Do końca dnia zniknie wszelkie istnienie.
Lecz ten ktoś, lub coś,
kto splótł czas i przestrzeń,
zostawił sposób, jak wszystko naprawić,
gdyby wszechświat stanął w obliczu totalnej zagłady.
We wszechświecie istnieje portal.
Zbudowałem ten hotel wokół niego.
A po drugiej stronie znajdziecie odpowiedź.
Jesteś obłąkanym sadystą,
który planuje ryzykować nasze życie w kolejnej bezsensownej misji.
Nie poradzę sobie bez ciebie. Umowa stoi?
Ty i tata zawarliście umowę.
Na co się zgodziłaś?
Zawarłam umowę z tatą.
Czemu mówisz to teraz?
Musisz mi uwierzyć. Zrobiłam to dla nas wszystkich.
Musisz mi zaufać.
To miejsce jest jednocześnie próbą, pułapką i sposobem na ocalenie.
- Ktoś wie, co tam jest napisane? - „Nie dzwoń dzwonkiem”.
Teraz musicie wiedzieć, że…
tata zabił Luthera.
I zamknął przede mną tunel.
Nie, tato!
I zadzwonił tym głupim dzwonkiem!
Czy nikt mnie nie słucha?
Symbol jest na posadzce w holu. To te gwiazdy!
Numerze Pięć, szybko!
Nie tak się umawialiśmy.
Marigold w ich ciałach to jedyne, co napędza maszynę.
Nie spocznie, póki wszyscy nie umrzemy.
Zabijasz ich!
Wszystko ma swoją cenę.
Ufasz mi?
Viktor, co robisz? Powstrzymaj ją!
Nie rób tego!
Gdzie ona jest?
Puść mnie.
Najpierw odpowiedz.
Chrzanić to.
Coś tu nie gra.
Moja moc. Nie mogę skoczyć.
Jak odzyskamy moce?
SZEŚĆ LAT PÓŹNIEJ
Zagrywasz, Gene.
Dziękuję, Jean.
Spójrz na Merle’a. Zajebisty fortel.
Nie wyrażaj się.
Przełożysz mnie przez kolano i dasz mi klapsa?
Dobry klaps nikomu nie szkodzi.
Atu.
- Dzięki za podprowadzenie, Gene. - Do usług, Jean.
Właśnie zostałeś wyrolowany, mały.
- Do diabła z tym, Merle. - Tak.
Znajdźmy inny stolik.
Nie skończyliśmy gry.
- My skończyliśmy. - W porządku.
Muszę zapisać wam walkowera.
- Bo? - Tak mówi regulamin ligi.
Jeśli odejdziecie, wypadacie z turnieju.
Wrócili.
Tak.
Idę się odlać.
Idę z tobą.
Chryste.
Nie histeryzuj. Zaraz wrócimy.
Jestem doktor Jean Thibedeau. To mój mąż, doktor Gene Thibedeau.
Nie potrzebuję nazwisk.
Mam gdzieś, kim jesteście.
Tylko gotówka. Na miejscu.
NOWY JORK, OLIMPIADA 2000
JOHN F. KENNEDY NA DRUGĄ KADENCJĘ
Co masz, Jean?
Patrz. Miłość na kredyt.
Gene, spójrz na nazwisko.
Hargreeves!
Tak. Widzę.
Dziesięć patyków za te dwie.
Dziesięć?
Więcej niż pięć nie wysupłamy.
To nie są negocjacje, kolego.
Dziesięć tysięcy albo spierdalać.
Dobra decyzja.
Niezły strzał, kotku.
Wiedziałem, że będzie dużo krwi. Ma łeb wielkości Jowisza.
Od początku wiedziałeś, że mam atu, prawda?
Ty stary draniu.
NOWA SZKOCJA, KANADA
- Gdzie on jest? - Kto?
Nie udawaj głupka, Jerry. Wiem, że on tu jest.
Vik! Jesteś tu czy nie?
Co jest, Amy?
Wiesz, co jest.
Zadzwoń, jak dorośniesz.
Amy.
