(ซีรีส์จาก NETFLIX)
(ธุรกิจเปิดใหม่ - ผู้คนแห่ร่วม งานเปิดโรงแรมหรูแห่งใหม่)
สวัสดีครับ
ดีแค่สำหรับบางคน
(สุนัขหาย คุณเพนนีครัมบ์)
สวัสดีครับ!
เอ้อ
ซวยแล้วกู
สัส!
เฮ้ย!
ไอ้หยา
ว่าไงจ๊ะคนแปลกหน้า
อ้าว หวัดดี
(เบเวอร์ลีฮิลส์ รัฐแคลิฟอร์เนีย)
(ลอสแองเจลิส แท็กซี่)
อันนี้
หรืออันนี้
ไม่ หนูอยากฟังเรื่องที่
อัมเบรลลา อคาเดมี่ปราบโจรที่พิพิธภัณฑ์
อีกแล้วเหรอ
ก็ได้จ้ะ
คืนนั้นเป็นคืนที่มืดและมีพายุฝน…
แคลร์ นี่แม่นะจ๊ะ
แม่จ๋า
อะไรกัน
- แกเป็นใคร - แพทริค
- แม่จ๋า - นี่มันเรื่องอะไร ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
ลูกฉันอยู่ไหน
คุณมีเวลาสิบวิให้รีบออกไปซะ
- แคลร์อยู่ไหน! - นี่คุณ บ้านนี้ไม่มีคนชื่อแคลร์
- คุณทำลูกฉันกลัวนะ - ฉันขอโทษ ฉัน…
มีบางอย่างผิดปกติ
มันผิดปกติมาก
ถึงแล้ว โรงแรมออบซิเดี้ยน
(ผู้ร้ายเคนเนดี้ซิกซ์)
ที่นี่เราต้อนรับคนทุกประเภท
(ฮาร์กรีฟส์, อัลลิสัน)
(ฮาร์กรีฟส์, เคลาส์)
(ลูเธอร์ ฮาร์กรีฟส์ สายลับสองหน้าอเมริกัน)
(แวนญา ฮาร์กรีฟส์)
(ซิสซี่ คูเปอร์เสียชีวิตวันที่ 1 ตุลาคม 1989 ที่โอ๊กแลนด์ รัฐแคลิฟอร์เนีย ภายใต้ชื่อปลอม)
คุณได้มอบ
ของขวัญชิ้นยอดที่สุดในชีวิตให้ฉัน
คุณทำให้ฉันมีชีวิตชีวาเป็นครั้งแรก
คุณช่วยให้ฉันมีความหวังอีกครั้ง
มันเป็นสิ่งที่วิเศษมาก
(สไตล์ไม่ตกยุคที่เหมาะสำหรับทุกโอกาส!)
เรามองไม่เห็นกล่องแคบที่ขังเราเลย
จนกระทั่งมีคนมาปล่อยเราออกไป
- ให้ช่วยอะไรครับ - ไง
ขอบคุณ
ถนนโอลด์ฮอลแลนด์ รัฐเพนซิลเวเนีย
ให้ตาย โรงแรมขี้กากชะมัด
ไอ้เด็กอันธพาลคนนั้นเนี่ยนะลูกนาย
ตามคำบอกเล่า ไม่มีหลักฐาน
ขำกลิ้ง
เดี๋ยวนะ แล้วใครเป็นแม่เด็ก
- ไลล่า - ว่าไงนะ
- ไลล่าอยู่ที่นี่เหรอ - มาแป๊บนึง
เธอเอาเด็กมาทิ้งไว้เมื่อคืนแล้วชิ่งเลย
- ฉันไม่ค่อยชอบคนนั้นเลย - อย่า…
ตามหลักการ เธอเป็นพี่น้องเรา
นางเพิ่งจะพยายามฆ่าเราเมื่อวานนี้เองนะ
ใช่ อย่างที่พูดไปแล้ว "พี่น้องเรา" ดิเอโก เธอจะกลับมาไหม
หวังว่าจะมานะ
เพราะตอนนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!
