Być może jestem bliski odkrycia prawdziwej natury misji Przeznaczenia.
Cały czas miałeś kontrolę nad statkiem!
- Dlaczego nikomu nie powiedziałeś? - Lucjanie planują atak na Ziemię.
Udusiłem Rileya własnymi rękoma.
Jest pan dobrym przywódcą.
Jedyną misją jest zabrać tych ludzi do domu.
Nigdy o to nie chodziło.
Chodzi o to, by zabrać nas do celu podróży.
Taka jest misja.
Skończyłem właśnie dokładną diagnostykę jednej z komór stazy.
Bardzo pouczająca.
Przeszukaliśmy część Archiwum, którą udało się przesłać.
Nie ma tam informacji o leku na ALS.
Pierwsze objawy pojawiły się pięć lat po przybyciu na tę planetę.
Zmarłam kilka lat później.
Drony przed nami.
Nie mogą nas śledzić, więc blokują gwiazdy,
- z których statek bierze paliwo. - To może być nasz koniec.
Pod kopułą są nowe hybrydy, które możemy bezpowrotnie stracić.
Kopuła pękła.
Została oślepiona. Miejmy nadzieję, że tymczasowo.
Nic nie widzę!
- Jak się czujesz? - Super.
Od tygodni tyle nie odpoczywałam.
Chociaż nie mogę się doczekać,
gdy będę analizować dane aż do zapuchnięcia oczu.
Zobaczmy, co tu mamy.
Widziałam sporadyczne przebłyski światła. To chyba dobrze?
Dobrze. Otwórz oczy.
Nadal ciemno. Nie widzę.
- Nic a nic? - Nic.
- Pułkowniku, masz chwilę? - Czy to może zaczekać?
- Okropnie wyglądasz. - Dzięki.
Zamęczasz się. Odpocznij.
I tak jest ze mną lepiej niż z tobą.
Pułkowniku, mówi Rush.
Zignoruj go. Padnięty nam się nie przydasz.
Pułkowniku?
Słucham.
Przyjdź do sterowni. Chcemy ci coś pokazać.
- Udało się nam. - Fantastycznie.
- O czym on mówi? - Pojęcia nie mam.
Wiemy, jak namierzyć statek dowodzący kontrolujący drony.
Jak?
Wyizolowaliśmy sygnał podprzestrzenny, którego używają do komunikacji.
Potem wrzuciliśmy dane w czujniki dalekiego zasięgu.
- Zadziałało. - Więc wiemy, gdzie są.
Możemy ich unikać i szukać planet do uzupełnienia zapasów.
Taki był zamysł.
Zobaczmy.
To trasa przez galaktykę, jaką ustaliły dla nas Rozstawiacze.
To wrota...
- A to statki dowodzące. - Boże.
Sprawdziliśmy tak daleko jak się dało i wynik pozostał bez zmian.
Obstawili każde wrota stąd aż do skraju galaktyki.
Mamy przerąbane.
.:: GrupaHatak.pl ::. .:: Orion-Tokra - www.gwrota.com ::.
STARGATE UNIVERSE [02X20] Gauntlet WYZWANIE
Tłumaczenie: k-rol Korekta: neo1989
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ www.atv.xup.pl ¤¤¤
- Pułkownik Young? - Nie, jestem Rush. Young to on.
Płk Telford na pana czeka.
- Czujniki są precyzyjne? - Oczywiście.
- Są przy każdych wrotach? - Rozgryźli nas.
Wiedzą, że używamy konkretnych gwiazd i wrót do uzupełniania paliwa i zapasów.
- Obstawili całą trasę. - Zboczcie z drogi.
Użyjcie promy i sprawdźcie planety bez wrót.
Nie możemy.
W tej galaktyce jest ponad trzysta miliardów gwiazd.
Tylko wokół nielicznych krążą planety.
Na ułamku z nich istnieje życie.
Rozstawiacze wykonały czarną robotę. Znalazły igły w stogu siana.
Możemy być miesiące drogi od planet z ekosystemem.
