Zrób to, dziewczyno.
Strażnicy!
Zbliża się chwila powrotu
do naszego prawowitego życia!
Nie będziemy musieli dłużej żyć we wspomnieniach
innego miejsca czy innego czasu.
Niewierzący będą próbować złamać nasze szyki
i powstrzymać czystkę.
Nie możemy na to pozwolić!
Przyszedł czas, aby wzmóc czujność!
Przyszedł czas na poświęcenie!
Bo tylko my mamy dość odwagi, aby doprowadzić dzieło do końca!
Jesteście z nami?
Tak!
- Jesteście z nami? - Tak!
Jazda!
Jakie instrukcje, jeśli znajdziemy cel?
Nie strzelać, póki nie wydam rozkazu. Jasne?
Tak jest.
Choć rozsądek nakazuje inaczej, spróbujemy twojego sposobu.
Jaki masz plan?
Porozmawiam z Jean i Gene’em.
Z tymi obłąkańcami? Strata czasu.
Może jakoś się dogadamy. A jeśli nie, przynajmniej zyskamy czas,
żeby wydostać Bena i Jennifer, zanim staną się czystką.
Zgoda.
JEST TYLKO JEDEN CHICKKADOO.
Spuściliśmy im łomot, co?
Tak. Jak za dawnych czasów.
Nawet lepiej.
Wygraliśmy pojedynek z CIA, przyjacielu.
Tak.
Aż się wstydzę, że chciałem tam pracować.
Jakbym przez całe życie lunatykował.
A tymczasem mam za żonę najseksowniejszą, najmądrzejszą,
najbardziej stukniętą laskę na świecie.
Tak.
Ja jestem starzejącym się striptizerem i mieszkam sam w ruderze.
Gdy bawiłem się w tajniaka, kto wywęszył światowy spisek?
- Fart. - Fart?
Nawet Pięć tego nie skumał, a pracuje tam od lat.
To twoja wielka wygrana.
I nikt ci jej nie odbierze.
Papi wrócił!
Chodźcie!
Cześć.
Kochanie. Cześć.
Grzeczne byłyście? Tak się za wami stęskniłem.
To dla was.
Buty.
Buty zdejmij.
Poplamiło się krwią, ale nie szkodzi.
Spójrzcie na to.
Gdzie Lila?
Kto wie? Nic nam nie mówi, jak ty.
- Nie wróciła? - Nie.
Co tak stoisz? Wejdź. Pewnie jesteście głodni.
Tak, padamy z głodu.
A czy mógłbym pożyczyć jakieś ubranie?
Oczywiście.
Wybierz coś z szafy kuzyna Ronniego.
Z mojej szafy?
Nie chcę tych małpich nóg w moich spodniach!
Zaraz cię kopnę w dupę! Spadaj!
Chodź ze mną.
Czego chcecie?
Chłopaka. I jego dziewczynę.
Nie ma sprawy.
Idź po nich.
Ale musisz zdobyć pozwolenie od każdej z tych osób.
Nie musi być pełnej jednomyślności.
Możemy się zgodzić na większość, żeby mieli szansę.
To strata czasu.
- Trzeba ich powystrzelać. - Nie pomagasz mi.
- Typowe. - Słucham?
Każde słowo płynące z twoich ust to idealna perełka, prawda?
Nie do podważenia, bo ty wiesz najlepiej.
Co za męski punkt widzenia.
Jestem mężczyzną.
Tak jak ty.
Może poczłapiecie z powrotem tam, skąd przyszliście?
Nie ma mowy, żebyś wziął pod uwagę czyjeś zdanie
lub uszanował czyjeś życzenie.
- Co ty pleciesz? - Może wróćmy do mojego brata?
Nie oddamy go.
I nigdy nie słuchasz!
Ale teraz musisz poświęcić mi uwagę.
Odtąd będziesz tańczyć, jak ja zagram.
To było dziwne.
Choć raz, mój chłopcze, całkowicie się zgadzamy.
A zatem
czy masz plan B?
Co to miało znaczyć?
Była to nieudana próba pokrzyżowania nam planów.
Zachowywałeś się jak jakiś cholerny świr.
