PEŁEN LUZ
- Cześć. Dwie wódki z tonikiem. - Jasne.
Dzięki. Wiesz co?
- Reszty nie trzeba. - Dzięki.
Nie mogę się doczekać spotkania, Madison.
Ale legitne maleństwa.
Jeremy?
Nie.
- Ale to ty, nie? - No tak, ale
- ty to nie... - Madison?
To ja.
Żart! O Boziu.
Ale zrobiłeś minę.
- Nie jestem nią. Nie jestem Madison. - Chwała Bogu.
Omal się nie posrałem.
- Bez obrazy. - Luzik.
Randki online to ryzyko.
Paskudny charakter może pasować do urody.
- Właśnie. - Tak, tak.
Madison się zjawi?
Niestety nie.
Co? Czemu?
Mam sprawdzić, czy ją naprawdę kochasz,
ale nie kochasz, więc pa.
Nie, czekaj! Oczywiście, że ją kocham.
Esemesuję z nią od miesiąca.
To dziewczyna, której oddam swoje dzieci
i będę karnie płacił alimenty.
Będę je odwiedzał co drugi weekend,
witał się z nimi, brał na kolana i robił to, co się robi.
Aż tak ją kocham. Przysięgam na Chrystusa.
I pokochasz jej wrodzoną wadę?
Jasne, że tak.
Bo to coś wewnątrz? W mózgu albo w sercu?
Madison urodziła się z miseczkami w rozmiarze A.
Ale na zdjęciach...
Nie, to umiejętne konturowanie i dobrze rozmieszczone kotlety drobiowe.
Szczerze mówiąc, nosi rozmiar AA.
Czasem AAA.
Gdyby jej cycki były bateriami, zasilałyby zegarek.
I dlatego nie chciała ci się pokazać w realu.
Nie przed powiększeniem cycków.
Powiększy je?
- Kiedy? - Za rok.
- Rok? - Silikon nie rośnie na drzewach.
- Zbiera hajs. - A ile potrzebuje?
300 $.
500, jeśli pójdzie na całość.
Wiesz co?
Dam jej 500 $. Chcę, żeby była szczęśliwa.
Co za gest.
- Wiem. - Venmo czy PayPal?
Venmo.
To ona! Naciągaczka od cycków! Brać ją!
- Zmieniam lokal. - Okradła mnie z kasy!
Szybko! Zejść mi z drogi!
- Na kogo ten przelew? - Szybko!
Zatrzymać ją!
Ej, ty! Stój!
Za nią! Szybko!
Uciekła wam!
Ale to nie my daliśmy jej 500 $. Idiota.
Śmieciowa sukienko, kolejny sukces.
WITAJCIE WE FRANCJI PLACU ZABAW BOGACZY
OSZUSTKI
Beaumont-Sur-Mer, Riwiera Francuska
Cholera jasna.
Uciekaj. Francuzki przynoszą pecha.
I ogól się pod pachami, błagam.
No, rozdawaj pan.
Niestety, skończył się panu kredyt.
Do diabła!
Moment. Mam chyba rozwiązanie.
- Może być? - Jest piękna, monsieur,
- ale jej nie przyjmę. - Dlaczego?
Boję się.
Podobno sprzedaje pan biżuterię żony, żeby płacić długi.
Oburzające pomówienie.
Whisky.
Przepraszam.
- Jaka jest wartość czerwonych? - 1000.
- A niebieskich? - 5000.
Uwielbiam tę grę z kołem, kulką i cyferkami. Chociaż nie umiem grać.
Nazywam się Mathias Albert von Rüdiger der Klein-Sorgen...
- A pani to...? - Janet.
Czarujące imię. Amerykanka, prawda?
- Tak. - Jestem Duńczykiem.
Jak ta ryba?
Tak...
- Co cię przyniosło na Riwierę? - Samolot.
No tak. A co tu robisz?
Zafundowałam sobie wyjazd.
Wygrałam na loterii.
A ile?
87 mln $.
Nie rób sobie jaj.
- Nie mówię po cudzoziemsku. - Janet...
mam w spodniach coś, co ci się spodoba.
- Fuj. - Nie, nie.
To.
Pamiątka po mamie.
- Mogę? - Tak.
Muszę ją sprzedać, bo za bardzo mi ją przypomina.
Cenna?
Niezwykle cenna. 500 000 dolarów.
Ładna, bo błyszczy.
Możesz ją kupić.
To szaleństwo. Ja...
Mam tu dosyć?
Ile jest wart?
To podstawka.
I, niestety, nie masz.
Ale mogłabyś pokryć różnicę w inny sposób.
Jestem umówiona na kolację o 21.
Ja też.
I muszę dbać o swoją opinię.
Ja też.
Mam chłopaka.
Ja też.
Stać!
Inspektor Desjardins, policja. Proszę wstać.
Kto panią nasłał? Moja żona? Bierze pani łapówki?
Nie pan. Ona.
- Aresztuję ją. - Co?
Ukradła żetony temu żałosnemu staruszkowi.
To międzynarodowa oszustka.
Nie, to tylko durna Amerykanka.
Mówię prawdę.
Omamiła go obietnicą prywatnego pokazu gimnastycznego.
Proszę.
I proszę o zwrot bransoletki.
- Tylko ekspert rozpoznałby podróbkę. - Albo jego żona.
Dzięki, Albercie.
Za wszystko.
Idealnie wytypowałaś ofiarę, Brigitte.
- Jak zwykłaś mawiać... - Nie da się oszukać uczciwego.
Mam kupca w Zurychu. Widzimy się za parę dni.
Sorki. Przejście.
- Dla mnie filet mignon. - Doskonale.
Zajęte?
Konam z głodu. Mogłabym wtranżolić potrójnego cheeseburgera.
Albo...
Szklankę wody proszę.
- To wszystko? - Tak.
Poczęstuję się cukrem.
Jest za friko?
Tak.
To mi wystarczy.
Oszczędzam, bo szukam siostry.
To ona.
- Rodzona? - Przyrodnia.
Ale jak prawdziwa.
- Co z nią? - Porwana.
- Czyli...? - Czyli
przez dostawców białych dziewic dla podłych pierdylionerów z jachtów.
- Serio? - Jak na ironię,
kumpela, z którą była, to puszczalska. Tiffany.
Tiffany?
Sprałam tych gości, a oni powiedzieli
„Jutro licytacja pierwszorzędnego mięska z Australii”.
Opis pasuje do mojej siostry, nie?
Tak.
Wykupię ją.
Wzruszyła mnie twoja historia.
- Zamów sobie coś. - Nie...
- Proszę nie odmawiać. - Nie mogłabym.
Proszę. Nalegam.
No to kanapkę klubową, porcję frytek,
krążki cebulowe,
koktajl z krewetek... Dobre są? Świeże?
Zupa dnia jest zimna? Fuj.
Ohyda. Zimna zupa?
Sałatka Cezar.
I dwa kawałki ciasta.
- Też chcesz? - Nie.
Trzy i colę light.
Dziękuję.
Może być tutaj?
Obleci.
Przepraszam za mrugające światło w dwójce.
Padaczka to okrutna pani.
Dziękuję.
Przepraszam, ale podsłuchałam pani rozmowę w wagonie restauracyjnym.
Wyrazy współczucia.
