Dobry wieczór.
Tu Jessica Holmes.
I Dan Tenenbaum.
Rozpoczynamy dziś niezwykłą historią
z Kensington Wharf.
Na miejscu jest nasza reporterka Bailey Stone.
Zgadza się, Jessico.
Jestem tu z dwoma poławiaczami krabów,
którzy schwytali
prawdopodobnie największą kałamarnicę odnotowaną przez człowieka.
Możecie opowiedzieć naszym widzom, co dokładnie się wydarzyło?
Jasna sprawa.
Wypłynęliśmy w morze. Dzień jak co dzień.
Łowiliśmy kraby,
kiedy Rolfe powiedział, że złapał coś bardzo dużego.
Dużego, tak.
Wielgaśnego.
Myślałem, że to pieprzony wieloryb.
Mówię mu: „Dawaj! Wciągaj”.
No to ja kręcę i kręcę, i kręcę.
A potem patrzymy i… bum!
Patrzcie. Wielka kałamarnica.
Wielka, tak.
Co pomyśleliście, kiedy ją zobaczyliście?
Dobre pytanie. Ja – że jeść mi się chcę.
- Bo był czas na lunch. - Mieliśmy zjeść hot dogi.
Wracamy do kałamarnicy.
Dan, Jessica, nie wiem, co się dzieje.
Coś się porusza we wnętrzu kałamarnicy.
Nie wiem, czy to widać w studio,
ale wygląda to na…
To niewiarygodne, ale wydaje mi się, że widzę… twarz.
- Tutaj? - Tak.
Rozetną kałamarnicę, żeby zobaczyć, co jest w środku.
Okej.
Kurwa, co jest?
Opowiesz nam, co się stało?
Czystka.
Jak widzicie, pozostaje wiele pytań.
Co to jest czystka?
Kim jest ta dziewczynka?
Skąd przybyła
i dokąd teraz trafi?
Dziękuję za relację, Bailey.
Przenieśmy się teraz do Lizy King w naszym śmigłowcu…
Tylko taka rodzina klaunów mogła spartaczyć prostą misję.
Przez chwilę ją mieliśmy.
Co to za dziwaki z saszetkami?
Czy oni nie zalatywali zmokłą owcą?
Kozą raczej.
Może lamą.
Kogo to?
Czemu mówili do ciebie „Nancy”?
Ci ludzie to Gene i Jean.
Prowadzą tajną organizację o nazwie Strażnicy.
Kult seksu?
Nie.
Każda sekta okazuje się kultem seksu.
Facet ma rację.
To grupa ekstremistów.
Wierzą, że mają wspomnienia z alternatywnych osi czasu.
Niektóre z tych wspomnień są bezbłędne.
Zjawisko to nazywają Efektem Parasola.
Jak to możliwe?
Wciąż nad tym pracujemy.
Czego chcą od Jennifer?
Super. Tego też nie wiecie.
- Jak się czujesz? - Doskonale. Dzięki tobie.
Jesteś na mnie zły, bo uratowałam ci życie?
Przecież wyraziłem się jasno.
Marigold? Nie, dziękuję.
Wiem, ale miałam pozwolić ci umrzeć?
Właśnie straciłem trzy lata.
Trzy lata bez prochów i wódy. Tego chciałaś, prawda?
O czym mówisz?
O tym. O naszym małym pasożytniczym związku.
Wieczny popapraniec i jego święta wybawicielka.
Dopóki masz mnie,
nie musisz się mierzyć ze swoim pustym życiem.
Dobra. Może powinieneś trochę zwolnić.
A może wręcz przeciwnie?
Patologie to w końcu specjalność naszej rodzinki.
Mamy syndrom tatusia!
Uzależnienie od chaosu.
Syndrom mamusi.
Kolejny syndrom tatusia.
Syndrom ohydnego dupka.
A ty…
Ty wyglądasz mi na dziwnie spełnioną.
W każdym razie nie chcę dłużej żyć
skulony ze strachu przed twoją wyimaginowaną wyższością.
