14 PAŹDZIERNIKA 2006
Żwawo, dzieci. Mamy misję do wykonania.
Numerze Jeden, zbierz wszystkich!
Jazda. Przygotować się.
Brawo, Diego.
Ja zawsze jestem gotowy.
Zbierajcie się.
Żartujesz, Klaus? Dopiero co wróciłeś z odwyku!
Wziąłem tylko łyczka, Allison.
Pośpieszcie się.
Tata czeka!
Ben!
- Czemu się nie ubrałeś? - Nie idę.
Będzie nas za mało.
Spokojnie. Vanya mnie zastąpi.
Chcę wam pomóc.
- Tato? - Kapuś.
Numerze Sześć! Czemu nieubrany?
Mówi, że nie idzie.
A ty co wyprawiasz?
Pomyślałam, że pomogę podczas tej misji.
Natychmiast to zdejmij.
Wyglądasz absurdalnie.
Mołdawski handlarz bronią zdobył nową śmiertelną broń.
Znajduje się w zbiorniku transportowym. Czeka na kupca.
Waszym zadaniem jest znaleźć i zniszczyć broń,
zanim dojdzie do transakcji.
- Numer Jeden dowodzi. - A ja? Co mam robić?
Przestać zadawać pytania.
Dzieci, cokolwiek by się działo, broń musi pozostać zapieczętowana.
Pod żadnym pozorem
nie otwierajcie zbiornika.
Czy to jasne?
Bardzo dobrze.
Już pora, dzieci.
Zapnijcie pasy, dzieci.
Przygotujcie się do startu.
Nieprzyjaciel na trzeciej.
Idziemy.
To ten. Do roboty.
Szybko!
Idźcie. Dam radę.
- Na pewno, Ben? - Dam radę.
Dobra. Diego, Allison, Klaus ze mną. Idziemy.
Ktoś tam jest?
Spokojnie.
Pomogę ci. Jak ci na imię?
Jennifer.
Ja jestem Ben.
Wyciągnę cię stamtąd.
Ufasz mi?
Chwyć mnie za rękę.
Ben! Co ty wyrabiasz?
Tu jest dziewczyna. Trzeba ją wyciągnąć.
Nie taki był plan.
Chcesz wysadzić niewinną dziewczynę?
- Ale tata… - Gówno mnie to obchodzi.
Musimy jej pomóc.
Zaczekaj!
Cholera.
Tato, mamy mały problem.
Tato?
Chodźmy. Ben.
Mówiłem, żebyście nie otwierali zbiornika.
Tato?
O Boże.
Zamordowałeś naszego brata!
I Jennifer.
- Skurwysyn. - Dzieci!
Gniewu, który odczuwacie, nie kierujcie na mnie.
Przypominam wam,
że to inny sir Reginald Hargreeves
popełnił ten okropny czyn.
O czym mówicie?
Gdy byliśmy dziećmi, ten drugi Hargreeves zabił Bena i Jennifer.
I miał ku temu ważki powód.
To były niewinne dzieci!
Które bez nadzoru
uruchomiłyby tragiczny ciąg zdarzeń prowadzący do zagłady ludzkości.
Jesteś taki sam jak drugi Hargreeves.
Popieprzeni psychopaci!
To nie jego wina.
Nie on odpowiada za los waszego brata i tej dziewczynki.
Tylko ja.
Lata temu zsyntetyzowałam nowy pierwiastek.
Esencję wszechświata.
To, co znamy jako marigold.
W tym samym czasie,
bez mojej wiedzy,
powstała druga cząsteczka.
Durango.
Gdy marigold i durango oddziałują na siebie, wywołują…
reakcję.
Reakcję fizyczną.
Niepowstrzymaną, nieodwracalną.
Zagładę wszystkiego, co znamy.
Czystkę.
Gdy pojęłam, co się stało, było już za późno dla naszego świata.
Nie mogłaś wiedzieć, kochanie.
