GWIEZDNE WROTA: WSZECHŚWIAT
Zróbcie miejsce!
Prędko! Prędko!
Tu Scott. Musicie zwolnić ewakuację!
Jest za ciasno! Odbiór!
Gdzie jesteśmy?!
Co to za miejsce?
Odejdźcie od Wrót!
Uwaga!
Gdzie jesteśmy?
- Mieliśmy wyjść na Ziemi! - Nie zdążyliśmy was uprzedzić!
Na bok!
- O co tu chodzi? - Tu Scott, odbiór!
Prędzej! Pomóż mu wstać!
Pułkowniku, odbiór!
- Lekarza! - Jestem tutaj!
- Możesz ruszać palcami? - Mam złamaną rękę.
Zrobię ci temblak.
- Na pomoc! - Bez paniki!
Daj mi rękę.
Wstawaj!
Zróbcie miejsce! Nadchodzą kolejni!
- W porządku? - Tak.
Boże...
Gdzie my jesteśmy?
Greer? Gdzie pułkownik Young?
Był tuż za mną.
Odejdźcie! Odejdźcie!
- Bez paniki! - Przepraszam.
Cisza!
Na bok.
Pułkowniku?
Nie zbliżać się!
- Gdzie jesteśmy? - Nie wiem.
Teraz ty dowodzisz. Jasne?
Tak jest.
- T.J.! - Idę!
- Ludzie, zróbcie miejsce! - Na bok!
Odsuńcie się!
- Wyjdzie z tego? - Nie wiem.
Wallace!
- Gdzie trafiliśmy? - Robiłem, co Rush kazał.
- Gdzie on jest?! - Nie wiem.
- Szedł przede mną. - Rush!
- Musimy go znaleźć. - Ale jak...?
Co to?!
- Co za licho...? - Nie wiem.
Sierżancie, trzeba uspokoić ludzi i ustalić, kogo tu mamy.
- Niech nikt się stąd nie rusza. - Tak jest.
Eli, rusz się!
Jądro planety zasili uzbrojenie i zniszczymy okręt wroga.
- Nie ma opcji, stary. - Właśnie to robię.
Jest zaprogramowane, by nie dało się przejść.
- Ja przejdę. - Nie ma szans.
Stul jadaczkę i patrz.
- Bez jaj! - Co się stało?
Nic. Spadłem do początku.
Dobra bajeczka.
- Udało mi się odblokować uzbrojenie! - Jasne.
To było naprawdę słabe.
Eli Wallace?
Właściwie nie ma go w tej chwili...
To pomyłka, bierzecie mnie za kogoś innego.
Sądzisz, że stałbym tutaj, gdybym nie wiedział o tobie wszystkiego?
- Chyba nie. - No widzisz.
- Kim pan jest? - Doktor Nicholas Rush.
- Może wejdziemy? - Po co?
Poświęcasz dużo czasu grze internetowej „Prometeusz”.
„Wielki Brat” zauważył?
Wczoraj rozwiązałeś zagadkę broni Dakary.
Straciłem na nią miesiąc. Wiecie, co daje rozwiązanie jej?
- Nic! - Wcale nie. Przyjechaliśmy.
Aby rozwiązać zagadkę, zdołałeś wyprowadzić tożsamość matematyczną,
zapisaną w innym języku.
Należy ci się za to nagroda.
- Wybieram równowartość w gotówce. - Nie ma mowy.
- Klauzula poufności. - Co?
Wstawiliście do gry supertajne równanie,
licząc na to, że jakiś gracz je rozwiąże?
- Tak. - Więc już mnie nie potrzebujecie.
- Naprawdę warto ją podpisać. - A jeśli tego nie zrobię?
Teleportujemy cię na nasz statek kosmiczny.
Rozumiem. Najpierw przejrzy to mój prawnik.
Mówisz o swojej mamie?
Odezwę się do panów.
Co u...?
Witaj na pokładzie „Hammonda”.
Tak, to Ziemia. Jesteś na statku kosmicznym.
Potrzebna nam twoja pomoc.
Nie wiem, ile czasu to zajmie.
- Zadzwonię do mamy. - Raczej nie złapiesz zasięgu.
Fakt.
Pogadacie w podróży. Trzymaj się naszej wersji.
W podróży...?
Na planetę oddaloną o 21 lat świetlnych.
Nie mogę... mam obowiązki...
- Wiemy o chorobie twojej mamy. - Wiecie wszystko?
Nie masz pracy.
Nie wyrabiasz się z opłatami za opiekę medyczną matki.
Zapewnimy jej najlepsze leczenie.
A jeśli nie podpiszę? Wykasujecie mi pamięć?
Coś w tym stylu.
Dostanę jakieś spodnie?
Jestem doktor Daniel Jackson. Za mną znajdują się Gwiezdne Wrota.
Stworzyła je starożytna obca rasa.
39 symboli oznacza poszczególne gwiazdozbiory...
...między Wrotami powstaje niestabilny tunel podprzestrzenny.
Rany!
Horyzont zdarzeń nazywamy również „kałużą”.
Odkryliśmy, że wprowadzając ósmy symbol,
możemy otworzyć tunel do innej galaktyki...
...tunel... to przełomowy...
Droga Mleczna... potrzebny jest... dziewiąty symbol...
Początkowych sześć symboli...
Bazę Icarus otworzyliśmy na planecie odkrytej dwa lata temu.
Naszym celem jest wybranie dziewięciosymbolowego adresu.
Jestem doktor Daniel Jackson.
Znacie termin „hiperprzestrzeń”...
- Gdzie jesteś?! - To ściśle tajne.
Eli!
Poważnie mamo! Nie mogę nic zdradzić.
Mogłeś mnie uprzedzić!
- Odebrałaś list od...? - Sił Powietrznych, tak.
Jesteś w samolocie? Jest dziwny pogłos.
To nie samolot. Obiecali, że ci pomogą.
- Nie musiałeś tego robić. - Nie martw się.
Spełniają się moje marzenia.
- Cześć. - Można?
- Pewnie. - Dziękuję.
To też twój pierwszy lot?
Skądże, mam za sobą wiele...
- ...Eli Wallace. - Wiem.
- Znasz mnie? - Tak.
To dla mnie nowość. A ty to...?
Chloe. Pracuję dla Alana Armstronga.
- Senatora stanu Kalifornia. - O Kalifornii słyszałem.
Wcześniej pracowałem w fast foodzie, a ty?
Studiowałam politologię na Harvardzie...
Słyszałem, że to dobra szkoła. Ja byłem chwilę na...
MIT. Wiem.
Poważnie? Co jeszcze o mnie słyszałaś?
- Co jest? - Znam to pismo.
- Z gry? - Tak!
Czad... Jesteśmy na statku?!
To bez wątpienia statek Starożytnych.
Rozpoczął rejs setki tysięcy lat temu.
Doktorze Rush?
Ponadświetlna prędkość, choć to nie hiperprzestrzeń.
- Co wyrabiasz? - Kto wie, gdzie jesteśmy.
Jest wielu rannych. Musimy dostać się do domu.
Poruczniku Scott? Odbiór.
Melduj.
Mamy problem. Padł jeden wentylator.
- Przyjąłem. - I tu jest coraz duszniej.
Co się dzieje?
Awaria systemu podtrzymywania życia.
Trzeba się tym zająć.
- Mówiłeś, że odchodzisz. - Dostałem rozkaz.
- Dokąd? - W bezpieczne miejsce.
Odsłużyłeś swoje.
- Tym razem to ostatni... - Wiesz co?
Zawsze musisz być gdzieś indziej niż w domu.
Nie stawiam pracy ponad ciebie.
Jak możesz tak mówić?
Kocham cię, ale mam już dość czekania.
Everett?
Co ci jest? Kochanie, spójrz na mnie.
Pułkowniku?
O Boże.
Niech pani coś zrobi.
Ma atak. Nie mogę mu pomóc.
Scott, mówi Young. Zgłoś się.
Goście już są. Gdzie jesteś?
Nie teraz.
Poruczniku, proszę ruszyć tyłek.
Będę za moment.
Wielkie nieba!