To już oficjalne.
Vik zaliczył wszystkie babki w mieście.
To nieprawda.
- Vik. - Co?
Telefon.
Halo?
Cześć. Kopę lat.
Luther?
Co u ciebie?
W porządku. Co się stało?
Nic. Dlaczego coś miałoby się stać?
Dzwonię, żeby zapytać, czy idziesz na tę imprezę.
- Jaką imprezę? - Diega i Lili.
Urodziny małej Grace.
Wiesz, bardzo bym chciał.
Tylko że mamy teraz sezon.
To mój bar.
- Jeśli nie dopilnuję… - Przyjedź.
Chociaż raz.
Zastanowię się.
Start za pięć, cztery, trzy, dwa, jeden…
Najlepszy tyłek wśród astronautów,
Kosmiczny Chłopak!
Cholera.
Kosmiczny Chłopak!
Kurwa!
Miałeś być na Center Street 45 minut temu, Hargreeves.
- Co ty tam odwalasz? - Wyluzuj. Już jadę.
Ja tu nie mam być wyluzowany, tylko pilnować, żebyś się trzymał grafiku.
Czas to pieniądz, a przez twoje leniwe dupsko tracę majątek.
Co z tobą jest nie tak?
Mam przed sobą wykaz pracowników.
Od najlepszych do najgorszych.
Wiesz, gdzie jest twoje nazwisko? Na samym dole.
Hargreeves!
Mówię, że już jadę!
Czemu nie odbieracie telefonu?
- Pomóż mi. - Już.
- Brzoskwinie są? - Tak.
- Napoje? - Jest wszystko.
- Wnieś to. - Tak.
Boże.
Dziel się z bratem. Coco, nie płacz. Później jedziesz do Lindy. Będzie fajnie.
- Co z DJ-em? - Z DJ-em?
- Tak się ubrałaś? - Przebiorę się.
- Gdzie goście? - W środku.
Daj mi sekundę. Dzieci płaczą.
Zatrąb jeszcze raz, to wywlokę cię z tego land rovera i skręcę ci kark.
Jasne?
Cześć, Steven.
Ja pierdolę.
O nie!
Chcę dobrze wypadać na zdjęciach.
To zadanie dla Toss N’ Wash,
skutecznego płynu do prania bez sztucznych barwników…
- Cięcie! - Co?
- Cięcie. - Od nowa.
Co tym razem?
Nic. Nawaliły monitory. Na miejsca!
Zaczekaj. Muszę wyjść o 12.
Żartujesz? O 12?
Mówiłam Jill trzy razy. Muszę odebrać córkę.
Zabieram ją na przyjęcie.
Może ktoś cię wyręczy?
Dajcie mi mój telefon!
Nie tak prędko, panienko. Jeszcze nie.
Wujku Klausie…
Łamanie przepisów drogowych to prosta droga do anarchii.
Zaufaj mi, Claire.
I teraz idziemy.
Szybko.
Ale z ciebie cykor.
Masz pojęcie, ilu pieszych ginie rocznie w tym kraju?
Uwaga, kałuża.
- 6977. - …977.
Zgadza się.
W jednej chwili żyjesz, a w następnej jesteś trupem.
Na zawsze. Tego byśmy nie chcieli, prawda?
Chcę dotrzeć do domu, zanim zmiana klimatu zniszczy świat.
No tak.
Palacz na trzeciej. Chodź tutaj.
Zostań po tej stronie.
Jakoś przeżyjesz, wujku.
Wiem. Ty też przeżyjesz.
Wszyscy przeżyjemy.
STRAŻNICY
Mam na imię Gus.
Cześć, Gus.
Przez całe życie szukałem prawdy. W końcu znalazłem tę grupę.
I jakby zapaliła mi się żarówka.
Usłyszałem, jak inni mówią o tym, przez co przechodzę.
Zrozumiałem, że to nie ze mną jest problem.
- To ta oś czasu. - Zgadza się.
Jest porypana.
Tak.
Wiem, że mogę tu przyjść i powiedzieć wszystko.