- To nie wchodzi w grę. - Jak stoicie z zapasami?
Mamy wody i pożywienia na jakiś miesiąc.
- A zasilanie? - Umrzemy z pragnienia,
- zanim się wyczerpie. - Przydałaby nam się linia zaopatrzenia.
Jedyna planeta spełniająca wymagania nadal odmawia pomocy.
Woolsey nadal stosuje dyplomatyczne naciski, ale bez sukcesów.
Będziecie musieli sami znaleźć rozwiązanie.
Zbieram raporty inwentaryzacji.
Nie wiadomo, kiedy będziemy mogli użyć wrót.
Słyszałam.
Obecnie u mnie nie jest źle.
Matt powiedział mi o Lisie.
- Myślisz, że to trwałe? - Nie wiem.
Powinien już być jakiś postęp.
To nie twoja wina.
- Nie masz sprzętu ani środków... - To by nic nie zmieniło.
Nie ma na to lekarstwa.
Jej rogówki spaliło promieniowanie ultrafioletowe.
Jeśli same się nie wygoją...
Wiem, że niezbyt to uczciwe, ale czasem nie ma się wyboru.
Dlaczego mam wrażenie, że mówisz nie tylko o Lisie?
Nadal jest dla was nadzieja.
Stwardnienie to wyrok śmierci.
To nie będzie przyjemne.
Zacznie się osłabieniem mięśni i przykurczami.
Potem będę miała problemy z chodzeniem, mówieniem
i samodzielnym jedzeniem.
W końcu będę sparaliżowana, ale mózg będzie działał normalnie.
Będę więźniem we własnym ciele.
Jak mówiłam... czasem nie ma się wyboru.
- Czyli żadnej pomocy z domu. - Nie.
Pozostaje niewiele opcji.
Nie możemy uciec ani się schować. Musimy walczyć.
Sporo ich tam jest.
Nie musimy załatwić wszystkich. Wystarczy, żebyśmy mogli uzupełnić zapasy.
To nadal ciężka sprawa zważywszy, że zestrzeliliśmy
- tylko jeden statek dowodzący. - I to z pomocą.
Naszym atutem jest ich niewiedza, że potrafimy ich namierzyć.
Dobra, wybieramy cel, wychodzimy z nadświetlnej
i zaczynamy strzelać, nim zdążą zareagować.
- A jeśli im się uda? - Jeśli od razu nie zniszczą statku,
możemy ich porządnie uszkodzić i zdobyć przewagę.
Powiedzmy, że uda nam się raz, może dwa.
W końcu zaczniemy obrywać i skutki będą opłakane.
Wymyślimy, jak zminimalizować uszkodzenia.
Tak? I pewnie masz pomysł, jak to zrobić.
W zasadzie to mam.
Czyli wzmocnimy osłony?
- Nie do końca. - Raczej je dostroimy.
Podczas walki osłony ciągle skaczą po różnych częstotliwościach
w nadziei, że dostosują się do energii ataku.
Im lepiej to zrobią, tym bardziej wytłumią atak
i mniejsze będą zniszczenia.
To jak gra w zgadywanie. Coś jak "papier, kamień, nożyce".
Ale przy dronach nie musimy zgadywać.
Dzięki czyjemuś genialnemu pomysłowi, żeby zabrać jedną na pokład...
Sygnatura energii ich broni ma ograniczoną skalę.
Możemy się do niej dostosować.
Wystarczy obejść program losujący wzorzec osłon.
A papier zawsze pobije kamień.
Skoro wystarczy się dopasować, po co te zmiany częstotliwości?
Dopasowanie się do konkretnego wzorca czyni nas podatnymi na inne formy ataku.
Jakbyśmy spodziewali się kamienia, a oni pokazali nożyce...
- Nie ma co przeginać z tym porównaniem. - Za późno.
Więc jeśli się mylimy, będziemy bez osłon?
Nie mylimy się.
Główne działo jest gotowe.
Jak sytuacja?
Przeznaczenie pozwala na obejście programu.