Tak mi dziękujesz za to, że się tobą zajmowałam przez te pięć lat?
Chyba coś ci się pomyliło, słonko.
Kto się zajmuje tobą, odkąd odszedł Ray?
Oni mieli to w dupie.
Kto się zajmuje Claire,
kiedy ty latasz na każdy gówniany casting w mieście?
Myślisz, że lubię, jak w mojej piwnicy mieszka dorosły facet,
który wszystko w domu owija folią bąbelkową?
Myślisz, że lubię zbierać twoje dupsko, kiedy upadasz na dno?
Na dno? Moi?
Tutaj nie ma dna, moja droga.
Jestem cholernym Rowem Mariańskim!
- Jeszcze zobaczysz. - Wiesz co? Dobra.
- Skocz w przepaść. - Skoczę.
Widać, że tego chcesz.
Baw się dobrze. Mam to w dupie.
Dziękuję.
Naprawdę ci dziękuję.
W końcu odrobina szczerości.
Przyjemne uczucie. Ożywcze.
Chciałaś dawnego Klausa. To go masz.
- Klaus, daj spokój. - Co robisz?
Uważaj!
Skoro już tu jesteśmy,
czy ktoś jeszcze chce coś z siebie wyrzucić?
To dobry moment.
Nie?
Brak chętnych?
Nie chcę już być tą najgorszą w rodzinie.
Skoro przedstawienie już skończone, co robimy z Jennifer?
Musimy ją znaleźć.
Tym złomem donikąd nie zajedziemy.
Powiedział, że jestem najlepsza. Tak tylko mówię…
Ostrożnie.
- Ostrożnie. - Jasne.
Ben?
Co? Czego chcesz?
Jest trzecia. Pora zadzwonić do kuratora.
Jasne. Chętnie mu opowiem, co porabiałem.
Opuszczenie stanu, wystrzelanie miasta,
rozbicie volkswagena.
Dobry pomysł… idioto.
Dobra.
Sprawdź mi wóz marki Chrysler LeBaron.
Rocznik ’80 lub ’81.
Brązowy, po bokach imitacja drewna. Rejestracja z Nowego Meksyku.
Szukaj właściciela o imieniu Gene.
Gustaw, Edward, Nikodem, Edward.
Lub Jean. Józef, Edward, Adam, Nikodem.
Wiecie, co mnie dziwi?
Ci wszyscy ludzie w New Grumpson
mieli wojskowe ciuchy z logo Hargreevesa.
Luther, to było miasto Hargreevesa.
Jakby je stworzono, żeby przetrzymywać Jennifer.
Co w niej takiego ważnego?
To chyba oczywiste.
- Jest jedną z nas. - Niemożliwe.
To miałoby sens.
Bo po co tata robiłby jej Truman Show?
Ten Sy nas wykiwał. Jennifer mówiła coś zupełnie innego niż on.
Oboje zniknęli, co zostawia nam dwie gówniane możliwości.
Szukamy Strażników lub, to gorsza opcja, spotykamy się z tatą.
Daj spokój.
Rozdzielimy się. Ja i Lila zajmiemy się Strażnikami.
Pozostali idą do taty.
Idę z wami.
A ja szukam Jennifer.
Lepiej trzymać się razem.
Wcale nie. Dowodem jest ta wycieczka.
Mocno się wyrywasz jak na kogoś, kto nie chciał jechać.
Jesteście bandą klaunów. Idę sam.
Ben.
Masz zostać ze mną!
I zostało ich sześcioro.
Słuchaj.
Mówią na mnie „Nancy”, bo…
Już wiem.
Co wiesz?
Śledziłem cię.
Przedwczoraj.
Co? Szpiegujesz mnie?
Widziałem cię.
Byłaś w kawiarni z… nim.
Z kim?
Nie udawaj głupiej.
Z tym małym Grekiem.
Z wąsami.
Śmieszy cię to?
Zaufaj mi. To jest przezabawne.