Mogę powiedzieć, że sir Reginald Hargreeves jest kosmitą,
który potajemnie szkoli nastoletnich superżołnierzy,
a wy będziecie wiedzieć, o czym mówię.
Mów dalej.
Teraz
jestem pełen nadziei.
Wiem, że nadchodzi czystka.
- Tak. - Amen.
Dziękujemy ci, Gus.
A ty? Chciałbyś się czymś podzielić?
Pewnie.
Cześć, na imię mi Jerome.
Cześć, Jerome.
Jestem tu nowy,
ale mogę wam powiedzieć, że to, o czym mówicie, to prawda.
Nie jesteście wariatami.
Wiem, bo byłem w innych osiach czasu.
Nie wyglądam, ale mam 63 lata.
Spędziłem 45 lat zagubiony w przyszłej apokalipsie.
I byłem zamieszany w zabójstwo Kennedy’ego.
Opowiedz swoją prawdę.
Wszystko to się teraz sypie.
Już nie wiem, co jest prawdziwe.
Nie mogę nikomu ufać.
Dlatego cieszę się, że was znalazłem.
To wszystko.
W porządku.
Dobrze mówił.
Chcesz usłyszeć coś naprawdę mocnego?
Pójdziemy na inne spotkanie.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
Spóźnienie.
Wiem.
Wąsy.
Tak.
Czeka w gabinecie.
Strażnicy to głównie grupa wsparcia,
ale z silnymi zapędami sekciarskimi.
Liczba członków szybko rośnie we wszystkich miastach w USA
i w Europie.
Całość zawarłem w raporcie.
Jaka jest ich naczelna zasada?
Wierzą, że utknęliśmy w niewłaściwej osi czasu.
To tylko zgraja czubków, moim zdaniem.
Odpuść sobie te brednie o Strażnikach. Rusz z miejsca.
Masz inne sprawy, do których pora wrócić.
Biedronka, Panama, Skrzydełko.
- Robię postępy. - Posłuchaj.
Masz zadatki na fantastycznego szpiega.
Wnikliwość.
Zamiłowanie do szczegółów.
Dojrzałość, której młodym agentom brak.
Dobrze to rozegraj, a kiedyś będziesz tutaj szefem.
Dziękuję za te słowa.
Cześć, stary!
Dobrze cię widzieć!
- Ile to? Cztery lata? - Minus pół roku za dobre zachowanie.
Skoro mamy mieszkać razem, też na nie liczę.
Zadzwoniłem do ciebie, bo musiałem mieć adres dla kuratora,
a FBI zajęło moje mieszkanie.
Mniejsza o powód. Wszechświat nas połączył.
Dla mnie bomba.
Chodźmy.
Claire? Klaus?
Jest tu ktoś?
Halo!
Kolejne tragiczne zjawisko pogodowe.
Wiecie, że mamy telewizor na górze, tak?
Klaus, idziesz na dzisiejszą imprezę?
Jaką imprezę?
Diega i Lili. Urodziny małej Grace.
- Nie ma mowy. - Proszę.
Ktoś musi zaprowadzić Claire. Śpi u kuzynów.
- Nie idę. - Idziesz.
Allison, całodniowa impreza
z problemowymi krewnymi i napojami alkoholowymi?
To prosta droga, żeby wrócić w szpony nałogów.
Zostanę tutaj, w swoim pokoju.
Dobra. Klaus?
Tak?
Jesteś trzeźwy od trzech lat. Nie bądź dla siebie taki surowy.
Dasz radę.
Twoja wiara we mnie jest bezpodstawna.
A może ty pójdziesz z Claire?
Nie mogę. Jutro mam casting. Muszę się przygotować.
Który to film?
Pilot do Policjantów z Wichita.
Policjanci z Wichita.
Brzmi porywająco.
To duża rola. Zostałam ja i jeszcze jedna aktorka.
Nie mogę wciąż kręcić reklam środków do prania.
Dobra. Ale masz u mnie dług. Duży.
- Dzięki. Obiad. Chodźcie. - Nie jestem głodna.
Nic nie jesz.