Nie chcę być chamska,
ale jaki to ma, kurwa, związek z nami?
Ta druga cząsteczka
znajduje się w ciele Jennifer.
Dlatego żadne z was
nie może wejść z nią w kontakt.
- A co będzie, jeśli tak się zdarzy? - Koniec świata.
Domyślałam się.
Słuchajcie.
Możemy mieć pewien problem.
- Zwolnij. - Musimy iść.
Nie.
Koniec trasy. Dalej z tobą nie idę.
A dokąd pójdziesz?
Coś wymyślę.
Po co ratowałem twój niewdzięczny tyłek?
Dobre pytanie.
Poznaliśmy się 36 godzin temu.
Od tamtej pory zabiłeś kilkadziesiąt osób.
Żeby cię chronić.
Przed czym?
Wiesz chociaż?
Nie prosiłem się o to. Nawet nie wiem, o co tu chodzi.
Ale ty i ja jesteśmy…
jakoś połączeni.
Zróbmy…
krótki odpoczynek i coś razem wymyślimy.
Proszę.
Chodź. Musimy iść.
Nie rozumiem. Pozwoliłeś mu odejść?
Skąd miałem wiedzieć, że jest zarażony tym…
Cokolwiek to jest.
Wspaniale, Luther.
Ta wysypka na ręku… Jak wyglądała?
Czy ja wiem?
Trochę jak to coś, co miał Klaus,
kiedy wrócił z Ibizy.
Udajesz lekarza jak na wieczorach panieńskich?
Jestem zawodowym tancerzem.
Luther, czy w tej wysypce było coś niezwykłego?
Nie. Po prostu była czerwona.
I się jarzyła.
I pulsowała.
I uznałeś, że nie warto o tym mówić?
Sądziłem, że to coś z naszymi mocami.
Wszyscy mamy jakieś problemy. Ja na pewno.
Dość usłyszałem.
Co robisz?
- Pora na polowanie. - Znów zabije Bena.
Trzeba wyeliminować jednego z nosicieli, zanim reakcja się zakończy.
Reakcja?
Wiesz, że mówisz o ludziach, a nie o szczurach laboratoryjnych, tak?
Reggie, posłuchaj swoich dzieci. Nie możesz go zabić.
Ma rację. Musi być inny sposób.
Rozumiem. Zżyliście się z bratem.
Ale nie pojmujecie, o jaką stawkę toczy się gra.
Musimy działać, nim będzie za późno.
A może się zamkniesz?
Jak śmiesz!
Czas, abyś zrozumiał,
że już nie pociągasz za sznurki, starcze.
Nawet o tym nie myśl!
Te dziecinne wygłupy mają mnie powstrzymać?
Mogę trochę podkręcić, jeśli chcesz.
Viktor, nie rób mu krzywdy!
Dlaczego nie? On bez przerwy wszystkich krzywdzi.
Bena, Jennifer, mnie!
Nas wszystkich!
Oszczędź mi tych łzawych historii.
Jedno życie nie jest ważniejsze od całej planety.
Życie twojej żony jest.
Wetknęliście nosy w nieswoje sprawy.
I pozwoliliście Jennifer uciec.
To wszystko wasza wina!
Nie! To twoja wina!
Przez całe życie chciałem jedynie, żebyś mnie dostrzegł,
żebym się stał częścią drużyny.
Ale ty traktowałeś mnie, jakbym był wybrakowany.
A ja ci wierzyłem.
Sądziłem, że znasz mnie lepiej, niż ja sam.
A okazuje się, że gówno wiesz!
To ty jesteś zerem!
Przez ciebie to się wydarzyło!
I nie pozwolę ci zabić Bena. Ani teraz, ani nigdy!
Zrozumiałeś?
Viktor.
Wystarczy.
Ty i twój ojciec.
Obaj tacy zawzięci.
Nie śpieszyłeś się.
O co chodzi?
Co?
Wygląda na to, że znaleźliśmy waszego brata.