Dzieci będą żyć w rozbitym domu, a ta się śmieje.
Diego,
ten mały gość,
ten mały Grek
to Pięć.
Badamy sprawę Strażników pod przykrywką.
Kłamałaś?
Pracujesz pod przykrywką dla CIA?
Dlatego ci nie mówiłam. Wiedziałam, że dziwnie zareagujesz.
Nie zachowuję się dziwnie.
- Jakbym miała romans. - To gorsze niż romans.
Choć bardzo bym chciała wniknąć w istotę tej kwestii,
to mamy znacznie ważniejsze sprawy na głowie.
To dlatego, że on jest w CIA, tak?
A ja jestem durnym kurierem.
Nie, Diego.
Więc dlaczego?
Bo potrzebowałam czegoś tylko dla siebie.
Czegoś innego niż pieluchy, wino z innymi mamami i lekcje baletu.
Ty przynajmniej codziennie wychodzisz z domu.
A ja tkwię w tym podmiejskim piekle, które ciągnie się bez końca.
Dobrze wiedzieć, że życie, które zbudowaliśmy, jest takie złe.
Nie o to mi chodziło.
Myślisz, że lubię dzień w dzień dostarczać przesyłki?
I wypruwać sobie flaki?
Uwierz mi.
Wolałbym rozłupywać czaszki,
ale ktoś musi zadbać o to małżeństwo,
a ty przecież tego nie zrobisz.
Pomóż mi.
Ben!
Puk, puk!
Mamy świeże ubranie. Ciepłe, prosto z suszarki.
Kim jesteście?
Ja jestem doktor Jean przez „J”.
A ja doktor Gene przez „G”.
Sama zdecyduj, który gin jest mocny…
A który niskoprocentowy.
O co tu chodzi?
Jestem więźniem?
Naturalnie, że nie. Jesteś naszym gościem.
Bardzo długo cię szukaliśmy.
Mamy tyle pytań na temat czystki.
O czym mówicie?
O czys…
Rozumiem. W porządku.
Właśnie przeszłaś przez bardzo traumatyczne doświadczenie.
Ta banda szubrawców usiłowała cię porwać.
Nie.
Oni…
Oni co, skarbie?
Dzięki Bogu dotarliśmy w porę.
Kto wie, co mogło ci się stać.
Czy chcesz, żebyśmy kogoś powiadomili?
Mamę? Tatę?
Może przyjaciół?
Wszyscy odeszli.
Moje całe życie.
To było kłamstwo.
Jestem częścią czyjegoś chorego żartu?
Już dobrze, skarbie.
Już jesteś bezpieczna.
Nie. Muszę iść.
Spokojnie, kochanie.
Jean i Gene się tobą zaopiekują.
Zgadza się.
Po tym poczujesz się lepiej.
Proszę.
Niezłe, prawda?
Nie każdy od razu przekonuje się do mleka alpaki.
Wyjątkowo trudno je doić.
Małe strzyki.
Musisz…
To twój klub książki, Nancy?
Zamknij się, Diego.
Jezu!
Prowadzisz.
Na pewno? Wandę?
Tak. Już mi nie zależy.
Trochę ściąga na prawo.
I nie przekraczaj 60, bo resztki tłumika odpadną.
Dobra.
Siedzibę Strażników zwiedzimy dzięki uprzejmości Jean i Gene’a.
Jean i Gene niewiele nam tu zostawili.
Choć raz się skup, kochanie.
Dokumenty zniknęły.
Na to wygląda.
Wy sobie chodźcie z kąta w kąt. Ja muszę zrobić rekonesans.
Tutaj nic nie ma, Diego.
- Wynosili się w pośpiechu. - Tak.
I co?
Co nagle, to po diable, mami.
Czemu nie możesz się teleportować?
Mogę.
Tylko…
Nie chcesz.
Musisz wrócić do tej zabawy.
Nie!
Gdzie jesteśmy?
Na stacji metra.
To widzę, głąbie, ale czemu nas tu przeniosłeś?