I tak masz to w dupie.
Słucham? Claire!
Claire!
Poczujesz się lepiej, jeśli powiem,
że w jej wieku byliśmy dokładnie tacy sami?
Nie.
- Gdzie mnie przywiozłeś? - Chodź. Mam niespodziankę.
To taki prezencik na powitanie.
Nie przejmuj się.
- Nie! - Daj spokój. Nie bądź takim ponurakiem.
Spotkanie z rodziną po tylu latach dobrze ci zrobi.
Moja rodzina nie żyje. Pamiętasz? Sparrows?
Dobra.
Albo wejdziesz,
albo powiem kuratorowi, że późno wróciłeś do domu.
Przynajmniej zostań na tort. Nie wychodzi się przed tortem, Ben.
Przepraszam.
Co robisz?
- Tort. - Jeszcze nie było piniaty.
Najpierw piniata, potem tort. Co z tobą?
Co to było? Piramida finansowa? Defraudacja?
Kryptowaluty.
Sieć 3.0.
Federalni mnie ścignęli, bo jestem obcy. I niezależny jak Elon.
I puściłeś z torbami sto tysięcy osób.
Uwzięli się na mnie.
Mów, co chcesz. I tak dobrze, że wróciłeś. Zdrowie.
Mam was!
No błagam! Przez tyle lat się nie widzieliśmy.
Może nie bez powodu.
Gdzie Viktor?
Powiedział, że przyjdzie.
- A Allison? - Zwykle się nie pojawia.
Może to nawet lepiej.
Znów przeżyliśmy. Gratuluję wszystkim.
Dobra. Zadzwoń przed pójściem do łóżka.
Dobrze.
Może wejdziesz? Na mały kawałek tortu.
Już mówiłam. Nikt mnie tam nie chce.
- To nieprawda. - Prawda.
- I tak muszę się uczyć roli. - Dobra.
Przekażę, że wszystkich pozdrawiasz.
Kasa jest przyzwoita i pracuję, kiedy chcę.
Ale mój menedżer to fiut jakich mało. Zawsze mi truje dupę.
To kiepsko.
I marnuję swoje nadzwyczajne zdolności.
Kiedy odezwą się z agencji?
- Słucham? - Z CIA, brachu.
- Dałeś im moje CV, tak? - Tak.
- Przekazałem samej górze. - Super!
Mówiłeś, co opanowałem?
Walki wręcz, karate, aikido, hapkido, krav magę, jujitsu,
muay thai, kendo, sambo…
Wszystko im opowiedziałem.
…to nowa strategia, którą wypróbowuję.
Nie tak prędko.
Zaczekaj, aż wujek się oswoi,
bo inaczej dostanie napadu hiperwentylacji.
Czy spakowałem swoją brązową torebkę?
- Claire! - Dasz radę.
- To tylko urodziny sześciolatki. - Masz rację. Jak zawsze. To okropne.
Weź prezent. I nie dotykaj niczego ostrego.
- Podeszwy stóp. - Klaus?
Cześć, stary!
Dobrze cię widzieć! Chodź tu!
Wybacz. Bez dotykania. Dzięki.
Jasne.
Boi się zarazków i nie pije. Cześć, Klaus.
Benjamin.
Klaus.
Kiedy wyszedłeś?
Godzinę temu,
ale rozważam napad na bank, żeby wrócić do kicia.
Daj mi chwilę.
Puść ją! Przepraszam.
Czemu jej nie wieszasz?
Mówiłaś, że rano byłaś w Westside?
Tak. Odwiozłam dzieci i odebrałam piniatę. I co?
To piniata z Eastside.
- Słucham? - To jest piniata z Eastside.
Widać po sposobie wykonania.
Potrzebowaliśmy piniaty, więc ją kupiłam.
Teraz potrzebujemy napojów, więc pośpiesz się, proszę.
Gdzie byłaś rano?
Dobra. Sama przyniosę.
Cześć, Donnie. Cześć, Zack.
Przepraszam. Właśnie…
Wyluzuj. Muszę chwilę odpocząć.
