SARRERA
IPARRALDERIK URRUNENA, 1857
Kapitaina!
Hitz egingo dugu?
Izotza zeharkatu behar dugu.
Gizonak gose dira. Akituta daude.
Erritmo honi eutsiz gero, ondorioak egongo dira.
Entzun, gizonak!
Lana zenbat eta gehiago atzeratu, izotza orduan eta sendoagoa izango da.
Eutsi lanari.
Txandakatu taldeak.
Jauna, errespetuz...
- Ziurtasunak behar dituzte. - Ziurtasunak?
Ontzia askatzean, San Petersburgora itzuliko garelako ziurtasuna.
Haien ustez, laster galduko dugu nabigatzeko gaitasuna, eta...
Adi!
Pentsatzea ez da zuen rola, ezta ofizial honena ere.
Izena eman dugu misio baterako. Burutu egingo dugu.
Ipar polora helduko gara.
Ulertu duzue?
Bai!
Leherketa bat, kapitaina!
Hiru kilometrora.
Bildu gizonak.
Lera-txakurrak onik daude.
Orduan, odol hau guztia?
Hemen, kapitaina!
Zauritu bat! Odol asko galdu du.
Zauri bat sorbaldan. Hanka hautsita du.
Hartz baten erasoa?
Ez dut uste, kapitaina. Larsen, lagundu.
Hanka protesikoa.
Jar ezazue taulan!
Azkar, ontzira!
Gora!
Larsen, gauza hura dator.
Prestatu errifleak!
Nik esandakoan.
Apuntatu!
Sua!
- Sua! - Hurrengo taldea!
Hurrengo taldea!
Sua!
Denak ontzira!
Igo dugun gizona non dago?
Non?
Zer da? Zer nahi du?
Ekar iezadazue!
Trabukoa. Larsen, hartu trabukoa!
Victor.
Victor!
Hil egin dut.
Bizirik dago!
Eskailera!
Igo eskailera!
Ekar iezadazue!
Zenbat tiro geratzen dira?
Bat, baina ez du hilko.
Badakit!
Ez diot hari tiro egingo.
- Laudanoa, mina arintzeko. Edan. - Eskerrik asko.
Non nago?
Horisont errege-ontzi daniarrean. Anderson kapitaina eta Udsen doktorea.
Zuetariko zenbat hil ditu?
Sei.
Itzuli, eta beste asko hilko ditu.
Guzti-guztiak, beharrezkoa bada, non eta ez nauzuen entregatzen.
Ez, harenak egin du.
Ur izoztuan hondoratu da. Akabo.
Ez horixe!
Ezin da hil.
Bera suntsitzen saiatu naiz.
Zuek sinetsi ala ez,
itzuli egingo da... nire bila.
Eta, orduan,
hitzeman iezadazue: izotz artera aterako nauzue,
eta ni hartzen utziko diozue.
Mesedez.
Zer izaki-mota da?
Zer demonio-klasek sortu zuen?
Neu izan nintzen.
Neuk sortu nuen.
Nire gaiztakerien oroitzapenak neurekin hiltzekoak ziren.
Prest dago.
Kontakizunean, gauza batzuk egitateak izango dira.
Beste batzuk ez. Baina guztia izango da egia.
Victor dut izena.
Victor Frankenstein.
Nire aitak eman zidan izen hori.
- Badakizue zer esan nahi duen? - Baietzean nago, bai. Konkistatzailea.
- Guztia irabazten duena. - Bai. Guztia harekin hasi zen.
Nire aitarekin.
Eta amarekin.
Victor!
LEHEN ZATIA VICTORREN ISTORIOA
Victor!
Jaitsi zaitez. Zure aita iristear da.
Ama!
Ama.
Hemen nago, ama.
Hemen nago.
Nire aita baroia zen, eta zirujau bikaina.
Komenigarritasunak bultzatuta ezkondu zen nire amarekin,
dote handi samarra eta leinu noblea zeuzkalako.
Hala, aitak bere maila eta etxaldeari eutsi ahal izan zien.
Ez zegoen presente gure bizitzetan,
baina, gurera etortzen zenean, etxe osoa makurtzen zen haren nahietara.
Claire, maitea.
Gainerako uneetan...
Victor.
Aita.
Gainerako uneetan, ama neurea zen.
Ez, ekarri hona.
Haragiaren gatzak zure odola eta haurtxoarena aberastuko ditu.
Ez duzu zuretzat bakarrik jaten.
Tira.
Elikagarria da.
Aingeru guardakoa,
lagun atsegina.
Zaude nire alboan, ez nazazu utzi.
Gorde nazazu zure kapapean, eta...
Paretaz bestalde entzuten nituen, liskar atergabean.
Elkarri oihuka, aberastasuna, etxaldea... eta neu ginela-eta.
Haien ahotsek izuz betetzen ninduten.
Ama?
Ama.
Txiki ...
Gizonak biok gorroto gintuen.
Gure erroi-koloreko ile beltzak. Gure begi ilun eta sakonak.
Are, gure izaera isil eta batzuetan urduriak
ezin gehiago amorratzen zuen, antza zenez.
Zerrendatu ezazu, buruz eta ahalik eta zehatzen,
giza gorputzeko humoreen antzinako sailkapena.
Odola, behazun beltza, behazun horia eta flema.
Batez besteko gizonaren bihotza. Pisua?
Bederatzi eta hamaika ontza artean.
Batez besteko emakumearen bihotza. Pisua?
Zortzi eta hamar ontza artean.
Eta zergatik ote?
Emakume-bihotzaren masa ezberdina da? Emozioen sakontasunagatik ote?
Melankoliarako joeragatik?
Masagatik. Odolaren bolumena, aita. Irrigazio muskularra.
Hala da. Ehunean ez dago eduki espiritualik.
Gihar batean ez dago emoziorik.
Ea, mesedez, azaldu balbula trikuspidearen funtzio nagusia.
Ez dut gogoan, aita. Oroituko dut, baina. Ziur nago.
Bai, seguru nago.
Boliari ez zaio odolik jariatzen.
Haragiari bai, ordea.
Datu bat gomutatzen duzunerako, gaixoa hilko zaizu.
Ulertzen duzu?
Balbula trikuspidearen funtzio nagusia
kaba zainean odol-errefluxua eragoztea da.
Ez, eskuak ez. Hemendik aurrera, ez.
Orain zure ofizio eta gogoaren tresnak dira.
Zaindu egin behar ditugu.
Zure aurpegia, ordea, harrokeria da.
Nire izena daramazu, Victor. Izenak berekin dakar nire erreputazioa.
Ez ezazu ahaztu, arren.
Zerbait oso ona duzulakoan nago. Ona da.
Hiru,
bi,
bat...
Ezin liteke!
Kartak nahasiko ditut.
Ama?
Aita!
Aita, ama da!
Ama! Ama, zer duzu?
Ur beroa eta arropa zuri eta garbia, berehala!
Jauna.
- Ez, Victor! - Ama? Esan iezadazu zerbait!
- Ama! - Victor!
Aita!
- Victor! - Salba ezazu, mesedez!
Nire ama, neure buruaren zatitzat neukan ama,
inoiz joango ez zela uste nuen ama,
bizitza bera zen ama... heriotza bilakatu zen.
Begiak itzali zitzaizkion,
haren irria lur hotzaren jaki bihurtu zen.
Ospa!
Joan zaitezte!
Unibertsoaren zati bat hustu zen,
eta izarrartea behin betiko ilundu.
Ea, estali begiak.
Ez begiratu nik esan arte.
Orain.
William eguzki-argiz eta irriz inguratuta hazi zen.
Izaera bare eta adeitsuagokoa zen, zeina nire aitak nabari nahiago baitzuen.
Eskerrik asko, aita.
Plazer bat izan da, ume.
Hura, haize kirria. Ni, ekaitz-hodeia.
Berak barre egiten zuen etengabe. Nik, kopeta belztu.