Z powodu tragicznej doli siostry.
Da sobie radę.
Wolno spytać, jak długo przetrzymują ją wbrew jej woli?
Słuchaj...
- Josephine Chesterfield. - Penny Rust.
Miło mi.
Siemka.
To będzie długa podróż,
a ty jesteś chyba mocno upierdliwa.
Więc od razu powiem,
że nie mam siostry.
Okłamałaś tego pana?
Nie chcę tego głośno mówić.
Utrzymuję się z wkręcania.
Wkręcam.
Ale on był tak życzliwy. Postawił ci kolację.
Bo mu pokazałam zdjęcie lasencji.
Kobiety mają uczucia.
Ty czułaś współczucie, litość...
sama nie wiem, to inne coś...
Faceci o tym wiedzą i nas wykorzystują.
Więc to, co robię, to...
Biorę ten naleśnik i odwracam na drugą stronę.
I sama ich wykorzystuję.
Czy w tej branży jest wiele pań?
Towarzyszek broni?
Nie... Na moim poziomie bardzo mało.
- Jesteś klasą dla siebie. - Ale jest też Meduza.
- O? - Ekstraklasa wkręcaczek.
Zamraża facetom aktywa jednym spojrzeniem.
No cóż...
Poszerzyłam dziś znacznie swoje horyzonty.
Dokąd cię teraz rzuci los?
Jadę do miasta na Lazurowym.
Beaumont-Sur-Mer.
Pełno tam nadzianych typów.
Chyba wprowadzono cię w błąd. Sama tam mieszkam.
To miasteczko lesbijek.
Powaga?
Radziłabym wysiąść dopiero w Portofino.
Może dałabym radę omotać babę. Nie wiem, jak wy to...
Ale spróbować można.
Ale z założenia naciągasz panów.
Penny? Penny!
Wybacz, czy ty...? Wybacz.
Mam grę w telefonie.
Tak, oczywiście.
Zadzwonię do mam, uprzedzę je, o której będę.
Proszę...
- Masz samochód? - Mam.
Można się załapać na podwózkę?
Co?
Już uciekasz?
Niestety. Pa.
Penny?
Następna stacja to Portofino?
Joł, Portofino wymiata!
Co?
Nie wiem, co powiedziałeś, ale...
odpowiedź brzmi oui.
Jak wczoraj poszło? Tylko to miałam czas załatwić.
- Jean i Lil Baguette byli idealni. - Powiesz mi, po co ich tam posłałam?
Nękała mnie jakaś blada Cyganka uważająca się za naciągaczkę.
Chyba ci nie zagraża?
Ostrożność nie zawadzi, Brigitte.
Łowiąca płotki może spłoszyć grube ryby.
A właśnie...
Następny na liście jest Gregor Gregorsky.
Dorobił się na artykułach biurowych,
cztery razy żonaty.
Romantyk.
I powinien już... tu być.
Kto z nim jest?
Ratuj swoją śliczną siostrę, zanim ją zdeflorują.
Właśnie, zdeflorowana już nie będzie taka wyjątkowa, co nie?
Brigitte.
Już.
Gregor, nawet nie wiesz, ile te pieniądze mogą zdziałać.
Dawaj, Marcel!
Ja latam!
O cholera!
Dobra. Chłopaki, jeszcze raz.
- Chcesz wnieść pozew? - Nie.
Jej siostra pewnie nie jest dziewicą.
Sam mi dał hajs!
Jakie prawo złamałam?
Skurcz.
Stres szkodzi maluszkowi.
Mój biedny maluszek...
Tworzymy tu zżytą społeczność, mademoiselle.
Nie chcemy tu takich jak ty.
Co?
A, tak, tak.
Słyszałam o waszej małej społeczności.
I właśnie dlatego tu przyjechałam.
Żeby trochę poeksperymentować.
No wiesz...
Nie, błąd.
Pani inspektor...
Nie da rady się dogadać?
Jak laska z laską.
Nie kręcą mnie ciężarne.
Zaraz! Znam tu kogoś.
W Beaumont-Sur-Mer?
Tak. Pani pewnie też.
Bardzo nadziana, bardzo ważna.
Wygląda jak trup bibliotekarki, ale bez życia.
- Miałaby to pani za złe. - Rozumiem.
Jak się nazywa?
Jak?
Ma na imię Jo... anna.
Regina.
Regina Charleston.
To Charlotte...
Pemberton.
Pamela. Pernilla.
Pendy Simmons.
Nie, moment. To...
Janet Maxfield.
- Charlotte Josephson. - Josephine Chesterfield?
Tak, to ona. Zadzwońmy do niej.
Połączmy się z nią.
Niech mnie uwolni, błagam!
Penny, stawiane ci zarzuty nie są zbyt poważne.
Ale inspektor Desjardins trzyma cię tu, byś uniknęła zagrożenia.
Czym?
Oszukałaś bossa rosyjskiej mafii.
Wyjście z celi to pewna śmierć. Albo i gorzej.
- Nie ma innej opcji? - Moment.
Gdzie jemy kolację?
Mam ochotę na sałatkę Cezar.
Sałatka Cezar...
Jakimi dysponujesz środkami?
Mam w bagażu żel do pochwy.
Brzoskwiniowy.
Gotówka. Jaką kwotą dysponujesz?
Mam jakieś 10... 8... Tak, osiem tysięcy dolarów.
Wystarczy na wyjazd z kraju, ale obiecasz,
że nigdy i pod żadnym pozorem nie wrócisz do Beaumont-Sur-Mer.
Przenigdy.
- Słowo. - Wytrzymaj, Penny.
Koniec koszmaru bliski.
Słuchaj,
byłam zołzą, kiedy się poznałyśmy...
Obgadywałam cię za plecami.
I wrzuciłam to do netu.
ZDZIRA Z POCIĄGU
Ale wyciągnęłaś mnie z paki,
więc fajna z ciebie gościówa.
Staraj się nie rzucać w oczy. Wiem, to dla ciebie trudne,
ale lepiej nie wpaść w oczy zbirom Gregora.
Nie kumam, co to znaczy.
Wmieszam się w wasz tłumek.
SPOTKAJMY SIĘ W W.C.
Gostek! Co ty...?
Nie można się tak zaczajać na kobietę!
I nie jesteś w moim typie.
Ale pilot jest zajęty...
Załatwmy to błyskiem, bo chyba podadzą posiłek.
- Gdzie...? - Co?
Gdzie jest...?
Naziolski Gollumie, mów wyraźniej.
- Gdzie jest? - Co?
Rozmawiałaś z nią na lotnisku.
- Z Josephine? - To jej prawdziwe imię?
Jesteś z nią?
Nie. Już prędzej ta bagieta.
Może to tylko przyjaźń. Dziś trudno powiedzieć.
Policjantka też?
- Co, też? - Należy do spisku!
Ukradła bransoletkę mojej żony wartą pół miliona dolarów.
Ja pierdziu.
Żona chce rozwodu.
Współpracujesz z nią?
Nie! Nie, nie.
Pracuję dla DUPPY.
Co?
DUPPA. Nie słyszałeś?
Dochodzeniowy Urząd Policyjno...
Prewencyjny... Australii.
Chyba ASIO.
Nie.
To cieniasy.
DUPPA.
To są goście. Tkwię głęboko w strukturach DUPPY.