Uwierz mi, nie zrobiłem tego celowo.
Odkąd Ben wlał w nas ten tandetny marigold,
kiedy skaczę, ląduję tutaj.
- Miodzio. - Nie bardzo.
Co tu jest?
To nie Nowy Jork. Ani Londyn.
W takim metrze jeszcze nie byłaś.
Dokąd jadą pociągi?
I to jest dziwne.
Pojechałem jeden przystanek na zachód.
Gdy wysiadłem, był ten sam dzień, ta sama godzina,
tylko w innej osi czasu.
A to ciekawe.
Tak.
Mapa.
Będzie łatwiej.
Jeśli ją zrozumiemy.
Raz znalazłam drogę w tokijskim metrze, a miałam kulę w udzie i do tego okres.
To nie może być trudne.
Dobra.
Północ, południe.
To prowadzi tutaj…
Kurwa, ale zagmatwane.
Na wschód. Jedziemy?
Lepiej wróćmy do Diega.
Nuda. Chodź. Przejedziemy się.
Nie chcę wsiadać, dopóki tego nie zrozumiemy.
Ruszaj tyłek!
Odejdź! Zostań na zewnątrz!
Świetnie.
GOTÓWKA CLAIRE
Wujku?
Claire, skarbie!
Ty tutaj!
Co robisz?
Ten telewizor
od pewnego czasu szwankuje.
Nie zauważyłaś?
Pomyślałem, że zabiorę go do serwisu,
żeby go doprowadzili do pionu.
Uważaj na stopy!
Nie nadepnij na szkło!
To był wypadek.
Oddam ci.
Wujku,
nie wiem, co się stało, ale może usiądźmy i o tym pogadajmy.
Doceniam starania
i chętnie porozmawiam w późniejszym terminie.
Ale twój wujek przeżył naprawdę okropny dzień
i nie może…
I w tej chwili nie może odbyć tej rozmowy. Przykro mi.
Daj spokój, wujku.
Alkohol tylko pogorszy sytuację.
Nie, już za późno.
- Nie. - Jest za późno.
Nie jest.
Jest. Idę.
- Możemy chwilę porozmawiać? - Odsuń się.
- Razem jakoś przez to przejdziemy. - Weź się, kurwa, odsuń!
Już!
Już ci powiedziałem, że jest za późno.
Kurde, śmierdzi jak w dupie.
Jezu!
Doktor Jean Thibedeau.
Czystka?
Papi was zabierze.
Fuj.
Ohyda.
„Drogi pamiętniczku,
czemu zawsze noszę garnitury?”
Co robisz?
Zostawiam okruszki chleba.
Zepsuty automat. Plama na posadzce w kształcie Australii.
- Trzy przepalone jarzeniówki. - Poetyckie.
Tak.
Gdzie dojechaliśmy?
Myślę, że do mieszkania Gene’a i Jean.
- Ten sam dzień, inna oś czasu. - Inna oś czasu. Wiedziałam.
Tyle wiesz, co zjesz.
Musiałeś skoczyć do przodu aż na koniec świata.
Nie, nigdzie nie skoczyliśmy.
Nie podróżujemy w czasie ani w przód, ani w tył.
To alternatywna wersja teraźniejszości.
Jesteśmy w mieszkaniu Gene’a i Jean.
Byłem to już.
To moja apokalipsa.
Twoja apokalipsa?
Tak, pierwotna oś czasu.
Tkwiłem tu 40 lat.
To oś czasu, w której Victor wysadził Księżyc.
Do dupy ta oś czasu.
Chwileczkę.
Lornetka?
Co?
Pierdnąłeś?
Padnij!
- Kto, do diabła, do nas strzela? - Ja.
Dobra. Zbieramy się stąd. Chodź.
Zaczekaj na mnie!
Muszę popracować nad kardio.
Cholera.
Co robicie?
Znalazłeś coś, kochanie?
Znalazłem.
Coś, co ruszy tę sprawę do przodu.