Hartu aho-uhalak.
Begiratu iezadazu, aita. Begiratu.
Zerbait gehiago zegoen.
Hobeto esanda, zerbait falta zen.
Nire ama
garaiko medikurik itzaltsuenaren eskuetan hil zen:
nire aitaren eskuetan.
Ideia bat... mamitu zitzaidan gogoan.
Definitu zirkulazio-sistema, mesedez ...
Saihetsezina, halabeharrezkoa...
...De Motu Cordis ean azalduta dagoen bezala.
...egia bilakatu zen arte.
Aita?
Hiltzen utzi zenion.
Neure esku zegoen guztia egin nuen. Jakin beharko zenuke hori.
Porrot egin zenuen, ba.
Inork ezin du heriotza menderatu.
Nik bai. Nik menderatuko dut.
Zuk dakizun guztia eta gehiago jakingo dut.
Nahikoa egin dugu gaurkoz.
Gau hartan, berriz jaio nintzen.
Irudipen bat izan nuen.
Lehen aldiz ikusi nuen...
Aingeru Iluna.
Agintzari bat egin zidan.
Biziaren eta heriotzaren indarrak nire eskumende egongo ziren.
Nire aitaren mailako zirujaua izango nintzen.
Askonahiagoa izango nintzen, harago iritsiko nintzen.
Aingeru guardakoa...
Irudipen argia izan zen.
Nik esna edo lo ikusitako ezer baino argiagoa.
Nola, baina?
Azkar heldu nion galbideari.
Bi matxinada eta sute bat nire amaren plantazioetan.
Familia-ondasuna murriztu egin zen.
Etxaldeari eutsi izanagatik, beste guztia galdu genuen.
William Vienara joan zen, hango familiarenera,
eta ni lehenik Londres, eta gero Edinburgora.
Han hamarkadak eman nituen...
akademiaren muga hertsiak zabaldu nahian.
Bizia.
Hona... bizia, jaun prestuak.
MEDIZINA FAKULTATE ERREALA - 1855
Jaio egiten gara.
Eta, gora egiten dugunerako, erori egiten gara.
Heriotza.
Eta, igoera eta erorikoaren tartean,
gure esparrutxo xumea datza.
Tira, jaiotza ez dago gure esku.
- Ez da hala? - Ez!
Sortzea, txinparta hura, gogoetaren eta arimaren piztea...
Hori Jainkoaren esku dago.
Jainkoa.
Baina, heriotza!
Heriotzan datza erronka.
Horrek beharko luke gure ardura!
Beharko luke.
Nor gara gu, baina, horretarako? Ez gara jainkoak, ezta?
Baina, jainkoen apaltasunik ezaz jokatuko badugu,
zer gutxiago mirariak egitea baino.
Ez duzue uste?
Piztu dezagun txinparta jainkotiar bat ikasle gazteon gogoetan.
Erakuts diezaiegun erronka botatzen, esana betetzen baino.
Gizakia naturari bere ezkutalekuraino jazarri ahal zaiola erakutsiko diegu,
heriotzari amaiera emateko!
Heriotza moteldu ez. Heriotzari bukaera eman!
Ixo. Ixo!
Zer proposatzen duzu? Nola irakasten da ezinezkoa den hori?
Subjektu konposatua, gorpua.
Dendari batena da. Hil eta berehala ekarri zidaten.
Garuna gorri, baina bazebilen.
Nerbio espinal eta bagoak, ukigabe.
Orbainak ile baten lodierakoak dira
nire teknikari esker. Puntu zakarrik ez.
Hara. Besoa beste espezimen batena da, arotz batena.
Giharrak, lotailuak eta nerbioak loturik daude orain.
Mugimendu espasmodikoa, korronte elektrikoak sortua, ez da berria.
Ez da berria. Gorpu barneko energia-fluxua, ordea,
beste nozio baten menpekoa da.
Sortaldeko nozio bat da: qi .
Biziaren energia-fluxua barnetik eta kanpotik hartzen du aintzat.
Orratzak erabili ditut, sei...
Ixo! Eseri!
Hau bista bat da, doktorea, ez inauterietako ikuskizuna.
Kalte egin diozu zure kausari.
Trikimailu behartu hau ez da nahikoa izango.
Trikimailua?
Ziur zaude?
Trikimailua? Hori erabaki bat izan da!
Hildako baten begiaren eta beste baten besoaren koordinazioa.
Borondate berri bat eta ulermenaren hastapenak eman dizkiot.
Ulermena, hildako burmuin batean?
Aska ezazu!
Mesedez.
"Mesedez", jakina.
Itzali ezazu berehala, iruzurti halakoa!
Hau etorkizuna da! Posiblea da!
Iker dezagun, kuantifikatu dezagun!
Hau donauste bat da. Higuingarria eta lizuna!
Bizia Jainkoak hartu eta ematen du, Victor.
Beharbada Jainkoa ezgaia da!
Arteztu ditzagun haren okerrak!
Zahar ergelok ez ditzatela zuen ahotsak itzali!
Erantzunak desobedientziaren eskutik baino ez datoz,
izuaren eta dogma koldarren menpetik askatzean!
Aurrera!
Krempe irakaslea.
Frankenstein baroia, Heinrich Harlander dut izena
eta zure anaia Williamen eskutiko aurkezpen-gutun bat dakart.
Nire anaiarena?
Zu ezagutzeko pribilegioa eskatu nuen.
Minutu eskas bat lapurtuko dizut.
- Mesedez. - Ados.
William bisitan etorriko zait, ezta?
Bai, egun gutxi batzuk barru.
Bere emaztegaia aurkeztu nahi dizu. Nire iloba ere bada.
Elizabeth Harlander, oso neskatxa atsegina,
komentutik irten berria.
Argazkiak nik egin nituen.
Williamek arrakasta izan du finantzen munduan.
Harena izen ezaguna da dagoeneko.
Izen ezaguna dela?
Tira, tamalez, izen berekoak gara, gustatu ala ez.
Artikulua irakurri nuen, The Lancet en. Benetan uste duzu egin dezakezula?
Gizon bat muntatu?
Goitik beherako gorputz berri bati bizia eman?
Ikusi duzu gaurkoa, ezta?
Izatez, gurutziltzaketa bat ikusi dut.
Kondenatuta zeunden, ahoa ireki aurretik ere.
Erakutsi egin diet, halere.
Zer?
Egia.
Bazkalordurako ahaztuko dute.
Bai, baina zer iruditu zaizu zuri?
Apartekoa iruditu zait.
Bai. Badakit.
Baina ume bat bezalakoa zara, gogoberotua,
maskota berriari gogor heltzen diotenetakoa, ito arte.
Horregatik kezkatzen nauzu.
Muga jarriko diozu zure suari, Prometeo?
Edo eskuak erreko dituzu, hura entregatu aurretik?
Horixe.
Ez nazazu zakartzat jo, baina egun luzea izan dut
eta orain ez naiz arrotzen konpainian egoteko gauza.
Beraz, amaitu baduzu...
Ez dut amaitu, ezta pentsatu ere.
Ostatu hartu dut Edinburgon.
Hiru egun barru, William eta Elizabethekin elkartzekoak gara.
Arrats horretan, zure patua aldatuko dut.
Ohiz kanpoko zerbait erakutsiko dizut.
- Milesker. - Tori.
Mertxika. Biratu mertxika. Bira ezazu.
Kosk egin diozu berriro!
Mertxikak jaten ari zara.
Hau memento mori bat da.
Mertxika. Biziaren sinboloa, gaztetasunarena. Bera hozkatzea ere!
- Gose nintzen, Kiki. - Ez deitu Kiki.
Victor Frankenstein baroia, jauna.
Joan zaitezke.
Barka iezadazu.
Ongi etorri.
Herr Harlander.
Arte gazte bat, fotografia.
Agur, Kiki.
Zale porrokatua naiz jada.