Masz szczęście, kochana.
Mamy tu nasze najzdolniejsze medium.
Dobrze wyglądasz.
Wracam za pół godziny.
Miłego.
Proszę.
Nie wstydź się. Wejdź.
Usiądź.
Imię zmarłego?
Richard.
Ale wolał Dick.
Jak Moby.
Ile lat miał Dick?
Sześćdziesiąt dwa.
Dziś mija miesiąc od śmierci.
Chciał ominąć jelenia na szosie i runął z klifu.
Boże. Tragedia.
Od tamtej pory…
mam wrażenie, że mnie nawiedza.
Nawiedzenia są rzadkie, skarbie.
Po prostu utknął.
Gdy my nie potrafimy odpuścić,
oni też nie są w stanie.
Tak.
Ukochany Dicku,
przyzywamy cię.
Połącz się z nami.
Połącz się z nami!
Stąpaj wśród nas!
Oczy, proszę.
Zamknij.
I nie otwieraj.
Przekracza wielką barierę
między naszym światem a jego.
Czujesz go?
Czuję!
Jest tutaj?
Jestem, kotku.
To…
powiedz coś, co tylko ja mogę wiedzieć.
Powiedz jej…
że ma tyłek jak brzoskwinka.
Więc
on mówi…
że masz siedzenie piękne niczym brzo…
Brzoskwinka!
Tak.
Jest tutaj.
Jest z nami.
Czy mogę…
go dotknąć?
Chodź do tatusia, kotku.
Ta część jest nieco trudniejsza, kowboju.
Ten facet na zewnątrz mówił, że potrafisz świadczyć pewne…
usługi…
natury cielesnej.
Za pełny pakiet pięć stów. W holu jest bankomat.
Co ty? Każesz jej płacić?
Mam gotówkę.
Cudownie!
Dobra.
Wskakuj na pokład, Dick.
Dick?
A żebyś wiedziała, brzoskwinko!
To naprawdę ty.
Tak, kotku. Tęskniłem za tobą.
Chodź do tatusia.
Ben to dupek, przyznaję. Ale masowy morderca?
Przerobił ich na mielone.
W fatalnych tatuażach gustowali.
Psychole wyższych lotów.
To mogła być misja ratunkowa.
Raczej masakra dokonana przez osoby, które stają się coraz bardziej brutalne.
Nie wiesz tego.
Moi ludzie mówią, że właścicielami farmy
są wariaci, którzy nas napadli w New Grumpson.
Gene i Jean Thibedeau.
Może ich też Ben zabił.
Technicy znaleźli świeże ślady przy stodole,
więc podejrzewam, że uciekli.
Daleko nie zajechali.
Stężenie pośmiertne wskazuje,
że zgon nastąpił sześć, siedem godzin temu.
Skąd to wiesz?
Policjanci z Wichita. W czwartki o 21.00.
Przygotować auto.
Muszę zadzwonić.
Myślisz to, co ja?
Rzadko.
Jest sposób, żeby to zakończyć.
Nic z tego.
Nawet nie zadałam pytania.
Nie spodoba mi się. Po co marnować tlen?
Cofnijmy się w czasie twoją ciuchcią i powstrzymajmy Armagedon.
Niby jak?
Cofniemy się do pierwszego incydentu z Jennifer.
I zadbamy, żeby Ben nie dotknął Jen.
Pewnie pamiętasz, że omal nie dostaliśmy kulki w łeb.
Poza tym bez teczki się nie uda.
Przestań się mazgaić. Warto spróbować.
Widać, że tym razem zasady są inne. Może nie potrzebujemy teczki.
Po coś masz tę moc, prawda?
Wykorzystajmy ją.
Dobra.
Jak tylko coś się posypie, wracamy.
Jest tylko jeden problem.
Wyjaśnić mu tego nie możemy.
Przegrzeją mu się zwoje.
Szkoda.
Możemy porozmawiać?
Mógłbyś?
Tak.