Senatorze, witam na Icarusie.
Moja asystentka, Chloe.
- Miło mi. - Przyjemność po mojej stronie.
To także moja córka.
- A to zapewne... - Zwycięzca konkursu.
Ale wielkie działo!
Akcelerator liniowy. 500 strzałów na minutę.
Porucznik Scott jest do pana dyspozycji.
Wejdziemy do środka?
Moglibyście zaoszczędzić na ogrzewaniu.
Fundusze przeznaczamy na klimatyzację.
Jądro planety generuje bardzo dużo energii.
Dlatego jest tak gorąco.
- Nie macie klaustrofobii? - Na powierzchni jest niebezpiecznie.
- Czemu? - Grasują dinozaury.
- Poważnie? - Nie.
Niewiarygodne!
Tak, ale szybko ci spowszednieje.
Wrota pozwalają na natychmiastowe podróże.
Po co więc statek?
Te Wrota zasilane są z jądra planety.
Przychodzące tunele byłyby zbyt ryzykowne.
Jesteś geniuszem, sam pewnie wiesz.
Przeszedłem tylko grę.
Rozwiązałeś coś, czemu nie podołał Rush...
Wielu to ucieszyło.
Oczywiście, zna pan pułkownika Telforda.
Gotowi?
- Wystarczy pana zgoda. - Już się zgodziłem.
Teraz sprawdzam, gdzie poszły moje miliardy.
Wyśmienicie. Dziękuję wszystkim.
Rozejść się.
Nie potrafiliśmy skonfigurować zasilania tak,
by odblokować dziewiąty symbol.
Genialny pan Wallace rozwiązał problem.
- Stara śpiewka. - Tym razem to pewne.
To dzięki mnie?
W grze umieściłem problem matematyczny.
Jego rozwiązanie pozwoliło na konfigurację zasilania.
Do dzieła.
Naturalnie. Sierżancie Riley?
Pierwszy symbol wprowadzony.
- Wybieramy adres?! - Sprawdzamy, jak działa połączenie.
Pierwszy wprowadzony.
Jeśli się powiedzie, wyślemy tam sondę.
- Drugi symbol wprowadzony. - A potem zespół?
Ocenimy dane z sondy, zanim wyślemy tam ludzi.
Jeśli się powiedzie.
Czwarty symbol wprowadzony.
Na razie obserwują – jak my.
Piąty symbol wprowadzony. Wprowadzam szósty.
Szósty wprowadzony.
Wprowadzam siódmy symbol. Siódmy wprowadzony.
Wprowadzam ósmy symbol.
Ósmy symbol wprowadzony. Wprowadzam dziewiąty symbol.
- Co się dzieje? - Nie wiem. To dla nas nowość.
Dziewiąty symbol...
dziewiąty... został odrzucony.
Dopasowaliśmy poziom energii. Musi działać.
Kondensatory przeciążone.
Wyłączyć.
Stójcie!
- Wahania energii... - Wyłącz to.
Powinno było się udać.
- Zasilanie zbyt... - Wiem, jest ryzykowne.
Bezpieczeństwo bazy jest najważniejsze.
Jasne.
Eli, poprawimy twoje równanie. Wybaczcie.
Nie możesz zwalać winy na mnie!
To nie przeze mnie.
Naprawdę musicie się uspokoić.
Jest zasilanie!
Proszę o uwagę.
Słuchajcie.
Cicho!
Co się dzieje?
- Jesteśmy na statku Starożytnych. - Co?!
Tyle wiadomo. Oznacza to...
...że musimy wrócić na Ziemię przez Wrota.
Tak.
- Tak, ale zanim to zrobimy... - To polecenie służbowe.
- Staramy się. - Chcę się widzieć z Rushem.
- Niech pan zamilknie! - Jak śmiesz...?!
- Tato? - Pomocy!
Lekarza! Ktoś ma wodę?
Usiądź.
Pigułki...
Staram się wyjaśnić sytuację.
Jesteśmy na statku bez określonych współrzędnych względem Ziemi.
Oddycha się ciężko,
bo szwankuje system podtrzymywania życia.
Doktor Rush się tym teraz zajmuje.
Brody, Park?
- Tutaj! - Tutaj.
Za mną.
- Konsole zaczęły działać. - Niczego nie wolno dotykać!
Doktor Rush potrzebuje wsparcia.
Pozostali muszą zachować spokój.
Chcecie po prostu odejść?!
Gdzieś musi być błąd.
Kto używa tablicy? Wszędzie macie kompy.
Przepływ mocy był prawidłowy. Dlaczego nie dało się wybrać adresu?
- Bo nie był poprawny. - Znajdował się w bazie danych.
- Bez żadnych wskazówek? - Błąd tkwi w wyprowadzeniu.
Jest prawidłowe. Sam pan to przyznał.
Panowie, jak praca?
- Co pan robi? - Zaczynam od nowa.
Niech pan to zapisze!
- Zapraszam na obiad. - W końcu!
- Nie chcę przerywać pracy. - Parę godzin niczego nie zmieni.
- Dziękuję. - Drobiazg.
W pizzy z czterema serami nie powinno się liczyć mozzarelli.
Jakie to uczucie, gdy przechodzi się przez Wrota?
W sumie nic nadzwyczajnego.
Za to moment, w którym opuszcza się atmosferę na pokładzie F-302
i widzi gwiazdy, jest niesamowity.
To brzmi fantastycznie.
Mogłabym odbyć taki lot?
Załatwię to.
Nie macie pojęcia, dokąd prowadzi adres?
Zielonego.
Ale dokądś prowadzi na pewno.
...konieczna jest konfiguracja zasilania.
Eli sobie z tym poradzi.
Racja. Matma to mój konik.
Doktorze Rush. Doktorze Rush.
- Wznieśmy toast. - Nie trzeba.
Nie za pana.
Z początku byłem przeciwny temu projektowi.
O Boże...
Sądziłem, że takie sumy należy przeznaczać na bieżące sprawy.
Córka zawsze była moją dumą,
ale tym razem przerosła moje oczekiwania.
Uzmysłowiła mi, że nie ma nic wspanialszego nad zrozumienie,
kim jesteśmy i rozwikłanie zagadki wszechświata.
Przesadza.
To był jej pomysł, by równanie Starożytnych
włączyć do gry dla młodzieży.
Za odważnych ludzi, którzy podejmą się...
Co to było?
Melduj.
Zostaliśmy zaatakowani.
Cywile do wyznaczonych stref. Pozostali na stanowiska bojowe.
To nie ćwiczenia.
Proszę wraz z córką pójść za porucznikiem Scottem.
- Eli, ty także. - Tak, już idziemy.
Co robicie?
Chcę zresetować system podtrzymywania życia.
Nie ma pojęcia, co robi.
Odsuń się.
- System się przeciąży. - Eli...
Jest tak napisane!
Znasz tylko podstawy języka Starożytnych.
- To nie jest gra video. - Nie dotykaj tego!
Ilość tlenu maleje. Coraz trudniej będzie się skupić.
- Możemy eksplodować. - Masz pewność?
- Odejdź, bo strzelę! - Odłóż broń!
Drugi raz nie zrobi nas w balona!
Dajcie przejść. Z drogi!
Sierżancie, to atak.
Wycofuję oskarżenia.
- Proszę wylać gniew na nich. - Tak jest.
- To przymierze Lucian? - Tak sądzę. Nie przedstawili się.
Od razu zaczęli strzelać.
Tarcze wytrzymują. Nie jesteśmy głównym celem.
- Co do nas leci? - Eskadra myśliwców i desantowiec.
Będą tu za trzy minuty.
Telford, słyszałeś?
Trzeba zniszczyć desantowiec.
Nacisnę ten przycisk.
Będzie łatwiej oddychać i myśleć.
Zastrzel mnie, jeśli chcesz,
ale gdyby restart systemu miał negatywne konsekwencje,
możecie mnie jednak potrzebować.
Nie rób tego.
Sierżancie, to trudna sytuacja, ale wydałem rozkaz.
Odłóż broń.
I co?
To byłoby za łatwe.
Nic to nie dało.
To zajmie trochę czasu.