Jest lepiej, gdy są starsze, prawda?
I łatwiej.
- Gdy dojrzewają… - Dawaj.
Już mi lepiej.
Wejdziesz czy będziesz się tu czaić jak psychopatka?
Nie mogę.
- Możesz. - Nikt mnie tam nie chce.
Mają to gdzieś.
Ja też.
Będzie niezręcznie.
- Już im przeszło. Chodź. - Nie. Lila…
Oddawaj kluczyki!
Ruchy.
Chodź!
Oddawaj kluczyki. Nie każ mi tam wchodzić.
Posłuchaj, Allison.
- Nikt tu mnie nie lubi. - Dramatyzujesz.
Nikt mnie tu nie chce.
- Proszę. - Zaufaj mi. Będzie dobrze.
Lila, jestem za bardzo upalona.
To był błąd.
Masz rację. Niezręcznie się zrobiło.
Hej, Allison!
Fajnie, że przyszłaś.
Pomyślałam,
że wpadnę powiedzieć „cześć”.
- Cześć. - Tak.
Świetnie.
Trochę minęło, co?
Odkąd…
Tak.
Viktor jest?
Jeszcze nie.
Ale powiedział, że przyjdzie.
Tak.
To na razie.
Odwalasz swoją robotę, chociaż cię to wykańcza,
a potem dzieci wysysają z ciebie resztki energii.
A teściowie…
Fajnie, że w tej osi czasowej żyją, ale szkoda, że muszą mieszkać w moim domu.
No i jest Lila.
Wiesz, powiedziała mi, że nie można zajść w ciążę, gdy się karmi piersią.
Otóż można.
Daj spokój, stary.
Niektórzy by się zabijali o to, co masz.
Rozumiesz?
Sloane i ja na pewno byśmy się o to zabijali.
Cholera.
Masz rację.
Przepraszam.
Viktor.
Kim jesteś?
Musisz wsiąść do tego vana.
Jeśli mój ojciec chce porozmawiać, niech sam przyjdzie.
Proszę. Nie chcę cię skrzywdzić.
Spróbuj, chętnie zobaczę.
Naprawdę musisz wsiąść do tego vana.
Diego, gdzie tort?
Mówiłaś, że najpierw piniata.
To było dwie godziny temu!
Możemy już zaczynać? Mam dziś klub książki.
Raz, dwa, trzy…
Dawaj, Grace!
…cztery, pięć, sześć.
Wal!
- Mocniej! - Jeszcze odrobinę.
Dobrze.
Dobra, wystarczy. Brawo.
- Starała się. - Git.
Chodź, solenizantko.
Tak.
Faktycznie nie mogą tego rozwalić.
Piniaty z Eastside zawsze sprawiają więcej kłopotów.
Chrzanić to. Głodny jestem.
Usuń się, mały! Już ja cię załatwię, sukinsynu.
Co jest?
Sam się prosiłeś!
Spokojnie, słonko.
Mój tort.
Co z tobą?
Ale rozwaliłem.
Bez stresu, Jerome. Jakby kto pytał, jesteś ze mną.
Zawsze dobrze cię widzieć, Diane.
To są prawdziwi Strażnicy. Najlepsi z najlepszych.
Hej, Renee.
Krążą plotki.
Chętnie usłyszę, co o tym sądzisz.
Przepraszam, Larry.
Wiesz, jak to jest. Kiedyś Hilary wiedziała wszystko.
Klub książki, tak?
Przepraszam na chwilę.
Jak mnie wydasz, urwę ci jaja.
To ty wydasz mnie.
Fajne wąsy. Kim niby jesteś? Seryjnym mordercą z Grecji?
To najwyższej jakości końskie włosie.
Należałoby raczej zapytać, co ty tu robisz… Nancy.
Przemiana z pełnoetatowej zabójczyni w pełnoetatową opiekunkę
trójki małych dzieci i krępego męża to nie przelewki.
Musiałam się wyrwać z domu.
Zobaczyłam ich szyld i zaryzykowałam. To tańsze niż terapia.
Ale ci frajerzy chyba coś wywęszyli.