Przesadzasz.
Czyżby?
Najwyraźniej znasz tego człowieka.
- Skąd? - To nie ma znaczenia.
Właśnie że ma!
Ciszej.
O co chodzi z tą okropną piosenką, którą w kółko pogwizdujesz?
Przecież jej nie lubisz.
Coś się zmieniło.
Dobrali się do ciebie, prawda?
Niewierzący.
Przestań mówić, Jean.
Nie waż się do mnie tak odzywać, Genie Thibedeau.
To dzięki mnie poznałeś to dzieło.
Niepokoisz naszych zwolenników.
Nauczyłam cię prawdy
o czystce!
Beze mnie byłby mazgajowatym maminsynkiem…
próbującym skończyć swój doktorat.
Kim jesteś?
Zabiłeś ją.
Trafne spostrzeżenie, Bea.
Dlaczego to zrobiłeś?
Jean nas zdradziła!
To twoja żona.
Niestety już nie.
Czystka jest większa niż miłość, towarzysze!
Większa niż my wszyscy!
Ona zapoczątkowała ruch.
Zgadza się.
Jest różnica między zapoczątkowaniem czegoś
a odwagą, żeby doprowadzić rzecz do końca.
Bez względu na cenę.
Jean stchórzyła!
Kogoś jeszcze obleciał strach?
Dobrze.
Wracać na stanowiska.
Powinieneś go ciut podostrzyć.
Wszystko wygląda normalnie.
Możliwe, że powstrzymali czystkę bez nas.
Wszystko gra?
Siedem lat nie widziałam dzieci. Boję się.
Czego?
Że nie będą mnie kochać jak kiedyś.
Dla nich minęło zaledwie parę godzin.
Nic się nie zmieniło.
Obiecujesz?
Tak. Obiecuję.
Wróciliście!
Tak.
To dobrze. Zaczynałem się martwić.
Co?
Nie wiem.
Stęskniłem się.
Tak?
Pewnie. Czemu się dziwisz?
Po prostu nie pamiętam, kiedy ostatnio to mówiłeś.
Tak.
Przepraszam.
To się zmieni.
Wiele się teraz zmieni.
Mama wróciła!
Możesz mnie już puścić.
Jeszcze chwilkę.
Zgniatasz mi buzię.
Czemu płaczesz?
Z radości, że cię widzę.
Wszystko gra?
Tak.
Chodź tu!
Ładnie tu pachnie.
Jak leci?
Ej! Buty.
Przepraszam.
- Skąd ta ziemia? - A, tak.
Allison i Claire
musiały mnie wykopać z grobu martwego charta.
Ktoś jest głodny?
Mógłbym zjeść konia z kopytami.
- Hej, rodzinko. - Długa historia.
Cześć.
Aż mnie ssie. Mogę kanapeczkę?
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Buty.
Cześć!
Okej.
Wchodzisz, Cinco?
- Zaraz przyjdę. - Buty zdejmij.
Moi ludzi są gotowi otworzyć ogień.
Przyhamuj, Rambo. Ja tam wejdę.
Nie bądź śmieszny.
Mimo swoich mocy
nie dasz rady tak dużej liczbie ekstremistów.
Jedna osoba właśnie im ubyła.
- Kto taki? - Jean.
Przez „G”?
Przez „J”.
- Mąż wypatroszył ją jak pstrąga. - Co?
Niektórzy nie nadają się do żeniaczki.
Widzisz?
Pozwoliłem ci rozwiązać tę kwestię. Nie udało ci się.
Pora na moje metody.
Gene miał rację.
Zawsze myślisz, że wiesz najlepiej.
- Jeśli zobaczycie Bena, strzelajcie. - Nie!
Słucham?
Ocaliłem ci życie tam na drodze. Pozwól mi pomówić z Benem.
Daję ci kwadrans. Ale nie wiem, jak chcesz obejść ten motłoch.
Potrzebuję łyżki do opon i markera.
Uwaga!
- Coś ty, kurwa, za jeden? - Zaczekajcie chwilę!
Spóźniłeś się.
Wóz mi nawalił. Szedłem z buta parę kilometrów.
Marna ta broń.