- Trzymaj się, TJ. - Rozumiem.
- Pułkownik Young o tym wie? - Tak.
Mówiłaś, że to najlepsze doświadczenie w twoim życiu.
- Co się zmieniło? - Dostałam stypendium.
Zrozumiałam, na czym naprawdę mi zależy.
Nie wspomniałaś nawet, że się o nie starasz.
To wszystko.
Kryjesz kogoś?
Nie. Po prostu zmieniłam zdanie.
Doktorze Rush?
Energia jądra niebezpiecznie wzrasta.
Eli. Potrzebna mi pomoc.
- W czym? - Dziewiąty symbol.
Co?! Uciekajmy stąd.
Ta planeta jest wyjątkowa. To może być jedyna szansa.
Bombardowanie destabilizuje jądro.
- Planeta eksploduje? - Tak!
- Jeśli moje równanie jest poprawne... - Nie jest!
Problem nie leży w zasilaniu, tylko w adresie!
Pierwsze osiem symboli znamy od lat.
Dziewiąty musi być punktem wyjścia.
- Może to adres z innej planety. - Jak to?
Może jesteśmy w złym miejscu.
Baza, nie odeprzemy ich!
Ruszać się!
Odwrót!
Sierżancie, wybrać adres Ziemi!
Nadlatują!
Pierwszy symbol wprowadzony.
Symbole to gwiazdozbiory widziane z Ziemi.
Tak.
Może Ziemia powinna być punktem wyjścia?
- Drugi symbol wprowadzony. - Nie ma odpowiedniego źródła zasilania.
Nieistotne. Może to nie adres, a kod.
Trzeci symbol wprowadzony.
- Szyfr? - Tak!
Wprowadzam czwarty symbol.
- Zatrzymaj wybieranie. - Dostałem rozkaz.
Odejdź!
Nie możemy wrócić na Ziemię.
- Tato? - Chloe!
Mój ojciec! Utknął tam z innymi!
Idźcie do Wrót!
Mówi Scott.
Tuzin ludzi odciętych w południowo-wschodnim korytarzu.
Co się stało?
Wynosił rannych z powierzchni.
Trzymaj się, zatamuję krwawienie.
- Wycofujemy się. - Na powierzchni są ludzie.
Hammond przesyła ich już na swój pokład.
- Muszę się upewnić... - Nie wszyscy dotarli do Wrót.
Osłona uniemożliwia ich ewakuację. Jesteś potrzebny tutaj.
Ruszaj.
Cholera.
- To doktor Simms? - Nie odchodź.
Wynosił rannych z powierzchni.
- Simms, słyszysz mnie? - TJ...
Nie!
Tamara. Hej. Tamara.
Musimy iść.
Imponujące.
Moc bardzo fluktuuje.
Energia jądra planety wzrasta!
Odwołać myśliwce i Telforda.
Za dwie minuty wejdziemy w hiperprzestrzeń.
Dałem rozkaz ewakuacji!
- Nie wybrał adresu Ziemi. - Co?!
Atak rozpoczął reakcję łańcuchową w jądrze.
Wybuch mógłby przejść przez tunel podprzestrzenny.
- Mogliśmy wybrać inną planetę. - To jedyna szansa.
- Zamknąć Wrota! - Już się nie da.
System nie działa.
- Trzeba zabrać stąd ludzi. - Jest wyjście.
Dokąd nas zaprowadzi!? Niech cię szlag, Rush!
Raczej nie będzie tam gorzej.
Czekajcie na polecenia.
To chyba nie system podtrzymywania życia.
To oczywiste.
- Co to? - Mapa gwiazd.
Droga Mleczna.
To wizualny dziennik podróży.
Tu teraz jesteśmy?
Nie, stąd wyruszył statek.
Z Ziemii.
- Wychodzi z galaktyki? - Dawno to zrobił.
To był Pegaz.
- Te punkty to gwiazdy? - Nie, to galaktyki.
Gdzie my jesteśmy? Miliardy lat świetlnych od domu.
Proszę!
Scott? Odejdź.
- Korytarz może runąć. - Nie ma na to czasu.
Ewakuujcie ludzi przez Wrota.
Nie pójdę bez ojca.
Weźcie ze sobą jak najwięcej sprzętu.
- Po co? - Nie wracamy na Ziemię.
Rush wprowadził dziewiąty symbol. Ruszaj.
Dalej!
Idę przodem! Trzysekundowe odstępy!
Gotowe? Ruszajcie.
Jeśli mnie słyszycie, cofnijcie się!
Przygotować się na wybuch!
Tato?!
Tato?
Proszę się oprzeć.
Zachowajcie spokój.
- Trzymam pana. - Proszę.
Spokojnie! Nie pchajcie się!
Tato! Ostrożnie.
Nic panu nie jest?
- W porządku? - Jestem ostatni.
Idźcie. Będę za wami.
Hammond, tu Young, zgłoś się.
Ludzie, ruszajcie się! Prędko!
- Pułkowniku! - Idźcie!
Generale? Pułkownik Carter.
Włączcie ekran.
Ledwie uciekliśmy.
Planeta eksplodowała.
Zabraliśmy większość personelu.
Siły wroga udało się zniszczyć.
- Wiadomo skąd znali położenie bazy? - Nie.
Ile ofiar?
12 śmiertelnych, ponad 80 osób zaginionych.
System osłoniętego bunkra uniemożliwił ich ewakuację.
- Ilu udało się dotrzeć na Ziemię? - Nikomu.
Zarejestrowaliśmy aktywność Wrót przez sześć minut przed wybuchem.
- Nie uciekli na Ziemię. - Więc dokąd?
Panie senatorze, nazywam się Camile Wray.
Jako najwyższy rangą członek Komisji Międzynarodowej...
Zajmuje się pani kadrami, prawda?
- W IOA. - Spokojnie, wszystko zorganizuję.
Jego stan jest stabilny.
Na jak długo wystarczy tlenu bez systemu podtrzymywania życia?
Zespół Rusha próbuje go naprawić.
To mi nie wystarczy, chcę znać szczegóły.
Jak tylko się czegoś dowiem.
Słuchajcie!
Przeszukamy statek w trzyosobowych grupach.
- Broń? - 23 sztuki.
- Jedna na grupę. - Tak.
Z krótkofalówek i latarek korzystajcie tylko w konieczności.
Mamy deficyt baterii.
Meldujcie się Rushowi co dziesięć minut.
Ten statek jest bardzo stary.
Wiele sekcji jest uszkodzonych.
Nie dotykajcie niczego, co wygląda podejrzanie.
Skąd mamy wiedzieć, co wygląda „podejrzanie”?
- Becker? - Z sekcji stołówkowej.
Nie dotykaj niczego.
Nazywasz się James?
- Tak, poruczniku. - Ty i Riley ze mną.
Niezwykle subtelne.
Dobrze, gdyby pan tu został, by uspokoić ludzi.
Daruj sobie protekcjonalizm.
- Jak postępy? - Na szczęście
system podtrzymywania życia włączył się automatycznie, gdy przybyliśmy,
ale to rezerwa, która jest na wyczerpaniu.
Wyłączają się kolejne przedziały. Resetowanie nic nie dało.
Pytałem o postępy.
Jeśli nic się nie zmieni, tlenu wystarczy na jakieś osiem godzin.
Zapytam inaczej. Czy ktoś ma dobre wieści?
Chyba rozgryzłem system menu.
Odszukaj plany albo mapę.
Wygugluję statek kosmiczny.
- Nie ma pan czegoś do jedzenia? - Nie, bierz się do roboty.
- A pan? - Idę do łazienki.
Też bym skorzystał.
Mamy połączenie. Dr Rush chce z panem mówić.
Panie generale, melduję się z pokładu statku Starożytnych...
Po kolei. Kto jest z tobą?
Kilkadziesiąt osób, nie jestem pewien. Najważniejsze, że mi się udało.
Wprowadziłem dziewiąty symbol.
Mieliście ewakuować personel cywilny na Ziemię!
Uchyliłem rozkaz pułkownika Younga.
- Serio? - Wszystko wyjaśnię.