Ścigam Josephine.
Świetnie.
- No. - Jak mogę pomóc?
Cóż...
Zacznijmy od wspólnego seksu... jako przykrywki.
Co to było?
Mam zasady.
Ja też.
Muszę się zdrzemnąć.
Ja to samo.
Mogę być WR+, więc...
Ja to samo.
ZAJĘTE - WOLNE - ZAJĘTE - WOLNE
Prosimy państwa o zapięcie pasów.
Pojawiły się nieoczekiwanie turbulencje.
Ale mam zakwasy.
Cholera jasna! Nie, okej.
O tak.
Porzygam się.
Nie! Utrzymam. Dam radę.
- Penny. - Cześć, Janet.
Albo raczej...
Meduzo.
- Nie jestem Meduzą. - Powaga?
Do gościnnego, lokajowaty.
Dobra, będę chciała pożyczyć szczoteczkę, legginsy, stringi.
- Stringi na wyjście. - Problem?
A, kapitan Damski Gajer też w tym siedzi? Zamotana w kebab kłamstw?
Wszystko gra. Możecie z Albertem odejść.
Pa, dziewuszki.
Lunch zjem przy basenie!
Mam nietolerancję sałatek.
Czego chcesz?
Chcę tego!
Popatrz na to miejsce!
Uświadomiłaś mi, jaka ze mnie płotka.
Naucz mnie swoich sztuczek. Zrób ze mnie
coś wspaniałego
- i bogatszego. - A na co mi to?
Mogę być wspólniczką, której potrzebujesz.
Dzięki, pracuję solo.
A męska Barbie i zniewieściały Ken?
Zatrudniam ich.
Dobra, jarzę.
Ale ty nie jarzysz, że taka laska jak ja
mogłaby ci narobić siary w miasteczku. Jak wredna opryszczka.
Wyeliminuje cię koktajl witaminowy.
Opryszczka nigdy nie znika na dobre.
Nie znika?
Nie.
Zapuściłaś tu głęboko korzenie.
Szkoda, żeby to przechwycił Interpol.
Wystarczy jeden telefon.
- Interpol? - Powiedz mi...
czemu jesteśmy lepsze w przekrętach od panów?
Bo mamy udawanie we krwi?
Sprowadza się to do uniwersalnej prawdy.
Żaden nie uwierzy, że kobieta może go przechytrzyć.
Nie doceniają naszych talentów.
A my z tego korzystamy.
I nauczysz mnie tego, co?
Uczę cię.
Tak!
Moment. Możesz powtórzyć?
Nie dosłyszałam, mówiłaś do morza.
Czego chcą faceci?
- Cycków. - Nie.
Analu.
Frontalu.
Peggingu. Trójkąta. Jaka jest odpowiedź?
Chcą być bohaterami.
Nic tak nie kręci mężczyzny jak bezbronna kobieta.
Patrz.
Rany, umiesz płakać na zawołanie?
I balansować łzę na dolnej powiece.
A potoczy ci się po policzku?
Ale z powrotem jej nie wciągniesz?
Twoja kolej.
Masz zatwardzenie?
Po co grać? Żyleta z ciebie, wystarczy.
Nie wystarczy.
Uroda to nie profesja.
Dają ci za to błyskotki,
ale musisz za nie płacić.
Seksem, Penny.
Lekcja druga: research.
„Podmiejski biały rycerz”. Spieszy na ratunek w opresji.
Pozorowane utopienie i resuscytacja.
Następny, „Samochwała na urlopie”.
Chce mieć co opowiadać chłopakom. Uwaga, nadużywa mediów społecznościowych.
Co...?
Czemu...?
...głowa boli!
Trzeba cię przeszkolić na każdą okoliczność.
Raz, dwa...
Niespodzianka!
Witam. Miło mi poznać.
Tak, przeuroczy bankiet.
Wiem.
Mam siedem domów.
Jest gotowa.
Jestem gotowa?
Tak!
Nie podoba mi się to. Ma wszystkie cechy, którymi gardzisz.
Poziom wody w kamieniołomie jest wyższy niż zazwyczaj o tej porze.
Znaleźliby zwłoki dopiero na wiosnę.
Powiedz tylko słowo.
Albo nie mów. Zachowasz niewinność,
a ja to i tak zrobię.
Nonsens.
Przyjmiemy ją godnie, żeby jej się godnie pozbyć.
To jest to słowo? „Godnie”?
Wierz mi, to nam wyjdzie na korzyść.
Dzięki Penny możemy rozegrać „władczynie pierścieni”.
Jest gotowa do tak subtelnej gry?
Pierwsza ofiara?
Howardzie...
Nie mogę cię poślubić!
Uspokój się, pączuszku.
Harold Bacon poradzi sobie z każdym problemem.
Chcesz popełnić taki mezalians?
Co ty mówisz, szproteczko?
Jesteś 63. w kolejce do brytyjskiego tronu.
Wiem. Ale jestem bankrutką. Został mi tylko tytuł.
Howardzie... a może uważasz... że chcę złapać bogacza?
Och, torciku orzechowy...
Posłuchaj.
Weźmiemy ślub, polecimy do mnie, do Fort Worth,
poznasz moich kumpli od golfa,
a kiedy wystartuję do senatu, będziesz stać u mego boku.
Piękna i milcząca.
Chyba nie złamiesz mi serca, landryneczko?
Och, Howardzie.
Obezwładniają mnie twoje kulinarne czułości.
Martw się tylko, czy teksańska wilgoć nie zniszczy ci fryzury.
Moja fryzura trzyma się w każdym klimacie.
A Hortensja uwielbia parne upały.
Kto?
Moja siostra. Nie mówiłam ci o niej?
Nie mogłabym jej opuścić.
Mówisz mi, że przywiozę do domu aż dwie królewny?
- Chcesz ją poznać? - Prowadź.
Widzisz we mnie coś królewskiego? Poczekaj, aż zobaczysz to cudo.
Nie dorównuję jej majestatycznością.
Na Riwierze brak prywatnych plaż.
Ale wystarczy tablica „toksyczne odpady”, et voilà!
Babunia miała rozum.
Siostra tu mieszka?
W swej przytulnej zamkowej wieży.
Tędy.
- Szczepiłeś się przeciw tężcowi? - Co?
W królewskich rodach bywają czarne owce.
Ale to ani Hortensja, ani ja.
Niania Gertruda wychowała nas na rozsądne młode damy.
Jesteśmy tak normalne, że to aż nudne.
Pamiętaj, żeby nie stawać do niej plecami.
Bo ma błękitną krew?
Możesz tak myśleć.
Jesteśmy.
Hortensjo, przyprowadziłam gościa.
Gdzie się schowała?
Nie wstydź się.
Wiem.
Może poddani zdradzą jej kryjówkę.
Jest.
Moja jedyna żyjąca krewna.
Złożymy jej wizytę?
Księżniczko Hortensjo z dynastii Northumberton-Sachsen-Habsburgów,
przedstawiam ci Howarda Bacona.
Pani... milady.
Sir Baconie, witaj w królestwie swoim.
Mam strawę dla twych mężów
i wodę dla twych koni i kurew.
Hortensjo.
Wie, że nie masz koni.
Lukrecjo, nalej miodu.
Ty tępa dzido, nie rób mi wiochy.