Nie miałem czasu szukać lepszej.
Mogę dołączyć?
Tak.
Stań z nami na tyłach budynku. Pilnuj, żeby nikt nie wszedł.
Znajdź sobie miejsce.
Najpierw muszę się odpryskać. Mogę skoczyć do kibla w środku?
Do kibla w środku.
Nie. Jean i Gene powiedzieli, że nikt nie wchodzi.
Znajdź jakieś wiadro.
Jasne. Nie ma problemu.
Zrobię w uliczce.
Mówiłem, że nikt nie wchodzi do środka!
Ben!
Ben, jesteś tutaj?
Ben.
Viktor.
Co tu robisz?
Musisz iść ze mną.
Nie zostawię Jennifer.
Pomogę wam obojgu.
Posłuchajcie mnie.
Nie potrzebujemy pomocy.
Przepraszam. Nie chciałem krzyczeć.
Co się ze mną dzieje?
Viktor się do was odzywał?
Może znalazł Bena i Jennifer.
Na pewno by zadzwonił, zostawił wiadomość.
Więc wszyscy zawiedliśmy?
Ale z nas ofermy.
Nie do końca.
Tak.
Wicedyrektor Ribbons jest w Strażnikach.
Jak i paru innych agentów CIA.
To twój szef, Pięć.
Tak.
Gene i Jean stworzyli większą organizację, niż sądziliśmy.
Dotrzemy do Bena i Jennifer i powstrzymamy czystkę.
Ale najpierw musimy ich znaleźć.
Mogą być wszędzie.
Musimy ich znaleźć.
Co z tobą?
Prawie nic nie mówisz. To się nigdy nie zdarza.
Bo myślę. Też powinieneś kiedyś spróbować.
Nieładnie.
- Cicho. - Ja myślę. Myślę, że jesteś durniem.
Dziadek jest śpiący.
Nie róbmy tego teraz.
A właśnie że zróbmy. Nawaliliśmy, więc nie ma nic lepszego do roboty.
Będzie dobrze, Pięć.
Nie będzie.
Nie mów tak do mojej żony.
Nie tutaj. Nie w święta.
Bo co, zjebie?
Bez wyrazów.
Zaraz s-k-o-p-i-ę ci d-u-p-s-k-o, chłopcze.
Ktoś tu skończył pierwszą klasę.
Natychmiast przestańcie.
Co to?
Co?
To na nadgarstku. Nie znosisz bransoletek.
Nieprawda.
Prawda. Dałem ci jedną na walentynki.
Wymieniłaś ją na odkurzacz Dysona.
Ty jej to dałeś?
Odpowiedz, Pięć.
Zrobiłem ją.
Dla niej.
Na pewno nie dla ciebie.
Czy was coś łączy?
- Diego. - Ja pierdzielę!
- Co?
Tego się nie spodziewałem.
Ja pierdzielę. Miałem rację!
Klub książki. Przez cały ten czas.
Wiedziałem, że zdradza mnie z…
Nie zdradzałam cię.
Przynajmniej nie wtedy, kiedy sądziłeś, że to robię.
- Powinniśmy wyjść. - Nigdzie nie idziemy.
D-m-u-h-n-ą-ł-e-ś mi żonę?
„Dmuchać” pisze się przez „ch”.
Musisz mnie posłuchać.
Nieważne, że to będzie dziwne, po prostu słuchaj.
Pięć i ja
zgubiliśmy się w metrze.
Nie zwykłym metrze.
To przejście
pomiędzy tym samym momentem w różnych osiach czasu.
Myślisz, że łyknę tę bzdurę?
Mówi prawdę.
Zgubiliśmy się. Nie mogliśmy znaleźć drogi.
Szukaliśmy przez siedem lat.
Przemieszczaliśmy się między osiami czasu.
Nie wiedzieliśmy, co znajdziemy.
Byliśmy
ścigani, atakowani, ostrzeliwani.
Cały czas szukałam drogi do domu.
Ale się zmęczyłam.
Musiałam przestać uciekać.
I wtedy to się stało.
Kochasz go?
Diego, nie teraz…
Czy go kochasz?
Głupi dorośli, spójrzcie tutaj.