Proszę zająć miejsca.
Zaraz rozpocznie się prezentacja.
Chodź.
Kto to?
Nie słyszałeś o Genie i Jean? Na pewno jesteś z CIA?
- Mówże. - Dobra.
Gene i Jean zebrali pierwszą grupę w Clovis w Nowym Meksyku.
Od tamtej pory ruch dotarł wszędzie.
O rany.
Rany boskie!
A raczej: cholera jasna!
Wybaczcie słownictwo, ale co za piękne, rozpromienione twarze tu widzę.
Aż dech zapiera.
Dziękuję, że przyszliście.
Zaplanowaliśmy wspaniały wieczór, bo dziś będziemy omawiać…
Efekt Parasola
i to, jak moim zdaniem
możemy powrócić do odbudowanej
i właściwej osi czasu.
Co mamy na myśli, kiedy mówimy o Efekcie Parasola?
Cóż,
niektórzy nazywają to „chorobą osi czasu”.
To artefakty z innych osi czasu…
Jak wspólne wspomnienia, których wielu z nas doświadczyło, prawda?
Tak.
Ludzie u władzy chcą nam wmówić, że te wspomnienia
to jedynie wytwory naszej wyobraźni.
Elegancki mężczyzna z parasolem stojący na trawiastym pagórku.
Tajemnicza sekta o nazwie Dzieci Przeznaczenia.
Grupa dziecięcych superbohaterów w krótkich spodenkach,
od której pochodzi nazwa tego zjawiska: Efekt Parasola.
Pytanie brzmi…
kto czerpie korzyści z tej maskarady?
Elity, naturalnie.
Prawda zawsze była zagrożeniem dla klasy rządzącej.
Ale czy są w stanie powstrzymać prawdę?
Nie.
Oczywiście, że nie.
Te artefakty dowodzą,
że żyjemy w niewłaściwej osi czasowej.
I to one
mogą sprowadzić
czystkę.
Co to czystka?
Nie wiem, ale zamknij się.
Głośno szepczesz.
Bo nas wsypiesz.
Jakiś problem tam z tyłu?
Przepraszam.
Moglibyście, małe gadułki, wstać?
Bo nie widzę waszych ślicznych buziek.
Tatku, to Nancy.
Cześć.
A twój kolega to kto? Chyba się nie znamy.
- Ten przystojniak to… - Jerome.
Jerome.
Z filii w Orlando.
Jerome z filii w Orlando.
Mógłbyś popracować nad opalenizną, Jerome.
Może ci coś wyjaśnić,
Jeromie z filii w Orlando?
Nie, przepraszamy…
Może moglibyście przybliżyć nam koncepcję czystki.
Niektórzy wierzą, że to koniec.
Zdaniem innych to jedynie wielka odnowa.
A jak wy uważacie?
Szczęściarz z ciebie.
Bo akurat przygotowujemy wyjątkowy wykład na ten właśnie temat.
Prawda, kochanie?
Zgadza się, kochanie.
Jeśli jesteś zainteresowany, zostaw nam swój adres, numer telefonu.
Na pewno prześlemy ci zaproszenie.
Wam obojgu.
Dziękujemy.
Przepraszam za kłopot.
Jeśli te artefakty są z innych osi czasowych
i teraz wypływają…
Być może reset ojca nie zadziałał.
Co to w ogóle znaczy?
Nie mam pojęcia.
Cokolwiek to jest, jeszcze nie wtajemniczaj w to rodziny.
Nawet Diega.
Pewnie. Myśli, że jestem w klubie książki.
Tak jest prościej.
Dobrze, że nigdy się nie ożeniłem.
Za dużo kombinacji.
Czy ojciec nie nauczył żadnego z was, jak się je?
Chodź tu.
Dupa, a nie klub książki.
Witaj w domu, bracie.
Witaj.
DOM DLA KRNĄBRNYCH CHŁOPCÓW
Co to ma być, stary?
Koczujesz w tej ruderze?
W ruderze?
Stan budynku nie jest idealny, przyznaję,
ale włożyłem w to miejsce dużo pracy.