Nie mogliśmy wybrać adresu Ziemi.
Jądro P4X351 stało się niestabilne.
Gdyby wybuch dotarła tunelem do Ziemi,
skutki byłyby katastrofalne.
Czy dobrze rozumiem?
Zamiast wybrać adres jakiejś planety w naszej galaktyce,
zabrałeś przypadkowych ludzi na drugi koniec wszechświata?!
To była niepowtarzalna okazja, by wprowadzić dziewiąty symbol.
Udało się.
Nie można było już zamknąć połączenia.
Boże.
Rush, sprowadź tych ludzi do domu.
- W porządku? - Tak. Mam przeszkolenie.
- Nie starałem się... - Nie teraz.
Skąd wiemy, że statek jest niezamieszkały?
Zdaniem Rushu tlen pojawił się na chwilę przed naszym przybyciem.
Nie wszyscy kosmici oddychają tlenem.
Rush, tu Scott. Zgłoś się.
- Halo? Tu Eli. - Gdzie Rush?
Pewnie w toalecie.
Trafiliśmy na zamkniętą gródź.
Rush mógłby ją otworzyć.
- Mam go znaleźć? - Nie.
- Pomóż mi. - Co z ostrożnością
Może to maszynownia. Trzeba sprawdzić.
Mówisz?
Moment...
Nie przerywajcie.
Chyba was widzę. Ta gródź miga na czerwono.
Podnieś ją.
- Czerwony to kłopoty. - Może to tylko zepsuty zamek.
Dobrze. Odsuńcie się.
Kłopoty! Dużo czerwonego!
- Opuść gródź! - Staram się!
Już wiemy, czemu ją zamknęli.
Nie tylko ją. Statek jest ogromny.
Chyba nie wszystkie uszkodzone sekcje są zamknięte.
- W samą porę. Mamy... - Tutaj Rush.
Wszyscy do Wrót.
Wszyscy.
O co chodzi?
Mam tutaj pięć kamieni komunikacyjnych.
Nawiązują bezzwłoczne połączenie.
- Mamy kontakt z Ziemią? - Tak.
Kamienie umożliwiają przejęcie cudzego ciała.
Wziąłem je na wypadek, gdybyśmy utracili zwykłą łączność.
- Użyjmy ich. - Już ich użyłem.
- Zjawi się pomoc? - Nie.
Straciliśmy w ataku jedyne Wrota, które mogły wybrać nasz adres.
Jesteśmy odcięci.
- Chcę skorzystać z kamienia. - Rozmawiałem z generałem O’Neillem.
- Jestem senatorem... - Naświetliłem mu sytuację.
Ze względu na moją wiedzę i doświadczenie, przekazał mi dowództwo.
Że co?!
Wierzę, że uda się naprawić statek. Musimy działać wspólnie
Potrzebujemy dowódcy.
- Tlenu wystarczy na kilka godzin. - Pomówię z generałem.
- Senatorze... - Niech to zrobi!
Tato?
- TJ? - Przepraszam.
Oddycha.
- Mój Boże! - Przyjmuje leki?
- Warfarynę na serce. - To krwotok, a lek go potęguje.
- Proszę mu pomóc! - Jestem tylko medykiem!
Nie ma potrzeby się tłoczyć.
Johansen, niech pani znajdzie pomieszczenie dla rannych.
- Pozostali... - Nie przyjmę od pana rozkazów!
- Wiemy, gdzie są kwatery... - Jako przedstawiciel IOA...
Pozostali zostaną, aż przydzielimy im zadania.
Zadania?
Nie chcemy zaadaptować się tu, tylko wrócić!
Skoncentrujmy się na powrocie!
- Racja. - Wątpię, czy jest możliwy.
- Spróbowaliście chociaż?! - Niech pan zrobi coś użytecznego.
- Nie wierzę panu. - Uspokójcie się!
Pułkownik Young przekazał mi dowodzenie
i oczekuję dyscypliny od personelu SG.
Pozostali, jeśli się nie podporządkują, poniosą konsekwencje.
Doktor Rush ma rację.
Po pierwsze, musimy działać razem.
Po drugie, nie ma sensu się tu tłoczyć. Rozejdźmy się.
Będę pana ochraniać, ale radzę, by zaczął pan szukać sposobu na powrót.
Tu są czujniki! Nie działają.
- Sprawdzimy je. - Co ze skrzyniami Starożytnych?
- Nie dotykajcie. - Niczego nie oznaczali.
- Są kody kreskowe. - Mamy czytniki kodów?
- Zostały z pożywieniem i wodą. - Pożywienie mamy.
Batony i żarcie w proszku.
- Zobaczcie. - Nasiona? Żartujesz sobie.
- Jest ryza papieru. - Napiszmy księgę skarg i wniosków.
Co się gapisz?
- Odbywałeś areszt. - Tak.
- Nie z byle powodu. - I co, miałem tam pozostać?
Bynajmniej.
Pytanie, co z tobą zrobić.
- To nie zależy od ciebie. - Okaże się.
Nie rób tego.
Greer, sprawdź uszkodzone sekcje. Rush cię poprowadzi.
Zrozumiałem.
- Przed tobą powinna być winda. - Rozumiem.
- Dotarłeś? - Cisza radiowa.
Co się dzieje?
Prawie pana straciliśmy. Mocno panem rzuciło.
- Gdzie jesteśmy? - Na okręcie Starożytnych.
Ma tysiące lat. Znajdujemy się gdzieś daleko.
- Rush nas stąd wyciągnie? - Pracuje na tym, ale mamy problem.
System podtrzymywania życia jest uszkodzony.
Rush użył kamieni komunikacyjnych. Ponoć O’Neill przekazał mu dowództwo.
Nie sądzę.
Niech pan leży.
Nie mam wyjścia. Nie czuję nóg.
Jezu!
- Co to jest? - Pokażę ci.
To... kamera.
Fruwająca.
Nazwałem ją „kino”. To po rosyjsku.
Dobra, by zbadać uszkodzone sekcje statku.
Nieźle.
- Gdzie się kieruje? - Nie wiem. Jest ich więcej.
- Fajne. - Chcesz jedną?
Nie służą do zabawy.
Znalazłeś kamerę. Co poza tym?
Zluzuj mi, drugi raz jestem na statku kosmicznym.
Pierwszy raz był wczoraj.
Icarus był moim pierwszym przydziałem.
- Mamy zbliżone doświadczenie. - Uprowadzili cię z domu?
Nie.
- Masz coś na ząb? - Nie.
- A aspirynę? - Boli cię głowa?
- Tak. - Mnie też.
- To chwilowy paraliż pourazowy. - Jesteś pewna?
Bez rezonansu trudno mówić o pewności.
Pozostaje mieć nadzieję.
Sugeruję, by pozostał pan w łóżku.
Skończyłaś praktykę dwa tygodnie temu. Powinnaś być w San Diego.
Seattle. Tam przyznali mi stypendium.
- Przepraszam. - Nie ma pan za co.
- Poproś tu Rusha. - Dobrze
Co to?
- Fruwająca kamera. Nazwałem ją „kino”. - Daruj sobie.
Świetna.
Zdalnie sterowana. Dobra na zwiad.
- Co pan ma? - Nie jest dobrze.
Trzy skrubery odfiltrowujące dwutlenek węgla są uszkodzone.
Pozostałe ledwie działają.
Greer, idę do Wrót. Widzimy się tam.
- ...niech ona trzyma się z dala. - Napomknę jej o tym.
- Doktorze Rush. Pułkownik pana prosi. - Skruber znajduje się za kratownicą.
- Co tam jest? - Problem.
I to duży.
- Co się stało? - Upadłeś. Przenieśliśmy cię.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Powinnaś wiedzieć, co się dzieje.
Bałam się o ciebie.
To straszne...
Wyjdziemy z tego. Krok po kroku.
Leki.
Nie możesz ich brać. Pogorszą krwotok wewnętrzny.
- Pomagają mi na serce. - Wiem.
Nie martw się mną. Dowiedz się, co się dzieje.
Wolę zostać.
Wiem, ale musisz dowiedzieć się, jak wygląda sytuacja.