Czy to nie wujek Ben?
…były skazaniec Ben Hargreeves.
Patrzcie!
…w 2019 roku skazano go za oszustwa
i spędził cztery lata w zakładzie karnym Avalon.
Musimy iść.
Tak.
Nie wiadomo, co tę uzbrojoną grupę wiąże z Hargreevesem.
Policja nie dostała się na tyle blisko, aby nawiązać kontakt,
i nie mamy informacji, czy Hargreeves przetrzymuje zakładników.
Czystka.
Zmienia was oboje.
W co?
Nie jestem pewien.
Ale wiem, że jeśli tu z nią zostaniesz,
będzie tylko gorzej.
Nie zostawię jej.
Tata dzwoni.
Nie dotykaj tego!
Proszę!
Pozwól mi odebrać. Może zyskamy więcej czasu.
Więcej czasu na co?
Chce cię zabić.
Gość jest ojcem roku.
Posłuchaj.
Jeśli ze mną nie wyjdziesz…
gwarantuję ci,
że tata i jego oddział tu wejdą
i zabiją ciebie
i Jennifer.
Nie chcę tego.
Boję się.
Ja też.
Chcę wrócić do domu.
Nie!
Psiakrew!
Odbierz, chłopcze!
Kiepsko to wygląda.
Szybko. Wycofaj, żeby nas nie widzieli.
- Co robisz? - Miałeś cofnąć!
- Próbuję! - Co?
Ty gracie!
- Co robisz? - Hamuj!
Próbuję!
Nie działa!
Człowieku, zabijesz nas!
To wyśmienity moment, żeby ktoś coś zrobił!
Kurwa!
Cholera!
Boże.
Hej.
Na miłość boską, zastrzelić ich.
Wyskakuj!
Niedawno je wymieniłem!
Trzeba było nie skąpić na hamulce!
Nowe klocki hamulcowe w tak starym aucie to kiepska inwestycja.
Przestańcie ględzić i coś zróbcie!
Co? Jest ich za dużo!
Pięć, teleportuj nas do sklepu.
To już nie działa.
Musisz spróbować.
Nie mogę.
Skopiuję twoją moc. Zrobimy to razem.
Nic z nim nie zrobisz.
Wiesz dobrze, że skończymy w metrze.
Nie myśl o przeszłości.
- Jeśli macie coś zrobić, to teraz. - Tak.
Rodzina cię potrzebuje.
Ja cię potrzebuję.
Serio?
Co jest?
Co to jest?
Boże, to Ben.
- Nie podchodźcie! - Jesteś ranny. Chodź.
Nic mi nie jest. Nie dotykajcie Bena!
Czy to Jennifer?
Odsuń się od niego!
Ben, proszę.
Pozwól mi pomóc.
Odejdźcie.
Nie panuję nad tym.
Nie chcę was skrzywdzić.
Tu snajper 1.
Cel w polu widzenia.
Co on robi?
Wyciąga durango.
Viktor, puść go!
Mogę go uratować!
Nie mamy już czasu.
Strzelaj.
Cel trafiony.
Zaczęło się.
Zaczęło się!
- Co to było? - Nadchodzi czystka.
Nie bójcie się!
Boże.
Mój Boże.
Ben.
- Musimy odciągnąć to od Viktora. - A jak to zranimy?
- Nie szkodzi. - Może oni wciąż żyją.
Co?
Musimy się ukryć.
- Kurna. - Allison, stój!
No chodź! Tutaj!
Dajesz! Tak!
Chodź na striptizik do jajecznicy!
Co chcesz zrobić, wielkoludzie?
Sprowokować bójkę.
Chodź tutaj, pokrako.
Klaus!
Umiem latać. To boli.
- Co z tobą? - Nic mi nie jest.
Chodź. Trzymam cię.
Kurwa mać!
To nic nie dało.
- Lasery z oczu? - Tak.
Celuj w butle.
To miało urosnąć?
Jestem tutaj.
Odejdź, mały.
Omal nie zginęliśmy!
Trzymaj się z daleka od mojej żony.
Mam dosyć tego gówna.
To jest wielkie i straszne.
Dobra.