Ekarri dituzu paperak?
Eskerrik asko.
- Aparta zara. - Mila esker.
Nerbio-sistema darabilzu energia-maila berehala handitzeko.
Ez da hala?
Zuzen zaude.
Beraz, zure menpeko bizi-indarraren iraunkortasuna
oso laburra da. Urritu egiten da, desagertu.
Zergatik diozu?
Eskolan, aurkezpena harrotasunak bultzatuta amaitu zenuen.
Baina, egiatan, bizi-indar galvanikoa ilauntzen ari zelako izan zen.
Zirujaua al zara, jauna?
Bai, behin batean. Armadako zirujaua.
Eta ez nintzen bereziki trebea.
Baina nire diruketa mamitzen lagundu zidan.
Munizio-lantegi batzuen jabea naiz.
- Arma-salerosle bat. - Errealista bat.
Ezagutzen dituzu Evelyn Taulak?
Jakina. Sir John Evelynek erosi zituen.
Lau ohol daude. Disekzio artatsuak, Europako zaharrenetarikoak.
Gorpuen nerbio, zain eta arteriak. Zer?
Bai, baina bosgarren bat dago.
Liluragarriena.
Bikaina, ez da hala?
Egurrera moldatutako haragia.
Gorpua oholean etzan, eta geruzaz geruza bereizten da.
Geratzen diren ehunak erretxinaz lakatzen dira egurrean.
- Linfa-sistema erakusten du. - Bai.
Mediku musulmanek zirkulazio-sistema sekretua deitu zuten.
Hiru litro fluido baino ez ditu mugitzen. Hala ere, sare zabal bat da.
- Ikustekoa da. - Bai.
Guretzat, zuretzat, desberdintasun garrantzitsua hemen dago.
Bederatzigarren konfigurazioa. Egitura zeharo delikatua,
etereoa ia. Bihotza inguratzen du.
Energia banatzeaz gain, bera gordetzeko gai ere bada.
Bai. Horra heltzea lortzen baduzu,
- inguruko ehunak suntsitu gabe... - Aurretik ez.
Bizkarra, bizkarrezurra, toraxeko kurbadura.
Jakina!
Energia-fluxua, irudimenaz haraindiko orbaintze eta birsorkuntza.
Bizitza eternala.
Zure ikerketa mugarik gabeko baliabidez hornituko dut.
Eta ordainetan?
Ez dezagun sotiltasuna galdu.
Egia eta transzendentzia bilatzen ditugu. Gogaideak gara.
Baliteke noizbait mesede bat eskatzea,
baina prozesua erregistratzeko pribilegioak mugitzen nau, oroz gain.
Bakarrik egiten dut lan.
Oso isila naiz.
William Frankenstein eta zure iloba, herr Harlander.
Gogoan hartuko dut.
Gogoan, bai.
Baroia.
Ez egin zentzudun plantak. Pena izango litzateke.
Victor.
William!
- Victor! - Hara, zu bai zu!
Hazi egin zara, gero.
Ez du meriturik.
Nire emaztegaia aurkeztuko dizut.
Lady Elizabeth Harlander.
Egundoko plazera da.
Egotzi zintuztenean, ez nintzen harritu,
baina ez zenuen hain kanporatze garratza mereziko.
- Ziur nago. - Merezi, merezi nuen.
Merezita izan zen.
- Nahita izan zen. Ezta, herr Harlander? - Irteera deigarria izan zen.
Zergatik zirikatu zenituen? Zergatik gertatu zinen hain deigarri?
Zer kontserbadorea. Harrigarria, zu izanda ere, William.
Aita gogorarazi didazu ia.
Gure aita ezin zuhurragoa zen.
Zehatza, zentzuduna, neurritsua.
Nik, aldiz, ez nuen ulertzen apaltasuna zergatik daukagun bertutetzat.
Victorrek arreta bereganatzeko joera du.
Umetan ere, bere ahotsa ahultzen nuen isilik geratuz.
Agian gogo handiegiz eta maizegi. Ezta, Victor?
Bizia leheneratzerik baldin badago, eta ez alegiaz,
baizik eta era jainkotiarrean, fisikaz, kimikaz, zergatik uzkurtuko gara?
Zer, barre?
- Dibertitzen ari zara? - Hala dirudi.
- Nire ideiak ez al daude argi? - Ozenki adierazi dituzu, behintzat.
Ez dira merezidunak?
Ideia hutsak ez dira, ez, merezidunak.
Argi iezadazu kontua.
Gerra, kasurako.
William, purua eta brandya nire ikasgelan?
Zuk entzuna duzu nire iloba gaia luze eta zabal azaltzen.
Barka iezaguzue.
Jarraitu, arren. Ideiak.
Tira... ohorea, herrialdea, ausardia.
Ideia huts horiek merezidunak eta jasoak dira, jakina.
Ez duzu uste?
Hala ere, gizonak haien izenean hiltzen dira.
Era ez-jasoan, ezbairik gabe.
Aurpegiak lokatzean murgilduta, odoletan itoz,
oinazeak jota oihuka.
Gizonok beste norbaiten aitak, anaiak edo umeak ziren.
Euren amek elikatu, garbitu, zaindu eta eskolatu zituzten,
gero lekutako gudu-zelai batean erortzeko, tragedion eragileengandik urruti.
Gizon haiek etxean diraute, odola eta baionetak ezagutu gabe.
Azala, zulorik gabe. Tapakiak, epel eta garbi.
Horra ergelak eta ideiak uztartzearen emaitza.
Eta zuk ergeltzat naukazu?
Heldu brandy eta puruei.
Mutilak zain dituzu.
Maiz gertatzen da: gizon batek aingeru edo deabru bat ezagutu duela pentsatu,
gero dena irudikapen bat izan dela ikusteko.
Bizitzako xake-partida
geure buruaren kontra jokatzen dugu.
Lagundu.
Lagundu iezaiozu!
Tori. Edan apur bat.
Zatoz nirekin.
Ezer ez.
Jauna, jagoleak ikusi du.
Ontziaren bueltan, lanbroan.
- Nola ito zen ikusi genuen. - Jauna.
Gizonak izuak jota daude.
Haien ustez, hobe litzateke gizona izotz artean uztea.
Nire babespean dago...
baita Koroarenean ere!
Handik gutxira, William eta Harlanderrekin joan nintzen
Vaduzetik gertuko laku batera, kanalaz bestalde.
Dorrea alorrak ureztatzeko ura iragazteko instalazioa zen.
Publikoa. Gerra hastean utzi zioten eraikitzeari.
Gerra hau ez, aurrekoa baizik.
Edo haren aurrekoa. Ahaztua dut.
Une hartan, begirada josi nion.
Dorrea.
Patuaren deia sentitu nezakeen.
Egitura ukigabe dago ia.
Eta isurbide bat dago, goitik behe-beheraino doana.
Zure ondasunak ekarri genitzake, Edinburgotik zuzenean.
Behar edo nahi duzun oro emango dizugu.
- Edozer? - Edozer.
William nire zerbitzura izango dut proiektuak dirauen artean.
Ziega bat beharko dut.
- Eta izotz-ganbera bat. - William.
Bi ponpa-tanga daude dorrearen oinarrian.
Berak erabiliko ditugu.
Konpondu ditzagun lurrun-makinak. Erregaia beharko dugu.
Hor eta hor, ahalmen handiko lau bateria voltaiko,
polaritate positibo eta negatibokoak.
Zilar puruzko tximistorratz-sistema, laborategian sartu ahala estutuz doana.
Bai. Nire kontratistek behar duzun ekipo guztia egin dezakete.
Akordio bat dugu, beraz?
Hitzarmen bat dugu.
Txerria!
Ez, hau ez.
Ireki ahoa.
Urkatuta, hobe. Aurten hiltzekoa zinen.
Herr Harlanderrek espezimen optimoak agindu zizkidan.