Jest co świętować, siostrzyczko, przynoszę cudowne wieści.
Howard i ja weźmiemy ślub.
Naprawdę?
- Ty i ty? - Hortensjo.
Hortensjo, nie upuszczaj tej korony.
Użyj słów, nie pamiątek.
Dlaczego?!
Chyba wiem, w czym rzecz.
Zdychaj! Nie!
Nie rozpaczaj, siostruniu, nie opuszczę cię.
Ty, Howard i ja
zamieszkamy razem w Teksasie.
W Teksasie?
Hura!
To powód, by zatańczyć przy maiku.
Przyrzeknij, że jeśli coś mi się stanie,
zaopiekujesz się nią.
- Żądam prima nocta. - Oczywiście.
To będzie ze wszech miar tradycyjny ślub.
Prima nocta!
Co to jest prima nocta?
Kiedy starsza córka skonsumuje związek,
młodsza ma boskie prawo
wziąć cię do łoża lub wyzwać na pojedynek.
W obu przypadkach osądzi cię panel dworzan.
Chyba się zgodzisz?
Druga siostra zalicza cię na drugie,
albo mrzesz.
Muffinko, ślubu nie będzie.
Ależ Howardzie! Pierścionek!
Weź go sobie!
Enrique, kontynuuj. Mówiłeś,
że chociaż zyskałeś finansowo, emigrując do Stanów,
nie życzysz sobie innych Gwatemalczyków w Palm Beach.
- Tak, wierzę... - Siostro! Siostro!
Hortensjo, gdzie twoje maniery? Jak się zachowujesz przy gościu?
Wybacz.
Wybacz, że przerwałam, ale mogęż się udać do wygódki?
- Oczywiście, gołąbeczko. - Dzięki!
Zacny panie, zechcesz mi pomóc?
Zamek rdząż sięż pokrył.
Hortensjo!
Przecież zabroniłam ci chodzić w majtkach cnoty na basen!
Albercie! Znów to zrobiła.
Tylko nie ogień!
Wypuścić łysków!
Ma na myśli kaczki łyski?
Skądże.
Ale spokojnie. Rzadko trafia do celu.
Łysek na cel!
Widzisz?
Ale zaskoczenie!
Brigitte, twoich 20 tysięcy.
- Chyba na ciebie lecę. - Albercie,
- 10 tysięcy. - Wciąż mnie nie jarasz.
Dziękuję wszystkim.
Jak to, dziękujesz?
A moja kasiola? Moja działka.
Gdzie gruby pliczek
należnej mi gotówki?
Student zaczyna zarabiać dopiero po dyplomie.
Czyli kiedy?
Wypruwam flaki, gram zdziczałą księżniczkę,
a ty się tylko obijasz i nie uprawiasz seksu.
Ile masz pieniędzy?
Szczerze.
Pół miliona dolców.
Brawo.
Miła sumka na czarną godzinę. W gotówce, jak mniemam?
W bitcoinach. A co? Ile sama masz hajsu?
W aktywach i pasywach... 28 milionów 320 tysięcy.
Nie wiedziałam, że to też wliczamy.
W takim razie mam... nadal pół miliona.
A jak doszłam do takiego majątku? Dzięki mądrym inwestycjom.
Jesteś moją inwestycją.
Nie podzielę zysków, póki się nie zwróci.
Nie miałabyś żadnych zysków, gdyby nie ja.
Działamy w tandemie.
Jeśli chcesz mi dorównać...
Nie chcę!
Po co mi to?
Nie chcę być przegrywem o wyglądzie barwnego Beetlejuice'a.
Dzwoniła Julie Andrews. Domaga się zwrotu swojego głosu.
Wiemy, że pochodzisz z Wisconsin,
i siedzisz tu, jedząc fikuśne sałatki
i pijąc alkohole, którymi nie można się szybko narąbać.
I mówisz:
„O, czas sprawdzić wartość moich cennych akcji w indeksie NASCAR”.
„Ojej, moment,
dodam do kolekcji koleją głowę chłopczyka
albo kolejną łechtaczkę dinozaurzycy,
albo kolejną figurkę w kształcie...”
To jest żywe.
Kameleon lamparci z Madagaskaru, gatunek na wymarciu.
Naprawdę?
Zupełnie jak ty.
Wiesz co, Jo?
Mam w dupie, czy jesteś legendą branży. Zapłać mi za robotę albo spadam!
Wal się, Meduzo!
Nie jestem Meduzą.
I już jej nie ma.
Wszystko w porządku?
Czy jest na sali jakiś lekarz?
Błagam, niech mi ktoś pomoże!
Jak się objawia udar? Nie mam czucia w cyckach!
Ojejku.
Wszystko w porządku?
- Nic pani nie jest? - Zupełnie nic, co, siostruniu?
Tak... już się o wiele lepiej czuję.
I brawo. Zuch dziewczyna. Wstawaj.
I do góry.
Nic się nie stało.
Beknęło mi się.
Miłego opalania.
- No co, Jo? - Miałaś spadać, Pen.
Miałam, ale potem
zrozumiałam, że to super miejsce.
Beaumont-Sur-Mer jest za małe dla nas dwóch.
Przypuszczam, że wątpię.
Tu jest mój dom.
To jest moje miejsce pracy.
A ty to słoń w moim składzie porcelany.
A ty się w moim życiu w ogóle nie liczysz.
Spieprzaj, pyzaty trollu!
Uważaj. Bo uznają cię za coś więcej niż animowaną podpuszczalską!
Chodź.
Ręka!
Zabieraj łapy! Siniaczę się jak brzoskwinia.
Rozstrzygniemy to zakładem?
Wojna o rewir?
Która wygra, rządzi w mieście.
Przegrana oznacza wyjazd na stałe.
O co zakład?
Wybieramy faceta.
Pierwsza, która go naciągnie, wygrywa.
Będzie się działo. Na ile?
Na tyle, ile masz. Pół miliona.
Wybacz.
Napsuje ci to krwi?
Żartujesz?
Przy takim poziomie cukru moja krew się nie psuje.
Więc poradzę sobie. Jasne.
A ofiara?
Może ten?
Ma 12 lat.
Nie na twoją starą krew?
Guillaume?
Czy ten chłopiec jest gościem hotelu?
Tak, to Thomas Westerberg. Twórca DoYebki.
- Ja pierdziu. - Że jak?
A co jest DoYebka?
Ty poważnie?
Jo, masz sto lat?
To zajebista apka
rozsyłająca znajomym obelgi, które po 10 sekundach znikają.
Na co to komu?
A na co komu Gwiazdka?
Więc... to milioner IT?
Albo i miliarder.
To jak?
Tydzień. Niech wygra lepsza.
Mogę sam następnym razem zakręcić?
Dobra. Pani tu rządzi. Zamknij się, Thomas.
Tak?
Proszę obstawiać.
Koniec zakładów.
18, czerwony.
Przepraszam.
Niewidoma! Z drogi! Przejście!
Tak.
Przepraszam,
czy przy tym stole jest wolne krzesło?
Nie, mademoiselle, nie ma.
Oko spoko.
Nie. Proszę pani. Odstąpię pani miejsce.
Bohater?
Ale nie trzeba.
Może jak ta osoba się przesunie, wciśniemy tu dodatkowe krzesło.