ใจร่มๆ สิ
- ลูเธอร์อยู่ไหน - ใครสน คงออกไปวิ่งมั้ง
ทรงผมจึ้งมาก
เมื่อคืนฉันไปคุยกับมาร์คัส
เดี๋ยวนะ เธอไปคุยกับข้าศึกเหรอ
- คนเดียวเนี่ยนะ - ก็ต้องมีใครทำอะไรสักอย่าง
ใครเลือกเธอวะ แวนญา
ชื่อวิคเตอร์
วิคเตอร์เป็นใคร
ฉันเอง เขาคือคนที่ฉันเป็นมาตลอด
มีใครมีปัญหากับเรื่องนี้ไหม
ไม่ ฉันโอเค
ใช่ เหมือนกัน เจ๋ง
ฉันดีใจกับนายด้วยนะ วิคเตอร์
แต่เท่าที่จำได้ นายไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวนี้
โอเค มันไม่เป็นไรจริงๆ มาร์คัสเข้าใจ
เขาก็ไม่อยากทำสงครามเหมือนกับเรานั่นแหละ
พูดอะไรของนาย หมอนั่นมันพยายามฆ่าเรานะ
- ไลล่าก็เหมือนกัน ดันไปมีลูกกันเฉย - หลงประเด็นละ
เราตกลงกันแล้ว
เขาจะเอากระเป๋าของห้ามาคืน แล้วเราจะออกไปจากเส้นเวลานี้
วันนี้เรานัดส่งของไว้แล้ว
ขอบคุณพระเจ้า
มือใหม่ก็เงี้ย มันหลอกนายหรอก
- งั้นเหรอ - ใช่ แต่เราอาจฉวยโอกาสเรื่องนี้ได้
เอาไปทำร้ายพวกมัน แล้วกวาดเรียบให้หมดฝูงเลย
ดิเอโก หยุด ขอร้อง
แล้ววันนี้ห้ามนายทำอะไรเด็ดขาด
ยกเว้นสานสัมพันธ์กับลูกน้อย
ไม่มีหลักฐานเว้ย
ฉันจะไปเอากระเป๋า
เสร็จแล้วพวกเราจะกลับไปแก้ไขเส้นเวลา
นี่ เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ไทม์ไลน์นี้ก็ดีอยู่แล้ว
ไปบอกอัลลิสันไป
เธอกำลังนอนร้องไห้ เพราะลูกสาวไม่มีตัวตนในเส้นเวลานี้
นี่ยังไม่พูดถึงที่เราถูกพ่อเขี่ยทิ้ง เอาพวกก้อนเนื้อ ลูกบาศก์ กับนกมาแทน
ข่าวด่วนโว้ยพวกแสนรู้ เราไม่สำคัญ
มองไปรอบๆ ตัวดูนะ
เผื่อยังไม่สังเกต ที่นี่ไม่มีวันสิ้นโลก
ไม่มีวันโลกแตก ดวงอาทิตย์ทอแสง
นกก็ทำตัวเป็นนก สำคัญแค่นั้นแหละ
พวกเราจะไม่ไปยุ่งกับเวลาอีก
และฉันเกษียณแล้วอย่างเป็นทางการ
เขาทาอาฟเตอร์เชฟเหรอ
ฉันเป็นห่วง
นี่ เราไปจากที่นี่กันดีกว่าไหม
ขับรถออกทริปกันสักหน่อย
พูดเรื่องอะไรของนาย
ก็ไปพักแรมในแถบชนบทกันสักหน่อยไง
เราสองคน ผมปลิวไสวในสายลม
เธลม่ากับลูอีส โร้ดทริปหรรษา
รู้ใช่ไหมว่าพวกเขาตายตอนจบ
จับมือกัน
ใช้ชีวิตเต็มที่ เทวดาน้อยของพี่
ฟังฉันนะ
เมื่อคืนฉันเกือบตาย สำลักตดลูเธอร์ตลอดทั้งคืน
เราต้องออกไปจากที่นี่ ไปรับอากาศบริสุทธิ์
เล่นด้วยก็ได้ ทำไมมาชวนฉันล่ะเคลาส์
เพราะนายบอกว่าเกษียณแล้ว คนเกษียณเขาทำแบบนั้นกัน
- นายไม่ควรได้ไปสนุกเหรอ - ไม่มีกุ้งล็อบสเตอร์
- ว่าไงนะ - เมื่อกี้ในตู้ยังมีตั้งสามตัว
เออ เช็ทคงเอาไปปั่นกินแทนข้าวเช้าแล้วมั้ง
นายมันบ๊อง แต่ฉันเอาด้วย
- ปล่อยนะ ปล่อยผมสิ! - ฉันเห็นนะว่านายทำอะไร
เฮ้ย ทำบ้าอะไร
ลูกชายคุณยัดมัฟฟินจิ๋วใส่กางเกงไปสามชิ้น
ก็มันเป็นบุฟเฟต์นี่หว่า ผมจะหยิบอะไรก็เรื่องของผม
ผมจัดการเอง มานี่
- เดี๋ยวสิ ใจเย็นๆ - ถึงเวลาออกกฎกันละ
ข้อแรก ห้ามทำร้ายร่างกายไหม
- นั่นเป็น… - หุบปาก แล้วตั้งใจฟัง
พ่อฉันระยำขั้นเทพ
ตอนฉันเป็นเด็กกะเปี๊ยกตัวเท่าแก ฉันสัญญากับตัวเองว่า
จะไม่มีวันทำแบบนั้นกับลูกของตัวเอง
หยุดเหอะ ซึ้งน้ำตาจะไหล
แต่ฉันงานยุ่ง แบกรับภาระเยอะ
เพราะงั้นฉันก็จะไม่ยอมให้แกมาถ่วงฉันเหมือนกัน
ตอนนี้ดูยุ่งตายแหละ
แกอยู่กับฉันได้ จนกว่าแม่จะกลับมา
แต่ห้ามทำเรื่องโง่ๆ อีก
ไม่งั้นเราสองคนมีปัญหากันแน่
มองหน้าฉันสิ
เข้าใจไหม
เฮ้ย
ขี้หูไหล
อ๋อ ผม…
ผมลืมเอายารักษาหูมาด้วย
ฉิบ… ยารักษาหูเหรอ
ถ้าไม่ระบาย หนองมันจะไหลออกมา เหม็นเหมือนอ้วกแมว
มานี่
จะไปไหน
- เรื่องเด็กน่ะ เดี๋ยวกลับมา - ไม่ได้
นายต้องอยู่ที่นี่ อย่าทำเรื่องโง่ๆ จนกว่าฉันจะไปเอากระเป๋า
นี่ มีสิทธิ์อะไรไปสั่งเขา
- ใคร… - เถอะน่า
เราจะพกน้ำเมาไปกินระหว่างทางสักหน่อย