Poczekam.
- Co się stało? - Filtry powietrza są zapchane.
- Przeszukujemy dalej. - Chodźmy.
Jasne.
- Odczyn zasadowy. - Stąd przyspieszone tętno i bóle głowy.
- Co to? - Pozostałości substancji,
- która absorbowała dwutlenek węgla. - Więc to już drugi problem.
Po pierwsze trzeba uszczelnić statek.
Da nam to dobę, zanim zginiemy od przyrostu stężenia dwutlenku węgla.
- Ile mamy czasu? - Nie wiem.
- Góra kilka godzin. - Ładnie!
Użyjmy wapna sodowanego z zapasów medycznych.
- Nie zabraliśmy ich. - Szkoda.
To normalne, że w starym statku systemy szwankują.
Zdoła pan naprawić skrubery?
Jeśli odnalazłbym zapas tej substancji lub zastąpił ją innym absorbentem.
Węglanem wapnia lub wodorotlenkiem litu.
To nieistotne, bo i tak otworzy pan tunel na Ziemię.
- Poruczniku... - Zgadza się?
Typowe podejście początkującego oficera. Dobre dla tych, co mało rozumieją.
Proszę.
Czemu zakładacie, że nie spróbuję?
To chyba mesa.
Mnóstwo naczyń.
Tylko nie ma żarcia.
Greer, mam coś, co przypomina prom.
Na statku są takie dwa, w oddzielnych dokach.
- Zginiemy. - Stul się.
- Każdy o tym wie. - Przymknij się albo umrzesz pierwszy.
- To ta gródź? - Tak. Opuście ją.
Nie da się.
Stąd też nie. Ma wadliwy mechanizm.
Znalazłem nieszczelność.
Prom ma własną gródź, ale bez sterownika.
Pewnie zamyka się z promu.
Osłona nie jest do końca szczelna.
Nie miała kompensować tak dużych uszkodzeń.
Da się ją wzmocnić?
Pracuje już na pełnych obrotach.
Niech pan otworzy!
Nie jest najlepiej.
To świetnie rokuje.
- Jak sytuacja? - Są dwa problemy.
Tracimy powietrze przez uszkodzenie w promie
i skrubery szwankują.
Jutro się podusimy dwutlenkiem węgla.
- Stąd ból głowy? - Miał go pan już wcześniej.
- Wyciągną nas z tego. - Większość załogi jest tu przypadkiem.
- Jakie są uszkodzenia? - Statek jest chyba po bitwie.
Jest ogromny. Mamy dostęp tylko do jego części.
Próbowali zamknąć gródź ze środka promu i wybiec.
...ale otwiera się z powrotem, jak drzwi od windy.
- Rush nie umie nad tym zapanować. - Ile mamy czasu?
- Niepełną... - Najwyżej...
Godzinę.
Lepsze kiepskie powietrze niż żadne.
Lepiej mieć dobę niż godzinę.
Ktoś musi zamknąć gródź od środka.
Mam migrenę i przyspieszone tętno. Coraz trudniej się oddycha.
Nasze życie wycieka w przestrzeń.
- Odpuść sobie. - Kontynuuję dziennik.
- Nikt go nie zobaczy! - Skąd wiesz?!
My tu dotarliśmy, inni też mogą.
Jeśli zginiemy, to nagranie może im pomóc.
Na razie żyjemy.
- Mój wzrok zachodzi... - Eli!
Co?
- Kogo wyślemy do środka? - Są jacyś ochotnicy?
- Jedna doba nas nie uratuje. - Ale zwiększy nasze szanse.
Pokażesz mi listę?
Oznaczyłam rannych.
Musimy ustalić kompetencje ludzi...
Nie trzeba kompetencji, by się udusić!
Nie możemy wysłać kogoś, kto posiada cenną wiedzę
- lub umiejętności. - Jak pan może...
- Ludzie na statku chcą pana zabić. - To nieistotne?
Nie można prosić kogoś, by poświęcił życie.
Politycy ciągle proszą żołnierzy, aby się poświęcili dla pożytku innych.
Jeśli ktoś nie zamknie grodzi, zginiemy.
Franklin próbuje naprawić sterownik grodzi, ale czarno to widzi.
Camile informuje ludzi.
Ja tam pójdę.
- Nie mogę prosić o to innych. - Potrzebujemy pana.
Wspaniale pan sobie radzi, poruczniku.
Zapanował chaos. Jest pan potrzebny...
Nie chcę, by ktoś poświęcał dla mnie życie.
- Lepiej zginąć razem. - Dosyć.
Zrobię to.
- Nawet nie może pan wstać. - Pomóż mi.
Paraliż jest chwilowy... Wyjdzie pan z tego.
- Poruczniku? - Nie.
To rozkaz.
Więc stanę przed sądem dyscyplinarnym, ale nie pomogę panu zginąć.
Mój ojciec przepadł.
Znajdziemy go. Nie pozwól, by wyszedł.
- Nie może być daleko. - Mówiłam mu o grodzi.
Greer, odpowiedz.
Słyszysz mnie?
- Senator Armstrong zniknął. - Jest tutaj.
Ma broń.
Nie chcę do pana strzelać, a pan nie chce do mnie.
- Odsuń się. - Proszę dać mi trochę czas.
- Naprawię to. - Nie mam go więcej.
Co robicie? Nie odnotowuję żadnej poprawy.
Tu chodzi o mechanizm.
Nie dasz rady?
Mówcie, co mam zrobić.
Tato, stój!
Tato, nie! Nie, nie!
Otwórz drzwi!
Otwórzcie je!
- Nie mogę! - Proszę, otwórzcie je!
Był umierający.
Tato, otwórz!
Eli! Nie pozwól mu!
Stąd jestem bezradny.
Uratujcie go!
Nie zostawiaj mnie...
Chloe? Chloe!
Zyskał nam dobę.
To przez ciebie zginął! Wszyscy zginiemy!
Dosyć! Pomóżcie mi.
Uspokój się.
Zostawcie mnie!
To dla pani szok.
Rozumiem to.
Próbuje pani poradzić sobie, szukając winnego.
- Nie muszę szukać. - Przykro mi z powodu pani ojca.
Mówię szczerze.
Był dobrym człowiekiem.
Nie wybrałbym go.
Proszę zrozumieć, że nie odpowiadam za to, co się stało.
Nie doprowadziłem do tej sytuacji.
Nie mieliśmy wyboru.
Wiem, że nie chce pani tego słuchać... ale ten statek...
jest największym odkryciem od czasu odnalezienia Gwiezdnych Wrót.
Pani ojciec wierzył w projekt Icarus.
- Zaryzykował dla niego karierę. - Co z tego, skoro i tak zginiemy?
W ataku na bazę zginęło wiele osób, niektóre były mi bliskie.
Były użyteczniejsze od innych?
Jako istoty ludzkie, wszyscy byli wartościowi.
Dopilnuję, aby nikt nie oddał życia na próżno.
Nikt.
Niech pani da mi szansę.
Pułkowniku...
- Senator Armstrong nie żyje. - Mój Boże.
- Zyskał nam czas. - Na co?
Spróbujemy uruchomić tunel na Ziemię.
- Czy nie powinien pan leżeć? - Tak.
Próbuję wrócić do domu. Camile, pomóż mi. Znasz tych ludzi.
Postaraj się, by nie desperowali.
- Spróbuję. - Świetnie.
Wciąż nie dociera do mnie, że odszedł. Choć widziałam, jak zginął.
Nie akceptuję tego.
Powiedz, jaki był.
- Po co? - Poświęcił się, żebym mógł żyć.
Chcę go poznać.
Niezależnie od zmęczenia,
nawału pracy czy sytuacji,
zawsze znajdywał czas, żeby mnie wysłuchać.
Gadałam bez końca, a on nigdy nie prawił mi kazań.
Nigdy nie mówił, co mam robić. Choć czasem bym wolała.
Tylko słuchał i kończył, mówiąc, że mnie kocha.
Gdy kłóciłam się z mamą, nie obierał żadnej strony.
Moja mama...
Był dla niej wszystkim.