- Jasne. - Nie pogniewa się pan?
Mogłaby pani...?
Podstawione.
Proszę.
- Dzięki. - Drobiazg.
- Jaki pan miły dla ociemniałej. - Miałem niewidomą babcię.
Serio? Nie miałam o tym pojęcia.
Research.
- Proszę obstawiać. - Obstawić za panią?
Mógłby pan?
- Jasne. - Wybierze pan numer?
Zdam się na cudzy fart.
Jasne. Proszę trzymać kciuki.
Koniec zakładów.
21, czerwony.
- Jak nam poszło? - Przegraliśmy. Przepraszam.
- Co? - Zdarza się.
Moja ostatnia szansa.
Ostatnia szansa?
Zaraz! Proszę pani!
Niech pani czeka!
- Pańskie żetony. - Tak, dzięki.
Dzięki. Dzięki. Przepraszam.
Proszę pani!
Pani wygrana.
Proszę pani! Przepraszam.
Zostawiła pani laskę.
Dziękuję panu.
Tak mi wstyd. Zrobiłam scenę?
Nie, spokojnie. Ale pani słowa,
że to była ostatnia szansa.
- Na co? - Żeby pomóc siostrze.
Młodszej.
Patrzy pan na fotkę żylety, co?
Tak, to prawda.
Mam w oczach łzy? Bo czasami nie wiem.
- Ale chociaż sporo wygrałaś. - Jeszcze nie.
Sprawdź, co knuje ten cycaty Russell Crowe.
Proszę, weź.
Nie mogę tego przyjąć.
- Możesz, Penny. - Nie mogę.
Musisz.
Siostrze trzeba zoperować rozszczep podniebienia.
Tak, trzeba.
Penny...
A co z tobą?
W jakim sensie, co ze mną?
Mogę spytać, w jaki sposób...
Oślepłam?
Tak.
To ma podłoże psychiczne.
Ślepota histeryczna?
Nie jestem histeryczką.
Wiem. Chodzi o to,
że możesz odzyskać wzrok.
Prawda?
Tak mówią, ale próbowałam już wszystkiego.
Hipnozy, leków...
Płaciłam nawet pewnemu Barry'emu za straszenie mnie na parkingach.
Robił tak.
Ale to jednak coś innego niż czkawka.
Musi być jakiś sposób.
No, niby jest taka klinika psychologiczna w Niemczech.
Stosują tam nowatorskie metody.
Ale to strasznie kosztowne.
A ile kosztuje terapia?
Pół miliona dolarów.
- Cholera! - Właśnie.
Dr Schauffhaussen to wielki talent.
Co tam. Ile wart jest wzrok?
Pół miliona dolarów?
Na to wygląda.
Używa wszystkich twoich sztuczek.
Świetnie.
Użyjmy jej metod.
A teraz powiedz mi coś o sobie.
Kim jesteś?
Nikim ważnym.
Ściągnęli mnie tu francuscy inwestorzy,
interesuje ich mój nowy pomysł.
Ale chyba zależy im na kolejnej DoYebce.
Na czym?
DoYebka to wymyślona przeze mnie apka.
Babka? Uwielbiam się opychać ciastem.
Pycha!
Nie, to nie babka.
Apka to aplikacja. Na smartfony.
Ale mój nowy pomysł
to coś, co mogłoby naprawdę pomagać ludziom.
Gdyby ktoś zechciał posłuchać, o co mi chodzi.
Rozumiem. Jesteś miłym facetem.
Widziałam to...
oczami wyobraźni.
Penny...
Jak się nazywa doktor, o którym mówiłaś?
Doktor...
Schauffhaussen.
Pisane przez „sch”?
Tak.
Co robisz?
Szukam w necie.
To skryta postać.
Podobno jest odludkiem.
- Ma swoją stronę. - Naprawdę?
Super.
I adres mailowy.
Nabijasz się. To niemożliwe.
Niemożliwe.
Napisałem coś.
- Zobaczymy, co będzie. - Thomas...
- Nie. - Nie powinieneś.
Nie róbmy sobie nadziei.
- Jest odpowiedź! - Oczywiście.
Automatyczna.
Sprawdźmy media społecznościowe. Boże!
- No nie! - Co?
Przepraszam?
Dobry wieczór. Mam na imię Thomas.
Moja znajoma, Penny, potrzebuje pańskiej pomocy.
Zobaczyłem pana na Instagramie i musiałem pana odszukać.
To mega zbieg okoliczności.
Los tu pana ściągnął.
Więc jak, doktorze Schauffhaussen? Pomoże jej pan?
Miły jesteś.
W twoim czy w moim pokoju?
- Siri, muszę się nauczyć niemieckiego. - To nie jest niemiecki.
To niderlandzki.
Poznaliśmy się przy ruletce.
Nie. Nie poznaliśmy się.
- Inaczej wiedziałby pan... - Doktor Schauffhaussen?
W rzeczy samej.
Chłopak nie chce zaliczyć z panem seksu.
Na pewno? A jest bardzo w moim typie.
Opanuj się.
Zaraz, pani doktor. Przepraszam, obraziłem panią.
Nie jestem obrażona.
Szukałem pani online, nie znalazłem zdjęcia.
Sam nie wiem. Nie sądziłem, że jest pani kobietą.
- Teraz czuję się obrażona. - Przepraszam.
Proszę nie karać Penny za mój seksizm.
Penny?
Penny z Cootamundra w Australii?
Tak! To ona!
Pamiętam jej listy. Tragiczny przypadek.
Życzę powodzenia.
Zaraz.
Co zrobić, żeby się pani tu dziś z nią spotkała?
- Młody człowieku. - Thomas.
Thomasie. Okazałabym brak taktu i profesjonalizmu,
- badając pacjentów na urlopie. - W kwestii finansów...
- Chyba nie dał jej pan pieniędzy? - Trochę. Dla jej siostry.
Nie wolno panu pod żadnym pozorem dawać pacjentce pieniędzy.
To umocni w niej poczucie kalectwa,
i leczenie okaże się kaput!
Zaraz... podejmie się pani leczenia?
Zgadzam się ją zbadać.
Mam zbyt miękkie serce.
Gdzie ona teraz jest?
Penny?
Idę! Jedną sekundkę!
Mam dla ciebie niespodziankę!
Gdzie zniknąłeś?
Nie zgadniesz, kogo spotkałem.
Kogo?
A jak myślisz?
To doktor Frederika Schauffhaussen!
Nie wierzy własnym uszom!
Proszę uwierzyć, Fräulein.
Jestem tu, żeby ci pomóc, droga dziewczyno.
Pani doktor jadła dziś w hotelu kolację.
Zobaczyłem jej post na Insta. Niewiarygodne.
- Niewiarygodne. - Ocenię stan pacjentki.
Potrzebuję krzesła.
Ostrzegam.
Stosuję mało ortodoksyjne metody.
Jasne?
- Tak. - Dziękuję.
Usuń się z przestrzeni terapeutycznej.
Tutaj?
Siadaj.
A więc... nic a nic nie widzisz?
Ani kształtów, ani światła, ani barw?
- Nie, zupełnie nic. Mówiłam... - Milczeć!
- Jest mi potrzebna! - Koniec z protezą dla umysłu.
Oporna. Jak pacjentka.
Widzę...