Jakoś nie widzę.
Chodź, oprowadzę cię.
Sporo się naczytałem o majsterkowaniu.
Na początku jest trudno, ale z czasem nabierasz wprawy.
Patrz.
Rozpalmy w kominku.
Odradzam korzystanie z toalet na drugim piętrze.
Poczta do ciebie.
Pewnie miasto zawiadamia o rozbiórce tej nory.
Nie. Takie listy wtykają w drzwi wejściowe.
Co to?
Musimy powiadomić resztę.
Dobra, Luther, o co chodzi?
„Twój brat Viktor został porwany.
Stosuj się do moich poleceń, a nie stanie mu się krzywda”.
Dobra. Macie pomysł, kto może za tym stać?
- Stawiam na wiecie-kogo. - Tata? Coś ty.
Tata nie porwał Viktora. Ma nas głęboko w dupie.
To bolesne, gdy rodzina wbija ci nóż w plecy.
Może spytasz kumpli z CIA?
CIA nie zajmuje się porwaniami. To działka FBI.
Nikogo nie potrzebujemy. Sami sobie poradzimy.
Tak.
Już nie jesteśmy drużyną.
Nigdy nie byliśmy.
No i straciliśmy moce.
Mam to gdzieś. Skoro Viktor ma kłopoty, ja się piszę.
Co? Nie jestem twoją matką.
- Ja też. - Powodzenia.
Nie wbiegniesz po schodach bez zawału.
Jestem w życiowej formie.
Chryste. I co teraz?
Mamy się spotkać w pralni Sy’s przy Piątej Alei.
Super. Lecimy.
Tak!
Co?
PRALNIA SY’S
Idźcie za Piątką. On ma broń.
Nie czujecie tego zapachu? To składowisko odpadów chemicznych.
Oto i on.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki Bogu! Co słychać, Vik?
Nie mogłeś wpaść na bal bratanicy?
Właśnie tam szedłem, kiedy zostałem porwany.
Niezła wymówka.
Diego.
Możecie mnie rozwiązać?
Jasne.
Kto to był? Hargreeves i jego ludzie?
Nie. To robota amatora.
Przepraszam za tak prymitywne metody, ale to moje pierwsze porwanie.
I oby ostatnie.
Potrzebuję waszej pomocy.
Porwaniem i celowaniem do nas z broni naszej przychylności nie zdobędziesz.
To był jedyny sposób, żeby was wszystkich tu ściągnąć.
Nie mogłem zdać się na przypadek. Zwłaszcza jeśli chodzi o…
Akademię Umbrella.
Od sześciu lat nikt nas tak nie nazywał.
Wybacz, Akademia Umbrella nie istnieje.
Tak, ale…
Dobrze, ale… Tylko…
Więc jak to wyjaśnicie?
AKADEMIA UMBRELLA RATUJE WIEŻĘ EIFFLA
„Akademia Umbrella ratuje…”
Kiedy uratowaliśmy wieżę Eiffla?
Skąd to masz?
Było w tym pudle w bagażniku auta mojej córki.
Jennifer.
- Skąd ona to miała? - Nie wiem.
Posłuchajcie.
Jakiś rok temu
poznała nowych przyjaciół
i zaczęli chodzić na te dziwne spotkania.
To bardzo dziwni ludzie. Nazywają siebie Strażnikami i…
Po pewnym czasie
przestała się ze mną kontaktować.
Tak po prostu.
To było trzy miesiące temu. Od tamtej pory jej nie widziałem.
Myślę, że stało się coś okropnego.
Może zwyczajnie nie chce mieć z tobą nic wspólnego.
Jesteśmy z córką bardzo zżyci. Nie zrobiłaby mi tego.
Chwila, moment. Jak nas znalazłeś?
Zobaczyłem w telewizji reklamę Toss N’ Wash.
Widzisz? Nie ma małych ról.
Właściwie to już dosyć długo was obserwuję.
Bardzo mi przykro. Przepraszam.
Ale ona jest wszystkim, co mi zostało…
Po co ci my? Zadzwoń na policję.