Osłony mają maksymalną moc.
Modulacja zmniejszona do docelowego przedziału.
- Kto obliczał skok? - Chloe.
Wyjdziemy w zasięgu?
To jak próba trafienia grosza z kilometra, ale ona jest w tym niezła.
- Co to? - Alarm kolizyjny.
Trzymać się!
Cofam to. Jest w tym świetna.
Nadlatują.
Działa.
- Ich broń praktycznie nie działa. - Skupić się na statku dowodzącym.
- Nie mam czystego strzału! - Pracuję nad tym.
Statek dowodzący uszkodzony, ale nadal działa.
Jeszcze raz.
- Co jest? - Moc osłon spadła o 10%.
Co jest grane? Nagle strzały zaczęły dochodzić!
To nie strzały.
To drony. Wlatują na nas.
To kamikadze!
50% mocy osłon i nadal spada.
Straciliśmy zasilanie W wielu sekcjach.
Oraz trzy pozycje ogniowe. Nie dam rady ich odeprzeć!
Nieważne. I tak jest ich za dużo!
- Wal w statek dowodzący. - Próbuje nas unikać.
- Potrzebuję więcej czasu. - Nie mamy go.
Osłony opadają.
- Już prawie. - Mam go.
Bezpośrednie trafienie. Statek dowodzący zniszczony.
Drony przeszły w stan uśpienia.
Drużyny do promów. Pospieszcie się.
Nie chcemy zostawać tu dłużej niż to konieczne.
Ruszajcie.
Nie możemy tego robić za każdym razem.
Nie. Potrzebny nam nowy plan.
Drugi prom zadokował.
Znaleźli coś jadalnego, ale nie obłowiliśmy się.
Zabierz nas stąd.
Pułkowniku! Ma pan chwilę?
Wiem, że to szalony pomysł, ale chciałem się przespać,
więc jeśli nie wymyśliłeś, jak rozwiązać nasze problemy...
W sumie wymyśliłem, ale nie spodoba się to panu.
Na pewno. Ciężko mnie zadowolić.
Słucham.
Kolejny dzień, kolejna galaktyka.
Co to znaczy?
To jedna z tysiąca galaktyk na trasie Przeznaczenia
i zgodzi się pan, że okazała się dość wroga.
- No i? - Pomińmy ją.
Jeden ciągły skok w nadświetlną.
Przeskoczyć galaktykę i przerwę między nią a następną,
aż osiągniemy pierwsze wrota po drugiej stronie.
- Ile to zajmie? - Właśnie to się panu nie spodoba.
Pokonaliśmy 13 długości tej galaktyki, a odstęp do kolejnej
jest większy niż ostatnio.
Dzięki zastrzykowi paliwa mamy spore zapasy.
No i lekkie uszkodzenia napędu nadświetlnego,
których nie zdążymy naprawić, więc będziemy poruszać się wolniej,
- czyli w zasadzie... - Eli!
- Ile? - Plus minus trzy lata.
Trzy lata? Przeżyjemy góra miesiąc.
- Skąd weźmiemy wodę i pożywienie? - Znikąd.
To ten genialny fragment.
W komorze stazy metabolizm zostaje wyłączony.
Woda i jedzenie nie są potrzebne. Praktycznie wszystko się przesypia.
Znaleźliśmy więcej takich korytarzy. Miejsca wystarczy dla wszystkich,
a dzięki... badaniom, które zrobiłem z Brodym,
wiemy, jak działają.
- Trzy lata. - Plus minus.
Powtarzasz się.
Eli nie wspomniał, że taki skok wymaga całej energii,
- a jeśli jego obliczenia są błędne... - Nie są.
...i nie udać się choćby minimalnie,
- o ułamki procenta... - Tak się nie stanie.
Wtedy będziemy dryfować i zamiast trzech lat zajmie to tysiąc.
Albo i więcej.
Rozumiem, że miałeś mi o tym powiedzieć.
Sprawdziłem obliczenia.