Powiedziałaś, że musisz ode mnie odpocząć.
Już mnie nie kochasz?
Jasne, że kocham, ale tak bardzo to utrudniasz.
Co? Jak?
Co dzień z dziećmi patrzymy, jak łazisz po domu
i psioczysz na życie, pracę, teściów, swój duży brzuch.
Tobie też się nudzi.
To ty wymykałaś się na spotkania Strażników.
Ja swoje kwęki wyniosłam poza dom,
żeby innych nimi nie obciążać.
To nasze życie, skarbie.
Jeśli cię w nim nie ma, to gdzie sens?
Jest uzbrojony i skrajnie niebezpieczny.
Bądźcie gotowi go zgładzić na miejscu.
Mogę go uratować.
Rozejrzyj się. Jego nie da się uratować.
Nie chcę cię znowu powalać.
Dobrze. Cóż za wielki plan opracowałeś?
Poświęć mi chwilę, to wyjaśnię.
- Sir? - Panie Pięć.
Mówił pan, że panuje nad tą sytuacją.
Okazała się bardziej dynamiczna, niż sądziłem.
Serio? Mamy tu teksańską masakrę mackami.
Muszę wiedzieć, kto odpowiada za tę jatkę.
Mam kilka tropów, ale żeby się nimi zająć, potrzebuję przysługi.
Słucham.
Widzi pan tych dwóch kretynów? To moi bracia.
Chodzą po miejscu zbrodni, zadają durne pytania, przeszkadzają mi.
Proszę ich zabrać do centrali.
Oprowadzić ich, dać im jakąś broń do potrzymania.
Mam ich niańczyć.
Sprawa ma być rozwiązana, tak?
Masz u mnie dług.
Diego! Luther!
Chodźcie. Przedstawię was swojemu szefowi.
Wicedyrektor Lance Ribbons.
Zaszczyt pana poznać.
Cześć, Lance.
Panowie, rozumiem, że ciekawi was praca naszej agencji.
Chętnie pokażę, jak to działa od środka, jeśli macie ochotę.
- Nie… - Żartujesz?
Jedziemy.
Super.
Spotkajmy się w biurze.
Co?
Czemu ja muszę jechać?
Bo zapraszał nas obu.
No weź, Luther.
Potrzebuję tego, stary. Życie mi się wali.
Dobra.
Tak!
- Trzeba się ubrać w garniak. - W garniak?
Tak.
Stosownie do okazji.
Zwinąłeś je któremuś trupowi?
Proszę, Klaus.
Claire? Kochanie, co się stało?
Już jadę.
NOWY MEKSYK, USA
Witam w King Reg. Mogę zaproponować promocyjną kanapkę King Chikkadoo?
Dawno, dawno temu zjadłam zepsute ostrygi w Kairze.
Proszę podjechać do okienka.
Wiecie, czemu mój pies wabi się Rolex?
Bo chodzi jak w zegarku.
Zamykaj interes, słonko.
Tak!
Zapraszamy ponownie.
Bardzo nam miło.
Dziękujemy serdecznie.
Do widzenia.
Dziękuję panu.
Claire?
- Jesteś cała? - Chciałam go zatrzymać.
W porządku.
To nie twoja wina.
Musisz zrozumieć, że twój wujek jest chory.
To poważna choroba.
A ty?
Co ci się stało w twarz? Gdzie byłaś?
Może już pora, żebyś przyjrzała się sobie?
Słucham?
Po co wciąż wpuszczasz go do swojego życia?
Najwyraźniej nie umiesz wyznaczać zdrowych granic.
Słuchaj, panienko.
Za młoda jesteś, żeby zrozumieć moje relacje z bratem.
Jezu.
Od dzieciństwa tak się zachowuje.
Coś odwala. Pakuje się w szambo. I do kogo dzwoni? Do mnie.
Potrzebuje mnie.
Potrzebuje nas.
Wujek Klaus jest nieśmiertelny, prawda?