- บางครั้งเราก็ต้องไปเคลียร์สมอง - เดี๋ยว พวกนายจะไปไหน
- หนีออกจากเขาวงกต เก็ทมะ - รีบไปเร็ว
แม่
ทำไมชอบเรียกฉันว่าแม่กันจังนะ
ผมอยู่ที่ไหน
ที่อคาเดมี่ไงเด็กโง่ ทุกคนรอคุณอยู่
อคาเดมี่เหรอ
ออกมาแล้ว
เชิญ มานั่งด้วยกันสิ
ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครทำร้ายนายหรอก
- ผักปั่นไหม - อ้อ
เอาสิ ขอบใจนะ
นายคงหิวมากแน่ๆ
อ๋อ
ไม่ล่ะ ไม่อยากรบกวน อันนั้นเนยเม็ดมะม่วงหิมพานต์เหรอ
เนยถั่วเม็ดมะม่วงหิมพานต์ เนยอัลมอนด์ เนยเมล็ดทานตะวัน งาบด ถั่วบราซิล
โห รู้อะไรไหม
พอทักเรื่องกินก็ชักจะหิวตงิดๆ ขึ้นมาเลย
- ตามสบายเลย - ขอบใจ
เรารู้ว่านายคือหมายเลขหนึ่ง
แต่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันดีๆ เลย
ฉันเบน หมายเลขสอง
ดีใจจริงๆ ว่ะที่ได้เจอนายอีก
ทำไมทุกคนถึงมองฉันแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยวะ
ก็นายตายมา 15 ปีแล้ว
ตายเหรอ
ตายแล้วยังไงวะ
เรื่องมันยาว
เอาเถอะ ฉันเฟ หมายเลขสาม
อัลฟอนโซ่ หมายเลขสี่
สโลน ห้า หวัดดี
- หวัดดี - ฉันเจย์มี่ หก
ส่วนนั่นก็คริสโตเฟอร์ หมายเลขเจ็ด
อย่าไปสนใจเขาเลย วันนี้เขาทะลึ่งนิดนึง
นายไม่เก็ทมุกหรอก
เดี๋ยว แล้วหมายเลขหนึ่งล่ะ
- เขาทำไม - อยู่ไหนเหรอ
นั่นแหละที่เราอยากรู้
นี่เราเล่นเกมกันอยู่เหรอ
ไม่ว่าพวกอัมเบรลลา จะเล่นเกมอะไรกันอยู่ พวกนายแพ้แน่
นายจับหมายเลขหนึ่งเราไป
เราเลยจับนายมา
เดี๋ยว เราจับมาร์คัสไปเหรอ
เราจะจับเขาไปทำไม
อยากเปิดศึกหรืออยากตายมั้ง
ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นเขา เขาอยู่กับน้องสาวนาย
- คนไหน - ยัยตัวเล็กพลังใหญ่
แวนญาเนี่ยนะ
ขอบอกไว้นะ
แวนญาไม่ใช่คนที่จะเที่ยวลักพาตัวใครหรอก
แต่พอพูดไปแล้ว ฉันก็มักจะเป็น คนสุดท้ายที่รู้เรื่องพวกนี้ทุกทีเลย
นายเป็นหมายเลขหนึ่ง ต้องรู้ทุกอย่างไม่ใช่เหรอ
เนอะ ก็ควรอยู่หรอกเบน
แต่พวกเราไม่ค่อยจะมีวินัยกันสักเท่าไร
ทีมเราสไตล์ตัวใครตัวมัน
ฟังนะ
ฟังดูเหมือนเรื่องนี้แก้ง่าย
ฉันจะกลับไป ป่านนี้ทุกคนคงเป็นห่วงแย่แล้ว
แล้วถ้าพวกเขาจับคนของนายไป ฉันจะพามาคืนสภาพเดิม
นะ ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงเลย
ฟังดูเป็นไง
ดีไหม
เยี่ยม
จะรีบไปไหน
อยู่รอมาร์คัสกลับมาก่อนสิ
ครอบครัวมาช่วยฉันแน่
ดีเลย
ระหว่างนี้ก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านนะ
อ้อ แล้วก็…
ก่อนฉันลืม ถ้านายพยายามหนีละก็
นกของเฟจะจิกตานายออกมา แล้วเข้าไปทำรังในกะโหลกนาย
เจ๋ง
แล้วนายชอบทำอะไรเหรอ
(โรงแรมออบซิเดี้ยน)
ไง ได้นอนบ้างไหม
ฉันเอาอาหารเช้ามาให้
ฉันไม่หิว
เถอะน่า กินอะไรสักหน่อยสิ
- ความผิดฉันคนเดียวเลย - หยุด ไม่ใช่
ฉันรู้ว่าอาจมีเรื่องผิดพลาดถ้าเรากลับมา
ฉันรู้อยู่แล้วแต่ก็ยอมเสี่ยงอยู่ดี
ฉันทิ้งเรย์เพื่อมาอยู่กับแคลร์ แล้วตอนนี้…
เหมือนลูกไม่เคยเกิดมาเลย
ฉันไม่มีรูปลูกด้วยซ้ำ
มันอาจมีทางออกนะ
หมายความว่าไง
กระเป๋าของห้า
ฉันจะไปเอามันคืนมา
ยังไง
วันนี้นัดเจอมาร์คัสอีกรอบ เราจะแลกกัน
"อีกรอบ" เหรอ
- ใช่ เมื่อคืนฉันไปหาเขา… - คนเดียวเหรอ คิดบ้าอะไรในหัว
ก็ฉันต้องทำอะไรสักอย่างนี่
เพื่อเธอ เพื่อพวกเราทุกคน
อะไร เธอจะไป…
ถ้าคิดว่าฉันไม่ไปด้วยก็บ้าแล้ว
ถ้าเธอคิดว่าฉันไม่อยากให้ไปด้วย งั้นเธอบ้ากว่าอีก
แค่อย่าเพิ่งยอมแพ้นะ
หัดโลกสวยตั้งแต่เมื่อไร
คงแค่อยากเปลี่ยนแปลงบ้างน่ะ
ทรงผม
ที่จริงมันมากกว่านั้น แต่ว่า…
ไว้ค่อยอธิบายระหว่างทาง
ก็ได้
เบอร์ลิน มาแล้วจ้า
ติดสิยะ ไอ้กระเป๋าเส็งเคร็ง
ฉันพร้อมจะไปแล้ว
บัดซบ ส้นตีน เชี่ยเอ๊ย
ไปตาย!