Dzwoniłem. Nic nie zrobili.
Nie jesteśmy już tacy, jak na tym zdjęciu.
Nie mamy mocy.
Nie jesteśmy wyjątkowi.
Mów za siebie, misiu.
Daj nam 24 godziny.
Pięć, co ty wyrabiasz?
- Znajdziemy twoją córkę. - Dziękuję.
- Idziemy. - Co ty gadasz?
Bardzo wam dziękuję. Myślę, że jesteście wyjątkowi.
Pięć!
- Chodźcie. - O co biega, stary?
Skąd pomysł, żeby mu pomagać?
O co chodzi?
Chodzi…
o to.
Chciałbym wiedzieć, skąd córka przypadkowego właściciela pralni
ma marigold w bagażniku swojego samochodu.
A może to zwykły płyn fluorescencyjny?
Łyknij i sprawdź, twardzielu.
- Ty pierwszy. - Nawet o tym nie myśl.
Na potrzeby dyskusji załóżmy, że to autentyk.
Ktoś chce odzyskać swoją moc?
Nie, dziękuję bardzo.
Pierwszy raz w życiu jestem trzeźwy.
I szczęśliwy.
A co najważniejsze – w stu procentach wolny od demonów.
Wolny? Rzadko wychodzisz z domu.
A jeśli już, to tylko w rękawiczkach.
Ale nad wszystkim panuję.
Czas na pokaz.
Patrz na tego głupka.
Rzuca pod złym kątem.
Byle jak.
- Brawo. - Nieźle.
Dobry jest.
Ja też wypadam.
Mam bar, przyjaciół. Prawdziwe życie.
Jesteście szurnięci.
Już powinniśmy łykać to gówno.
Co jest, wielkoludzie? Wiem, że chcesz.
Wiesz, trudna decyzja.
Nie potrzebujesz tego, Luther.
Masz fantastyczne życie.
Nie wiem, czy fantastyczne, ale trzymam się na powierzchni.
To szczyt twoich aspiracji? Trzymać się na powierzchni?
Zrobię tak, jak zdecyduje grupa. Jasne?
Zgadzam się z Lutherem.
Decyduje większość.
Właśnie.
Chyba nie bierzesz tego pod uwagę, prawda?
Nie.
Żyje mi się świetnie. Mam wszystko.
Tak. Ja też.
Ja tak samo.
Zatem wniosek odrzucony. Nie pijemy tajemnego wywaru.
Nie odzyskamy mocy.
Dzięki Bogu.
Próbowałem. Durnie z was.
Dokąd idziesz?
Odlać się. Mogę?
Czy musisz to skonsultować z moim kuratorem?
Cholera! Miałem do niego zadzwonić o 18!
- To jest to, co myślę? - Tak.
Ohyda.
Muszę spadać.
Już?
Zostań trochę dłużej!
Zostań, stary!
Mam stąd kawał drogi.
Też idę. Jutro mam casting.
To duży i ważny casting. Musimy przećwiczyć kwestie!
Na 7.00 zawozisz dzieci do dentysty.
Czemu to musi być tak wcześnie?
Bo o 8.00 mają szkołę.
Zaraz! Dokąd się wybieracie?
Jeszcze nie podali steków!
- Koniec imprezy. - Nie!
Jeszcze po jednym. Ja stawiam.
Za stare czasy.
Proszę.
- Klaus! - Nie!
- Zignoruj go. - On nie pije.
Sake się nie liczy.
- Właśnie. - Nie liczy się?
- Chłopak jest trzeźwy. - Dzięki.
Dobra.
Za nieistniejącą Akademię Umbrella.
Kanpai!
Kanpai.
Dziękuję.
Idziesz?
Nacieszę się ostatnimi minutami wolności i dokończę tę krewetkę.
Co na to kurator?
Wyluzuj, Kapitanie Spięta Dupo. Później wrócę do twojej nory.
Kapitan Spięta Dupa?
Do zobaczenia po drugiej stronie, zasrańce.
Napisy: Przemysław Rak