Ty nie widzisz, ale ja tak.
Zaczęło się już badanie?
Imponujące.
Dobra, Penny.
Może tak.
Wdmuchuję powietrze bezpośrednio do oczodołu.
Przez malutką dziurkę.
Nie powinnaś tego czuć.
Czuję tylko zapach łososia.
Ciekawe.
Ciało reaguje, ale umysł nie.
Chcę, żebyś coś przekąsiła.
Ale musisz odgadnąć, co jesz, ja?
To nie będzie trudne.
Przygotuję przekąskę.
Nadjeżdża ciuchcia.
Otwórz szeroko buzię.
Co to?
Frytka.
Mogę dostać drugą?
Jesteś bardzo dobrą niewidomą.
I jako taka wiesz, ile kroków dzieli cię od drzwi.
Oraz ile jest kroków od drzwi do windy.
Bo tak funkcjonują niewidomi.
Inaczej obijałabyś się o sprzęty.
Tak, znam wszystkie kroki.
Otworzyłam drzwi.
Istnieje przejście bez przeszkód.
Masz teraz pobiec przez korytarz i zatrzymać się przed windą.
Potrafisz, ja?
Tak. Jasne, że tak.
Każda niewidoma osoba bez trudu pobiegnie w linii prostej, więc...
Tak szybko, jak potrafisz. Start!
Teraz?
Zostanie moją pacjentką.
Thomasie, oprowadzę cię.
- Czy...? - Chodź!
Szybko!
- A co z...? - Dziękuję.
Zajechaliśmy?
Dojechaliśmy?
- Doigrałaś się. - Pani doktor,
w kwestii zapłaty,
muszę wykonać kilka operacji, ale szybko zbiorę środki.
Ludzie!
Ktoś przez pomyłkę zamknął wejście na klucz!
Ludzie! Jesteście tam?
Przepraszam! Mam nadzieję, że to nie bezcenne dzieło sztuki!
- A jak coś sobie zrobi? - Właśnie dlatego nie interweniujemy.
Stosujemy wzmocnienie negatywne.
- A ty und ja mamy się dobrze bawić. - Bawić?
Bawić.
Myślisz, że mam hopla, ja?
Nie mam.
Nie?
Jeśli będziemy się bawić przy Penny,
zapragnie do nas dołączyć
w widzeniu zabawy.
Czuję zapach szpitalnego odkażacza do irygatora.
Bardzo intensywny.
Nie litujemy się, Thomasie. Bawimy się.
Czuję też wczesną menopauzę.
A teraz dom.
Czemu to ma służyć?
Idąc, bierzesz Thomasa pod rękę,
a ja biorę cię na smycz, jadąc.
To zupełnie bez sensu.
Zbliża się pagórek.
- Wielkie dzięki. - Dziękuję.
Cabernet. Uwielbiam.
Mięsisty...
- und nuta dębu... - Mogę spróbować?
Oczywiście. Skosztuj mojego.
Jest tu kieliszek?
Napijesz się wina, kiedy zobaczysz kieliszek i go chwycisz.
O Boże... Czyżbym coś właśnie rozlała?
Ale jestem gapowata.
Pani doktor! Pomogę pani.
Czuję się okropnie. Czyżbym wylała wino na pani...?
Kelner!
Czy to na pewno pomaga Penny?
Wierz mi, to dla jej dobra.
Szkoda, że nie widzisz.
Tańczymy z Thomasem.
Chciałabym.
Ależ możesz, Penny. Możesz.
Mogę też zjeść własnego klocka, ale nie jem.
Będę tu stać i pilnować ci torebki.
Laska ma osprzęt i wie, jak go użyć.
Słucham?
Twoja znajoma z chudym tyłkiem ociera się o biednego chłopaczka.
Nie przeszkadzałoby mi to, gdyby nie był moim eks.
No nie!
A ona moją przyjaciółką.
No nie!
O Boże.
Kochana, ty chyba jesteś ślepa.
Och, kochana.
Ślepa w sensie, że nie widzi?
Kiedy straciłam wzrok, odbiła mi go.
Nie gadaj!
Patrz, Penny,
jak nasze ciała poruszają się w jednym rytmie.
Tak zmysłowo.
Skopię jej cipkę.
Gdybym mogła z nim pogadać na osobności,
to może nie odwoływałby ślubu.
Zdaj się na nas, dobra?
Robimy to zawodowo, biedna ślepa laleczko.
Dziewczyny, toaleta.
Ten odcień wymiata.
- Co to ma być? - Nasz wynalazek o nazwie varma.
Karma.
Zaczyna się.
Będzie naparzanka à la Kardashianka.
- Smakuje? - Tak. Chcesz gryza?
- Tak, jasne. - Sorki.
No tak. Dziękuję.
Trochę dziwne, że dr Schauffhaussen tak zniknęła.
Niemcy są tacy spontaniczni.
To pewnie część jej zwariowanej terapii.
Ale nie rezygnuj z niej, Penny.
Jest ciężko, ale zasługujesz na to, by zobaczyć tyle rzeczy.
Jak ten widok...
te światła...
- i twoja mina „ale przygłup”. - Mówisz o tej?
Tak, o tej.
Ale ta
- jest moja ulubiona. - Co?
- Ta. - Nie, co?
Nie chrzań.
Uwierz mi na słowo,
jako jedynej osobie widzącej spośród nas.
Jesteś piękna, Penny.
Jestem pewien, że pani doktor wytoczy ciężkie działa psychologii,
kiedy zapłacę jej honorarium.
No właśnie. Chciałam cię spytać...
Nie możesz dać kasy mnie,
a ja ją przekażę doktor Schauffhaussen?
Wiem, że to głupio zabrzmi,
ale nie czułabym się jak obiekt dobroczynności.
Jasne. Doskonale rozumiem.
Muszę tylko sprzedać resztę udziałów.
A nie jesteś właścicielem całej firmy? Przecież jesteś bogaczem.
- Nie. - Nie?
Nie.
Pomysł algorytmu DoYebki był mój,
ale inwestorzy zalążkowi mnie wykupili.
Za ile?
Równo za milion.
Zostało mi już tylko 400 tysięcy.
Ale babcia pożyczy mi resztę.
Więc po opłaceniu pani doktor będziesz bankrutem?
Tak, ale to nic.
Mam masę pomysłów, a bluzy z kapturem są tanie.
Nie rozumiem. Chcesz się spłukać dla kogoś, kogo nie znasz?
Jestem obcą osobą.
Cóż, moja babcia...
zawsze mówiła, że najlepszą inwestycją jest dobro.
Odzyskanie wzroku to dobro.
Plus, nie jesteś obcą osobą.
Jesteś Penny.
To fakt.
Kochanie, już jestem!
Błagam...
Myślisz, że nie dam rady prawdziwym paniom domu z Essex?
Poszło na to sporo limoncello i kilka rund siłowania się na rękę,
ale c'est la vie.
Zakład odwołany.
Nie odchodź, nauczyłaś mnie tak wiele o miłości.
- Musimy zmienić ofiarę. - Mowy nie ma.
Mam dość tej absurdalnej farsy z twoim udziałem.
Ozdoba.
To dobry facet.
To oksysroron, Pen.
Dawniej, kiedy naciągałam na fałszywy profil,
zawsze przychodziła chwila, gdy postanawiałam:
„Oskubię cię z kasy”.