Może się udać, ale musimy się spieszyć.
Marnujemy energię na wiele systemów, a nie możemy ryzykować uzupełniania paliwa.
Zbyt wiele może pójść nie tak. Musimy znaleźć inny sposób.
Dobra...
Ile potrwa przygotowanie reszty kapsuł?
- Może z dzień. - Do roboty.
- Pułkowniku... - Masz dobę, żeby wymyślić coś lepszego.
- Trzy lata? - W najlepszym razie.
Na samą myśl o zamknięciu w niej na tyle czasu mam gęsią skórkę.
Też mi się to nie podoba, ale kończą nam się możliwości.
Jeśli mamy to zrobić, radzę, by wszyscy udali się na ostatnią wizytę na Ziemi
i pożegnali z bliskimi.
Zacznij przygotowania, ale musimy się z tym uwinąć.
Żeby się udało, musimy prawie wszystko wyłączyć,
a jeśli się nie pospieszymy, skończy nam się paliwo.
Co za bzdury...
Jak idzie?
Nie idzie.
Jeśli to coś warte, sprawdziłam kalkulacje Eliego.
Faktycznie margines błędu jest mały, ale myślę, że to się może udać.
Jeśli dopisze nam szczęście.
Statek leci tą trasę nie bez przyczyny.
Raz z niej zboczyliśmy i stąd te wszystkie problemy.
Nie zboczymy z drogi, przynajmniej nie na stałe.
- Po prostu ominiemy część z niej. - I to mnie niepokoi.
Statek wyruszył, by odkryć jakąś tajemnicę.
Nie dolatując do końca trasy, gdzie będą czekały wszystkie odpowiedzi,
ale gromadząc wiedzę ziarnko po ziarnku.
Pomijając tę galaktykę możemy opuścić ważny fragment tej układanki,
a wtedy wszystko, co przeżyliśmy, pójdzie na marne.
Na pewno można ich pokonać. Potrzebuję tylko czasu.
Nie mamy go.
Masz rację, że ryzykujemy, korzystając z kapsuł.
Możemy coś przegapić albo spać dłużej i nigdy już nie zobaczyć bliskich.
Możemy nawet nigdy się nie obudzić, ale Przeznaczenie będzie lecieć dalej.
Jeśli zostaniemy i nie znajdziemy sposobu na pokonanie dron,
zginiemy, a statek zostanie zniszczony.
A wtedy naprawdę wszystko pójdzie na marne.
Pułkowniku, mówi Brody.
Jesteśmy gotowi umieścić pierwszą grupę w stazie.
Wejdźcie do wyznaczonych kapsuł.
Nie martwcie się. Będę monitorować przebieg.
- Do zobaczenia wkrótce. - Wkrótce...
To ja, mamo.
Mam niewiele czasu.
Tylko tyle, żeby się pożegnać.
Pracowali nad tym bardzo mądrzy ludzie,
ale to nadal trzy lata.
Nawet przy dobrych wiatrach.
Przykro mi.
Wciąż myślę, że gdybym podjął w życiu inne decyzje,
nie byłabyś teraz sama.
Wtedy nie widziałbyś tych wszystkich cudów
i nie zrobił tak niesamowitych rzeczy.
- Czuję, jakbym cię porzucał. - To nie tak.
Żyjesz własnym życiem.
Było mi ciężko, gdy nie wiedziałam, gdzie jesteś i co robisz,
ale teraz rozumiem.
Nie musisz tu być.
Ale muszę wiedzieć... czy jesteś szczęśliwy?
Pomimo wszystko... tak.
Jestem szczęśliwy.
Mnie to wystarczy.
Volker.
Tak?
Jesteś na mostku?
Tak.
Przeprowadź dla mnie diagnostykę.
Wejść!
Co jest?
Zasililiśmy wszystkie korytarze z komorami.
Do tej pory szło dobrze, ale...
- O co chodzi? - O ostatnią sekcję.
Musiała ulec uszkodzeniu. Pewnie jeszcze zanim tu przybyliśmy.