ทำไมใช้งานไม่ได้วะ
อีกระเป๋าบูด!
กูอยากไปเบอร์ลินโว้ย!
แม่ง!
(จุดชมวิวริมทางด้านหน้า)
ที่จริงแบบนี้ก็ไม่เลวนะ
เห็นมะ บอกแล้ว
มาคิดดูแล้ว ฉันเครียดมาทั้งชีวิต
ทั้งทำภารกิจให้พ่อ
ทำงานให้เดอะ คอมมิชชั่น พยายามเอาตัวรอดหลังวันสิ้นโลก
ต้องคอยระแวงระไวว่าจะเกิดเรื่องร้ายอยู่เสมอ
- รู้สึกดีที่ได้ผ่อนคลาย - ดีแล้วเพื่อน
ชีวิตเกษียณเหมาะกับนาย
อ้อ โอเค
ฉันวงจุดชมวิวริมทางไว้หมดแล้ว
- เหรียญยักษ์ของบราวน์สวิลล์ - เราคงไม่มีเวลาแวะหมดหรอกมั้ง
อ้อ ร้านริคกี้เบเกอรี่มีพายได้รางวัล
เว้นช่องให้ฉันอธิบายแป๊บนึงได้มะ…
พอเลย อย่า…
ฟังฉัน หุบปากสักสองวิได้ไหม ขอแค่นั้นจริงๆ ได้ไหม
ได้ กำลังตั้งใจฟัง
เราจะไปเพนซิลเวเนีย
เพื่อไปหาแม่ผู้ให้กำเนิดฉัน
- ว่าไงนะ - ขอโทษด้วยนะ
ฉันแค่อยากมีใครมาเป็นเพื่อนเพื่อให้กำลังใจ
อ้อ ให้กำลังใจเหมือนสัตว์เลี้ยงเหรอ
ก็ถ้าฉันบอกไปตรงๆ นายไม่มาแน่นอน จะให้ทำไง
ก็ไม่มาน่ะสิ รู้ไหมทำไม
เพราะฉันประกาศเกษียณแล้ว
- เออ รู้แล้ว - นี่มันควรจะเป็นทริปสบายๆ
ก็ยังสบายๆ ได้อยู่นะจ๊ะ
ลูกบอลเชือก เคลาส์ เลี้ยวเข้า
- ลูกบอลเชือก เลี้ยว! - อะไร ห้า!
จุดนี้ดังมาก เลี้ยวสิ!
- ห้า เดี๋ยวเราก็ตายหรอก - ไม่แคร์!
ห้า ปล่อย!
ถ้าไม่แวะ ห้ามเจอแม่!