- Myśli, że zginęliśmy. - Chciał, żebyś ty żyła.
Wiem.
Muszę wracać.
- Dasz sobie radę? - Nie wiem.
Rozumiem.
- Eli? - Co?
Co ci jest?
Patrzyłem, jak ktoś umiera.
Pana to nie rusza?
Oczywiście, że tak,
ale muszę działać szybko.
Przeszukuję bazę danych,
by znaleźć rozwiązanie problemów z podtrzymywaniem życia.
Słusznie.
Ma pan coś?
„Przeznaczenie”.
Nasze?
To oznacza nazwa statku.
Starożytni nigdy nim nie lecieli.
- Przecież należał do nich - Wysłali go bez ludzi.
Chcieli przybyć przez Wrota, gdy będzie już dostatecznie daleko.
Zanim do tego doszło, przeszli ascendencję.
- Co? - Ascendencję.
To przemiana świadomości w energię, której już nie potrzeba ciała.
- Nie miałem na szkoleniu. - Bo było okrojone.
Bierzmy się do pracy.
Przepraszam.
Tutaj jest adres. Nie był ukryty.
- Na pewno? - Ośmiosymbolowy.
Uruchomimy tunel na Ziemię?
Nie ma punktu początkowego, ale te Wrota mają tylko 36 symboli.
- Dziewiąty symbol to pewnie odległość. - Wybierzcie adres.
Bez konsultacji z doktorem Rushem?
- Łatwo znalazłeś adres? - Tak.
Zatem i Rush go widział i nam nie powiedział.
Czym jest to przymierze Lucian?
Dlaczego pytasz?
Chcę wiedzieć, kogo obwiniać.
To koalicja ludzi z różnych plant Drogi Mlecznej
powstała po pokonaniu Goa'uldów.
Przeważnie kryminaliści. Gangsterzy w statkach kosmicznych.
Jak się dowiedzieli o Icarusie? To był supertajny projekt.
Przypuszczam, że mieli szpiega w bazie.
Legenda o dziewiątym symbolu krąży po galaktyce od jakiegoś czasu.
Dla różnych kultur znaczył co innego.
Zdaniem niektórych to klucz do wszechświata.
Wprowadzenie go miało dać nieopisaną władzę.
Gdyby przymierze wiedziało, że znamy adres, chciałoby go zdobyć.
Ten statek daje nieopisaną władzę?
Nie dosłownie. Chodzi raczej o to, do czego służy.
Zbiera informacje.
Trzeba wiedzieć, jak je wykorzystać.
Więc o to panu chodziło.
Dlatego chciał pan tu dotrzeć za wszelką cenę.
Myśli pan, że ten statek uczyni pana wszechmocnym?
Gdybym wiedział, jak bezpiecznie odesłać tych ludzi na Ziemię
i wrócić z wykwalifikowanym zespołem,
aby wykonać misję, myślisz, że bym tego nie zrobił?
Nie wiem.
A teraz to wyłącz.
Wiedział pan?
- O nie... - Co?
Wybierają adres.
- Wstał pan. - Rush, wzywałem cię.
- Co robicie? - Wybieramy adres Ziemi.
- Nie radzę. - Riley go znalazł.
- Nie zna dobrze języka Starożytnych. - Potrafię poznać adres Ziemi.
Był na wierzchu.
- Jedynie stracicie energię. - Nie ma tylko ostatniego symbolu.
Zgadniemy go.
Mocy brakuje na główne systemy.
- Tym bardziej nie otworzycie tunelu. - Zataiłeś to.
- Dlaczego?. - Dopiero to ustaliłem.
Ludzie powinni wiedzieć, że spróbowaliśmy.
Zmarnujecie energię, żeby podnieść morale?!
To absurd.
Co to było?
Jest ktoś w pobliżu pokładu obserwacyjnego?
Wyszliśmy z nadświetlnej.
- Zabrakło energii? - Nie.
Jeśli się nie mylę, Wrota zaraz się uruchomią.
Skąd pan wiedział?
Statek wykrył Wrota istotne dla naszej sytuacji.
Co? Skąd się tu w ogóle wzięły?
Starożytni wysyłali statki, jeszcze przed tym.
Zbierały dane i surowce,
a także budowały Wrota na planetach. Zebrane dane modyfikują kurs statku.
Statek wie, że mamy kłopoty?
Powiedziałem mu! Leci na autopilocie.
Pewnie i tak zatrzymałby się przy Wrotach, ale sądzę, że...
Znalazł tam to, czego potrzebujemy?
Na to wygląda.
Zatem sprawdźmy.
Nie może pan! Nie wiadomo, co tam jest.
- Niech kino poleci. - Pewnie do tego służy.
- Są odczyty. - Jakie?
Temperatura, grawitacja, skład atmosfery, ciśnienie...
Tlen, azot, dwutlenek węgla. Słaba wilgotność.
- Z trudem nadaje się do życia. - Damy sobie radę.
Są jeszcze cztery inne adresy.
W zasięgu mamy też inne planety.
- Może sprawdźmy... - Są zablokowane.
Statek wybrał tę planetę. Musimy tylko przejść przez Wrota.
Zbierzemy zespół.
Doktorze Rush.
- Nie mamy wiele czasu. - Co to?
- Odliczanie. Pozostało 12 godzin. - A potem?
Wrócimy w nadświetlną.
Palmer jest geologiem. Powinna iść.
Franklin i Brody są najlepsi wśród reszty.
- Dzięki za komplement. - Mnie przemilczał.
Franklin pójdzie, pozostali zostaną. Są tu potrzebni.
Też bym chciał.
- Poważnie? - Może się przydam...
Pułkowniku.
Myślicie, że nie podołam, a on?
Uczestniczyłem już na misjach!
Niejeden raz nam pomogłeś, Eli. Możesz iść.
Kwestionuję tylko pana obecność, doktorze.
Poza Palmer jedynie ja wiem, czego szukamy.
Za pół doby statek odleci.
- Nie zatrzymamy go? - To on nas gości.
Ta planeta nas uratuje?
Idę, by się dowiedzieć.
Ocenię, czy nadaje się do życia.
Dobrze...
Ale dowodzi porucznik Scott. Zbierzcie sprzęt, prowiant i ruszajcie.
- Pułkowniku? Eli... - Zgłosił się.
- Nie jest przeszkolony. - Sprawdzam, co potrafią ci ludzie.
- Będzie spowalniał zespół. - To zawrócisz go do Wrót.
Jeśli chcemy przeżyć, każde z nas musi dać z siebie wszystko.
Poruczniku...
Niech ma pan oko na Rusha.
Będą tam dinozaury?
Niewykluczone.
- Wrócimy. - Powodzenia.
Upalnie.
Odlot...
- Otwórz tunel powrotny. - Jasne.
- Wygląda na gips. - Oby.
Czemu?
- Potrzebujemy węglanu wapnia. - Kalcytu.
Gips składa się z siarczanu wapnia i 36% węglanu wapnia.
Rozpuszcza się.
- Naprawimy tym skrubery? - Fajnie by było.
Tym nie. Ale czymś, co jest blisko.
Lepiej znajdźmy ziarnisty wapień.
Występuje na dnach jezior i mórz.
Tu jest pustynia.
Wapienie powstają ze szczątków morskich organizmów.
- Istniało tu kiedyś życie? - W osobliwej formie.
Parująca woda ukształtowała tę pustynię.
Spowodowała osadzanie się gipsu w postaci krystalicznego selenitu.
- Gdzie idziesz!? - Na wzniesienie.
Co się stanie?
Jeśli piasek zawiera kalcyt, roztwór zaabsorbuje barwnik.
Jasne...
- Zrobi się przezroczysty. - Nie zawiera.
Mówi Scott. W pobliżu Wrót nie ma nic użytecznego.
Macie 12 godzin. Nie zmarnujcie ich.
Zrozumiałem.
Idziemy!
Szkoda, że nie możemy użyć piasku. Mamy go w nadmiarze.
- James. - Tak, panie pułkowniku?
Szukam Chloe Armstrong.
Jest w kabinie. Nie chce wyjść.
Jak się czuje?
Ona?