Allison!
Co robisz?
Moja kolej.
Allison!
- Na co czekasz? - To Ben.
Już nie.
Allison, uważaj!
Nie!
Boże.
Musimy wstać.
Dawaj!
Dobra. Dosyć tego.
Spróbuj się z kimś swoich rozmiarów, wielka kupo gówna.
Pomożecie?
Ręka mi utknęła w jego dupie.
- Zrobimy to? - Dobra.
To nic nie daje!
Czy to coś przestanie kiedyś rosnąć?
Nie bijcie się, kiedy mają nas zabić!
- Ja chcę go zabić. - To koniec, Pięć.
Cholera.
Allison.
Allison!
W porządku?
Oddycha?
Ledwo co.
Tu jest.
Czy ona żyje? Allison.
Co teraz?
Musimy stąd prysnąć i obmyślić, jak zabić to coś.
- Idziemy. - Idziemy.
Chodź.
Wstawaj.
Wycofujemy się, sierżancie.
Pora na ewakuację.
Przeciwnie. Pora zmierzyć się z nieuniknionym.
Żegnaj, Gary. Dziękuję ci za służbę.
Zwijamy się!
Czemu zwlekałem z rozkazem do strzału?
Bo może mimo wszystko dobry z ciebie człowiek.
Ty żałosny, zaślepiony fanatyku.
Masz pojęcie, do czego doprowadziłeś?
Tak.
Do unicestwienia świata.
Zastrzelcie to!
I dobrze się stało, kochany.
Kim jesteś?
Abigail.
To ty zrobiłaś?
Nie pozostawiłeś mi wyboru.
Ale czemu?
Śmierć była moją pokutą za stworzenie czegoś tak groźnego.
Ta
czystka…
Nie wystarczyła zagłada naszego świata?
Czemu sprowadziłeś ją także na ten?
Bo bez ciebie byłem taki samotny.
Nie prosiłam, byś mi przywracał życie.
To był akt miłości.
Nie, Reginaldzie.
To była pycha.
Twoje czyny miały skutki znacznie większe, niż mogłeś sobie wyobrazić.
Moim obowiązkiem było to naprawić.
Zatem
to ty udaremniałaś moje plany
odseparowania Bena i Jennifer.
Myliłem się.
A ty to naprawiłaś.
Brawo, moja kochana.
Brawo.
Zaczekaj!
DELIKATESY
Proszę.
Specjalność dnia.
Ej, ty. Tutaj.
Co to za miejsce?
A na co ci to wygląda? To delikatesy.
Kawa.
I dwa pastrami.
Smacznego.
Trochę mało tej kapusty kiszonej.
Ciągle mu to powtarzam, ale nigdy nie słucha.
Przykro mi.
Nie twoja wina.
Teoretycznie moja.
Nie będzie ci smakować.
Domyślam się, że już rozgryzłeś system metra.
Różne wersje tej samej chwili?
Zgadza się.
Zdziwiłbyś, jak długo niektórym Pięć to zajęło.
Jesteśmy tobą z alternatywnych osi czasu.
Większość z nas zarzuciła rozwiązywanie problemu.
Jakiego problemu?
Popsutej osi czasu. Powinna być tylko jedna.
Nie rozumiem.
Rozejrzyj się, Pięć. Czy tak powinno być?
Nie, ale…
Czy o tym myślał Einstein, rozkminiając względność?
W życiu. Od tego łeb by mu wybuchł.
Co zniszczyło pierwotną oś czasu?
Nie co. Kto.
Masz trzy szanse, aby zgadnąć, kto to zrobił.
My!
Czemu wszystko psujesz, Mięsny Pięć?
Czemu?
Ma na myśli rodzinę? Moje rodzeństwo?
Kretynów, tak.
Znam ich.
Jedna, idealna oś czasu. A gdy pojawiliśmy się my… bum!
Roztrzaskana na nieskończenie wiele wersji
w nieskończonej pętli czasu, a my próbujemy ocalić świat…
Przypomnij, ile to już razy?
145 412.
Sporo.
To nasz Rain Man. Uwielbia liczby.
Rzuć okiem na obrazki.