Nie uruchomimy tych kapsuł...
Nie wystarczy dla wszystkich.
- Zabraknie ośmiu. - W czym problem?
W tym, że statek jest bardzo stary.
Spróbujemy jeszcze raz. Da się je naprawić?
- Nie z tym, co tu mamy. - Potrzebujemy wodorku palladu.
To składnik nadprzewodników, niezbędnych dla systemów kapsuł.
Skąd go weźmiemy?
Występuje w rudach i stopach z innymi metalami.
Najlepiej z planety o dużej aktywności meteorów.
Mamy dobrego kandydata, ale jest zablokowany.
Meteoryty sprawiły, że jest tam niebezpiecznie.
Może nawet toksycznie.
Do tego jest tam statek dowodzący.
Nie wiedzą nic o ludziach i o tym, gdzie mogą przeżyć.
Wiedzą jedynie, że są tam wrota.
- Możemy obejść blokadę adresu. - Przetrwamy kolejną potyczkę?
Nawet jeśli, pochłonęłoby to za dużo energii.
Statek nie skoczyłby do innej galaktyki, więc nie byłoby sensu iść na tę planetę.
Więc co?
Że nie mamy wyjścia i osiem osób?
"Powodzenia, pożyjecie, dopóki starczy jedzenia i picia".
Nawet tego nie możemy.
Moc czerpana przez system podtrzymywania życia
byłaby za duża.
- Ktokolwiek by został, musiałby... - Popełnić samobójstwo.
Nie masz wyboru.
Jeśli plan Eliego ma się powieść, musisz znaleźć osiem takich osób.
- Z deszczu pod rynnę. - Co postanowił pułkownik?
- Na razie nic, ale... - Nawet o tym nie myśl.
- O czym? - O zgłaszaniu się na ochotnika.
Znam cię Ron.
Gdyby do tego doszło, może bym to zrobił,
ale nie poprosiłbym o to siedmiu innych.
Wątpię, żeby Young to zrobił.
Jak dla mnie przyszliśmy tu razem i razem stąd odejdziemy.
- Może do tego nie dojdzie. - Co?
- Zaprowadź mnie do Younga. - O czym myślisz?
Musimy wycofać się tutaj i odciąć sąsiednie korytarze.
Wyłączyć podtrzymywanie życia i przekierować moc...
- Jesteśmy. - Sierżancie?
Dr Park chce się czymś z wami podzielić.
Użyjemy przynęty.
Zostawimy prom bez załogi w zasięgu krótkiego skoku od planety.
Potem nadal sygnał podprzestrzenny imitujący wybieranie adresu.
Pochłonie to sporo mocy i może uszkodzić systemy,
ale pewnie prom i tak nie wyjdzie z tego cało.
Statek dowodzący z dronami polecą to sprawdzić.
Pewnie zaatakują prom, a w międzyczasie zdobędziemy wodorek palladu.
Możemy przekalibrować osłony promu, a autopilot ustawić na kurs wymijający,
co utrudni dronom ataki samobójcze.
Skoro i tak go poświęcamy, możemy przegrzać silniki
i uderzyć promem w statek dowodzący,
- Kto mieczem wojuje... - I tak zostałby nam jeden prom.
To świetny pomysł. Do dzieła.
Dobra robota, doktor Park.
- Jesteśmy na pozycji. - Rush, tu Young.
Odpal prom.
Połączenie podprzestrzenne aktywne.
Będziemy mieli minimalnie opóźniony dostęp do telemetrii i sterowania promu.
Przyjąłem.
Zabierz nas stąd jak najdalej.
- Wiecie, czego szukamy? - Umiem rozpoznawać skały.
ale nie możemy zrobić badań.
Najlepiej przynieśmy, ile tylko się da.
Jeśli plan wypali, zapełnimy sanki po brzegi.
A jeśli nie?
Jesteśmy gotowi.
Nadaj sygnał.
Oby połknęli przynętę.
No dalej...
To jest to.