- ทำไมไม่รีบบอกแต่แรกล่ะ - ฉันไม่… ก็แบบ…
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันดูไม่ออก
จะดูออกได้ไง
รู้ ฉันแค่รู้สึกโง่สุดๆ
นี่ ช่วยหุบปากสักแป๊บได้ไหม
เธอไม่มีทางรู้ได้หรอก เพราะว่า…
ฉันเองก็ไม่มั่นใจ
การได้อยู่กับซิสซี่…
ไม่รู้สิ ซิสซี่เปิดอะไรบางอย่างในใจฉัน
ทำให้ฉันเห็นว่าฉันจะไม่มีวันเป็นอิสระ ถ้ายังปิดบังตัวตนที่แท้จริงต่อไป
และหลังจากสูญเสียเธอไป ฉันก็คิดได้ว่า…
ฉันอยู่ในกล่องนั้นต่อไปไม่ได้แล้ว
ฉันไม่ยอมแล้ว
รู้ไหม ฉันเกลียดกระจกมาตลอด
นึกว่าใครๆ ก็ไม่คุ้นกับร่างกายตัวเอง
แต่มันไม่จริงใช่ไหมล่ะ
ตอนนี้นายเห็นอะไร
ตัวเอง
แค่ตัวเอง
ขอบคุณนะที่ไว้ใจแล้วเล่าให้ฟัง
นายเป็นครอบครัวนะ วิคเตอร์
และจะไม่มีอะไรมาทำให้ฉันรักนายน้อยลง
ไปกันเถอะ
เออนะ
ไม่รู้ทำไม แต่นึกว่ามันจะใหญ่กว่านี้เยอะ
ฉันว่าก็ใหญ่แล้วนะ
แต่ควรถามคำถามนี้มากกว่า
นายรู้ได้ไงว่าแม่แท้ๆ อยู่เพนซิลเวเนีย
ก็ตอนนั้นเป็นช่วงท้ายๆ ของการปาร์ตี้เมายาสองอาทิตย์รวด
แล้วอย่าถามวันที่เป๊ะๆ นะ
เพราะเราเล่นสอด ยาแก้เครียดกันทางตูด อะไรงี้
แต่เอมี่ ไวน์เฮาส์ติดท็อปชาร์ต
เพราะงั้นก็น่าจะช่วง กลางยุค 2000 ถึงปลายๆ มั้ง
ฉันถือวิสาสะเข้าไปในออฟฟิศพ่อ ไปคุ้ยหากุญแจตู้เซฟ
เพราะพ่อให้โพโก เอาของที่ขโมยได้ไปเก็บล็อกไว้
แต่ฉันกลับไปพบขุมทรัพย์ประวัติศาสตร์ครอบครัว
ที่เล่าผ่านต้นขั้วเช็คหมดอายุแทน
เรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์เหรอ
(เช็คยอดเงิน 3,000 ดอลลาร์)
ตอนนั้นฉันปั่นป่วนเกินกว่าจะทำอะไรได้ ไม่กล้าค้นชื่อเธอ
แต่ลึกๆ ในใจ
ฉันก็แอบสงสัยว่า ทำไมแม่ถึงขายฉันแค่สามพันดอลลาร์
คือแบบ เก็งราคาเอาสักห้าหกพันไม่ได้หรือไง
แล้วเห็นชื่อแม่ฉันบ้างไหม
ไม่ ขอโทษนะ
- ทำไมต้องตอนนี้ - ถามได้
พ่อตัดขาดพวกเรา เกรซไม่ใช่เกรซ
ส่วนเบนก็ไม่อยู่แล้ว
ตอนนี้มันแค่รู้สึกเหมาะเจาะ ที่จะไปดูว่าฉันอาจเป็นใคร
ถ้าไม่ได้มาอยู่ในครอบครัวงี่เง่านี่
บ้านเรามันเรียกว่าครอบครัวได้ด้วยเหรอ
ไม่ มันเหมือนกับ…
สถาบันดัดนิสัยเด็กเกเรอารมณ์ร้าย แถมไม่ค่อยจะได้ผลซะด้วยซ้ำ
แต่ครอบครัวคืออะไร มันคืออะไร
มันเหมือนลูกบอลเชือกลูกยักษ์
ที่ไม่มีวันคลายออกมาได้
ก้อนภาระอันหนักอึ้งที่ฉันเข็นขึ้นเขามาทั้งชีวิต
แล้วยิ่งเราโตขึ้น มันก็ใหญ่ขึ้น
- ยิ่งพยายามคลายมัน… - ต้องดูมันกลิ้งกลับลงเขา
- เพื่ออะไร - เพื่ออะไร
นี่ ฉันดีใจนะที่นายมาด้วย
นายเป็นพี่น้องที่ดี
โอเค ตานายชมฉันมั่งดิ
ไปตามหาแม่หน้าโง่ของนายกันเถอะ
ฉันก็รักนาย ไอ้จิ๋วเท้าไฟ
ให้ไวเลยนะ เราต้องรีบกลับโรงแรม
- อือ ต้องหายาตัวที่ใช่ - ซื้อแบบโนเนมก็ได้
เคยลองยาโนเนมยังเหอะ
ไม่ เพราะหูฉันไม่มีน้ำพุ่งออกมาทุกครั้งที่ตื่นเต้น
งั้นเชื่อผม ต้องใช้ของแบรนด์เนม
เจย์มี่ หยิบหนมให้หน่อยนะ
อ้อ เจอแล้ว…
- ไปรอข้างนอก - ทำไม
ฉันจะไปเตะตูดไอ้งั่งนี่
- ไม่ต้องห่วง ผมช่วยเอง - ไปซะ
บังเอิญดวงจู๋มาเจอกันเหรอจ๊ะ
จู๋เดียวที่ฉันเห็นคือของนายแหละเว้ย
- ตามฉันมาเหรอ - อย่าหลงตัวเองเลย
ไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันจะจับมาตีตูดซะเลยอีหนู
แน่จริงก็ลองดูเซ่ ไอ้แก้มย้วย
เจ็บชิบ
เนอะ ไม่ชอบเลยใช่ไหมล่ะ
เชี่ย
เฮ้ย คางนาย
บางทีมันก็ชอบหลุดงี้แหละ
สแตนลี่ย์ อย่า!
เช็ดเข้!
เจ็บขา
- เข้าใจระบบนี้ยัง - ลูกฉันนะโว้ยไอ้หอก!