Okej.
Zobaczmy.
Akademia Umbrella.
To niemożliwe. W 2006 roku nie było Akademii Umbrella.
Nie w tej osi czasu.
To pewnie jeden z artefaktów Gene’a i Jean.
Czytaj dalej.
14 października 2006 roku.
Co się wydarzyło 14 października 2006 roku?
To data śmierci Bena.
Naszego Bena.
Co za zbieg okoliczności.
Prześledźmy to po kolei.
Właściciel pralni zjawia się znienacka
i wynajmuje nas, żebyśmy pojechali do New Grumpson i uratowali Jennifer.
Całe miasto się sypie.
Dostajemy dzwona,
a dziewczynę porywa dwójka aktywistów z kombi.
W ich śmieciach
znajdujemy zagraniczny dokument powiązany ze śmiercią Bena.
Tak więc…
ta cała sprawa z Jennifer
musi mieć związek z Benem.
Ipso facto, wszarze.
Już żałujesz, że nie wysłałeś tego CV, co?
Co to „incydent z Jennifer?”
Tragiczny wypadek.
OBSZAR SZLAKU CREEK TRAIL JESTEŚ TUTAJ!
Witaj, Benjamin.
Sy, gdzieś ty, do cholery, był?
Gdzie moja córka? Znaleźliście ją?
Owszem, znaleźliśmy.
Potem strzelali do nas z karabinów gościnni mieszkańcy miasta.
Mówiłem, że będzie groźnie.
Mówiłeś też, że jest twoją córką, a to gówno prawda.
Nie ma pojęcia, kim jesteś.
Co tutaj robisz?
- Więc z nią rozmawiałeś. - Tak.
Dobrze się gadało.
Fajna dziewczyna.
Więc już rozumiesz.
Co rozumiem?
Że jest wyjątkowa.
Wydawała się w porządku.
Nie mogę przestać o niej myśleć.
Gdzie teraz jest?
Zabrało ją dwoje dziwaków. Z saszetkami.
Jacyś Gene i Jean.
Posłuchaj bardzo uważnie.
Sytuacja jest niezwykle niestabilna.
Jasne?
Możesz mi wierzyć lub nie. To bez znaczenia.
Ona jest w poważnym niebezpieczeństwie. Musimy ją natychmiast odbić.
- A po co niby tu jestem? - Gdzie twoje rodzeństwo?
Zapomnij o tych frajerach. Teraz ja dowodzę.
Wypuśćcie mnie!
Co się ze mną dzieje?
To ona. Przywołuje cię.
Co? O czym ty mówisz?
Mówiłem ci.
Jest wyjątkowa.
Ty też jesteś wyjątkowy.
Słuchaj swojego ciała.
Ona cię potrzebuje. Nie może tam być sama.
Musisz to doprowadzić do końca.
Wszystko, czego potrzebujesz, żeby ją znaleźć… masz w sobie.
Po prostu zamknij oczy.
Zamknij oczy.
Posłuchaj swojego ciała.
Wykorzystaj swój instynkt.
Wszystko w porządku, skarbie?
Tak. To nic.
Chodź.
Chcemy ci coś pokazać.
Spójrz!
Co to za rzeczy?
Dowody.
Na co?
Na to, że świat, w którym żyjemy, to wierutne kłamstwo.
Na początku to przypominało sen.
Jeden z tych snów, w których nie wiesz, czy śnisz, czy nie.
Ale potem
pojawiły się te artefakty.
Drobne świadectwa, które prześlizgnęły się przez czas i przestrzeń.
Dowody na teorię wieloświata mechaniki kwantowej.
A oni wyzywali nas od najgorszych. Tak było, Jean?
Nazywali nas oszustami, kanciarzami, szarlatanami.
Oskarżali nas o intelektualną nieuczciwość.
Kim są „oni”?
Kim oni są?
Wykładowcy z Mesa Community College, na przykład.
Zszargali nam reputację.
Usunęli z uczelni.