Tak. I co?
Więc dlaczego próbujesz ratować kogoś, kto potrafi sam się uratować?
Kiedy stałaś się tak mądra?
Odziedziczyłam to po mamie.
Ale bałagan.
Pójdziemy go szukać?
Może ten jeden raz.
Tak. Przebiorę się.
Pięć stów w pół godziny.
W takim tempie
szybko spłacę ten dług.
W trymiga.
Tak ci się zdaje.
Co robisz?
To nie fair!
- Za jedzenie. - Co?
Za czynsz. Za zaopatrzenie.
Żartujesz?
A szałwia to na drzewach rośnie?
Kurwa.
Działka dla Doma. Dla Pirata. Dla mnie.
A to za prochy z wczoraj.
To jak będzie, moja gwiazdko?
Tak sądziłem.
Tylko z umiarem. Przed tobą pracowita noc.
Tak, kotku!
Ruchy!
Tablicę dajcie tutaj.
Jazda.
Coś nowego o zaginionej?
Nie, ale wciąż czekamy na raporty niektórych zespołów.
Doskonale, Bea.
Coś jeszcze?
Ktoś do pani przyszedł.
- Nazwisko? - Nie podał.
I go wpuściłaś?
Znał hasło.
Przyprowadź go.
Stara się.
Nie broń jej.
Możemy pomóc?
Mam nadzieję.
Denny Muntz. Sekcja Red Deer.
Nie słyszałem.
Mało nas, ale zapewniam, sami prawdziwi wyznawcy.
Tylu ludziom pomogłaś odnaleźć prawdę, Jean.
Mogę tak mówić?
Nie, nie możesz.
Gene!
Nie bądź nieuprzejmy.
Oczywiście, że pan może, panie Muntz.
- Proszę usiąść. - Dziękuję.
Przecisnę się.
Z czym przychodzisz?
Chcę
pomówić o tej zaginionej.
Jest pan głodny?
Dają tu doskonałe kanapki z kurczakiem.
Chętnie zjem.
Dziękuję.
Chikkadoo.
Dave, jest w kinie!
Hej.
Myślałem, że śpisz.
Mam wrażenie,
że wariuję.
Odkąd się poznaliśmy, ciągle o tobie myślę.
A ja o tobie.
Nigdy czegoś takiego nie czułem.
Mam ochotę zburzyć tę ścianę.
Słuchaj.
Dziękuję, że mnie uratowałeś przed tymi świrami,
ale gdy odpoczniemy,
każde powinno iść w swoją stronę.
Jak mam to zrobić? Dokąd pójść?
Wróć do rodziny.
Oni nie są moją rodziną. Moja rodzina od dawna nie żyje.
Moja też.
To znaczy…
o ile w ogóle istniała.
Jak to?
Gdy miałam sześć lat,
wyciągnięto mnie z żołądka wielkiej kałamarnicy.
Mówili o tym w telewizji.
Nie ustalono mojej tożsamości.
Nikt nigdy mnie nie szukał.
Musieli mnie wyrzucić za burtę.
Cud, że przeżyłam.
Ben? Jesteś tam?
Słuchaj.
Jesteśmy sobie pisani.
Ja mam macki.
Ciebie połknęła kałamarnica.
To musi być przeznaczenie.
Który kanał oglądasz?
Szósty.
Leci Blob.
Uwielbiam ten film.
Ja też.
Nie, Danny! Zaczekaj!
Co się stało?
Dobra.
Zrobimy to, co ostatnio.
Jeden przystanek na wschód.
Lądujemy w osi czasu z apokalipsą.
Nie dajemy się zabić i wracamy do 2006 roku.
Tam nie pozwalamy Benowi pojechać do Mołdawii. Jasne?
Wyluzuj. To misja dla początkujących.
Robiliśmy to tysiąc razy.
Jeśli chodzi o podróże w czasie, nie przemawia do mnie to metro.
Ja jestem bardziej z obozu DeLoreana.
