta na wózku chciała mnie zabić. Ma taki duży nóż.
Matko, jesteś tam?
Panuję nad sytuacją.
Ona chce dobrze.
- Możemy porozmawiać? - Rozczarowałeś mnie.
- Prześpisz się w salonie? - Boję się.
- Chodź do mnie. - Świetny pomysł.
- Tony się tobą zajmie. - Zszargałeś swoją reputację.
Typowa matka.
Dopóki lafirynda żyje, to sam jesteś celem.
Stałem za drzwiami.
Ile razy ci mówiłam, żeby nie stać na wprost drzwi?
- Wybacz... - Skończ.
Wiesz, w co wdepnąłeś? Nie powinnam się wyprowadzać.
Zszedłeś na psy, odkąd mieszkasz sam. Nawet z nią nie sypiasz.
- Matko, mamy problem. - Zgadzam się.
- Inwestowałaś we mnie. - Dostałeś Berettę na 7. urodziny.
Pistolet książąt. Czego można chcieć więcej?
Zastanawia mnie, kim się stałem.
Synem swojego ojca.
- Znowu mnie uratowałeś. - Przypadek.
Nigdy się tak nie bałem.
Cieszę się, że to zrobiłeś. Mam teraz po co żyć.
- Zakochałam się. - Naprawdę?
Pod kołdrę.
Połóż się wygodnie.
Jest taki miły.
Kto?
Pan Maynard.
Śniłam o nim, gdy jego matka mnie obudziła.
Wczoraj pragnęłam stąd wyjechać,
a teraz chcę tu zostać.
- Co się takiego wydarzyło? - Wystarczająco dużo.
Zostaniemy tu we trójkę.
Szczęśliwa rodzinka.
- Ciężka noc. - Wcale nie.
- Należą wam się wyjaśnienia. - Rozumiem cię.
Miałam kuzyna, który był szalony jak twoja matka.
Ale go kochałam. Rodziny się nie wybiera.
Nie musisz mi pomagać. Mogę wrócić taksówką.
- Jak... - Jestem Fabian.
Poleć mi kogoś, kto potrafiłby to namalować.
- Czyja to robota? - Rembrandta.
- Kogo? - Rembrandta.
Daj mi jego adres.
- Nie żyje. - Kiedy zmarł?
300 lat temu.
- Dawaj nazwisko. - To musiał być Gerry.
- Jaki Gerry? - Gerry Bailey.
Jest konserwatorem w National Gallery.
Trochę ci zeszło.
Witaj.
Co za burdel.
Sto lat, sto lat,
- niech żyje, żyje nam. - To dla mnie?
Wzruszyłem się.
- Miło z waszej strony. - Wiem.
Zdmuchnij.
Przepraszam za lustro. Pierwszy raz to robiłem.
- Skąd wiedzieliście, że to dzisiaj? - Pisało w twoim pokoju.
Otworzę następnego.
- Ty to zrobiłeś? - Nie, ty.
- Utknąłem. - Wiem.
- Nie mogę się ruszyć. - Buty.
- Masz je na nogach. - No właśnie.
Sto lat, sto lat,
niech żyje, żyje nam.
- To mój zegarek. - Wiedziałam, że ci się spodoba.
Dziękuję.
Ile ważysz?
Dobry.
I bez tego byłeś nudny.
Co sądzisz o tym pokoju?
Brakuje tu kolorów.
Kolory.
ŚMIERĆ AKORDEONISTY
MĘŻCZYZNA ZRZUCONY Z TOWER BRIDGE
DYPLOMATA GINIE OD CIOSU NOŻEM
STRZAŁ W GŁOWĘ
"Za twoje pierwsze zlecenie, mój pierwszy pistolet.
Gratulacje, tata".
Myślę, że jej się spodoba.
- Rose, mogę wejść? - Nie.
Nie jestem ubrana.
- Wszystko gra? - Czemu miałoby być inaczej?
Zejdź na dół, chcę ci coś pokazać.
Nie chcesz zobaczyć?
- Czemu się uśmiechasz? - Zobaczysz.
- Odwróć się. - Po co?
- Co z tobą? Odwróć się. - Powiedz, po co.