A wszystko przez to,
że ośmieliliśmy się mówić prawdę
o tych wspomnieniach.
Wspomnieniach innej osi czasu.
Osi czasu, która wydawała się znacznie…
Znacznie prawdziwsza.
W niej… ja wykładałam na Harvardzie,
a Gene był stypendystą MacArthura.
Dobra.
Ale co to wszystko ma wspólnego ze mną?
Jennifer.
Jesteś kluczem.
Sposobem, żeby zniszczyć fałszywe osie czasu i przywrócić tę prawdziwą.
Jesteśmy gotowi, skarbie.
Co mamy zrobić?
Jak możemy ci pomóc wywołać czystkę?
Jesteście…
Wy jesteście popieprzeni.
Nie wyrażaj się, słonko.
Pomocy! Niech ktoś mi pomoże!
A tacy byliśmy dla ciebie mili.
Zabraliśmy cię do naszego domu.
Poczęstowaliśmy mlekiem alpaki.
Może widok dawnego znajomego odświeży ci pamięć.
Chyba już mieliście okazję się zapoznać.
Nie.
Przemyśl to, mała.
Zamknij ją, Rudy.
Nie!
Zaczekajcie! Nie zostawiajcie mnie z tym!
Wypuśćcie mnie! Błagam!
Wypuśćcie mnie!
Naprawdę to zrobimy?
Tak.
Tak, zrobimy.
Chwila.
Na zjazdy rodzinne nie przyjeżdżasz. Rzadko dzwonisz.
Nigdy nic nie piszesz do rodzinnej gazetki.
A mimo to pierwszy wyrywasz się na spotkanie z tatą?
O co chodzi?
Ugrzązłem.
Ugrzązłem w nieustannych sporach, jakie toczę z nim w głowie.
I wydaje mi się,
że ruszę z miejsca tylko wtedy,
kiedy w końcu wszystko mu wygarnę.
- Rozumiesz, o co mi chodzi? - Tak.
Chciałam wam tylko przypomnieć,
że ostatnio kiedy ty to zrobiłeś,
tata cię zabił.
To na pewno się nie powtórzy. Prawda?
Pewnie i tak nas nie wpuszczą.
Jeśli nie da się po dobroci, rozplotkuję im mózgi po ścianach.
Chodźmy.
Zbliżają się trzy osoby.
Zrozumiałem.
Mogę w czymś pomóc?
Biegnij do Reggiego i mu powiedz, że wchodzimy. Nie ma nic do gadania.
Naturalnie, pani Hargreeves. Witamy. Spodziewaliśmy się pani.
Luther. Viktor.
Zaprowadzę was. Tędy, proszę.
Co jest grane?
Kolejna zmowa tatusia z córeczką?
- Uprzedziłaś go, że przyjdziemy? - Nie.
Nie rozmawiałam z nim od pięciu lat.
Co za przyjemność w końcu zobaczyć was na własne oczy.
Musisz być Allison.
Tyle o tobie słyszałam.
Naprawdę?
Tak.
Luther. Mój mały astronauta.
W końcu mam szansę ci podziękować, że nade mną czuwałeś na Księżycu.
Drobnostka.
Drogi Viktor.
Łączy nas zamiłowanie do skrzypiec.
W moim przypadku to coś między miłością a nienawiścią.
Chodźcie.
Usiądźcie.
Dobra.
Reggie w domu?
Na pewno gdzieś się wałęsa.
Najpierw trochę się poznajmy.
Śmiało. Częstujcie się. Inaczej kucharz będzie zły.
Herbaty?
Ja pierniczę.
- Quinn. - Klaus.
Co za cudowna niespodzianka.
Myślałem, że nie żyjesz, a tu okazuje się, że umiesz lewitować.
Umieramy, rodzimy się na nowo, umieramy, rodzimy się…
Błędne koło.
Dobrze wyglądasz!
Ta broda…
Jest bardzo… solidna.
Dziękuję.
A ty wyglądasz jak ten sam zdegenerowany ćpun,
który wisi mi kasę.