Na wszelki wypadek.
Pan przodem.
Cholera!
Ja pierdzielę.
Pani przyszła po więcej.
Cześć.
Proszę.
Już dochrapałeś się stałej klienteli.
A więc…
znów Dick?
Tak, proszę.
Nasz ukochany Ricardo.
Wróć na drugą rundę.
Połącz się
z nami
jeszcze raz.
Wiedziałem, że beze mnie nie wytrzymasz.
- Co w ciebie wstąpiło? - Stul dziób!
Gdzie forsa, Richard?
Jaka forsa?
Nie udawaj głupiego.
Sprawdziłam skrytkę bankową.
Jest pusta.
Nie wiem, o czym mówisz!
Przez 20 lat patrzyłam, jak trwonisz nasze pieniądze
na kości i panienki.
I niech mnie diabli, jeśli pozwolę ci je zabrać do grobu.
Gdzie forsa?
Nigdy ci nie powiem, ty bezduszna dziwko.
PIORUN
Dick?
Odszedł.
Mogłabyś puścić moje klejnoty, proszę?
Strata czasu. Nie zapłacę za to.
Wiem.
Wiem, gdzie ukrył pieniądze.
I ci powiem.
Ale najpierw musisz mi pomóc się stąd wydostać.
Mów dalej.
Broszka.
Daj broszkę, a ja dam ci namiary.
Co tam się dzieje?
Pierwszy Bank Krajowy Zurychu.
- Hasło? - Najpierw broszka.
Hasło brzmi „Piorun”.
Zawsze kochał tego przeklętego psa bardziej niż mnie.
Szybko poszło.
Dobrze było.
- Do następnego. - Pa.
Jest szmal.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
Nieźle.
Uważaj z krawatem. Lubi zaplątać się w stringi.
Masz na sobie stringi?
Ty nie?
- Nieważne. Chodź. - Zaraz.
Co tu w ogóle robimy?
Powinniśmy szukać Bena, a nie siedzieć w jakimś urzędzie.
- Jakimś urzędzie? - Tak.
Luther, stoisz
w sercu najpotężniejszego aparatu wywiadowczego
w dziejach świata!
To jest…
wywiad, bracie.
W ten sposób znajdziemy Bena.
On tak z radości.
Okej. Zepsuty automat. Australia.
Trzy przepalone jarzeniówki.
Tomik twojej poezji się przydał.
Dobra. Jak się znam, to pewnie zastawiłem pułapkę. Uważaj.
Dobra. Nigdzie go nie widać.
Chodźmy, zanim zaczniesz pierdzieć.
Tak.
Gotowy? Lecimy do 2006.
Udało się?
To tutaj?
Nie wiem.
Jest 14 października 2006 roku.
Świetnie. Więc wchodzimy. Załatwiamy Bena.
Potem do metra i jesteśmy w domciu na kolację.
Nie przyszliśmy go zabić.
Chcemy tylko go czymś zająć, żeby nie pojechał do Mołdawii.
Nie widziałem go od pięciu lat.
Może być nieco nerwowy. Zachowaj zimną krew.
Jak sutki niedźwiedzia polarnego.
Cholera.
Żwawo, dzieci. Mamy misję do wykonania.
Numerze Jeden, zbierz wszystkich!
Jazda. Przygotować się. Brawo, Diego.
Ja zawsze jestem gotowy.
Zbierajcie się.
Żartujesz? Dopiero co wróciłeś z odwyku!
Wziąłem tylko łyczka, Alphonso.
Alphonso?
Akademia Umbrella.
Akademia Sparrow.
- A to? - Jesteśmy w złej osi czasu.
Musimy iść.
- Coście za jedni? - Jaki niemiły.
Miałam spytać o to samo.
My to Akademia Phoenix.
I zaraz wam wpieprzymy.
Drobne potknięcie.
Tak myślisz?
Oś czasu się nie zgadza,
ale to właściwa okolica.
Okolica czego?