I nie była to chwila, kiedy łykali bajkę o atrakcyjnym pustaku,
albo kiedy przesyłali mi fotki fiutów.
Decydowało spotkanie w realu.
Pojawiałam się, a facet po prostu...
tak na mnie patrzył.
I postanawiałam, że puszczę go w skarpetkach.
Ale Thomas tak na mnie nie patrzy.
Jest inny.
- Autentycznie miły. - Ale my nie jesteśmy miłe
i nie walczymy o tytuł miss sympatii.
- Ciesz się, bo wygrałabym. - Czyżby?
Błagam. Thomas mnie kocha.
Kocha cię?
- Spełniłby każde moje życzenie. - No to mamy rozwiązanie.
Skoro nie masz odwagi oskubać kochanego Thomasa z kasy,
- stawką będzie kochany Thomas. - Ty nie zaliczasz ofiar.
Czas podbić stawkę w naszej grze.
- Chyba że wiesz, że nie masz szans. - Faceci lecą na tyłki,
ale nie takie, w których sterczy kij.
Czyli zakład stoi.
Walczymy o Thomasa.
Tak.
Dobra...
czas spać,
bo jutro czeka mnie wielki podryw.
Oczywiście.
Poczytać ci bajeczkę?
Nie trzeba.
Albercie!
Dziękuję.
Oj, niedobrze.
Podziwiam ich energię.
Samoopalacz mniej.
Panie!
Spoko, laska.
- Myślałaś, że nas wydymasz? - Wyjaśnię...
Lasunia, masz przechlapane.
Moja kuzynka oślepła z powodu cukrzycy.
Nie wracaj teraz do hotelu, Jo!
Jak facet się wyśpi, ma więcej energii!
Nigdzie nie pójdziesz. Podajcie mi super glue.
- Thomasie... - Dr Schauffhaussen.
Proszę cię...
mów mi „Frederika”.
Boże! Pan wybaczy.
Proszę wejść.
Dziękuję.
Maleńka uczta.
Tak bardzo się starasz dla słodkiej Penny.
Pozwól sobie na trochę egoizmu, ja?
Mówią, że to afrodyzjak.
Nie, dzięk...
Przepraszam.
Nie! Mam ją. Już dobrze.
Mam ją. Już...
Dziękuję.
Thomasie...
Muszę być szczera.
Uciekłam się do podstępu.
Tak?
Mam nadzieję, że to nie będzie nietakt...
pomógłbyś mi z mein kodowaniem?
Mein kodowaniem?
Ja, mam kłopoty ze swoją stroną.
Ach, kodowanie!
Oczywiście. A z czym masz problem?
Cóż...
Kiedy używam JavaScript, bot HTTP nie pobiera prawidłowo metadanych
i gubię właściwości CSS.
A próbowałaś parsować CSS osobno w regexie?
Nie.
Naprawione. Dzień pełen wrażeń.
Padam z nóg, więc...
Czy wiesz, że mamy dzisiaj pełnię?
Ubóstwiam, gdy powietrze muska mi skórę.
No tak. Ale nie zimno ci?
Co robisz?
Pociąga mnie dziś ryzyko.
To mało zabawne, wracaj.
Złapałbyś mnie?
Przestań.
Nie.
Nie!
Thomasie.
- Pani doktor. - Frederiko.
- Uczyłaś mnie dyscypliny... - Mogę więcej.
- ...i prawości. - Ja.
Nie wychodźmy poza sprawy zawodowe.
Dla dobra Penny.
Dla dobra Penny?
Oczywiście.
No to chyba...
sobie pójdę.
Czekaj.
Thomasie...
Albert? No, facet.
Pytanie od czapy. Masz może rozpuszczalnik do kleju?
O kurka. Jakim cudem?
Zarąbiście.
Tak! Szacun!
No nie, to okrucieństwo!
NIE PRZESZKADZAĆ
Ej, ty!
Znasz Josephine Chesterfield? Dr Schauffhaussen?
Znamy wszystkie jej wcielenia.
Jest bardzo hojna.
Nocowała tu wczoraj?
Oui, z młodym informatykiem.
Szlag.
A czy wychodząc, wyglądała na zadowoloną?
No wiesz... jak po numerku?
- Nie. - Nie?
Jeszcze nie wyszła.
Tak, wygrałaś, zabieram się stąd.
A ja coś wygrałem?
Thomas, co tu robisz?
Przyszedłem się pożegnać.
A gdzie jest dr Schauffhaussen?
Nie wiem.
Rano wyszła w pośpiechu,
a teraz ja też muszę wyjechać.
Inwestorzy odsyłają mnie do kraju. Chcę ci tylko powiedzieć,
że znajomość z tobą to jedyna dobra sprawa, jaka mnie tu spotkała.
Tak czy siak...
Cześć, Penny.
Czekaj, nie wychodź!
Boże!
Żyjesz?
To był brutalny tydzień.
Uwaga Mokra podłoga
Fiut.
Zaraz... zobaczyłaś Alberta?
Popatrz tu. Widzisz mnie?
Jesteś szatynem?
Tak! Jestem!
Moment.
Przeczytasz to?
Nie, to po francusku.
A to?
„Lęk społeczny. Problem w świecie, nie w tobie”.
Tak! Penny! Ty widzisz!
Wreszcie cię widzę!
- To pewnie szok. - Nie, przestań!
Masz taką miłą twarz.
No to pieniądze dla dr Schauffhaussen przyniosły coś dobrego.
Jak to?
- Chyba nie dałeś jej pół miliona? - Dałem,
- żebyś nie przerywała terapii. - Ale to był cały twój majątek.
Nie żałuję ani jednego pensa, Penny.
Chwila. Nie rozumiem.
Dajesz mi pół miliona?
Siostra wygrała w lotto.
Obstawiła moje urodziny i rozmiar biustu.
Nie możesz płacić za moje leczenie.
Mimo to nie mogę tego przyjąć.
Thomas, nie. Nalegam.
Stawiam opór.
Przestań, pobierają 2 $ od transakcji.
Jest na twoim koncie. Nie przyjmuję zwrotów.
Chcesz lecieć?
Zapraszam.
Ani myślę.
Dlaczego?
Bo mnie nie znasz.
Mojego prawdziwego ja.
Chciałbym poznać...
jeśli kiedyś zmienisz zdanie.
Dobra.
Coś ty zrobiła? Jak mogłaś dać mu odlecieć?
O czym ty gadasz? Wygrałaś zakład!
Stać!
Wracaj! Wracaj! Nie! Nie!
Oj, samolot się nie zatrzymał dla wariatki.
Wraca.
Aleja niesławy. Aleja niesławy.
Byłam u niego w nocy. Tak, uwodziłam go
i ucieszyłam się, gdy zgasił światło,
ale chciał mi tylko pokazać prezentację swojej nowej apki.
Zakładałam, że potem pójdziemy do łóżka.
Powiedział, że boi się zarazków i poprosił, żebym wzięła prysznic.
Poczułam się urażona,
ale posłuchałam w nadziei na łóżko.
Wychodzę, nie ma jego, moich ubrań,
biżuterii, telefonu, laptopa i nawet butów od Jimmy'ego Choo!
Przestań.
Mam uwierzyć,
że ten miły facet zajumał ci drogie buty?