- Serio? - Tak.
Ile to było? Pięć patyków?
Nie mam przy sobie za dużo gotówki.
- Raczej 40. - Aż 40?
Nie, musiałeś mnie z kimś pomylić.
Odsetki rosły przez pięć lat.
Kwota się zgadza.
Słuchaj, Quinn,
możemy tu stać cały dzień i dyskutować o dolarach i centach,
ale obaj dobrze wiemy… że nie mam twoich pieniędzy.
I nawet jeśli dasz mi czas,
nie zdobędę ich.
Więc gdybyś mógł wejrzeć w swoje mroczne, czarne, pogańskie serce
i darować mi dług…
A może wyrwę ci jedno śliczne oczko i powieszę je sobie na szyi?
Mógłbyś tak zrobić.
Ale mógłbyś też oszczędzić nam stresu, energii,
zmartwień i czasu i zabić mnie od razu.
Gdzie masz gnata? Gdzie schowałeś?
Zabieraj łapy, szajbusie.
- Z tyłu za paskiem! - Przestań!
Zawsze byłeś chorym szczeniakiem.
Nie w twarz, proszę.
Zaćpany śmieć.
Jezu.
A to skurwiel.
W Kanadzie pewnie zimno.
Tak.
Czasem bywa.
Latem jest dość przyjemnie.
A ty, Luther? Czym się zajmujesz?
Ja… jestem zawodowym tancerzem.
- Tancerzem? - Tak.
Cudownie!
Tak dobrze wam się poukładało w życiu. I żadna w tym zasługa ojca.
Słyszałem.
Szef ochrony poinformował mnie, że zgliszcza miasteczka New Grumpson
wciąż się tlą w następstwie waszej kolosalnej niekompetencji.
Reggie, proszę, kochanie.
Macie mi wszystko wyjawić albo poniesiecie konsekwencje.
Najpierw ty!
Więc to prawda.
Podejrzewałem, że nie dokonaliście tych zniszczeń naturalnymi środkami.
Ale jak?
Reggie. Dosyć.
Czy tak traktuje się gości?
Pogróżki i przesłuchania?
Usiądź.
Porozmawiamy jak cywilizowani ludzie.
Widać, kto w tym związku nosi monokl.
Herbaty, kochanie?
Nie, dziękuję, kochanie.
Wybaczcie moje zuchwałe pytania.
Ale jak odzyskaliście swoje moce?
Dlaczego zniszczyliście New Grumpson?
I…
co zrobiliście z dziewczyną?
To dosyć długa historia,
ale wszystko zaczęło się,
gdy zgłosił się do nas Sy Grossman.
Nie znam takiego.
Wolelibyśmy wiedzieć, czemu zbudowałeś całe miasto, aby więzić dziewczynę?
Ma na imię Jennifer.
I nie więziłem jej.
Ja ją chroniłem.
Przed czym?
Przed wami, rzecz jasna.
Więc jest jedną z nas.
Obawiam się, że nie.
W niczym was nie przypomina.
Jest waszym przeciwieństwem pod każdym możliwym względem.
I ma większą moc niż wy wszyscy razem.
Musimy pogadać o Benie.
Posiadasz niezwykły dar.
Cóż…
To dar i przekleństwo.
Chyba mam pomysł, jak spłacisz ten dług.
Nie trzymaj mnie w niepewności.
Dupku.
Jest po mołdawsku.
Z Mołdawii.
W większości ocenzurowany.
Więc nic nie zobaczymy.
Dokument chyba pochodzi z naszej pierwotnej osi czasu.
Wyjaśnia, jak zginął Ben.
Nazywa to „incydentem z Jennifer”.
Ale my wiemy, jak zginął Ben.
Więc nam powiedz.
No… to był tragiczny wypadek.
Nasz Ben zginął, bo zawiedliśmy jako drużyna.
Nikt nie ponosi odpowiedzialności i…
I co?
Allison, jak zginął Ben?