Bai, jaun prestua, baina, jakin badakizunez,
krimenak ez du merezi. Hona erakusgarria.
Zital kuadrilla dira.
Sentitzen dut.
Bizkar indartsua. Hau bai.
Itzuli geroago.
Konfesioa?
Jakin-minez nengoen.
Hain zen izaki delikatu eta jainkotiarra... Zer ote zuen konfesatzeko?
Kasualitatearen kasualitatez, aukera bat izan nuen,
eta ni...
egia jakitear nengoen.
Barka, aita. Bekatu egin dut.
Noiz konfesatu zenuen azken aldiz, ene alaba?
Duela astebete. Komentu batean egon nintzen.
Astebete?
Presaka egin duzu bekatu, beraz?
Hala da.
Ekintzazkoa baino, asmozkoa.
- Gizon bat dela-eta, ezta? - Bai.
Senargaiaren anaia.
Lizunkeria?
Gorrotoa.
Gorrotoa...
- Gorrotoa? - Ikaragarria da, groteskoa.
Hitz latzak.
Krudel samarrak, ezta?
Errespetu osoz, zuk ez duzu ezagutzen.
Guztia eta guztiak kontrolatu eta manipulatzen saiatzen da.
Tirano bat denez, biktima plantak egiteaz gozatzen du.
Abantaila bakarra du:
berak uste baino askozaz baldarragoa da.
Baldarragoa?
Azaldu ezazu, arren, ume.
Deigarri gertatzen da. Ikusten erraza da.
Azoka-eguneko kale jendetsu batean ere ikusi dezakezu.
Esan, noiz ikusi nauzu?
Zuk ni ikusi baino askoz lehenago, bai horixe.
- Afaldu duzu? - Ez naiz gose, baroia. Milesker.
Ni goseak hiltzen nago.
- Mila esker, jaun adeitsua. - Zuri.
Zer liburu erosi dituzu? Utziko didazu?
Ea, asmatu.
- Asmatzeko? - Bai, mesedez.
Ederki.
Erromantze bat ...
eguzki mediterraneoz, zetaz, eta maitasunaren gatazkatxoez josia.
Iraingarria. Ez nau harritzen, baina.
Benetan?
Intsektuak?
Zientzian, gauzarik txikienak interesatzen zaizkit.
Naturaren konpasean mugitzen dira. Jainkoaren erritmopean, agian.
Beti bilatu izan dut zerbait puruagoa, liluragarriagoa.
Horren bila ari al zinen komentuan?
Nolabait, bai.
Merezi izan zuen?
Ezerk merezi al du?
Zure baimenaz, arreba.
Hau ez da egokia.
Ezer al da egokia?
Ederki.
Barrea!
Eta, estreinakoz,
bizitzak nire interesa piztu zuen,
eta ez hainbeste...
heriotzak.
Tximistorratz nagusiak torloju-sistema azkar bat du.
Aleazio bat al da?
Kobrea eta zinka.
Hau... Hau ez da behar bezain ona. Hasi hutsetik.
Zilar purua eroale perfektua da.
William, gera zaitez, mesedez.
Zutaz fidatzen naiz gehien.
Egun gutxi batzuk.
Ez duzu harrapatuko.
Eder-ederra.
Zer egingo dugu, harrapatu edo askatu?
Harrapatu.
Orain, zerbait partekatzen dugu.
Gatibu bat.
Agindu bezala, William maratz arduratu zen laborategia eraikitzeaz.
Konponduko duzu hori?
Tira, lagundu.
Hitzez hitz egin zien men nire argibideei.
Bateria.
Orain, zilar purua da.
Linfa-sistemari dagozkion eroapen-puntuak.
Nahiko zaila izan zen, baina moldatu nintzen.
Herr Harlander, mila esker. Zer festa atsegina!
Espero dut ikerketaren adia galdu ez izana
Elizabeth eta nitaz arduratzeagatik.
Ez horixe.
Gaztea da. Guk zainduko dugu, badu ziurtasun hori.
- Pribatutasuna behar duzu. - Gure artean, ez dago ihesbide beharrik.
Frantziako portzelana, zurrustari dilin-dalan erantzuten.
Soluzioa aurkitzear nago: linfa-sistemarako sarbide-puntu bat.
Bai. Hori.
Luzatu egin da, gero.
Gerra ilauntzen ari da.
Finantziazioa gerrarekin batera amaituko da.
Ez al zenituen funts amaigabeak?
Nire pazientzia amaikorra da.
Iturri on batek aste honetan bataila bat egongo dela esan dit.
Gerra-mareak gure kostara ekarriko du bere altxorra.
Gorpuak birrinduta geratuko dira.
Astebete.
- Astebete? - Gerora, historiak utzi egingo gaitu.
Tiratu ponpari, bai, baroia?
Astebete, korrontea nola zertu asmatzeko.
Ezinezkoa.
Zer egin nezakeen? Hurbil nengoelako sentsazioa nuen.
Eta orduan... bizitzak bidea itxi zidan.
Zure falta sumatu du.
Elizabeth, disekzio bat egiten aritu naiz.
Ederra da!
Harritzen al zaitu?
Martirio-margolanak gogorarazten dizkit.
Akabo oinazea.
Jainkoaren diseinua ikusi daiteke formen simetrian.
Elizabeth.
Zerbait aitortu behar dizut.
Liluragarria den horretan sinesten dut, eta zuk ere bai.
Lotura bat dugu. Nabaritzen al duzu?
Lotura fisikoa ia. Zerbait berezia dela uste dut, benetan.
Uste osoa ez da egiaren oinarri.
Zergatik etorri zara?
Izaki ederra da, ezta?
Atzemanezina. Erabat xarmagarria, baina zeharo arraroa.
Hiru bihotz.
Hainbat begi. Odol zuria.
Eta erabakimenik ez. Zer interesgarria...
Ez dut ulertzen.
Erabakimena arimaren egoitza da.
Jainkoak eman zigun dohaina.
Elizabeth...
Hartua dut erabakia.
Gabon.
Elizabeth!
Porrot egin nuela uste nuen.
Dena amaitu zela pentsatu nuen...
Eta pentsatu...
Eta...
Simetria!
Jainkoaren simetria. Bai!
Bai.
Bateria linfa-sistemaren gainean jarriz, giltza aurkitu nuen.
Ezerk ezin ninduen gelditu.
Ezerk ez.
Ez! Ez hartu pilako behealde edo goialdeko gorpurik,
nik markatuta ez badaude.
Ehunak izoztuta edo ustelduta daude agian.
Bilatu erdialdean.
Ugaritasuna nahasgarria gerta daiteke, batek punteria doitu ezean.
Espezimen altuak nahi ditut, gorputz-adar luzekoak.
Tamainak lana erraztuko du.
Primeran.
Perfekzioa.
Eta zergatik ez, baroi maitea?
Zergatik ez, bada?
Bilatu buru ukigabe bat!
Hori jarri organ.
Hori ipini ezazue hor.
Ekarri besteak.
Jainko maitea.
Axola dizu?
Amaituta dago.
Herr Harlander!
Ekaitz bat dator!
Nire bastoia.
Nire bastoia!
Bastoia, heldulekuan.
Merkurioa.
- Gaixorik zaude? - Milesker.
Sifilisa... ote da?
Bai. Hiltzen ari naiz.
Gau bakarra Venusekin, bizialdi osoa Merkuriorekin.
Hori al da esaera?
Zein fasetan?
- Bigarrenean? - Biok dugu datorrenaren berri, zehazki.
Hasieran, hezurrak jango dizkit: orbitala,
masailalboa, hortzak, masailezurra, garezurra... Garuna azaleratuko dit.
Tumoreak, eromena, oinaze jasanezina.
Itxurazko goiz batean, oihukatzeari lotu, eta ez naiz inoiz geldituko.
Ezin dut hain heriotza zakarra onartu.
Nire baldintza bakarra azalduko dizut, beraz.