Nie zapyta pan, jak ja się trzymam?
Byłaś do tego szkolona...
Widziała, jak umiera jej ojciec.
Ja też nie zobaczę już ojca,
bo utknęłam w jakiejś galaktyce na końcu świata.
Miałam wrócić do Iraku, ale powiedzieli, że to ciekawszy przydział.
Wszyscy tu umrzemy.
Posłuchaj...
Dość tych czarnych myśli.
Jasne?
Poradzimy sobie z problemami.
Opisałam mój stan, panie pułkowniku.
Skoro pan pyta.
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
Ale to, co zrobił, uratowało nas wszystkich.
- Nie na długo. - Dopóki żyjemy, przysięgam, że...
Zajmowałam się redakcją przemówień ojca. Wiem, co pan powie...
Sam nie wiem, co można teraz powiedzieć.
Posiadamy kamienie komunikacyjne.
- Pozwalają na... - Wiem.
Będę kontaktować się z Ziemią, by złożyć meldunek.
Chcę sama jej powiedzieć.
Siedzi tu pan od kontaktu z Rushem. Proszę się zmienić.
Za nic.
Oddałem na ten projekt pół roku życia, nie dopuszczę...
Pułkowniku?
Niesłychane...
Doktorze Rush, to pan?
Pułkownik Young. Chcę rozmawiać z O’Neillem.
Pani również będzie potrzebna.
Niech pan nie wstaje!
Co on ze sobą zrobił?
- Ma pęknięte żebra i neuropraksję. - Wspaniale.
Chloe?
- Doktor Mehta. - Proszę mi pomóc.
Najlepsze kłótnie odbyłem z pani ojcem.
- Wygrał pan jakąś? - Zależy, kogo spytać.
Major Green zabierze panią do matki.
- Proszę przekazać moje kondolencje. - Dziękuję.
Jak sytuacja?
Nie wiem, o czym meldował Rush, ale czasu jest mało.
- Statek się sypie. - Naprawcie go.
- Brakuje nam pożywienia i wody. - Zdobądźcie je.
Wielu ludzi znalazło się tam przypadkiem.
Nie mają kwalifikacji.
- Ja też ich nie miałem. - Rozumiem.
Wysłaliśmy przez Wrota wiele zespołów...
I żaden... nie był gotowy.
Załoga wkrótce będzie musiała pożegnać bliskich.
Rozumiem.
Oszczędniej z wodą.
To lekkomyślne.
- Przy takich upałach ludzkie... - Nie gadać.
Właściwie ma rację co do zapotrzebowania...
- Eli! - Dobra, zamykam się.
Patrzcie! Więcej piasku!
To na nic. Wracajmy.
Niedawno przybyliśmy.
Musimy sprawdzić inne planety.
Mylisz się. Rozwiązanie jest tutaj.
Wiem, że to miraż, ale na wcześniejszej wydmie
zobaczyłem Statuę Wolności zagrzebaną w piasku.
Już miałem krzyknąć: „Niech was diabli...
Niech was wszystkich diabli!”
- To było zabawne. - Serio?
To by znaczyło, że wylądowaliśmy na Ziemi.
Tylko pod władaniem małp.
Napij się.
Greer, czekaj! Stój!
- To nie wypali. - Bo się guzdrzemy.
- Lepiej jak się rozdzielimy! - Mnie pasuje!
- Pójdę z Franklinem. - Pan idzie ze mną i z Greerem.
Słońce przesuwa się tam.
Powiedzmy, że to zachód.
Eli, Franklin, Palmer i Curtis – w tamtą stronę.
Testujcie co 20 minut.
Po dwóch godzinach zawróćcie do Wrót.
Momencik! Czy to mądrze się rozdzielać?
Zawróćmy.
Nie ma sensu wracać tą samą trasą.
Najlepiej się nie rozstawać.
Matt, wybacz, ale mam bardzo...
bardzo złe przeczucia co do twojego pomysłu.
Chcę mieć kogoś zaufanego w drugim zespole.
Curtis to twardziel. Ochroni cię.
Nie chcesz mnie w zespole, bo jestem powolny.
Staram się wypełnić misję.
Zgłosiłeś się, to weź się w garść i rób, o co proszę.
Jasne.
Pójdziemy w tym kierunku. Ruszajmy.
Meldujcie, jak znajdziecie dno jeziora.
Wiecie, co krzyknąć przy Statule Wolności.
- Prawda? - Teraz można przyspieszyć.
- Przyjechała?! - Tak, ale jak uprzedzałem...
- Chloe?! - Pani Armstrong...
Wiem, że mam inny wygląd i głos... ale to ja.
Chcę ci coś powiedzieć...
Mamo... Przestań!
Wybacz.
Świadomość, że jesteś na jakimś statku,
niewyobrażalnie daleko...
Mamo...
- Obiecaj, że wrócisz. - Nie mogę...
Mamo, proszę!
Statek jest stary i uszkodzony. Powietrze wyciekało i ktoś musiał...
On nie żyje, prawda?
Gdzie są wszyscy?
Część osób przeszukuje statek. Ranni są w kwaterach.
Wrota działają płynnie.
Korzystamy z kamieni. To pułkownik Telford i doktor Mehta.
W porządku.
Kontaktowaliście się ze zwiadem?
Nic jeszcze nie mają. Rozdzielili się.
- Ile czasu im zostało? - Dziewięć godzin.
Meldują się co 20 minut.
Nie mamy zapasów energii, a uruchamianie Wrót sporo jej zużywa.
To priorytetowa misja.
- Proszę pana. - Nic mi nie jest.
- W zasięgu są inne Wrota? - Cztery, ale adresy mają blokadę.
- Próbowaliście ją obejść? - Rush to odradzał.
- Dobrze znać opcje. - Istnieją powody dla tej blokady.
To rozkaz. Zbadacie dokładnie te powody.
Chodźmy. Chcę zobaczyć więcej.
- Odradzam. - Poruczniku.
Ciało pułkownika powinno odpocząć.
- Daj coś na ból. - Nie tego mu potrzeba.
Proszę to zrobić.
Chodźmy.
Niech pan oszczędza.
- Musimy zwolnić. - Przeciwnie.
- To tempo nas wykończy. - Może ciebie.
Bawicie się w żołnierzy. Ja sobie daruję.
W nic się nie bawię. Ratuję ludzi.
- Jeśli nie zwolnimy, zginiemy. - Możliwe.
Lata świetlne od twojego ojca, sierżanta,
czy o kogo tam aprobatę rozpaczliwie walczysz.
- Jak śmiesz!? - Ruszaj się.
- Widzieliście? - Co?
Nieważne. Chodźmy.
- Po godzinie wracamy! - Zgoda.
- Trzeba przytrzymać. - Dziękuję.
Co to...
Co mu dałaś?!
Środek usypiający, choć nie mam go dużo.
Young potrzebuje sprawnego ciała.
To niesubordynacja!
Jako najwyższy rangą oficer medyczny odpowiadam za zdrowie personelu.
- Ocknie się za dwie godziny. - Co mam robić?
To nie mój problem. Mam innych pacjentów.
Coś się stało?
Nic.
Przeprowadzę test.
- Negatywny? - Tak.
- No nie wiem. - Chyba tak...
Znowu negatywny wynik. Zamelduję Scottowi, że ruszamy dalej.
- Nie ruszamy. - Nie?
Mamy cztery inne adresy.
Zdołałem obejść blokadę.
- Tak, ale... - Tutaj nic nie ma.
- Ale... - Trzeba zbadać inne planety.
- Rush mówił... - Może sobie mówić.
- Nie ufamy mu. - On nie chce, byśmy zginęli.
I dlatego ma decydować?
I pani? A co z dnem jeziora?
Może być setki kilometrów stąd. Co, jeśli trwonimy jedyną szansę?
Starożytni umieliby znaleźć tu wapień.
Zostaliby na dłużej i wydobyli go.
Nie dopuściliby do awarii systemu podtrzymywania życia.
Rush obstaje przy naprawie statku,
ale lepiej znaleźć planetę, nadającą się do życia.
To nasza ostatnia szansa.