Statek dowodzący zniknął z ekranu. Musieli wejść w nadprzestrzeń.
- Są w drodze. - Sala wrót, tu Young.
Wybierajcie adres.
Mamy połączenie. Drużyna w drodze.
Zacznij usuwać zabezpieczenia z silników promu.
Nie możemy zostawiać przeciążenia na ostatnią chwilę.
Masz coś?
Na radarach czysto.
Chwila.
Statek dowodzący wyskoczył w pobliżu promu.
- Odpalają drony. - Rush, twoja kolej.
Uruchamiam manewry wymijające.
Barnes, jak sytuacja z drużyną?
W pobliżu wrót znaleźli kilka kraterów.
Zbierają próbki.
- Uważaj. - Panuję nad tym.
Stabilizuję pozycję.
- Zacznij przeciążenie. - Jesteś pewny?
- Jeśli będzie za daleko... - Zrób to.
Odpala kolejne drony. Prom długo nie pociągnie.
Przeciążenie za 10 sekund.
Sześć, pięć, cztery...
Już po nim, ale pewnie kolejne są w drodze.
Nie będzie nas tu, żeby się przekonać.
- Brawo, panowie. - Macie, co trzeba?
Tak.
Zabierzmy to stąd.
Gotowy?
Nie wiem, co im powiedzieć.
Nawet nie wie, że jestem jego ojcem.
Jestem tylko facetem, który wpada sprawdzić, co u niego.
A co u niego?
Jego mama jest... Myślę, że jest dobrym człowiekiem,
ale kiepskim rodzicem.
Ludzie z DBZ mówią, że jeśli dam znać, wejdą i sprawdzą warunki w domu.
Nie podejmowałabym pochopnych kroków.
A ty? Co powiesz Sharon?
Właśnie wróciłam. Nie widziałam się z nią.
Jest na konferencji w Brukseli.
- Za mało czasu. - Przykro mi.
Wracasz miliardy lat świetlnych przez cały wszechświat,
a tam dzieli cię tylko kilka tysięcy kilometrów.
W każdym razie zadzwoniłam do niej.
Co powiedziałaś?
Że mi przykro.
Że to nie było uczciwe wobec niej i powinna żyć dalej.
- I co powiedziała? - Niewiele.
Rozpłakała się.
Jedzcie.
Poza konserwami i tak wszystko się zmarnuje.
Choć raz się objadłam. Więcej nie zmieszczę.
Ja chyba zjem jeszcze trochę.
Może toast, pułkowniku?
- Serio? - Tak.
Dobra, czemu nie?
Wiele razem przeszliśmy.
Nie byłoby łatwo rozwodzić się nad tym, co straciliśmy,
ale dziś wolałbym myśleć o tym, co wciąż mamy
i co być może zyskaliśmy.
Czy nam się to podoba, czy nie, jesteśmy teraz rodziną.
Synami, córkami, siostrami...
Jest nawet lekko szurnięty wujaszek, który mimo przeciwności
zawsze dopina swego.
Jesteście najmądrzejszymi, najdzielniejszymi i najbardziej pełnymi współczucia ludźmi,
z którymi miałem zaszczyt służyć.
Za rodzinę.
Słodkich snów.
- W porządku? - Tak jest.
- Chyba wreszcie trochę się prześpisz. - Trzy lata.
Powinno wystarczyć.
- Śmiało, poruczniku. - Na pewno?
Tak, poradzimy sobie.
Rush i Eli kończą programowanie. Powinni być gotowi do mojego powrotu.
- Nie spotkasz się z Emily? - Z nami koniec.
Po co rozdrapywać stare rany?
- Jeśli to coś znaczy... - David, moje małżeństwo...
rozpadło się dawno temu. Winię za to tylko siebie.
Nie poddamy się.
Może przybędzie nam siwych włosów, ale nadal tu będziemy.
- Powodzenia, Everett. - Dzięki.
- Jak mogliśmy to przeoczyć? - Nie mogliśmy wiedzieć.
Robiliśmy diagnostykę!