Tratua biok onartu genuen.
Zure aldeko esku-hartze emankorraren ordainetan,
eta gure Adam berria suspertzear gaudenez,
sar nazazu gorputz berri eta perfektuan.
Ez!
- Ez. - Bai.
Orain ez. Orain ez!
- Oraintxe bertan. - Gero eztabaidatuko dugu.
Ez dago gerorik!
Ez dago gerorik.
Nahi zenuen guztia eman dizut!
Nahi duzuna emango dizut. Dena dela, eman egingo dizut.
Elizabeth barne!
Mesedez!
"Mesedez", jakina.
Gaixotasuna barnean barreiatu zaizu.
Sistemikoa da, ondo bai ondo dakizu.
Organo guztiak kutsatuta dituzu.
Garuna, odola... Guztia kutsatuta!
- Baina nire dirua ez, ezta? - Ezinezkoa da!
Hitz bakarra esanda, nahikoa izango da.
"Bai". Horrekin, nahikoa da!
Ez! Aditu duzu? Ez!
Zertan zabiltza?
Geldi!
Geldi.
Horren faltan, akabo. Biok galduko genuke.
Zure gibela irensten duen arranoa izango naiz!
Mesedez, gelditu!
Herr Harlander!
Begiratu niri!
Ez! Herr Harlander!
Ez. Ez, ez!
Ez, ez!
Ez!
Ez, ez, ez!
Gezurra esan zenidan.
Gezurra.
Victor!
Ez, mesedez.
Hara. Berdinak.
Eguzkia.
Eguzkia. Argia.
Begira iezaiozu.
Eguzki-argia. Eguzkia...
Eguzkia bizia da!
Berotasuna.
Bai! Bai.
Victor.
- Victor. - Bai.
Bai. Horixe Victor zarela.
Horixe bazarela.
Victor.
Posta, jauna.
Etxalde zaharreko gutunak.
Genevakoak.
- Nire osabaren gutunik bai? - Ez.
Egingo diegu bisita bat?
Kontuz. Begiratu beherantz.
Ura.
Bai, ura.
- Victor. - Victor neu naiz!
Hori ura da. Zatoz.
- Victor. - Tira ba. Ederki.
Orain, pauso handi bat.
Elkarrekin. Prest?
- Hara, horrela. - Victor.
Ez, horrela ez. Hemendik.
Ez, ez. Bero.
Ez ukitu. Ez ukitu hori.
Bero dago.
Eseri. Oso ondo! Bai.
Bai. Hara zer daukadan.
Begira. Zer ote da?
Zer da gauza arraro hau? Kontuz!
Indartsua zara, gero.
Bai. Ea, horrela.
Bai. Nahi duzu beste bat? Bai, hau hementxe jartzen da.
Giltza.
Victor.
Goxo eta bero egongo zara.
Tapaki atsegina, epel egoteko.
Victor.
Tira ba.
Geratu hemen.
Orain, geratu hemen.
Tira, geratu hemen.
Itzuliko naiz, bai? Gelditu.
Victor!
Ez, ez. Ez larritu.
Itzuliko naiz.
Victor.
Harentzat, guztia zen berria.
Beroa, hotza, argia, iluna.
Ni hura tankeratzeko nengoen.
Inoiz ez nuen sorkuntzaren gerokoaz hausnartu.
Lurbiraren ertzean nengoenez, ja ez zen ortzi-mugarik geratzen.
Lorpen antinaturala ematen zuen.
Esangurarik gabekoa.
Hori kezka atergabea zen.
Zure gizonek itzuli egin nahi dute.
Ezta?
Ziur aski.
Ontzia askatutakoan, aurrera egingo dugu.
Kosta ahala kosta.
Ni bezain eroa zara.
Agian badu zentzurik zuk nire istorioaren berri izateak.
Hala izan ala izan ez, baroia...
pozik entzungo nuke.
Asteak igaro ziren,
eta, azkar batean, nola hura indartu, hala ahuldu nintzen ni.
Ez zen aurreratzerik egon, ez hizkuntzan, ez beste arloetan.
Ez, ez.
Behera, behera.
Bai, hori da.
Hori da. Gelditu horrela.
Bai, zu zara.
Zu zara, bai?
Bai, hau ederki sendatzen ari da.
Nekatuta nago.
Ez dut lorik egin.
Ez dut begirik bildu. Alajaina! Hontzak baino gutxiago egin dut lo
zu zaintzeagatik.
Bizarra egin dizut.
Ez, geldi!
Askatu. Ez, ez! Ireki!
Ireki eskua. Ireki ezazu.
Zertan zabiltza?
Hara zer egin duzun!
Kasu egin behar didazu. Askatzeko esan dizut!
A zer lelokeria! Ez. Geldi.
Ea.
- Victor. - Ez, ez nazazu ukitu!
Ez nazazu inoiz ukitu!
Ea.
Ez naiz ni izan, zu baizik.
Zauria.
Itxi egin da.
Nolatan?
Tira, aizu.
Ez, ez.
Ez.
Tira.
Dena egongo da ondo, ziur.
Aurki helduko gara.
Badakit pentsamenduak dituzula.
Badakit hori.
Hor nonbait, pentsamenduak dauzkazu.
Ez da hala?
Ba al duzu esateko ezer?
Anabasa bada ere, mordoiloa.
Zerbait?
- Edo irudipen anbiziotsuegia da? - Victor.
Bai, bai!
Iritsiak gara honaino.
Nire izena da. Victor dut izena.
Gauza al zara beste ezer esateko?
Beste ezer?
Eguzkia.
Hotza. Euria. Odola. Edozer.
Bota. Esan al dezakezu "bota"?
Victor.
Ez, bai, ez, bai! Eta, adibidez...
"Eskua"? Esan dezakezu hori?
Eskua.
Beldurra didazu?
Zergatik, baina?
Ez dizut minik emango.
Ez. Neuk egin zintudan.
Zure egilea naiz! Geldi!
Hemen zaude eta! Hemen zaude.
Tira, ba, zatoz!
Asko dut kontatu eta erakusteko, Elizabeth.
Ez duzu sinetsiko. Liluragarria da. Oharrak erakutsiko dizkizut.
Nire osaba hemen dago?
Zer?
Osaba hemen al dago?
Ez.
Bakarrik nago. Ez da hemen.
- Egun batzuk barru itzuliko da. - Itxura txarra duzu.
Inoiz baino hobeto nago. Zatozte!
Sukarra al duzu?
Pozik nago zuek ikusteagatik!
Gogoberotuta nago, espirituek goraturik.
Liluragarria. Banekien hau zetorrela.
Victor...
Victor, mesedez, eman denboratxo bat.
Nork eman dizu min?
Hau erakutsi behar dizut.
Ea, antolatu egingo dizut.
Nik zeuri erakusteko zerbait daukat.
Medikuntza Elkartearekin hitz egin dut.
- Ikusi nahi zaituzte. - Ez, oraindik ez.
Ez nago prest.
Ez al zenuen hauxe nahi?
Gizona.
- Behekoa. - Ikusi egin duzu?
Paziente bat al da? Biktima bat?
Zuk egin dizkiozu hain zauri larriak.
Ez. Munduak eman dio min, Elizabeth.
Nik... bizia eman nion.
Bizia eman nion.
Altxatu.
Tira.
Horraino.
Oraindik ingurura ohitzen ari da.
Indartsua da, William.
- Lortu egin duzu. - Oso indartsua.
Lortu egin duzu.
Sistema guztiak badabiltza. Sendatzen ari dira.
Sendaketa irregularra da, bai,
baina apartekoa.
Zergatik dago kateatuta?
Bion segurtasuna bermatzeko.
Gainera, horrela errazago garbitu eta mantentzen dut.
Ez du besterik ezagutzen.
Zuk bai, baina.
Harlanderrek al daki?
Prestatu dezagun dena itzultzen denerako.
- Jakina. - Guztia agergarri egoteko.