Statek skoczy w nadświetlną. Możemy zginąć, nim znowu się pojawi.
Idziemy do Wrót.
Oddaj mi konsolę.
Albo nie. To była jedna z możliwości.
Dawaj kino.
Czyżby bunt?
Prawo tu chyba nie obowiązuje.
Miałem rozkaz szukać, a potem wrócić do Wrót.
Gotowi?
Tak.
Przekaż Scottowi, dokąd idziemy.
Moja krótkofalówka nie działa.
Damy znać, jeśli znajdziemy przyjazną planetę.
Bez konsoli nie wrócimy na statek!
Musicie znaleźć inną.
Musimy iść.
- Weź. - Mam swoją.
Już dalej nie pójdę. Nie zdołałbym wrócić.
Gdzieś tu musi być wapień. Zabierzcie wodę i znajdźcie go.
Zostanie tutaj?
- Pójdę do Wrót. - Idź z nim.
Nie zostawię cię samego. Dopilnuj, by przeżył.
Co nam to da?
Jeśli nic nie znajdę, wymyśli coś,
by ratować swój tyłek.
- Dobrze się czujesz?. - Nic mi nie jest.
Scott, tu Eli. Odpowiedz.
- Co jest? - Mamy problem.
Franklin, Curtis i Palmer poddali się i wracają do Wrót.
Mają konsolę.
Chcą odnaleźć planetę zdatną do życia.
Zginą.
- Potrzebujemy tej konsoli? - Nie w tym rzecz.
Kilka godzin nie wystarczy, by ocenić,
czy planeta jest przyjazna życiu.
Statek to nasza jedyna nadzieja na powrót do domu.
Powstrzymajcie ich. Wrócę, kiedy będę musiał.
- Tak jest. - Ruszać się!
Prowadzisz.
Ciebie nie mogę stracić.
Nie stracisz. Wszystko będzie dobrze.
Dziękuję, Martho.
Napij się herbaty, mamo.
Przepraszam... musimy już jechać.
- Sprowadźcie ją do domu. - Robimy, co możemy.
- To nie wystarcza. - On nie zawinił.
Przyjaźnię się z Prezydentem i Pierwszą Damą.
Rozumiem.
Jeśli coś stanie się mojej córce, ujawnię wasz projekt.
Mamo. Proszę jej wybaczyć. To przez nerwy.
Mąż oddał życie za naszą córkę.
Uratujcie ją albo cały świat się dowie, co robicie.
- Muszę się napić. - Już niedaleko.
- Liczyłem, że mnie poczęstujesz. - Przeliczyłeś się.
- Mogłem się domyślić. - Sądzisz, że mnie znasz?
Byłem w zespole wybierającym personel bazy.
Znam twoje akta. Nie poparłem twojej kandydatury.
- Mam się zapłakać? - Daj mi pić!
Nie przystawaj.
Sądzisz, że masz prawo do złości, bo wychowałeś się w biedzie?
Nie dlatego się złoszczę.
Gdyby nie wojsko, skończyłbyś w więzieniu.
Typowe myślenie bogacza.
Mój ojciec był stoczniowcem w Glasgow.
Zdobyłem stypendium oksfordzkie, pracując na dwóch etatach.
Nikomu nie muszę się tłumaczyć! Daj mi wody!
Maszeruj.
- Dawaj wodę! - Trzymaj łapy z daleka.
Jeszcze raz,
a wpakuję ci kulkę w twarz.
Doprawdy?
Jestem ci potrzebny. Inaczej dawno byś to zrobił.
Modlę się, abyś stracił mowę z odwodnienia...
Podnoś się albo zdychaj!
To twój wybór, panie „Ważny”.
Warto spróbować.
- Idziemy. - Poczekajcie!
Stójcie!
Ta planeta ma roślinność, wodę i powietrze.
- Możesz iść z nami. - Nie idźcie!
Zbadamy ją i wrócimy po innych.
Tak nie wrócicie do domu!
Może odkryjemy tunel na Ziemię. Statek zablokował tę planetę!
Proszę, nie rób tego...
Strzelaj.
- Czemu to zrobiłeś?! - Przez niego.
- Uratowałem go. - Strzelając do niego?
Wyliże się.
- Odciąłeś Curtisa i Palmer. - Wyślemy im inną konsolę.
- Gdzie Scott? - Szuka dalej.
Ma tylko sześć godzin do odlotu.
Poruczniku, tu Greer. Zgłoś się.
Lepiej, jak już zawróci.
Poruczniku? Zgłoś się.
- Nie poddawaj się, chłopcze. - Nie zamierzam.
Nie zawiodę ich tak, jak ciebie, ojcze.
Nie potrzebne mi napomnienia.
On ma plan... wobec każdego.
Nie ma zasięgu albo leży i umiera.
Pójdę po niego.
To samobójstwo.
- Nie zostawię go. - Idę z tobą.
Spowalniałbyś mnie.
Franklin potrzebuje medyka.
Rush z nim wróci. Ty zaczekasz.
- Jeszcze pięć godzin. - Nie było miło cię poznać.
- Po co mi to? - W razie potrzeby.
Jakiej potrzeby? Nie potrafię strzelać!
- Czekaj tu. - Poczekam.
Dostałem spluwę.
Ktoś mnie odurzył?
- Cieszę się, że pan wrócił. - Sukinkot...
Co on ze mną robił?
- Niech pan się oprze. - Dobrze.
Już są.
- Pomóżcie mu! - Co się stało?
Greer go postrzelił. Wody!
To był mój dzienny przydział.
Co się dzieje?
Wróciliśmy z wakacji na plaży, a pan?
Zgrzeszyłem, ojcze.
Zawiodłem cię... Jego...
i siebie.
Każdy może dostąpić jego odkupienia.
Curtis? Palmer? Mówi Eli, zgłoście się.
Curtis. Palmer. Proszę!
- Kochasz ją? - Ona nie urodzi.
- Czemu? - Ma 16 lat. Ledwo się znamy.
- I co teraz? - Nic już nie wiem...
Sądziłem, że on jest moim powołaniem,
ale teraz...
Wybacz mi.
Nie mam czego. To ja byłem słaby.
Ja zawiniłem.
- Wcale nie. - Nie ojciec.
Tu Scott! Odbiór.
Dotarłem do jeziora! Mam wapień!
Wielkie nieba. Jeśli mnie słyszycie, zaczekajcie!
Już idę!
Eli?
Wskaż kierunek.
Idziemy.
Scott...
Pij.
Obudź się i pij.
Weź torbę. Pośpiesz się. Weź ją!
- Dasz radę! - Mylisz się.
Wstawaj, do cholery!
Nie mogę.
- Nie uniosę torby i ciebie. - Wstawaj, mięczaku!
Postaraj się.
Statek odleci za trzy minuty.
Zewnętrzna aktywacja.
- Zostanę. - Nie musisz. Poradzę sobie.
Niestety.
Próbowaliście.
Niepełna minuta.
Widzę ich.
Niosą coś!
Mamy! Zaczekajcie!
Mają wapień! I nie wyrobią się.
40 sekund.
Daj radio.
Eli, wsadź rękę we Wrota.
Żartujesz?!
Na pewno?
Statek musi mieć protokoły bezpieczeństwa.
A jeśli się mylisz?
20 sekund.
Eli, zrób to.
Szybciej, stary.
Prędzej!
5... 4... 3... 2... 1!
Pij.
Poruczniku, proszę na mnie spojrzeć.
Świetna robota, Eli.
Park...
Przyniosłam wodę.
Mam jeszcze.
- Powinieneś ją wypić. - Nie martw się.
Wszyscy jesteśmy ci wdzięczni.
- Ile czasu zyskaliśmy? - Nie wiemy.
Jak się czujesz?
Straciłem rodziców w wypadku – miałem cztery lata.
Przykro mi.
Ksiądz, który mnie wychował, zapił się na śmierć.
Boże.
Nie umniejszam tego, co cię spotkało.
Wiem.
Z pewnymi rzeczami trzeba się pogodzić.
Tak już jest.
I żyć dalej...
Najlepiej jak potrafimy.
Tekst: Mariusz Mroczek SDI Media