Nie wykazała problemów, bo wtedy ta sekcja
- nie była w pełni uruchomiona. - Co się dzieje?
Naprawiliśmy osiem kapsuł, ale jedna z nich była mocniej uszkodzona
niż nam się zdawało. Uruchomiła się,
ale przy ostatnim teście po prostu wysiadła.
Może jednej zabraknąć.
Spróbuj teraz.
Nic z tego.
Idź do sterowni i przejrzyj bazę danych.
Jest ponad 1700 stron o tym systemie.
No to lepiej zaczynaj.
Pułkowniku?
Musimy pomówić.
Uprzedzę pytanie. Nie znalazłem magicznego rozwiązania.
To trochę potrwa.
Rush mówi, że jeśli jeden z nas zostanie poza kapsułą,
miną dwa tygodnie, zanim system podtrzymywania życia
zacznie zużywać rezerwy mocy używane do skoku.
- Chyba tak. - Zgłosił się na ochotnika.
To chyba żart. Poważnie?
Tak.
Mówi, że jest najbardziej kompetentny, żeby wymyślić, co jest nie tak z kapsułą
- i ją naprawić. - Tu bym się kłócił.
Chyba nie mogę mu na to pozwolić.
To powinienem być ja.
- Naprawi pan kapsułę? - W życiu.
- Więc mówi pan o samobójstwie. - Nie mogę mu ufać.
Nie mam pewności, że gdy przyjdzie czas, zrobi, co trzeba.
Nie jest ideałem, ale nie sądzę, że...
A jeśli nie znajdzie rozwiązania i puszczą mu nerwy?
Jeśli dalej będzie korzystał z podtrzymywania życia?
Wyskoczymy wcześniej i będziemy dryfować.
- I obudzimy się za tysiąc lat. - O ile w ogóle.
- To jedyne wyjście. - Wcale nie.
Ja to zrobię.
Jeśli pan to zrobi, to już po panu.
Ja mam chociaż szansę. Może nawet większą niż Rush.
Za długo pozostawałem w cieniu, grając protegowanego Younga
wypełniającego jego rozkazy, ale...
Nie boję się już tego powiedzieć. Jestem od niego mądrzejszy...
I wszyscy trzej o tym wiemy.
- Nie mogę cię o to prosić. - A ja nie przyjmę odmowy.
Przykro mi.
Powiedział mi o waszej rozmowie.
- Delikatny temat. - Nie bardzo.
Wiedziałem, że nie ufa mi na tyle, żeby pozwolić mi zostać.
Tak?
Jakbyś nie zauważył, trochę przeżyliśmy.
Zgłosiłeś się, bo wiedziałeś, że się nie zgodzi?
Co za różnica?
Nie...
Nie przewidziałem jedynie, że ty zgodzisz się zająć moje miejsce.
- Chciałeś, żeby to był Young. - Nie chcę niczyjej śmierci.
- To nawet nie mój pomysł. - Lepszego nie wymyśliłeś.
Nie w danym mi czasie... co tylko potwierdza, że mam rację.
Będziesz nam potrzebny po drugiej stronie.
Będę tam.
Może rzadko to mówiłem, ale masz...
olbrzymi potencjał.
Nie chcę patrzeć, jak go odrzucasz.
Nie odrzucam.
Co mi po potencjale, gdy nie używam go, kiedy naprawdę tego potrzebuję?
Przeszedłeś długą drogę od obiboka lubiącego gry komputerowe.
Dzięki. Byłeś całkiem konsekwentny.
Pułkowniku...
Panie Wallace.
- Jesteś tego pewny? - Jak niczego w życiu.
Jesteś dobrym człowiekiem, Eli. Do zobaczenia po drugiej stronie.
Jasne.
.:: GrupaHatak.pl ::. .:: Orion-Tokra - www.gwrota.com ::.
Synchro i poprawki: Golboth® ¤¤¤ www.atv.xup.pl ¤¤¤
.:: Napisy24 - Nowy Wymiar Napisów ::. Napisy24.pl