Adimenduna al da?
Victor, adimenduna al da?
Ezin dut ulertu nola egin duzun,
baina ulertzen dut egindakoaren handitasuna.
Victor, galdetu diozu inoiz zeure buruari,
gizon hori osatzen duten zatien artean,
arima zeinetan dagoen?
Bada, ez.
Beheko izaki hark sekulako egonezina sortzen du.
Okerra da. Izu-atrakzioetako figura bat gogorarazten du.
Biziduna da, baina.
Zerk ematen dio bizia?
Min ematen al du?
Hosto bat?
Niretzat?
Eskerrik asko.
Zer ederra, ezta?
Niretzat da?
Elizabeth naiz.
Esan dezakezu "Elizabeth"?
Elizabeth.
Soinuak egiten ditut, eztarriaz.
Elizabeth.
Joan egingo naiz.
Eliza... beth.
Ez hurbildu gauza hari.
"Gauza"?
Gauza, bai.
Bizirik dagoela egingo nuke,
baina ez dauka nik espero nuen adimen-txinparta.
Agian ez da zuk kontzebitu modukoa.
Zerbait gaizki atera zen.
Blokeoren bat, jostura edo loturaren bat.
Akats bat egin du nork eta Frankenstein handiak?
Izakiak hitz bat eta bakarra daki.
"Victor, Victor, Victor".
Loroek bezala errepikatzen du, zentzugabeki.
Agian, oraingoz, hitz hori mundu osoa da harentzat.
Akaso, sortuberria denez, bizia ematen dion espiritua soilagoa
- eta aratzagoa... - Zer?
Pertsona arrunta baino aratzagoa da.
Eta, bekatuaren katerik gabe,
gure sortzailearen arnasa haren haragi zaurituan sartu bazen?
Jainkoarren, Elizabeth.
Sinestezina ez balitz,
gauza harekiko erakarpena sentitzen duzula susmatuko nuke.
Bera ulertzen dut!
Begi oinazetu haiek
zer dira, adimenaren froga baizik?
Eta nire oinazea, zer? Zuk ukatu zenidan hori, zer?
Nire bihotzak nahi duen hori...
Zure bihotzak?
Giza anatomian,
horixe da gutxien ulertzen duzun organoa.
Jainkoaren rola munstroek hartzen dute.
Pertsona arrunta baino aratzagoa?
Eta ni, auskalo zergatik, bilaua.
Bihotz aratzekoa zara?
Ez da hala. Nik ondo dakit,
bihotza neuk jarri nizun eta.
Gora.
Saia gaitezen berriz.
Ea, eman hanka.
Hanka!
Eman hanka!
Oinazea adimenaren froga da, ezta?
Probatu dezagun teoria.
Eman hanka!
Hanka!
Tira!
Eman hanka, piztia!
Eman hanka!
Hanka!
Victor!
Victor! Victor!
Zer da, Victor?
Zatoz.
Porrot egin dut. Akats bat egin dut.
- Ez. Paperak ikusi nituen. - Bai.
- Perfektua da. - Izakia arriskutsua da.
Ez dago... Victor.
Komentatu dezagun Harlanderrekin.
William, zerbait jakin beharko zenuke.
Erakutsi egingo dizut.
- Harlander... - Amorru-atake batek hartuta hil zuen.
Ulertzen duzu zergatik ez nizun hau erakutsi nahi izan?
Elizabethi, are gutxiago.
Zer egingo dugu orain?
Zer?
- Zer egingo dugu? - Zer diozu?
Itzuli Elizabeth Vienara.
Esan larrialdi batengatik itzuli behar duzuela.
Ez dezala ezer jakin.
Seguru egon dadin.
Bete esana.
Berehala itzuliko gara, baina hobe dugu joan.
Ea, igo gurdira, mesedez.
Zer iraupen du izakiaren bizialdiak?
Laburra. Oso laburra, ziur nago.
Susmo ikaragarri bat dut.
Zer duzu?
Ea, bira eman.
Zoaz zeu Vienara.
Bira eman ezean, salto egingo dut. Hil egingo du.
Esan hitz bat.
Hitz bat gehiago. Edozein.
Salba zaitzadan.
Victor.
Elizabeth.
Victor!
Baina ez zen orduan amaitu.
Biziaren peskizan, heriotza sortu nuen.
Gizonekin hitz egin behar dut berriz, antza.
Ez kezkatu.
Kasu egingo didate.
Ez, geldi! Ez iezaiozu minik eman. Hemen nago.
Har nazazu neu.
Tira, piztia.
Hil gaitzazu. Egiazta ezazu zure egilearen istorioa.
Nire egileak... bere istorioa kontatu du.
Hortaz, neurea kontatuko dizut.
BIGARREN ZATIA IZAKIAREN ISTORIOA
Victor!
Zure izena deitu eta gero, bakarrik nengoela ulertu nuen.
- Zer da hori? - Tiro egin!
Tiro!
Jo al duzu?
Aizu!
Non dago?
Zauriak sendatu zitzaizkidan.
Baina hotz-hotz sentitzen nintzen.
- Piztuko duzu sua? - Ados.
Nik eskorta konponduko dut.
Ondo zaude? Harrapatu al duzue?
Bazter guztietan bilatu dugu, alferrik.
Bi aldiz egin diogu tiro. Odol-arrastoa hemendik kilometro eta erdira ezereztu da.
Konforme. Sartu.
Pixka batean jarraitu diogu, eta ez non eta ez han desagertu da.
Zer zen? Hartz bat?
Ez hartza, ez gizakia. Inoiz ez dut horrelakorik ikusi.
Mamu bat ote zen?
Mamua ere ez. Odola jariatu zaio. Hezur-haragizkoa da.
Zatoz hona.
Azaldu iezadazu zehatz.
Anna-Maria, eraman aitona sutondora.
Egon dadila eroso.
Hementxe, aitona.
Baso sakonean ere ez dugu aurkitu.
Harrapatuko dugu.
- Denbora beharko dugu. - Bai.
Anna-Maria, zatoz.
Tira, maitea. Lagundu kanpoan.
Adinekoak hunkitu egin ninduen.
Haren begi itsuak jakinduriaz beterik zeuden.
Pertsona haiek soinu bat zeukaten.
Elkarri sentimenduak eta ideiak adierazteko zerabilten.
"Hitzak" esaten zieten.
Zaude adi.
Zer da hau?
Mutiko bat.
- Esan berriz. - Mutiko bat.
Oso ondo, ume.
Eta hau?
Zera... Begi bat.
- Berriro. - Begi bat.
Bai. Bejondeizula, neska.
- Begia. - Eta hau?
Eskua.
- Oso ondo. - Eskua.
Eman eskualdia.
Lotu sokaz atzeko handiena.
Familia hartakoa izatea irrikatzen nuen.
Egur txiki gehiago behar ditugu negurako.
Joan-etorri gehiago, ba.
Haien ongilea izatea.
Egiturak enbor handiagoak behar ditu.
Konforme.
Zer egin nezakeen, baina, haien mesedetan?
Anna-Maria! Aita!
Etorri! Zatozte ikustera!
Hara, Anna-Maria!
Gehiago daude! Begira!
Nor izan da, baina?
Basoko Espiritua.
Eman diezazkiogun eskerrak.
Eskerrik asko.
Esan, "Milesker, Basoko Espiritua".
Eskerrik asko, Basoko Espiritua.
Eskerrik asko.
Zatoz. Begiratu hemen.
Eskerrik asko.
Ordutik aurrera, haien zaindari ikusezina bihurtu nintzen.
Basoko Espiritua.
Noizetik noizera, haiek ere keinutxo atseginak zituzten nirekin.
Arropa, ogia...
Eta, momentu labur batez,
momentu labur-labur batez,
mundua eta biok bakean egon ginen.
Tira.
Barrura. Bai.
Itxi ezazu atea.
Nork egin ote du, baina?