To różne sposoby, w jakie zniweczyliśmy nasz wszechświat.
Podziwu godna konsekwencja, prawda?
Musimy to naprawić.
Wierz mi. Próbowaliśmy.
Po to jeden z nas stworzył Komisję.
Chciał cofnąć wadliwe osie czasu.
Wrócić do tej jedynej.
Ale to się nigdy nie udaje, bo…
Problemem jest rodzina.
Jesteśmy skazani na wieczne ratowanie i niszczenie świata.
Bingo.
Muszę wrócić do rodziny i temu zapobiec.
Życzę powodzenia.
Czyli nie chcesz mięska na wynos?
Dzięki Bogu. Cześć.
Mamo!
Nic mi nie jest. Idź z kuzynami.
- Nie zostawię cię. - Claire.
Chodźmy.
Claire? Zajmiemy się nią.
Możecie tu wszyscy zostać?
Jedną sekundę.
Na kanapę.
Jak to pokonać?
Próbujemy wszystkiego, a to tylko robi się większe i silniejsze.
Nie damy rady.
To kwestia czasu, nim pochłonie wszystko.
Więc kolejny koniec świata?
Świetne wyczucie chwili.
- Pięć. - Pięć!
Czemu wróciłeś? Tu się robi niewesoło.
Wierz mi, nie taki miałem plan.
Na szczęście odbyłem długą i pouczającą rozmowę z samym sobą.
Co?
Powodem, dla którego to się dzieje, jesteśmy my.
Rozwiniesz temat?
Marigold, który spłynął na nasze matki, doprowadzając do naszych narodzin,
miał niespodziewany efekt uboczny.
Roztrzaskał oś czasu
na nieskończoną liczbę alternatywnych osi czasu.
Osie czasu się przenikają.
Dlatego Strażnicy znajdowali te artefakty.
Ja pierdzielę. Gene i Jean mieli rację.
Ich sny o innym czasie były prawdziwe.
Musimy wrócić do pierwotnej osi czasu,
zanim powstały pozostałe.
Czy tylko ja się w tym całkowicie pogubiłem?
Nie.
To próbował pokazać mi Ben.
Co ma Ben do tego?
W domu handlowym
gdy próbowałem usunąć durango z jego ciała, miałem wizję.
Chyba próbował mi pokazać pierwotną oś czasu.
Próbował cię zabić.
Ale nie zabił. Pchnął mnie, żeby mnie ratować.
Usiłował mi coś powiedzieć.
Że czystka to nic złego.
Niby że to coś,
co niszczy wszystko, z czym się zetknie, jest dobre?
Tak mi się zdaje.
Marigold z naszych ciał musi się połączyć z durango w czystce.
Wtedy się zneutralizują.
A co się stanie z nami?
Przestaniemy istnieć.
Dawny Klaus z rozkoszą by popełnił rekreacyjne harakiri,
ale teraz nie mam ochoty się zabijać,
więc na mnie nie licz.
To nie samobójstwo. To coś gorszego.
Znikniemy z historii.
A inne osie czasu?
Nigdy nie zaistnieją. Tak jak żadne z nas.
Nikt nie będzie pamiętał tego ani nas.
Komu jeszcze nie podchodzi ten plan?
Jeśli przestaniemy istnieć, co z naszymi rodzinami?
Nie jestem pewien.
To mi się nie podoba.
Musi być inny sposób.
Nie ma.
Spokojnie.
Lila, zabierz rodzinę to tego szalonego metra.
Uratujesz ich. I siebie.
- Nie może tego zrobić. - Nie z tobą rozmawiam.
Cały marigold musi zostać zniszczony.
Jak Lili nie będzie, wszystko zacznie się od nowa.
Dobrze, że to ona decyduje.
Tak.
Zostaję z mamą.
Claire.
- Nie. - Zostanę.
Musisz iść z Lilą.
Wolę umrzeć z tobą niż cię nie pamiętać.
Nie.
Claire.
Musisz żyć.
Musisz żyć i poznawać
wszystkie niezwykłe rzeczy, jakie są na tym świecie.
- Zapomnę cię. - Nie.
Nie wiemy tego.
Ale wiem, że musisz iść z Lilą.