To był tragiczny wypadek.
Zginął, bo zawiedliśmy jako drużyna.
Nikt nie ponosi odpowiedzialności, mimo to wszyscy ją ponosimy.
Ben Hargreeves utożsamiał to, co w nas najlepsze.
Ben to Akademia Umbrella.
Co to za chora sztuczka?
Czy którekolwiek z was pamięta, jak naprawdę zginął Ben?
Cokolwiek?
Mnie tam nie było.
Mnie też nie. Ale pozostali byli.
Powinniście pamiętać coś na temat śmierci ukochanego brata,
ale nie pamiętacie.
- Co tu jest grane? - Czy to nie oczywiste?
Ktoś się bawił waszymi hipokampami.
Mieszał we wspomnieniach.
Choć to wielce zajmujące,
zapewniam, że nie mam bladego pojęcia, o co chodzi.
Musisz coś wiedzieć.
Snujecie domysły na temat działań zupełnie innej wersji mnie
z zupełnie innej osi czasu.
Jednakże
brzmi to jakby znajomo.
No i proszę.
Być może był kiedyś
pewien tajny projekt
z pewną tajną agencją wywiadowczą.
Eksperymenty na umyśle.
Mogłem się domyślić.
Wojna psychologiczna była w modzie w latach 60.,
ale to był krótki kontrakt.
Niezwykle intratny.
Więc można wymazać wspomnienia?
Ludzki umysł daje nieograniczone możliwości.
Można wymazać, więc i przywrócić.
- Odpowiednim sprzętem. - Który masz.
Naturalnie.
Musi być gdzieś w tym budynku.
Dobra, staruszku, przywrócisz je.
Wspomnienia dotyczące śmierci Bena.
Bo skoro wymazałeś incydent z Jennifer,
to musiało tam być coś ważnego,
czego chciałeś się pozbyć.
Nic takiego nie zrobię.
W tej chwili trzeba znaleźć dziewczynę.
Reggie, proszę.
To ciężkie zadanie. Może zająć godziny, dni!
Ten łańcuch zdarzeń wprawiły w ruch
twoje własnoręczne działania.
Nieważne, w jakiej osi czasu do tego doszło.
Pomóż im.
Proszę.
Co jest?
Co to było?
Damy sobie radę.
Bez jaj.
- Widzę ich! - Padnij!
Szybko!
Szkoda.
Byli dobrymi pracownikami.
Tak, ale zastrzelenie ich wszystko by zepsuło.
Zrobiliśmy, co konieczne.
Oczywiście, kotku.
Chyba pora na Chikkadoo.
Idę po auto.
Oprzyj głowę i się odpręż.
Jasne.
Wszyscy musimy to robić? Jedno z nas nie wystarczy?
Fragmenty pierwotnych wspomnień wciąż tkwią w waszych umysłach.
Stanowią integralne części większej całości.
Też chcę się podłączyć.
Nie brałeś udziału w tamtej misji.
Wtedy nie byłem w drużynie, ale teraz jestem.
Chcę poznać prawdę tak jak wy.
Wybornie. Usiądź, proszę.
- A ty? - Tylko pokibicuję.
Ja też. Bez urazy, ale wolę, żebyś nie tykał mojego mózgu.
Dobrze.
Może pomożesz?
Ostatnie słowa, zanim tata stopi mi mózg?
Przepraszam, że cię okłamałam.
Spoko.
Mąż i żona nie powinni mieć tajemnic.
Taka jest zasada.
Masz rację.
Koniec tajemnic.
Musimy od siebie odpocząć. I przemyśleć nasze małżeństwo.
Chwila! Czy to będzie bolało?
Z całą pewnością.
To był tragiczny wypadek.
Ben zginął, bo zawiedliśmy jako drużyna.
Nikt nie ponosi odpowiedzialności, mimo to wszyscy ją ponosimy.
Ben Hargreeves utożsamiał to, co w nas najlepsze.
Ben to Akademia Umbrella.
Napisy: Przemysław Rak