Basoko Espirituak, e?
Utzidazu niri.
"Eta gizon gazte eta harroak, azkenean,
eskua betiko galdu zuen, era txarrean.
Eskua harri bihurtuta, dirutza desagertuta,
gazteak harrotasuna eta lurrak galdu zituen, amen batean".
Bejondeizula, bihotza.
Ederki irakurri duzu. Ea, proba ezazu hau.
Otsoak.
Ideia bat,
sentimendu argi bat izan nuen.
Ehiztariak ez zuen otsoa gorroto.
Otsoak ez zuen ardia gorroto.
Baina haien arteko bortizkeriak saihetsezina zirudien.
Pentsatu nuen: "Beharbada mundua horrelakoa da".
Ehizatu eta hil egiten zaitu
zaren modukoa izateagatik.
Hila amaitu aurretik salduko ditugu ardiak.
Gero, zu, Alma eta Anna-Maria herrira eramango zaituztet.
Mendian, otsoak ehizatuko ditugu. Negu amaierarako itzuliko gara.
Neguero otoitz egiten dut hemen, bakarrik, eta aurtengoa ez da salbuespena izango.
Mesedez, aita, izan zaitez zentzuduna.
Zuk zure betebeharrak dituzu. Nik, nireak.
Astotzar burugogorra.
Zu eta biok bakarrik, Espiritua.
Zu eta biok bakarrik.
Irudikatuak nituen
neure burua gizon zaharrari aurkezteko hamaika era.
Izutuko al nuen?
Ongi hartuko ninduen?
Ez zidan sartzen utziko?
Nor da?
Pauso bakar bat, eta mundu ezberdin batean barneratu nintzen.
Apartetik ikusia baino ez nuen munduan.
Mesedez, nor zara?
Erantzun iezadazu.
Esan iezadazu.
Zergatik zaude hemen?
- Bidaiaria naiz. - Ongi etorri, bidaiari preziatua.
Ez nazazu eskergabetzat jo aulki bat hartzeko eskatzen badizut.
Konpainia estimatzen badut ere, niretzat nekeza da anfitrioi ona izatea.
Bai.
Ikusmenak... huts egin dit.
Baina mahaian ogia eta brandya daude.
Arren, ekin iezaiezu.
Bran... dya?
Hizkera hori...
Nekez mintzatzen zara.
Ez al zara paraje honetakoa?
Izututa zaude?
Ez duzu zertan.
Zeri diozu beldurra?
Guztiari.
Eskuak...
Eskuak izoztuta dituzu,
eta zauritu egin zaituzte, ez da hala?
Zauritu?
Bai. Orbainak dituzu eskuetan eta aurpegian,
eta uniformea daramazu.
Gudu-zelaian zauritu zintuzten?
Ezkutatuta zeunden errotaren engranajeetan, ezta?
Bai. Basoko Espiritua.
Bai.
Ezin epai dezaket zure begitartea,
baina zure ahotseko zerbaitek
borondate onekoa eta adeitsua zarela pentsarazten dit.
Adeitsua?
Gera zaitez nirekin.
Parteka ditzagun janaria eta sua.
Poz-pozik partekatuko dut daukadantxoa zurekin,
eta zure konpainiak zeharo lagunduko lidake.
Eta irakurri zeniezadake.
Irakurri?
Bihurtu ezazu hau zure etxea, eta ni, zure laguna.
Laguna.
Lagunak.
Orduan irakurri nuen nire lehenengo istorioa,
istorio guztietan lehenengoa ere bazena.
Adam izeneko gizon bati eta Eva izeneko emakume bati buruz irakurri nuen,
lehen lorategian eman zuten denborari buruz.
Bi hiri lehiakideen goraldiaz irakurri nuen,
baita dorre baten erorikoaz
eta Jainko baten furfuriaz ere.
Eta herensugeen kontra borrokatu ziren gizonen gainean irakurri nuen,
eta guztia galdu zuten gizonen gainean.
Denborak aurrera egin zuen,
eta udazkeneko hostoekin batera erori zen.
Inoiz ez al duzu elurra ikusi, ene lagun maitea?
Mundua garbitzen du... eta berritzen.
"'Ozymandias da nire izena, erregeen errege.
Kontenplatu ene obrak, boteretsuok, eta desesperatu zaitezte'.
Inguruan jada ez dauka ezer.
Aurri eskerga haien bueltan, mugagabe eta soil,
harea bakarti eta lauak urrutiraino hedatzen dira".
"Ozymandias da nire izena...".
Munduan, liburu gehiago al daude?
Baten batzuk gehiago, ziur nago.
Hemen ez.
Ezkerreko azken liburua. Har ezazu.
Oraindik ez diogu heldu.
Paradisu galdua , Milton.
Gizonak Jainkoarentzako galderak ditu.
Jainkoak ere galderak ditu.
Nire ustez, erantzunak nahi zituelako bidali zigun bere semea.
Jakin-mina izango zuen, heriotza zela-eta.
Sufrimena zela-eta.
Nor naizen jakin nahi dut.
Nondik nator?
Jainkoak oroimena kendu zizun bezala, hala nahi nuke niri ere ken ziezadan.
Duela urte asko, bizia kendu nion gizon bati,
gizon zintzo bati.
Ordutik aritu izan naiz kaltea ordaintzen.
Barkatzeko ahalmena,
ahaztekoa...
Horra jakinduriaren neurgailua.
Kalte egin dizutela jakinda ere,
gaizkilea nor izan den jakinda ere,
guztia alde batera uztea aukeratzea.
Gogoratu ezin dudana ezin dut barkatu, baina.
Ez duzu ezer gogoratzen?
Ametsetan...
oroitzapenak ikusten ditut.
Beste gizon batzuk.
Puska eginda.
Zera...
Sua eta ura gogoratzen ditut.
Eta harea, oinpean.
Eta hitz bat.
Hitz bakar bat.
Zein hitz?
Victor.
Heldu iezaiozu.
Hitzari.
Orduan izan nuen haren berri.
Egiak dakarren izugarrikeriaren berri.
Ezer ez nintzela ulertu nuen.
Dohakabe bat.
Hutsegite bat.
Giza izatasunik ere ez neukan.
Oinaze hura gogoan itsatsi zitzaidan.
Eta inoiz ez zait joan.
Orduan ikusi nuen.
Zure izena.
"Victor Frankenstein".
Zu non topatu ere ikusi nuen.
Ez!
Itzuli egin zara.
Orain badakit zer naizen.
Zerezkoa naizen.
Zera naiz... hezurtegi baten umea.
Hondakin bat,
zaborrez eta gorpu baztertuz mamitua.
Munstro bat.
Nik badakit zer zaren.
Gizon zintzo bat.
Eta...
nire laguna.
Laguna?
Laguna.
Zer da gauza hori?
Basoko gauza?
Zer egin diozu?
Ez mugitu.
Azkar, kargatu berriz! Akaba ezazu!
Isiltasuna itzuli zen,
eta, orduan... bizitza krudela.
Zenbat denbora eman nuen hilik?
Ez dakit.
Baina zauriak sendatu zitzaizkidan.
Neguko aire hotzak birikak erretzen zizkidan.
Inoiz ez nintzen hain bakarrik sentitu,
gizon orok eskura dauka-eta oinazerako erremedio hutsezin bat:
heriotza, zeruko oparia. Hori ere kendu zenidan.
Inbidia piztu zitzaidan,
eta zuri mesede bakar bat eskatzea erabaki nuen.
Ene sortzaileari.
Zera eskatuko dizut,
lagun bat.
Altxatu behar duzu.
Bai, nola ez.
Ezkontza aurki hasiko da. Nire alboan nahi zaitut.
Adeitsua ez bazina,
zu ezkontzea sinestezina litzateke.
Ikerketaz aritu naiz gonbidatu batzuekin.
Leherketarenaz.
Gertatutakoa onartzen dute gehienek.