Nie mogę.
Słuchaj mamy, Claire. Gdy ja jej słucham, wszystko się układa.
Spójrz na mnie.
Zawsze będę częścią ciebie.
Zawsze. Nawet jeśli nie będziesz mnie pamiętać.
Zawsze pozostaniesz moją piękną, mądrą dziewczynką.
Dobrze?
Chodź tu. Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Okej. - Musisz iść.
Nie.
Musisz iść, skarbie.
Chodźmy. Zbierz rodzinę.
Lila, zaczekaj.
Nie chcę wyjść na mendę,
ale jeśli Pięć ma rację, nie możesz odejść.
Ma rację. Musisz zostać.
- No to patrzcie. - Lila.
Chodźcie wszyscy.
Stańcie wokół mnie.
Nie rób tego.
Trzymajcie się mnie.
Chodźcie!
Możemy zaczekać tutaj!
Super.
Skarbie.
Dokąd jedziemy?
Powiem, jak dotrzemy.
Dokąd jedziemy?
W bezpieczne miejsce.
Lila.
Co on tu robi?
Pilnuj, żeby nikt nie odszedł.
- Nie zatrzymuj mnie. - Lila, proszę.
Nie mogę ich zostawić. A jak nie dadzą rady?
To nie dadzą.
Jeśli pojedziesz z nimi, wszystko zacznie się na nowo.
Cały marigold, który jest w nas, musi zniknąć.
Nie wiesz tego.
Wiem.
Ty też wiesz.
Musisz pozwolić im odejść.
Lila, pociąg przyjechał! Co mamy robić?
Przykro mi.
Chodźcie. Na co czekacie?
Szybciutko!
Mamo!
Nie, Lila!
Lila!
- Lila! - Mamusiu!
Nic się nie dzieje.
Wkrótce się zobaczymy.
Lila!
Czytajcie Gracie każdego wieczoru.
Mamo!
I niech się bliźniaki nie kłócą!
Będzie dobrze.
Nienawidzę cię.
Wiem.
Nienawidzę cię za to.
Więc
co teraz?
Musimy czekać.
Wybaczcie.
Gdybym wiedział, że tu umrzemy, tobym posprzątał.
Przynajmniej bieliznę masz czystą.
Właściwie to nie.
Chyba się złości.
Skąd to wrażenie?
Dzieci?
Są bezpieczne.
Claire też.
Myślisz, że sobie poradzą?
Tak.
Moja rodzina się nią zajmie.
Nigdy nie będzie sama.
Więc…
robimy to?
Dobra. Idziemy.
Chodźmy.
Szybko.
Tak lubiłem te okna.
- Dobra. - To już bez znaczenia.
Może teraz po kolei każdy…
no wiecie,
opowie o swoim ulubionym momencie.
Co?
Rzyg.
- Nie. - Kiepski pomysł.
- Okropny. - Okropny pomysł.
Tak, bez sensu.
Więc co robimy?
Rozgrzejemy się.
Masz na to siłę?
Tak.
Myślę, że tak.
Czuję…
Okej.
Co teraz?
Czekamy.
Przykro mi, że po to opuściłeś Kanadę.
Mnie nie.
Tu jest moje miejsce.
Z moją rodziną.
Miałaś rację.
Nie rób tego.
Widzę cię.
W końcu cię widzę.
Nie chciałam cię skrzywdzić.
Wiem.
Pięć?
Nie stawiajcie oporu. Pozwólcie się pochłonąć.
Piecze.
Tak.
Też to czujesz?
Trzymaj się.
Już prawie koniec.
Dziękuję, że mogłam być częścią waszej dziwnej rodziny.
Ale będę za wami tęsknił!
Cieszę się, że w końcu jesteśmy razem.
Koniec ze striptizem.
Może znów się zobaczymy.
Byłoby miło.
Chcę powiedzieć,
że was kocham.
Ale wszyscy jesteście ćwokami.
Wal się.
Ósmego sierpnia 2024 roku o godzinie dwunastej
nie wydarzyło się absolutnie nic osobliwego.
Można rzec,
że był to zwyczajny dzień.
Napisy: Przemysław Rak