เหนื่อยงั้นเหรอ หัวใจสู้ไม่ไหวเหรอ
ยังสู้ได้อีกนานเว้ย
- เป็นไรไหม โดนตรงไหน - ผมไหว
- เดี๋ยวก็หาย - คุณพระ
แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก นิดเดียวเอง เลิกร้องไห้ได้แล้ว
ระวัง!
เกือบเปียกน้ำลายแล้วไงล่ะ
หลบไป
- ผมดูแลตัวเองได้ - เออ ดูแลได้ตายแหละ
- สุดตีน! - นี่ อย่าใช้คำหยาบ
ไป
เรื่องอะไรจะไป เรากำลังชนะอยู่นะ
"นักรบที่กล้าหนีศึก จะมีชีวิตรอดไปสู้ต่อในวันหน้า" จบนะ
- แม่งเห่ยว่ะ - เออ รู้
อ้าวเฮ้ย เคลาส์เป็นชาวอามิชเฉย
- รู้แบบนี้เข้าใจทุกอย่างละ - มันทำให้เข้าใจอะไรได้ไง
ก็ดูสิ ดูสถานที่นี้สิ
นี่คือทุกสิ่งทุกอย่างที่ขาดหายไปจากวัยเด็กฉัน
- นี่ เคลาส์ - อะไร
รอเดี๋ยวนะ
เช็กดอพเพิลแก็งเงอร์แป๊บ รู้สึกแปลกๆ บ้างไหม
คันเนื้อคันตัว เหงื่อแตก ท้องอืด แนวนั้น
ไม่ ฉันรู้สึกดีมากเลย
ยกเว้นสังคังที่กล่องดวงใจ
แต่ทำไงได้เนอะ
โอเค โชคดีนะ
ว่าไงนะ นายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ
งานนี้นายต้องลุยคนเดียว
คนเดียวเหรอ
เออ ก็ได้
เออ ฉันไหว ทำได้
สวัสดีครับ
แม่
ไม่ใช่ คนอังกฤษ
ตรงนี้ไม่มีแม่คน
มีแต่กระต่าย
ขอโทษด้วยจริงๆ
ผมมาหาเรเชล เฮิร์ชเบอร์เกอร์
ไม่มีเรเชล
อ้าว โอเค น่าเสียดายจัง
ถามหน่อยได้ไหมว่า เธออาจอยู่ที่ไหน ผมอยากไปหา
ฉันบอกว่าที่นี่ไม่มีเรเชล
ทีนี้ก็เดินสับขาผู้ดี กลับเข้าเมืองนายไปซะ อย่ามายุ่งกับเรา
อะเคร ไม่เห็นต้องโมโหทำหน้าไม่รับแขกเลย
คาเลบ ให้เขาพูดก่อนสิ
นายกำลังทำพวกผู้หญิงรำคาญ และตอนนี้นายจะทำฉันฉุนแล้ว
ไม่ใช่นะ
ผู้หญิงไม่รำคาญผมซะหน่อย พูดเป็นเล่นไป
ผู้หญิงรักผมจะตาย
ให้ตายเถอะ เป็นบ้าอะไรของคุณ
ชาวอามิชต้องใจดีไม่ใช่เหรอ
นั่นคนนอกเข้าใจผิดไปเอง คนอังกฤษ
โอเค ก็ได้ ยอมแล้ว
ขอบอกไว้เลยนะ
คุณทำลายภาพลักษณ์ชาวอามิช ในความคิดผมตลอดไป
ในนี้
พังหมดแล้ว
ไม่เป็นไร ซาราห์-เบธ มันไปแล้ว
ที่นี่สุดยอดไปเลย
เรารื้อห้องนั่งเล่นเก่าออกไปแล้วทำเป็นห้องนี้
นึกว่าโฮมเธียเตอร์ กับสวนเซนแบบญี่ปุ่นน่าประทับใจแล้วนะ
แต่นี่มันอีกระดับนึงเลย
รู้ไหม
ฉันอยากให้อัมเบรลลา อคาเดมี่ เป็นแบบนี้มาตลอด
พวกเธอทำกิจกรรมร่วมกันด้วย
พวกนายไม่เหรอ
ไม่ ไม่เชิง
น้องชายเราตาย
ตอนเรายังเด็ก
หมายเลขหก เบนของเรา
เสียใจด้วยนะ
อือ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนห่าอะไรแล้ว
ทุกคนมีเป้าหมายกันเอง
ต้องฉุดกระชากลากถูแทบตาย กว่าจะขอให้ใครแคร์ได้
แล้วพอผ่านไปสักพัก ฉันก็คงเลิกแคร์ไปด้วยเหมือนกัน
ทั้งเรื่องการฝึก ภารกิจ…
เรื่องการเป็นหมายเลขหนึ่ง
นายไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย
- เหรอ - ใช่
ที่จริงนายน่ารักมากเลย
ถ้าทำได้ ฉันอยากออกไปจากที่นี่ซะ
ทำไมไปไม่ได้ล่ะ
แล้วนายล่ะ
ก็จริง
ฉันรู้จักแต่บ้านหลังนี้มาทั้งชีวิต
และฉันรู้ว่าในโลกกว้างมีที่ที่ดีกว่านี้
และสักวันนึง ฉันอยากไปเห็นมันให้หมด
รู้ไหม…
ฉันเคยไปอยู่ดวงจันทร์ด้วยแหละ
ไงนะ เจ๋งมากเลย!