Po co ja cię posłuchałem?
Wyluzuj, Pięć!
Coś wymyślimy. Wiesz dlaczego?
Bo ktoś zabrał mapę.
Dobra.
Jesteśmy tutaj.
Trzy stacje tym pociągiem do zygzakowatej linii…
Przesiadka przy znaku dzielenia.
O kurwa.
Nie, czekaj.
Jesteśmy tutaj.
Dwie stacje linią &…
- Dość improwizacji. - Czy to umlaut?
Wracamy tam, skąd przyjechaliśmy.
Rusz się!
- Hej! - Bo ci pociąg ucieknie.
Co się tak rządzisz? Chryste! Pojechałbyś beze mnie.
Dobra.
Chodź do mamy.
Chodź, skarbie.
Chwila.
Tak!
Słodki Jezu, ty suko! Chodź do mamy!
Wolność.
Kochana wolność.
A niech cię szlag, Piorunie.
Bingo.
Co tu mamy?
Zwłoki psa to nie są.
O Boże.
Dziękuję, Piorun.
Niespodzianka.
Skąd…
Richard nigdy nie ufał bankom, słonko.
I wiedziałam, że łżesz.
Zaczekałam, aż się uwolnisz, a potem cię śledziłam.
Przyszłaś w samą porę.
Punktualnie.
Może podzielimy się fifty-fifty?
Tak byłoby sprawiedliwie.
W takim razie wezmę tylko znaleźne
plus honorarium za kilka godzin kopania
i oddalę się w swoją stronę.
A może strzelę ci…
w twarz?
Tylko…
Dobra.
Mogę ewentualnie zejść
do zera procent.
Jakoś to przeżyję.
Weź forsę…
Są tam. Widzę ich.
Zawsze dobrze mieć pod ręką szczura,
bo wywęszy ser.
Cofnij się. To moja własność.
Tak ci się wydaje.
Co tu robisz? Rzuciłeś karierę alfonsa?
Zabawne. A ten pistolecik masz ze sklepu z zabawkami?
- Przyprowadziłeś swoich chłopców? - Tak.
Może zrobię ci dziurę w płaszczu?
Spróbuj.
Boże.
Boże święty.
Tego się nie spodziewałem.
Dobra.
Quinn!
Na szczęście żyjesz!
W końcu znalazłeś sposób, żeby spłacić dług.
Teraz jesteśmy kwita.
Tak.
Podasz mi rękę?
Chcesz rękę?
To masz.
Pieprzony ćpun.
Bolało.
Bardzo śmieszne.
Quinn, możesz podnieść to cholerne wieko?
Quinn!
Quinn.
Przestań się wygłupiać. Otwórz…
Otwieraj!
Posiedzi rok, to zmięknie.
Pomocy!
Na pomoc!
Pomocy!
Błagam, pomocy!
Pomocy!
Posłuchajmy więc twojego genialnego planu.
- Mogę usunąć marigold Bena. - Niemożliwe.
Robiłem to już.
Nie bez ryzyka, jak sądzę.
- Nie było łatwo. - Po co chcesz to powtórzyć?
Bo to mój brat.
Więź bez znaczenia.
Mylisz się.
Rzadko.
Nie rozumiesz, co to znaczy być częścią rodziny.
I całe szczęście.
Wy, dzieci, stale się sprzeczacie.
Tak.
I doprowadzamy się do szału.
Dlatego wyprowadziłem się jak najdalej od nich.
Ale gdy świat mi się wali, a prędzej czy później się wali,
są przy mnie.
Kolejny dowód na to, że ludzie to gatunek podrzędny.
Jeśli tak myślisz, żal mi ciebie.
Daruj sobie tę litość.
Mimo że posiadasz moc, przewyższam cię pod każdym względem.
Może.
Ale w każdej osi czasu jesteś też skończonym palantem.
To nasz przystanek.
…ekspres.
- O kurde. - Cholera.
Napisy: Przemysław Rak