Eta zer gertatu zen, William?
Iragana da.
Istripu izugarri bat.
Etxaldea saltzeko asmoa dut.
Batak bestea baino ez daukagu.
Bota petaloak, ezker-eskuin.
Ezker-eskuin!
Jarraitu goiko pisuan.
Zoritxarrekoa da emaztegaia zeremoniaren aurretik ikustea.
Bai, senargaiarentzat.
Bai, hori da. Niretzat ez.
Kaixo, Elizabeth.
Gutxitan sentitu izan ditut ausikiak. Orain, gailendu dira nigan.
Sukar batek heldu zidan luzaroan. Joan egin da, baina,
eta orain behar bezala ikusten zaitut.
Hau esaterik badut, hoberena opa dizuet,
zuri eta bizitza bera baino gehiago maite dudan anaiatxoari.
Hori uste duzula pentsatzea gustatzen zaizu.
Beldurra eman dit esan duzunak.
Nire ezkontza-egunean, mesede bakarra eskatzen dizut.
Gezur gehiagorik ez.
- Esan nahi dizut... - Alde nire gelatik!
- Elizabeth. - Alde!
Irten itzal artetik,
hemen bazaude.
Eskerrak ematera zatoz?
Biziraun zenuen, eta aski adimentsua zara, ni topatzeko.
Ondo egin zintudan.
Sor ezazu lagun bat, niretzat.
Ni bezalako bat.
La... Lagun bat?
Hori nahi duzu.
Beste munstro bat.
Bai.
Elkarrekin izango ginateke munstro.
Beltzak ikusi ditut zentzutasuna neureganatzeko,
eta zu... erotasunaren deiadarra zara, lehengoetara itzul nadin.
Ezin naiz hil!
Eta ezin naiz...
bakarrik bizi.
Zerbait benetan lazgarria sortu dut.
Zerbait ez.
Norbait.
Norbait sortu duzu.
Neu.
Buru-hausgarri bat banaiz ere, pentsatu egiten dut.
Sentitu egiten dut.
Eskari bakarra dut:
egin ezazu ni bezalako beste bat.
Eta gero, zer?
Espeziea ugaltzea.
Ugalketa.
Etxe bat?
Hilobi bat?
Heriotzak heriotza behin eta berriz ernalarazten.
Deabru arraza bat, lurrean ugaria.
Lizunkeria, bere burua betikotzen.
Zuretzat, lizuna naiz. Neure buruarentzat, banaiz, eta kito.
Utikan!
Inoiz ez dut zure klaseko besterik egingo. Maltzurra eta itxuragabea.
Orduan, garrantzitsuena, berriz ere, zure nahia da, Victor.
Ni sortu ninduen nahi izugarri berak kondenatuko nau orain?
Miraria ez da nik hitz egitea. Miraria zuk kasu egitea izango litzateke!
Maitasunik emango ez didazunez, amorruaz aseko naiz.
Eta amorru aseezina daukat!
Kendu erditik.
Victor.
Zer da?
Zu...
Zu zara.
Elizabeth, urrundu gauza horrengandik!
Ez!
Eraso egin dio!
Eraman nazazu zurekin.
Jainko maitea!
Ez, utzi... Salbatu ahal zaitut.
Salba zaitzaket.
Zer arriskutik?
Zuk dakarzunetik?
Beldurra dizut, Victor.
- Ez, ez... - Beti izan dizut beldurra.
Zuk ekarri dituzu erokeria eta hondamendia.
Dena irentsi zuen sutea piztu zenuen.
Guztiaren jatorria zeu zara.
Munstroa zeu zara.
Ni ez naiz mundu honetarakoa.
Identifikatu ezin nuen zerbaiten irrika izan dut. Horren bila aritu naiz.
Zugan aurkitu dut, baina.
Galduta egonda, norbaitek zu aurkitzea:
horra maitasunaren mundualdia.
Eta, laburra izan denez,
baita tragikoa ere...
hau betikotu egin da.
Horrela nahiago dut: ilaundu egingo naiz,
zure begiak adi begira ditudala.
Joana da, eta nik haren atzetik joan nahi nuke.
Nik eskatu gabeko bizia eman zenidan.
Itzuli egingo dizut.
Munstrotzat ninduzun.
Mesedea itzuliko dizut.
Hil nazazu! Oraintxe bertan, hil nazazu!
Odola isuraraziko dizut.
Apaldu egingo zaitut.
Nire sortzailea zara, bai,
baina, hemendik aurrera, nagusi izango nauzu.
Nire ehizan, basoak igaro zenituen,
baita mendiak
eta zeruertz izoztuak ere.
Ezer geratzen ez zen arte esetsi zenidan.
Zu eta biok baino ez.
Munizioa behar dut.
Zorrotz ezazu.
Hiru poto esne kondentsatu, egurra...
- eta sei dinamita-kartutxo. - Sei?
Zer ehizatuko duzu?
Ehiza larria da.
Ez!
Victor.
Min ematen dizudanean baino ez duzu kasurik egiten.
Honetan. Honetan duzu fedea.
Honek desegingo nauelakoan zaude.
Piztu ezazu, eta otoi egin desegin nazan. Bestela, berriro etorriko naiz zure bila!
Piztu ezazu!
Orain,
hasi korrika.
Hor zeunden, hautsita eta baztertuta.
Eta ni,
bizirik, berriro ere.
Haragi gardostua nola birsortzen zitzaidan nabari nezakeen.
Hezurren karraska, beren tokira itzultzen.
Odolaren marmarra, taupada atergabeek ponpatzen zutela.
Eta, gupidarik aurkitu ez nuenez, berriz ere
bide bakarra geratzen zitzaidan.
Jar ezazue taulan!
Eta hemen gaude.
Akituta eta hustuta.
Jada ez daukagu ezer gehiago eman edo hartzeko.
Dendaren kanpoko odola...
Nirea da.
Guzti-guztia.
Odola galtzen dut.
Mina sentitzen dut.
Sufritu egiten dut.
Uler ezazu, ez da inoiz amaituko.
Sentitzen dut.
Damuak erraiak jaten dizkit.
Orain, ikusten dut nire bizitza nolakoa izan den.
Orain, joan egingo zara, sortzaile.
Itzal zaitez.
Momentutxo bat izango da.
Nire jaiotza. Nire bihozmina.
Zure galera.
Inork ez nau ez zigortuko,
ez absolbituko.
Lehen neukan itxaropena,
lehengo furia...
orain ez da ezer.
Hona ekarri ninduen itsasaldi bera zu eramatera etorri da.
Ni jitoan utziko nau.
Barka iezadazu.
Seme.
Zure bihotza horretarako gai bada, barkatu zeure buruari, existitu ahal izateko.
Heriotza gertatzekoa ez bada, aintzat har ezazu esango dizudana, seme.
Bizi zaren artean,
zer beste aukera duzu, bizi izatea baino?
Bizi zaitez.
Esan nire izena.
Izen hori nire aitak eman zidan,
eta hutsala zen.
Orain, hura itzultzeko eskatzen dizut...
azkenengoz.
Hasieran esaten zenuen bezala,
zuretzat, izen hori mundu osoa zenean.
Victor.
Barkatzen dizut.
Atseden har ezazu, aita.
Beharbada, orain,
biok izan ahalko gara gizaki.
Jaitsi armak.
- Jaitsi armak! - Nire gizonen arduraduna naiz!
Joan dadila.
Aske gara!
Kapitaina...
Zure aginduak?
Gizonak beletara.
Bira eman.
Gizonei esango diet?
Gizonok!
Etxera goaz!
"BIHOTZA ERDIRATU EGINGO DA. ERDIRATURIK, AURRERA EGINGO DU". - LORD BYRON
MARY SHELLEY-REN
FRANKENSTEIN: EDO PROMETEO MODERNOA LIBURUAN OINARRITUA
Azpitituluak: Xabier Izagirre Aizpitarte