- คิดงั้นเหรอ - ก็ใช่สิ ดวงจันทร์เนี่ยนะ
- โห ไม่เคยมีใครคิดว่าเจ๋งมาก่อนเลย - ใช่
ดวงจันทร์ อือ
เล่าเรื่องครอบครัวของนายให้ฟังอีกหน่อยสิ
ก่อนที่พวกเขาจะบุกมาช่วยนายออกไป
พักที่ไหนกันเหรอ
ก็แค่โรงแรมจิ้งหรีดในเมือง ชื่อโรงแรม…
- เธอหว่านเสน่ห์หลอกฉัน - ไม่ใช่นะ ลูเธอร์
แน่นอนสินะ ไอ้ลูเธอร์ โง่ฉิบหาย
- ว้าว คิดว่าดวงจันทร์เจ๋งเหรอ - ไม่ใช่ ฉันไม่ได้จะ…
ฉันนี่มัน…
เบนอยากคุยด้วย
ไปอาบน้ำซะ
- ลูเธอร์ ฉันไม่ได้… - สโลน
ไม่ต้องรู้ชื่อฉันหรอกจ้ะ
แต่ทุกๆ ครั้งที่เดินผ่านไป
เธอจ๋า ฉันอยากจะร้องไห้
น่าเสียดายเสียนี่กระไร
ฉันเข้าไปใน…
อะไร…
แม่งกูขอหยุดวันนึงไม่ได้ไงวะ
ฉันไม่แน่ใจว่าท่านโปรดปรานอันไหน
ก็ท่านสร้างเองทั้งหมดเลยนี่
ไง
โทษทีๆ
- ฉันไม่อยากมีปัญหา - ไม่ๆ
นี่
คุณรู้จักเรเชลใช่ไหม
เธอเป็นน้องสาวฉัน
อ้าว
นี่
แล้วผมต้องไปหาเธอที่ไหน
พ่อหนุ่ม น้องฉันตายไป 30 กว่าปีแล้ว
อ้าว
แล้วตายยังไงเหรอ
เลือดออกในสมอง
ไม่ทรมาน ขอบคุณพระเจ้า
แล้วลูกชายเธอล่ะ
ลูกชายอะไร
เดี๋ยว เธอตายเมื่อไรนะ
เธอเสียเมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
อ้าว
- เป็นอะไรไปเหรอ - เปล่า นั่นก็แค่วัน…
นั่นวันเกิดผม
- ไอ้คนอังกฤษ วัวเราหายไปหมด - คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
- อ้าว - ไปเดี๋ยวนี้
ฟังนะ
นายรู้วิธีใช้กระเป๋าใช่ไหม
ครั้งสุดท้ายที่เคลาส์ลอง เขาไปโผล่เวียดนาม
และฉันจะพลาดอีกรอบไม่ได้ วิคเตอร์ สาบานเลยว่าไม่ไหว
ฉันรู้
ฉันก็เหมือนกัน
- นี่ ห้ามันกวนตีน… - ใช่
แต่เขาไม่ได้ใจร้าย
พอเราบอกเขาว่ามันสำคัญกับเรา เขาจะช่วย
เขาต้องช่วยแน่ๆ
แต่ก่อนอื่นต้องเอากระเป๋ามาให้ได้
นี่ครับ
ห้า!
ช่วยสตาร์ตรถทีสิ
แม่เจ้า…
ฉิบหายละ ห้า!
สตาร์ตรถ!
ห้า สตาร์ตรถ!
เร็วๆๆ
- ทำไมนายเข้ากับใครเขาไม่ได้เลย - พยายามแล้วจริงๆ
- เดี๋ยวก่อน - รอแป๊บ
- เอานี่ไป - คืออะไร
การตายของเรเชลมันไม่ปกติ และไม่ได้มีเธอคนเดียว
มาเร็ว รีบขึ้นรถสิเคลาส์!
ดวงตาคุณเหมือนเธอเลย
- คนอังกฤษ ไปเร็ว - เคลาส์ จะไม่รอแล้วนะ!
เคลาส์!
ไปสิ
เส้นเวลานี้มีแต่ปริศนาน่าฉงน
ฟังนี่นะ แม่ฉันตายที่นี่ก่อนฉันจะเกิดมาซะอีก
- เมื่อกี้ว่าไงนะ - ฮื่อ
เขาไม่มาหรอก
ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ
หรือไม่เขาก็เบี้ยวนัดนาย
เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
คุยกันแค่ 15 นาที รู้นิสัยเขาแล้วเหรอ
ที่นี่เราไม่ต้อนรับพวกแก
พูดว่าไงนะ
พูดว่าคุณยังอยู่ที่นี่เหรอ
อยากสั่งอาหารเลยระหว่างรอเพื่อนไหม
- เอาสิ - ไม่
เดี๋ยวกลับมาแล้วกัน ไม่ต้องรีบ
- อัลลิสันเป็นอะไรหรือเปล่า - ฉัน…
ฉันไม่…
เล่าอีกเรื่องนะแม่
แคลร์ ลูกรัก
แม่ หนูอยากฟังนิทาน!