Przed chwilą oddał mi pół miliona, który mu przelałam.
Czemu dałaś mu pół miliona?
Bo na tyle go okradłaś.
Nie! Masz mózg w cyckach!
Nie okradłam go!
Zainwestowałam w jego apkę!
Ile?
Pół miliona dolarów.
Od Thomasa.
Nie!
Pokaż! Pokaż!
„Penny, mówiłem szczerze, ale wiedz jedno:
Najlepszymi ofiarami są oszuści.
Nauczyła mnie tego babcia. Znana ci być może jako Meduza”.
- To znaczy... - Że jesteś babcią Thomasa.
- Zboczona! - Nie, Penny!
Jest wnukiem Meduzy, przekazała mu pałeczkę
i sam jest nową Meduzą! Co z tobą?
Nie zwrócił mi bitcoinów.
Wciąż ma moje pół miliona.
I moje pół miliona.
Podarowałyśmy mu milion dolarów?
To jakieś żarty?!
Ze wszystkich załganych,
- dwulicowych, przebiegłych, oślizgłych... - Facet, powaga?
- milenialskich zasrańców... - Jestem wpieniona i napalona!
jest najgorszy!
Ale jest zarąbisty, co nie?
Wybacz, że określiłam twój nabiał jako szkieletowy.
Wiem, że nie masz tam nic twardego.
Wal się.
Dzięki za dodatkowe dwa tygodnie.
- Tydzień dłużej niż się umawiałyśmy. - No tak. Ale milusio było, co?
Jaki będzie twój kolejny krok?
Myślę o wyjeździe do Tajlandii.
Do Bangkoku
albo Fuckitu.
Phuketu.
Nie, to nie tak się wymawia.
Co to?
Twoja działka za „władczynie pierścieni”.
Minus koszty.
Garderoba, catering, protezy itp.
I potrąciłam ci za rozbitą wazę.
- I za zatkany kibel... - Co?
Zróbcie przejście! Przepuśćcie mnie!
Przepraszam, przejście!
Przepuśćcie Ritchiego.
Przepraszam. Przepraszam. Dzięki.
Tak, wielkie dzięki.
Dobra. W porząsiu.
Przedstawmy się.
Cathy! Rusz tu swój twardy jak kamień tyłeczek.
Ritchie, zwolnij tempo. Mam zadyszkę.
Sza, lala. Wiesz, że jesteś w świetnej kondycji.
No dobra, sprawa wygląda tak.
Pokazywałem Cathy luksusowe posiadłości na Capri
i zauważyłem, że ma pierwszorzędny gust.
I nie chodzi tylko o nieruchomości.
To miłośniczka zwierząt.
Ale nie pospolitych piesków i ptaszków.
Uwielbia futrzaste pupile, które są być może...
ciut nielegalne. Mam rację?
Mam. O czym marzysz?
Chcesz założyć przytułek?
- Azyl dla ginących zwierząt i spa. - Boskie.
Mówię jej więc: „Musisz poznać moje znajome”.
I hop na ponton,
żagiel w górę i jesteśmy!
Cathy, poznaj gwiazdę Południowej Afryki,
słynną i dyskretną dealerkę wymierających gatunków,
Imkę Bekker.
Co jest, Imka?
Egzotyczny kot zjadł ci język?
Nie. Siemanko, Cathy!
Miło spotkać drugą miłośniczkę dzikiej przyrody.
- Uwielbiam skoczniki antylopie. - Ja też. Zachowuję się jak kretyn.
Nie przedstawiłem prawej ręki Imki.
Panie i panowie, gdybyście musieli kiedyś poskromić krokodyla,
polecam Sheilę Malarkey.
Straciła w tragicznym wypadku język.
Pozbawił go jej nieduży, ale zawzięty wombat rudogrzywy.
Niech Bóg ma ją w opiece.
Przykre.
Ale potrafi migać. Prawda, Sheilo?
Tak.
Tak, potrafi.
Udław się gównem.
Co powiedziała?
Zaprasza wszystkich
do swojej willi i na lody własnej roboty.
Tak, proszę państwa. Komu lody?
Lody dla ochłody. Proszę za mną, panie i panowie.
Tą kamienistą ścieżką.
Cathy, proszę. Patrzymy na Cathy. Jest psem alfa.
Idźcie za nią na górę.
Tam czeka pingwinowaty facio.
Odpali dla was grill, bo będziemy jeść czerwone mięsko!
W tym roku zarobiłem 6 milionów dolarów. Jak dotąd.
Imponujące.
- I wkurzające. - Ale razem
możemy zgarnąć znacznie więcej.
Znacznie więcej.
Jesteście fantastyczne w swoim fachu.
Babcia byłaby wami zachwycona.
Stworzylibyśmy we troje rewelacyjną ekipę.
Oszukałeś mnie.
Penny... nie kłamałem tylko wówczas, gdy mówiłem o tobie.
Słuchaj. Pierwszy milion dla nas.
Drugi milion na przeprosiny.
A jeśli znów nas wyrolujesz,
przez rok masz szlaban na seks.
Pół roku. No dobra, przez 24 godziny.
W sensie...
Do wczesnego przedpołudnia nie udostępniam warsztatu.
Skończyłaś?
- Więc nie waż się nas oszukać. - Zgoda.
A zatem... wchodzimy w to?
LONDYN PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Szybko! Tam pobiegły!
Prędzej!
Zgubiliśmy je!
- Jak mogliście? - A jak pan mógł im dać 200 tysięcy £?
Designerskie suteczki nie są tanie.
- To tylko 500 amerykańskich dolarów. - Oj nie.
Kolego!
Czy biegły tędy dwie kobiety?
Tak. Z wielkimi plikami gotówki?
- Właśnie! - Biegły. W tamtą stronę.
Szybko!
Szybko! Ściągnijcie pomoc!
Gwiazdkowa sukienko, znów się spisałaś.
Przyznaję, Penny,
że sprytny był ten pomysł na stroje.
Złoto stare, ale jare.
Wesołych Świąt.
- Mam dla ciebie prezent. - Dzięki, Mikołaju.
Wciąż tu jestem.
KONIEC
Hortensjo, czy to do tego służy? Nie widzę na nożu masła.
Enrique, chociaż sam skorzystałeś finansowo,
emigrując do Stanów Zjednoczonych,
nie życzysz sobie innych Gwatemalczyków w Palm Beach?
Tak, uważam, że to punkt zwrotny.
Na co waść patrzysz?
Nie czajże się w kącie!
Położyłeś waść waścią rękę na łonie Rozalindy!
Wypierasz się waść tego?
Hortensja ekshumowała swego adoratora w dzień po stratowaniu.
Szaleńczy krok.
Rodzina go nie akceptuje.
Nie lubicie go, bo jest czarny.
Siostro, mogę zaśpiewać swoją pieśń?
Oczywiście, skarbie.
Napisała ją z okazji naszych zaręczyn.
Czyż to nie cudowne?
Nie, prosiłam o lutnię.
To jest lutnia.
Dobra. Oryginalne dzieło Hortensji.
Ślub!
Śmierć!
Uczy się u mistrzów, ale talent ma wrodzony.
Bon appétit!
Tłumaczenie: Elżbieta Gałązka-Salamon
Dystrybucja: Forum Film Poland