- Odwróć się. - Też bierzesz w tym udział?
- Jasne. - Nie bądź dzieckiem.
- Czemu to robisz? - To ma być niespodzianka.
Trzymam cię, nie bój się. Zaraz będzie po wszystkim.
Już niedaleko.
- Wasze niedoczekanie. - Jest niebezpieczny.
- Nie mów. Ręce! - Ma wartość sentymentalną.
- Może wystrzelić ci w twarz. - Kłamca i morderca.
- Złodziejka. - Tworzycie zgraną parę.
- Kiedy się dowiedziałeś? - Czego?
Że nie jest detektywem, tylko zabójcą.
- Miał mnie zabić. - To prawda.
Jesteście obrzydliwi. Jak możecie spojrzeć w lustro?
Myślałem, że szkolę się na detektywa.
- Strzelałeś do ludzi. - Ale przypadkiem.
- Zabijesz mnie? - Jasne, że nie.
Ale jeśli stąd wyjdziesz, ktoś to zrobi.
Chyba wiem, kto to może być.
- Kto? - Dixon.
Dobry jest?
Hańbi nasze dobre imię. Sadysta i bydlak.
Dorwiemy go.
Dać, dał, podarował.
Wybierać, wybrał, wybrany.
Czuć, czuł, poczuł.
Gerry, mamy kłopoty. Zrobiło się niebezpiecznie.
- Gdzie on jest? - Kto?
Człowiek, który miał cię zabić.
- Kto pyta? - Jego zastępca.
- To gdzie jest? - Nie wiem.
Powiedz albo utnę mu palca i go połkniesz.
Potem zostaniecie sam na sam.
Zgrywasz odważną? To tak samo jak Gerry.
Ręka.
- Straciłem to coś. - Przeładuj.
Dam ci wskazówki.
Noga w tył, ręką do przodu,
praca nadgarstka.
Odpręż się, jeśli masz czas. Odprężyłem się, bo mam czas.
Wstrzymuję oddech.
Tworzę jedność z pistoletem.
Nie będę patrzył, może cię rozpraszam.
Noga, ręka, nadgarstek.
Oddech.
Niesamowite. Ludzie ćwiczą to latami.
Nie nacisnąłem spustu.
Powoli odłóżcie broń.
- Victor Maynard, nareszcie. - A ty to?
Dobrze wiesz, kim jestem.
Dixon.
- Hector Dixon. - Przeliteruj.
Nie drażnij go.
To ty przejmujesz zlecenia, których ja nie chcę?
- I te, które spaprasz. - Torturowali cię?
- Od razu dałam im twój adres. - Zuch dziewczyna.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - A jak myślisz?
Wzruszające. Pod ścianę.
- Tęskniłam. - Ja też.
Zrób swoje, to oszczędzę chłopaka.
Zabijesz dziewczynę, ja zabiję ciebie, a chłopak przeżyje.
- Nie mogę. - Zrób to!
Spokojnie.
Zrób to. Wolę, żebyś to był ty.
- Je t'aime. - Je t'aime.
Stać!
Ręce do góry.
Wyżej.
Dalej muszę robić wszystko za ciebie.
- Ty tam. - Ja? - Ty. Podnieś broń.
I przeszukaj kurdupla.
Można go przeszkolić, ale nie wpoisz mu instynktu zabójcy.
- Nie wierzę w żaden instynkt. - Dla ciebie to kwestia wychowania.
Dzięki temu możesz wszystko zwalić na matkę.
Tak czy siak, jestem ci wdzięczny za to co dzisiaj zrobiłaś.
Tylko bez ckliwości.
- Widzieliście? - Co?
- Cholera. - Nie ruszać się.
- Zapomniałam, że mi go wziął. - Rzućcie broń.
Nóż też.
- Wyszedłeś z wprawy. - To pistolet Feliksa.
Pierwsza i zarazem ulubiona broń ojca.
Oby to uśmierzyło ból.
Żegnam.
Tony, zobacz, co się dzieje, jak nie czyści się broni.
3 LATA POŹNIEJ
Aniołku!
Widział ktoś kota?
Tłumaczenie ze słuchu: Turin Korekta: djdzon