แม่ได้ยินข่าวลือว่าลูกง่วงมาก
อัลลิสัน เธอเป็นอะไรไป
แคลร์อยู่ไหน!
- ฉันต้องไปสูดอากาศข้างนอก - นี่ จะไป…
มองอะไร
นี่
(สแปร์โรว์ อคาเดมี่ อาชญากรรมคือปัญหา เราคือคำตอบ)
นี่ ฉันคุยกับคุณอยู่นะ
โทษที
อัลลิสัน
เป็นอะไรไหม
ไม่
ไปกันเถอะ
นายร้องขอความช่วยเหลือชัดๆ
ไม่ได้ร้องซะหน่อย
- ฉันเอามันอยู่หมัดหรอก - นายหายใจไม่ออก
ดูท่าครอบครัวนายคงไม่มาช่วยเร็วๆ นี้นะ
อ๋อ พวกเขาคงแค่กำลัง สรุปรายละเอียดแผนการ… อะไรงี้
อย่าเกร็งสิ นายไปได้
ทำไมปล่อย
เพื่อแสดงไมตรีจิต
แต่ฉันอยากฝากนาย ส่งข้อความสำคัญมากไปบอกครอบครัว
ได้สิ
ปล่อยมาร์คัสเดี๋ยวนี้
แล้วถ้าพวกนายคนไหน ทำร้ายเขาแม้แต่ปลายเส้นผม เราไปถล่มแน่
จัดการเรียบ
และฉันสัญญาว่าคราวหน้าเราจะไม่ใจดีแบบนี้
ฉันไม่ชอบโดนข่มขู่เลยจริงๆ เบน
ทำตามที่เราบอกซะ ไม่งั้น…
นกจะมุดสมองฉัน เข้าใจละ
อย่าลืมถุงของนาย
หวังว่าจะพอใจกับการได้มาพักที่นี่นะ
ขอโทษนะคะ
คือแบบ ใครเขาทำกัน มีที่ไหน
บ่นพึมพำเรื่องอะไรของนาย
ไลล่า
เอาสแตนมาทิ้งไว้กับฉัน ทั้งที่ผ่านมาตั้งหลายปี มันไม่ถูกต้องว่ะ
นายไปไข่ทิ้งไว้เอง อย่าโทษเธอที่กรรมตามสนอง
หลุดประเด็นละ
แล้วประเด็นคืออะไร
เด็กมันทำฉันสะดุด
ฉันต้องสามารถตอบโต้ ภัยอันตรายได้อย่างทันทีทันใด
จะไปทำงั้นได้ไงถ้าต้องมาเลี้ยงเด็ก 12 ขวบ
นายเป็นพ่อของเขา
ไม่มีหลักฐาน
อย่างน้อยนายก็มีลูก
ขออีกแก้วได้ไหม
โอเค ทุกคนมารวมตัวกัน
ทุกคน… อยู่ไหนกัน… ลูเธอร์อยู่ไหน
- ยังไม่เจอ - จะไปรู้เหรอ
มีใครรู้ไหมว่า… งั้นช่างมัน ตอนนี้เรามีปัญหาใหญ่กว่านั้นต้องเป็นห่วง
ปัญหาอะไร
นี่ไง
("เธอเป็นคนเดียวที่ได้ยินเสียง")
- พวกเขาเป็นใคร - นี่คือแม่ของพวกเรา
(ยัง) (เสียชีวิตที่…)
คนนี้ของฉัน
พวกเขาตายหมดแล้ว
พวกเขาตายในวันเดียวกัน วันที่ 1 ตุลาคม ปี 1989
- นั่นวันเกิดเรานี่ - ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
พวกเขาตายก่อนเราจะเกิด
งี่เง่าว่ะ ถ้าเราไม่ได้เกิดมา แล้วมายืนอยู่นี่ได้ไง
- ก็นั่นแหละ - นายบอกอะไรเราอยู่
ฉันกำลังบอกว่าตอนเรามาที่นี่ เราสร้างปฏิทรรศน์ทางเวลาขึ้นมา
ไม่ใช่แค่ปฏิทรรศน์ทั่วไปนะ
นี่มันปฏิทรรศน์คุณตา
ปฏิทรรศน์คุณตาคืออะไรวะ
(พบศพผู้หญิงในโรงนา)
ลูเธอร์ นี่
เฮ้ย อะไร…
จัดการมันเลย ทีเจ
ไง เวร
- โอเค เอาไงต่อล่ะเนี่ย - ทางนี้ ใช่
แค่ต้อง…
ใช่ โอเค
เอานี่ไปวางให้นะ
- เราต้องเงียบๆ - เธอจะเอาอะไรกับฉัน
ฉันอยากจะขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้
นี่เล่นเกมปั่นหัวฉันอีกใช่ไหม
ไม่ นายไม่เข้าใจ
เราถูกจับตามอง
อะไร ใครมอง
ครอบครัวฉัน พวกเขาเป็นบ้า
แต่ฉันอยากให้นายรู้ไว้ว่า ทุกคำพูดออกมาจากใจจริง
เรื่องดวงจันทร์ก็ด้วยเหรอ
โดยเฉพาะเรื่องดวงจันทร์เลย
แล้ว…
ตอนนี้มีใครดูเราอยู่ไหม
ไม่มี แต่เราก็ควรจะ…
คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล