PANIMULA
DULONG HILAGA, 1857
Kapitan!
Maaari ka bang makausap?
Dapat matibag ang yelo.
Gutom at pagod na ang mga tao.
Malalagot tayo kapag nagpatuloy pa tayo.
Makinig kayong lahat!
Kapag pinatagal natin ang trabaho, lalo lamang tayong mababalot ng yelo.
Magpatuloy na tayo.
Magpalitan tayo.
Ginoo, paumanhin...
Kailangan nila ng kasiguruhan.
Kasiguruhan?
Oho, na babalik tayo sa St. Petersburg oras na makalayag tayo.
Wari nila ay di na tatagal ang barko at nais—
Makinig kayong lahat!
Wala kayong karapatan, kabilang ang opisyal na ito, na mag-isip.
May misyon tayong sinalihan at tatapusin natin iyon.
Aabot tayo sa Hilagang Polo.
Malinaw ba?
May sumabog, Kapitan.
Dalawang milya mula rito.
Tawagin mo sila.
Mabuti ang lagay ng mga aso.
Saan galing ang dugong ito?
Halikayo rito, Kapitan!
May sugatan, duguan siya.
May tama ang balikat niya, bali ang binti niya.
Inatake ng oso?
Mukhang hindi ho.
Larsen, tulungan mo ako rito.
Huwad na binti.
Isakay ninyo siya.
Sakay na! Ngayon na!
Larsen, papalapit na ito.
Ihanda ang mga baril!
Paghudyat ko.
Asinta!
Tira!
Susunod na grupo!
Tira!
Sakay sa barko!
Nasaan iyong lalaki?
Nasaan?
Ano iyon? Ano ang nais niyon?
Akin na siya!
Larsen, akin na ang Blunderbuss!
Victor.
Victor!
Napatay ko.
Napatay ko na.
Buhay pa!
Ang hagdan!
Hilahin ang hagdan!
Akin na siya!
Ilang bala na lang?
Isa, pero wala ring silbi.
Alam ko.
Di para sa kanya ito.
Laudano, pampawala ng kirot. Inumin mo.
Nasaan ako?
Sa Horisont ng Hari ng Denmark.
Ako si Kapitan Anderson. Si Dr. Udsen.
Ilan na ang napatay nito sa inyo?
Anim.
Babalik iyon at papatay ng higit pa.
Uubusin kayo niyon hangga't hindi ninyo ako isinusuko rito.
Hindi. Wala na siya.
Lubog na sa nagyeyelong tubig.
Hindi pa!
Di iyon namamatay.
Sinubukan ko na.
Maniwala man kayo o hindi,
babalik iyon... para sa akin.
At pagbalik nito,
mangako kayong ilalabas ninyo ako upang hayaan itong
kunin ako.
Pakiusap.
Anong klaseng nilalang ba iyon?
Anong klaseng diyablo ang gumawa sa kanya?
Ako iyon.
Ako.
Ako ang gumawa sa kanya.
Napagpasiyahan kong kasabay kong maglalaho ang aking mga kasamaan.
Handa na ito.
May mga sasabihin akong mapapatunayang totoo.
Mayro'ng hindi, ngunit katotohanan ang lahat ng ito.
Ako si Victor.
Victor Frankenstein.
Ama ko ang nagpangalan sa akin niyon.
Alam mo ang ibig sabihin nito?
Sa palagay ko, oo. Manlulupig.
Ang nagwagi.
Oo. Nagsimula ito sa kanya.
Sa aking ama.
At sa aking ina.
Victor!
UNANG KABANATA ANG KUWENTO NI VICTOR
Victor!
Bumaba ka na, paparating na ang iyong ama.
Nandito ako, Mama.
Nandito ako.
Isang baron at kilalang siruhano ang aking ama.
Pinakasalan niya ang Mama dala ng pansariling interes,
sapagkat maharlika ito at malaki ang bigay-kaya.
Dahil dito, napanatili ng aking ama ang kanyang ranggo at mga ari-arian.
Bihira siyang umuwi sa amin,
ngunit kapag umuuwi siya, lahat kami, sunud-sunuran sa kanya.
Mahal kong Claire.
Kadalasan...
Victor.
Papa.
Kadalasan, kami lamang ni Mama.
Akin na iyan.
Mapapalakas ng asin ng karne ang dugo mo,
pati ang sanggol.
Dalawa ang pinapakain mo, tama?
Kainin mo na.
Masustansiya iyan.
Anghel de la guardia,
aking kasa-kasama.
Manatili ka sa aking tabi at huwag akong iwan.
Ako'y iyong ikubli at ipagkandili, at...
Dinig ko silang nagtatalo sa kabilang kuwarto,
nagsisigawan tungkol sa kayamanan, sa mga ari-arian... at sa akin.
Takot na takot ako sa mga boses nila.
Kinasusuklaman niya kaming dalawa.
Ang itim naming buhok, ang malalalim at itim naming mga mata.
Kahit ang aming tahimik at minsa'y matatakuting disposisyon,
tila kinamumuhian niya rin.
Isa-isahin mo ang sinaunang pag-uuri
ng mga humor sa katawan ng tao.
Dugo, duming itim, duming dilaw, at plema.
Karaniwang bigat ng puso ng lalaki?
250 hanggang 300 gramo, Papa.
Karaniwang bigat ng puso ng babae?
220 hanggang 280 gramo.
Sa palagay mo, bakit?
Bakit iba ang bigat ng puso ng babae?
Lalim ng emosyon?
Inklinasyong malumbay?
Bigat. Dami ng dugo, Papa. Pagdaloy ng dugo sa mga laman.
Parang ganoon. Walang espiritu sa ating himaymay,
at walang emosyon sa kalamnan.
Ilarawan mo ang pangunahing gamit ng balbulang tricuspid.
Hindi ko alam, Papa, ngunit tiyak akong maaalala ko.
Oo, sigurado ako riyan.
Di nagdurugo ang garing, Victor.
Ang laman, oo.
Sa oras na maalala mo iyon, patay na ang pasyente.
Naiintindihan mo?
Ang pangungahing gamit ng balbulang tricuspid
ay pigilan ang pagbalik ng dugo sa vena cava.
Hindi iyang mga kamay mo. Hindi na maaari.
Gagamitin mo iyan sa iyong sining at gawain,
at dapat iyang ingatan.
Gayunpaman, walang kabuluhan iyang mukha mo.
Dala-dala mo ang pangalan ko, Victor, at kaakibat niyon ay ang aking reputasyon.
Nawa'y hindi mo malimot iyon.
Mukhang may maganda kang baraha.
Isa...
Dalawa...
Tatlo...
Imposible.
Ako ang magbabalasa.
Mama?
Papa!
Papa. Si Mama.
Mainit na tubig at malinis na tela. Damihan mo.
Masusunod po.
- Victor! - Mama?
Papa!
Iligtas mo siya, pakiusap!
Ang aking ina, na itinuring kong bahagi na ng aking pagkatao,
ang inakala kong hinding-hindi aalis,
ang dating buhay... ngayon ay sumakabilang-buhay.
Wala nang kislap sa mga mata,
ang kanyang ngiti, lupa na lamang ang nakakakita.
Alis!
Magsialis kayo!
Malaking parte ng mundo ang biglang nahungkag
at permanente nang nagdilim ang kalangitan.
Takpan ang iyong mga mata.
Huwag didilat hangga't di ko sinasabi.
Dilat na.
Lumaki si William na puno ng ngiti at saya.
Banayad at mahinahon siya, malinaw na kinagigiliwan ng aking ama.
Salamat, Papa.
Walang anuman, anak ko.
Siya ang ihip ng hangin, ako ang ulap na madilim.
Siya ang ligaya, ako ang lungkot.
Hawakan mo ang lubid.
Tingnan mo ako, Papa. Tingnan mo ako.
May kung anong higit pa roon.
Hindi, mayroong mali.
Namatay ang aking ina
sa kamay ng pinakamahusay na doktor noong panahon niya:
Ang aking ama.
May ideyang... nabuo sa aking isip.
Ano ang sistemang sirkulatoryo?
Hindi mapipigilan, hindi maiiwasan...
...ayon sa tala sa De Motu Cordis.
...hanggang maging totoo ito.
Papa?
Hinayaan mo ba siyang mamatay?
Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko para iligtas siya. Tandaan mo iyan.
Kung ganoon, pumalpak ka.
Walang makakalupig sa kamatayan.
Maliban sa akin. Lulupigin ko iyon.
Lahat ng alam mo, aalamin ko. Hihigitan pa kita.
Tapusin na natin ang leksiyon.
Muli akong nabuhay noong gabing iyon.
Nagkaroon ako ng pangitain.
Sa unang pagkakataon, nakita ko siya...
ang Itim na Anghel.
At nangako ito sa akin.
Makokontrol ko ang mga puwersa ng buhay at kamatayan.
Magiging siruhano ako gaya ng aking ama.
Mahihigitan ko siya sa ambisyon at impluwensiya.
Anghel de la guardia...
Malinaw ang pangitain.
Higit na malinaw sa kahit anong nakita ko sa mga panaginip.
Ngunit paano?
Agad din akong lumagapak.
Sa dalawang rebolusyon at sunog sa mga sakahan ni Mama,
naubos ang yaman namin.
Naubos ang lahat, maliban sa aming asyenda.
Napunta si William sa aming kamag-anak sa Vienna,
at ako, sa London. Pagkatapos, sa Edinburgh.
Doon, ilang dekada kong sinubukang...
palawakin ang makikitid na hangganan ng kadalubhasaan.
Buhay.
Ito... ang buhay, mga ginoo.
LUPON NG PAGDIDISIPLINA - 1855
Ipinanganak tayo.
Paangat pa lamang tayo, muli na tayong babagsak.
Kamatayan.
At sa pagitan ng pag-angat at pagbagsak,
naroon ang ating mga karanasan.
Hindi natin makokontrol ang kapanganakan.
Hindi ba?
Ang pagbuo ng buhay, ang siklab niyon, ang pagkakaroon ng isip at kaluluwa.
Gawa iyon ng Diyos.
Diyos.
Ngunit ang kamatayan.
Naroon ang hamon.
Iyon ang isipin natin.
Dapat.
Sino tayo para gawin iyon? Di naman tayo diyos, tama?
Ngunit kung aasta tayong tila mga diyos,
kailangan nating gumawa man lang ng milagro.
Hindi ba?
Pasiklabin natin ang mga isip ng mga batang mag-aaral dito.
Turuan natin silang sumuway, sa halip na sumunod.
Ipakita nating kaya ng tao na tugisin ang kalikasan at pigilan ang kamatayan.
Hindi pabagalin, subalit ganap na pigilan!
Magsitahimik. Magsitahimik kayo!
Ano ang iyong iminumungkahi upang maituro ang imposible?
Gamit ito, ang katawan.
Katawan ng tinderong dinala sa akin noong kamamatay lang.
Bukas ang utak ngunit gumagana,
buo pa ang gulugod at mga nerbiyong vagus.
Tingnan ninyo ang maninipis na peklat.
Walang mabibigat na tahi, salamat sa aking kapamaraanan.
Ang braso naman,
mula sa isa pang katawan, sa karpintero.
Lahat ng mga laman, litid, at nerbiyo, kabit-kabit na.
Ang biglang paggalaw ng katawan
bunsod ng kuryente ay di na bago.
Gayunpaman, ang daloy ng enerhiya sa katawan,
ibang pala-palagay ang sinusunod,
ideyang mula sa Silangan, ang qi.
Kinikilala nito ang daloy ng enerhiya sa loob at labas ng katawan.
May mga karayom sa anim—
Magsitahimik! Maupo kayo!
Ginoo, paglilitis ito, hindi palabas sa karnabal.
Di ka namin tutulungan, Victor.
Ipinagbabawal ang panlilinlang na ito.
Panlilinlang.
Panlilinlang?
Sigurado ka ba?
Hindi iyan panlilinlang. Nagkusa ito.
Kumilos ito gamit ang mata at braso ng dalawang magkaibang bangkay,
at nagkaroon ng bagong pagkukusa at mababaw na pang-unawa.
Pang-unawa sa isang utak na namatay na?
Bitawan mo na.
Pakiusap.
Mahalagang makiusap.
Patayin mo na iyan. Nagdudunung-dunungan ka lamang.
Ito ang hinaharap. Posible ito.
Bakit hindi natin pag-aralan? Pag-ibayuhin?
Masama, kasuklam-suklam, at makasalanan iyan!
Ang Diyos ang nagbibigay-buhay, Victor. Ang Diyos din ang babawi nito.
Marahil mangmang ang Diyos!
At tayo ang kailangang magtama ng mga mali niya!
Huwag ninyong hayaang patahimikin nila kayo!
Nagkakaroon lamang ng sagot kapag may pagsuway,
malaya sa takot at mga panduwag na panuntunan!
Propesor Krempe.
Baron Frankenstein, ako si Heinrich Harlander,
at bitbit ko ang aking liham ng pagkilala
mula kay William.
Sa kapatid ko?
Hiniling ko sa kanyang makilala ka.
Mabilis lamang ito.
- Halika. - Buweno.
Dadalawin ako ni William, tama ba?
Mga ilang araw mula ngayon.
Nais niyang ipakilala ka sa kanyang mapapangasawa. Sa pamangkin ko.
Elizabeth Harlander, isang napakabuting dalaga,
nag-aral sa kumbento.
Kuha ko ang mga iyon.
Matagumpay na rin si William sa mundo ng pananalapi.
Nakikilala na ang pangalan niya.
Ha! Pangalan niya?
Buweno, pareho kami ng pangalan, sa ayaw man namin o hindi.
Nabasa kita sa The Lancet.
Sa tingin mo, magagawa mo talaga ito?
Ang bumuo ng tao?
Bagong katawan? Kaya mong bigyan iyon ng buhay?
Nakita mo kanina, tama?
Pagpako sa krus ang natunghayan ko.
Hindi ka pa nagsasalita, talo ka na.
Ipinakita ko pa rin.
Ang ano?
Ang totoo.
Limot na nila iyan mamaya.
Oo. Pero ano ang palagay mo?
Para sa akin, napakahusay niyon.
Siyang tunay.
Ngunit para kang musmos, sabik na sabik,
mahigpit ang yakap sa bagong alaga kaya nasasakal mo na ito.
Kaya ako nag-aalala sa iyo.
Makokontrol mo ba ang alab mo, Prometheus?
O mapapaso ka na bago mo pa ito maibigay sa iba?
Marahil.
Mawalang-galang na, ngunit sadyang mahaba ang araw na ito,
at tila hindi ko na kakayaning makihalubilo pa.
Kung wala ka nang—
Mayroon pa. Napakarami pa.
May tinutuluyan ako sa Edinburgh.
Sa ikatlong araw, magkikita-kita tayo nina William at Elizabeth.
Sa gabing iyon, babaguhin ko ang iyong tadhana.
May ipapakita ako sa iyong pambihira.
- Heto. - Salamat.
Iyang melokoton. Ikutin mo iyang melokoton. Ikutin mo.
Kinagatan mo na naman.
Panay ang kain mo.
Memento mori ang isang ito.
Simbolo ng buhay at kabataan ang melokoton, pagkatapos ay kinagatan mo?
- Gutom ako, Kiki. - Wag mo akong tawagin niyan.
Si Baron Victor Frankenstein ho.
Makakaalis ka na.
Paumanhin.
Kumusta?
Ginoong Harlander.
Bagong uri ng sining, potograpiya.
Paalam, Kiki.
Nakahiligan ko na.
Dala mo ang papeles?
Salamat.
- Pambihira ka. - Salamat.
Ginagamit mo ang sistemang nerbiyo upang ikalat ang bugso ng enerhiya.
Tama ba?
Tama.
Dahil doon, iyong buhay na nakokontrol mo
ay saglit lamang, agad na naglalaho.
Paano?
Sa sermon mo, tinapos mo ang demonstrasyon nang nagmamalaki.
Ngunit ang totoo, ang puwersa ng buhay nito
ay naglalaho na noon, tama?
Siruhano ka rin ba, ginoo?
Oo, noon. Siruhano ng hukbo.
Hindi rin ganoon kagaling.
Ngunit naging daan ko iyon upang masimulan ang pagyaman ko.
May mga pagawaan ako ng armas.
- Mangangalakal ng armas. - Isang realista.
Pamilyar ka sa Evelyn Tables?
Oo. Dating pag-aari ni Sir John Evelyn,
apat na tabla ito ng masusing diseksiyon,
ilan sa pinakalumang imahe ng mga nerbiyo,
ugat at arterya ng bangkay. Bakit?
Tama. Ngunit mayroong ikalima.
Ang pinakainteresante.
Kay ganda, hindi ba?
Lamang idinikit sa kahoy.
Inihiga ang bangkay sa tabla, dahan-dahang binalatan,
at ang natirang himaymay, binarnisan ng dagta sa kahoy.
- Ipinapakita nito ang sistemang limpatiko. - Oo.
Para sa mga medikong Muslim, lihim na sistemang sirkulatoryo.
Tatlong litro lamang ng likido ang pinapaikot, ngunit napakalawak nito.
- Kamangha-mangha. - Oo.
Nandito ang mahalagang kaibahan para sa atin at para sa iyo.
Ang ikasiyam na pagsasaayos. Isang labis na maselan,
at halos pambihirang kaanyuang nakapaligid sa puso.
Kaya nitong maghatid at mag-imbak ng enerhiya.
Kung maaabot mo ito nang hindi nasisira
- ang himaymay— - Hindi. Hindi sa harap.
Sa likod, sa gulugod, sa gitnang bahagi.
Siya nga.
Pambirang daloy ng enerhiya, pagkasira at muling pagbuo ng himaymay.
Walang katapusang buhay.
Susuportahan ko ang gagawin mo gamit ang yaman ko.
At ang kapalit?
Huwag kang bastos.
Pareho tayong naghahanap ng katotohanan at higit sa karaniwan.
Humingi man ako ng kapalit,
idodokumento ko lamang ang iyong proseso para sa mga susunod na henerasyon.
Mag-isa ako magtrabaho.
Tahimik lang ako.
Si William Frankenstein at ang pamangkin ninyo.
Pag-iisipan ko.
Baron.
Huwag kang magkunwaring makatwiran. Sayang ito.
Victor.
William!
- Victor. - Tingnan mo nga naman.
Aba, ang laki mo na.
Kusa na lang nangyari.
Siya nga pala, ang aking mapapangasawa.
Binibining Elizabeth Harlander.
Ikinalulugod kong makilala ka.
Hindi na ako nagulat na natanggal ka,
ngunit ang paraan at sidhi ng pagkakatanggal sa iyo,
hindi wasto iyon.
Hindi, tama iyon.
Nararapat lamang.
Sinulit ko naman, hindi ba, Ginoong Harlander?
Matindi ang pag-alis niya.
Bakit mo sila ginalit?
Bakit hindi ka na lang nagpatuloy nang di napupukol ng atensiyon?
Masyadong maingat iyon, William, kahit para sa iyo.
Para ka nang si Papa.
Mahusay makitungo ang ating ama.
Maingat at mahinahon siya.
Ako naman, ni hindi ko alam kung bakit birtud ang pagpapakumbaba.
Laging pukol ng atensiyon si Victor.
Kahit noon pa, tumitigil lang siya kapag tahimik ako.
Tila nasobrahan yata, ano sa tingin mo, Victor?
Kung maibabalik ang buhay,
hindi lang kunwari,
ngunit bilang kabanalang hatid ng agham, bakit mo ibubulong iyon?
Natatawa ka?
- May nakakatawa? - Marahil, mayroon.
Malabo ba ang mga ideya ko?
Naipahayag mo na iyon nang malakas.
Wala ba itong saysay?
Para sa akin, walang saysay ang ideya lamang.
Ipaliwanag mo.
Halimbawa, ang digmaan.
William, uminom at magtabako muna tayo?
Narinig mo na ang paliwanag ng pamangkin ko sa paksang iyan.
Paumanhin.
Buweno, ipagpatuloy mo. Ideya.
Buweno... karangalan, bansa, katapangan.
Mahahalaga at kapita-pitagan ang mga ideyang ito,
tama ba?
At maraming namamatay para dito.
Sa hindi kapita-pitagang paraan,
mukhang babad sa putik, lunod sa dugo,
humihiyaw sa sakit.
Mga ama, kapatid, o anak ng kung sino.
Mga lalaking pinakain at inalagaan
at tinuruan ng kanilang mga ina,
para lang mamatay sa malayong labanan,
malayo sa mga nagpasimula ng gulo.
Ang mga iyon, nasa tahanan lamang, malaya sa dugo o bayoneta,
walang mga sugat, balot ng malilinis na kumot.
Iyon ang nangyayari kapag sunod sa ideya ang isang hangal.
At iniisip mong hangal ako?
May alak at tabako ka pa.
Hinihintay ka na nila.
Ilang beses nang naniwala ang tao na nakakita siya ng anghel o diyablo,
para lang malamang ilusyon lang ito.
Sa laro ng ahedres,
sarili lang ang ating kalaban.
Tulong.
Tulungan ninyo siya!
Heto. Uminom ka.
Halikayo.
Wala naman.
Kapitan, nakita ng bantay.
Paikot-ikot siya sa hamog.
Nakita natin siyang malunod.
Kapitan.
Natatakot na sila.
Nais nilang iwan ang lalaki sa yelo
upang matapos na ito.
Nasa pangangalaga ko siya...
at ng Hari!
Matapos ang ilang linggo, umalis kami nina William at Harlander
patungo sa lawang malapit sa Vaduz.
Itinayo ang tore bilang pansala ng tubig sa irigasyon.
Proyekto ng pamahalaan, kaya itinigil ito noong digmaan.
Noong naunang digmaan.
O bago pa iyon, hindi ko maalala.
Pagkakitang-pagkakita ko roon...
Ang tore.
Nadama ko agad ang pagtawag ng tadhana.
Matibay pa ang istruktura.
Mayroon ding lagusan mula sa itaas patungong ilalim.
Ako ang bahala sa gamit mo.
Hahakutin natin mula Edinburgh.
Anumang naisin o kailanganin mo, ibibigay ko.
- Kahit ano? - Kahit ano.
Sasamahan ka ni William sa kabuuan ng proyekto.
Kailangan ng piitan.
- At imbakan ng yelo. - William.
May dalawang pambomba ng tubig sa ibaba ng tore.
Aayusin natin iyon.
Ikokondisyon pa ang mga makina.
Kailangan ng langis para dito.
Doon at dito, apat na malalakas na bateryang voltaic,
positibo at negatibong polaridad,
at para-rayos na gawa sa purong pilak pababa rito sa laboratoryo.
Oo. Gagawin ng aking mga kontratista ang lahat ng gamit na kakailanganin mo.
Buweno, nagkakalinawan na ba tayo?
Simula na ng kasunduan.
Bastardo!
Hindi. Huwag ito.
Buka ang bibig.
Mapalad kang bibitayin ka. Malapit ka na ring mamatay.
Ani Ginoong Harlander, may mga espesimen dito.
Maaaring tama siya, ginoo,
subalit tandaan mo,
walang buting dulot ang krimen, at malinaw iyon dito.
Lahat sila, mga walang silbi.
Pasensiya na.
Matikas ang likod. Puwede.
Mamaya na lamang.
Kumpisal?
Napukaw ang aking interes.
Ano ang kailangang ikumpisal ng pino at madasaling nilalang na ito?
Kapag sinusuwerte nga naman, may nakita akong pagkakataon,
at...
aalamin ko ang sagot.
Padre, ako po ay nagkasala.
Kailan ang huling kumpisal mo, iha?
Wala pang isang linggo. Sa kumbento.
Isang linggo?
Nagkasala ka agad-agad?
Opo.
Nagkasala sa isip, di sa gawa.
- Dahil sa lalaki? - Opo.
Kuya ng mapapangasawa ko.
Pagnanasa?
Poot.
Poot...
- Poot? - Nakaririmarim siya, nakakatakot.
Maaanghang na salita.
Hindi mabuti, tama?
Paumanhin, Padre, hindi mo siya kilala.
Sinusubukan niyang manipulahin ang mga nasa paligid niya.
Gaya ng ibang maniniil, nagkukunwari siyang biktima.
Ang tanging lamang niya,
magaspang pa siya higit sa inaakala niya.
Magaspang?
Ipaliwanag mo, iha.
Una sa lahat, madali siyang makita.
Makikita mo siya... kahit sa pamilihang puno ng mga tao.
Kailan mo ako napansin?
Masasabi kong bago mo pa man ako nakita.
Naghapunan ka na?
Busog ako, Baron. Salamat.
Buweno, ako'y nagugutom.
- Salamat. - Salamat, ginoo.
Ano ang mga librong binili mo? Pabasa.
Hulaan mo.
- Hulaan ko? - Hulaan mo.
Buweno.
Kuwento ng pag-ibig...
sa ilalim ng araw ng Mediteraneo at puno ng pagtatalo ng nagmamahalan.
Nakaiinsulto, ngunit hindi nakakagulat.
Talaga?
Mga insekto?
Ang interes ko sa agham ay nakatuon sa maliliit.
Sumusunod sa kalikasan, sa daloy ng Diyos.
Noon pa man ay naghahanap na ako ng kung anong puro at kamangha-mangha.
Iyon ba ang hanap mo sa kumbento?
Isa iyon.
Sulit ba iyon?
May ganoon ba?
Maaari ba?
Tila hindi ito tama.
May ganoon ba?
Buweno.
Tumatawa ka!
At sa unang pagkakataon,
naging mas interesado ako sa buhay
at bahagyang nabawasan ang interes ko sa...
Kamatayan.
Mabilis ang daloy sa para-rayos.
May halo ba ito?
Hinaluan ng tanso at sim.
Hindi... Hindi maaari ito. Ulitin ninyo.
Purong pilak, perpektong daluyan.
William, dito ka lamang. Pakiusap.
Ikaw ang pinagkakatiwalaan ko.
Ilang araw na lang.
Hindi mo siya mahuhuli.
Ang ganda.
Hulihin ba natin o pakawalan natin?
Hulihin.
May pagkakapareho na tayo.
Isang bilanggo.
Gaya ng ipinangako, nanguna si William sa pagbuo ng laboratoryo.
Pakiayos iyon doon.
Doon.
Mahigpit niyang sinunod ang mga sinabi ko.
Baterya.
Purong pilak na ito.
Mga sentro ng daluyan na nakaayon sa sistemang limpatiko,
komplikado siya, ngunit nagawa ko.
Ginoong Harlander, salamat. Napakasaya ng piging.
Sana ay hindi kami nakaaabala sa pananaliksik mo
at dinadaluhan mo kami ni Elizabeth.
Hindi naman.
Bata pa siya. Makakaasa siya sa ating mababantayan siya.
Maiwan na kita.
Hindi mo na kailangang umiwas.
Porselanang Pranses, maingay kapag nadadaluyan.
May solusyon na ako, isang dakong papasok sa sistemang limpatiko.
Oo, iyon nga.
Ang tagal na.
Patapos na ang digmaan.
Matatapos na rin ang pagpondo ko.
Ang sabi mo, walang-hanggan ang pondo mo.
Di ang pasensiya ko.
May magaganap na labanan sa isang linggo.
Hahainan tayo ng digmaan ng ating mga kailangan.
Luray-luray ang mga bangkay roon.
Isang linggo.
- Isa? - Pagkatapos, limot na tayo ng kasaysayan.
Pakibuhusan na lamang, Baron.
Isang linggo para matukoy kung paano mailalagos ang kuryente.
Imposible.
Ano ang gagawin ko?
Malapit na ako. Nadarama ko na.
Pagkatapos... humadlang ang buhay.
Hinahanap ka niya.
Babalaan kita, may ginagawa akong diseksiyon.
Ang ganda.
Nasisindak ka ba?
Kawangis ng larawan ng mga martir.
Malaya na sa sakit.
Kita mo ang disenyo ng Diyos sa simetriya at hugis.
Elizabeth.
May aaminin ako sa iyo.
Pareho tayong naniniwala sa mga nakamamangha.
May ugnayan sa pagitan natin. Dama mo ba?
Abot hanggang laman. Naniniwala akong iba na ito.
Hindi dahil naniniwala ka, totoo na.
Bakit ka nandito?
Ang ganda niya, hindi ba?
Maliit. Nakabibighani, ngunit kakaibang labis.
Tatlo ang puso.
Marami ang mata. Puting dugo.
At walang mapagpipilian.
Di ko maintindihan.
Pagpili ang diwa ng kaluluwa.
Biyayang kaloob ng Maykapal.
Elizabeth...
Nakapili na ako.
Magandang gabi.
Elizabeth!
Akala ko, pumalpak ako.
Akala ko, wakas na talaga. Akala ko...
At akala ko...
Pagkatapos...
Simetriya.
Simetriya ng Diyos. Siya nga.
Hayun.
Nasa ibabaw ng sistemang limpatiko ang baterya.
Nasagot ko na.
Walang makapipigil sa akin.
Wala na.
Huwag! Huwag ninyong kunin
iyong mga nasa ibabaw o ilalim na hindi ko minarkahan.
Maaaring nagyelo o bulok na ang himaymay nila.
Sa gitna lang kayo.
Sa dami nito, nakakalito kung di nila alam ang hinahanap nila.
Gusto ko ng matatangkad, mahahaba ang biyas.
Mapapadali niyon ang trabaho.
Gusto ko iyon.
Dapat perpekto.
Bakit naman hindi, Baron?
Bakit hindi?
'Yong buo ang ulo.
Ilagay mo iyan doon.
Doon mo ilagay.
Ipasok ang iba.
Diyos ko.
Maaari ba?
Tapos na.
Ginoong Harlander!
May bagyo!
Tungkod ko.
Ang tungkod ko!
Nasa hawakan nito.
Merkuryo.
- May sakit ka ba? - Salamat.
Sipilis ba?
Oo, mamamatay na ako.
Isang gabi kay Venus, habambuhay kay Merkuryo.
Ayon sa kasabihan.
Gaano na kalala?
Ikalawang yugto?
Alam natin ang itinatagal nito.
Kakainin na nito ang buto ko,
sa mata, pisngi, ngipin, panga, bungo, lalabas na ang utak ko.
Magkakatumor, mawawala sa sarili, napakasidhing sakit.
Isang umaga, bigla na lamang akong sisigaw at hindi ako mapapatahimik.
Hindi ako maaaring mamatay nang ganoon.
Kaya naman, ito ang nag-iisa kong kondisyon.
Ang ating kasunduan. Ang ating napagkasunduan,
kapalit ng aking kagandahang-loob sa iyo.
At sa ating pagbibigay-buhay sa ating bagong Adan,
nais kong malagay sa bagong katawang ito.
Hindi maaari.
- Hindi. - Maaari.
Hindi. Huwag muna ngayon!
- Ngayon na dapat. - Pagkatapos na, huwag ngayon.
Wala na!
Wala nang pagkatapos.
Ibinigay ko ang lahat ng gusto mo!
Ibinibigay ko lahat ng hilingin mo.
Sabihin mo lang.
Kahit si Elizabeth.
Pakiusap.
Mahalagang makiusap.
Kumalat na ang sakit sa katawan mo.
Kumalat na, at alam mo iyon.
Bawat laman mo, narungisan na.
Ang utak mo, dugo mo, madumi na.
Pero ang pera ko, hindi?
Imposible.
Isang salita lang ang sasabihin mo.
"Oo," wala nang iba pa.
Hindi! Naiintindihan mo? Hindi!
Ano'ng ginagawa mo?
Huwag!
Huwag.
Kapag nasira iyan, wala na. Pareho tayong talo.
Ako ang agilang uubos ng atay mo!
Pakiusap, huwag!
Ginoong Harlander. Harlander!
Kumapit ka sa akin!
Hindi! Ginoong Harlander!
Hindi. Hindi!
Hindi, hindi, hindi!
Hindi!
Hindi! Hindi! Hindi!
Nagsinungaling ka sa akin.
Sinungaling ka.
Victor!
Huwag, pakiusap.
Tingnan mo. Pareho.
Araw.
Araw. Liwanag.
Tingnan mo.
Sinag ng araw. Ang araw...
Ang araw ay buhay.
Iyong init.
Hindi ba? Tama.
Victor.
- Victor. - Tama.
Ganiyan nga. Nagsasalita ka.
Siyempre.
Victor.
Mga liham ho.
Mula sa asyenda.
Geneva.
- May liham ba ang tiyo? - Wala.
Bisitahin kaya natin sila?
Ingat. Tingnan mo.
Tubig.
Oo, tubig.
- Victor. - Ako si Victor.
Tubig iyan. Halika.
- Victor. - Halika. Magaling.
Hahakbang tayo.
Sabay tayo. Handa na?
- Dito, ganito. - Victor.
Hindi ganiyan. Ganito.
Huwag, huwag. Mainit.
Huwag mong hawakan ito.
Mainit ito.
Magaling. Magaling. Ganiyan nga.
Buweno. Tingnan mo ito.
Tingnan mo. Ano ito?
Ano ito? Mag-ingat ka.
Ang lakas mo.
Oo. Ganito iyan.
Gusto mo ng isa pa? Oo, dito naman ang isang ito.
Susi.
Victor.
Heto, para hindi ka lamigin.
Kumot, para di ka lamigin.
Victor.
Makinig ka.
Dito ka lang.
Dito ka lang muna.
Dito ka muna.
Babalik ako. Diyan ka lang.
Victor.
Huwag. Ayos lang ang lahat.
Babalik ako.
Victor.
Bago ang lahat sa kanya.
Init, lamig, liwanag, dilim.
At naroon ako upang turuan siya.
Hindi ko naisip ang mangyayari pagkatapos.
Dahil narating ko na ang dulo,
wala na akong ibang matanaw.
Kakaiba ang pakiramdam ng tagumpay.
Tila walang halaga.
At ikinabahala ko iyon.
Nais bumalik ng mga tauhan mo.
Tama ba?
Maaari.
Ngunit kapag nakaalis kami, magpapatuloy kami.
Ano man ang mangyari.
Hibang ka ring gaya ko.
Marahil may saysay ang paglahad sa iyo ng aking kuwento.
Mayroon man o wala, Baron,
nais kong makinig.
Lumipas ang ilang linggo,
habang palakas siya nang palakas, ako naman ay pahina nang pahina.
Alas, wala pa ring nagbago at di pa rin siya natututo.
Huwag.
Yuko lang.
Ganiyan nga.
Ganiyan. Diyan ka lang.
Oo, ikaw iyan.
Ikaw iyan. Nakikita mo?
Naghihilom na.
Pagod na ako.
Hindi pa ako natutulog,
puyat na puyat na ako.
Kakaalaga sa iyo.
Hindi pa ako tapos ahitan ka.
Huwag, bitawan mo iyan.
Bitawan mo iyan. Huwag. Bitaw.
Buksan mo ang kamay mo.
Ano'ng ginagawa mo?
Tingnan mo ang ginawa mo.
Makinig ka sa akin. Bitawan mo nga.
Kamangmangan! Hindi. Tumigil ka.
Halika rito.
- Victor. - Huwag mo akong hawakan!
Wag mo akong hahawakan!
Halika rito.
Ikaw ang may gawa nito.
Iyong sugat.
Naghilom na.
Pero paano?
Sandali.
Hindi.
Huwag.
Ganiyan. Ganiyan nga.
Siguradong ayos ang lahat.
Malapit na tayo.
Alam kong nag-iisip ka. Alam ko.
Alam ko.
May isip ka riyan. May isip banda riyan.
Hindi ba?
May sasabihin ka ba?
Kahit hindi malinaw?
Kahit ano?
Masyado ba akong umasa?
Victor.
Oo na, oo na!
Tapos na tayo roon.
Iyon ang pangalan ko. Ako si Victor.
May iba ka pa bang masasabi? Kahit ano?
Kahit ano?
Araw.
Lamig. Ulan. Dugo. Kahit ano.
Bota. Masasabi mo ba, "bota"?
Victor.
Hindi, oo, hindi, oo! Paano kung...
"Kamay"? Sabihin mo, "kamay"?
Kamay. Kamay.
Natatakot ka sa akin?
Bakit? Bakit ka matatakot sa akin?
Hindi kita sasaktan.
Hindi. Ako ang gumawa sa iyo.
Ako ang maylikha sa iyo!
Nandito na kayo. Totoo nga.
Halikayo. Pasok, pasok.
Ang dami kong ipapakita sa inyo, Elizabeth.
Hindi kayo maniniwala. Kamangha-mangha.
Ipapakita ko muna ang mga tala ko.
Narito ba ang tiyo?
Ano?
Ang tiyo, narito ba siya?
Wala.
Mag-isa lang ako. Wala siya rito.
- Ilang araw pa ang balik niya. - Tila masama ang lagay mo.
Diyan ka nagkakamali! Mabuti ang lagay ko. Halikayo!
May lagnat ka ba?
Sabik lang akong makita kayo.
Labis ang galak ko. Tumaas ang enerhiya ko.
Nakakatuwa. May kakilalang dumating.
Victor...
Victor. Kaunting oras pa.
Sino'ng nanakit sa iyo?
Tingnan mo ito, William.
Aayusin ko lang.
At may ipapakita ako sa iyo.
Nakausap ko ang Royal Medical Society.
- Nais nilang makausap ka. - Huwag muna.
Hindi pa ako handa.
Akala ko, iyon ang nais mo.
Iyong lalaki.
- Sa baba. - Nakita mo siya?
Isa ba siyang pasyente? Biktima?
Sugatan siya. Sinadya mo iyon.
Hindi. Ang mundong ito ang nanakit sa kanya.
Binigyan ko siya ng buhay.
Binuhay ko siya.
Tayo.
Bilis.
Hayan...
Nasasanay pa lang siya sa paligid.
Malakas ito, William.
- Nagawa mo. - Napakalakas.
Nagawa mo.
Gumagana ang mga sistema nito.
Naghihilom.
Hindi pulido ang paghilom, tama?
Ngunit kahanga-hanga.
Bakit siya nakagapos?
Para sa kaligtasan namin,
madali rin itong linisan sa ganito.
Wala pa itong muwang.
Pero ikaw, mayroon.
Alam ni Harlander?
Ihahanda ko ang lahat pagdating niya...
- Tama. - ...upang kalugod-lugod tingnan.
Nag-iisip ba iyan?
Victor, nag-iisip ba iyan?
Di ko lubos-maisip kung paano o ano ang ginawa mo,
ngunit batid ko ang bigat nito.
Victor, natanong mo na ba ang iyong sarili,
sa mga parteng bumubuo roon,
saan nalulugar ang kaluluwa nito?
Hindi pa.
May kung anong nakababahala sa nilalang na iyon.
Baluktot, gaya kapag sumisilip sa salaming pangkarnabal.
Ngunit gumagalaw.
Pinagagalaw ng ano?
Masakit ba?
Dahon?
Para sa akin?
Salamat.
Ang ganda, hindi ba?
Para sa akin?
Ako si Elizabeth.
Sabihin mo. "Elizabeth."
Elizabeth.
Nakalilikha ng tunog ang lalamunan ko.
Elizabeth.
Aalis na ako.
Eliza... beth.
Di mo dapat nilalapitan iyon.
"Iyon"?
Iyon. Oo.
May buhay nga iyon, ngunit hindi nag-iisip
gaya ng nais ko.
Maaaring di lang gaya ng alam mo.
May nangyaring mali.
May bumara, may naputol na koneksiyon.
Ang dakilang si Victor Frankenstein, nagkamali?
Isang salita lang ang alam niyon.
"Victor, Victor, Victor."
Nanggagaya lang ito nang walang dahilan.
Marahil sa ngayon, iyon lang ang salitang mahalaga sa kanya.
Paano kung ang kaluluwang bumubuhay sa kanya ay payak,
- dalisay— - Dalisay?
Mas dalisay sa karaniwang tao?
Paano kung, dahil walang sala,
hiningahan ng Maykapal ang sugatan niyang balat?
Diyos ko, Elizabeth.
Kung masisikmura ko lamang,
iisipin kong may pagtatangi ka sa nilalang na iyon.
Pag-unawa.
May kirot sa mga mata niya.
Kung wala siyang isip, bakit siya nasaktan?
Paano iyong akin?
Ang kirot ng pag-iwan mo?
Ang nais ng puso ko...
Ng puso mo?
Sa buong anatomiya,
iyon ang hinding-hindi mo nauunawaan.
Halimaw lang ang diyos-diyosan, Baron.
Mas dalisay sa karaniwang tao?
At ako, isang kalaban.
Dalisay ang iyong puso?
Tinitiyak ko, hindi.
Alam ko. Ako ang naglagay niyon.
Tayo.
Subukan natin ulit.
Akin na ang binti mo.
Akin na!
Akin na ang binti mo!
Patunay ng pag-iisip ang kirot, di ba?
Patunayan natin.
Akin na ang binti mo!
Iyong binti mo!
Binti!
Akin na!
Akin na, halimaw ka!
Akin na ang binti mo!
Binti!
Victor!
Victor! Victor!
Ano iyon, Victor?
Halika.
Pumalpak ako. Nagkamali ako.
- Hindi. Nabasa ko ang gawa mo. - Hindi.
- Perpekto ito. - Mapanganib iyon.
Walang... Victor.
Hintayin muna natin si Harlander.
William, may dapat kang malaman.
May ipapakita ako.
- Harlander... - Napatay siya nito noong magwala ito.
Kuha mo na ba kung bakit nag-alangan akong sabihin ito sa iyo?
Lalo na kay Elizabeth.
Ano nang gagawin ngayon?
Ano?
- Ano'ng gagawin? - "Ano'ng gagawin"?
Iuwi mo si Elizabeth sa Vienna.
Sabihin mong may nangyari at kailangan na ninyong umuwi.
Wala kang sasabihin.
Para na rin sa kanya.
Sumunod ka na lang.
Babalik din tayo. Sa ngayon, ito ang makakabuti.
Sumakay ka na, pakiusap.
Gaano kaya katagal mabubuhay iyon?
Mabilis lang. Iyon ang natitiyak ko.
Napakasama ng kutob ko.
Ano iyon?
Pabalikin mo ang karwahe.
Ikaw ang umuwi.
Pabalikin mo ito o tatalon ako. Papatayin niya siya.
Magsalita ka.
Isa lang. Kahit ano.
Ililigtas kita.
Victor.
Elizabeth.
Victor!
Ngunit hindi iyon nagtapos doon.
Sa paghahanap ng buhay, kamatayan ang nalikha ko.
Tila kailangan ko ulit kausapin ang mga tauhan ko.
Walang problema.
Makikinig sila.
Huwag! Huwag mo siyang saktan! Nandito ako.
Ako na lang.
Ituloy mo.
Patayin mo kami. Patunayan mo ang kuwento ng maylikha mo.
Isinalaysay ng aking maylikha... ang kanyang kuwento.
Kung gayon, isasalaysay ko rin ang akin.
IKALAWANG KABANATA ANG KUWENTO NG NILALANG
Victor!
Tinawag kita at napagtanto kong mag-isa na ako.
- Ano iyan? - Barilin mo!
Barilin mo!
Natamaan mo ba?
Hoy!
Nasaan na iyon?
Naghilom na ang mga sugat ko.
Ngunit labis akong nilalamig noon.
- Sindihan mo ang siga. - Masusunod.
Aayusin ko naman ang kural.
Kumusta? Nahuli ba ninyo?
Hindi, nagpaikot-ikot na kami. Wala.
Dalawang beses na naming binaril.
Nawala ang bakas ng dugo sa malayo.
Buweno. Pasok na.
Sinundan namin, tapos biglang nawala. Naglaho bigla.
Ano iyon? Oso ba iyon?
Hindi iyon oso o tao. Ngayon lang ako nakakita niyon.
Hindi kaya multo?
Hindi. Nagdurugo iyon. Mayroon iyong laman at buto.
Halika. Dito.
Ano ang nakita ninyo?
Anna-Maria, itapat mo ang iyong lolo sa pugon.
Tiyakin mong komportable siya.
Dito po tayo, Lolo.
Naghalughog na kami. Wala talaga.
Mahuhuli natin iyon.
- Matatagalan lang. - Oo.
Anna-Maria, halika.
Halika. Alalayan mo ako.
Naantig ako sa matanda.
Ang kanyang mga matang di nakakakita, puno ng karunungan.
Lumilikha sila ng tunog.
Gamit nila iyon
sa pakikipag-usap ng kanilang mga damdamin at ideya.
Salita ang tawag nila rito.
Tingnan mo ito.
Ano ito?
Batang lalaki.
- Ano ulit? - Batang lalaki.
Mahusay, iha.
Ito naman?
Ma... Mata.
- Ano ulit? - Mata.
Magaling. Mahusay, iha.
- Mata. - Ito naman?
Kamay.
- Magaling. - Kamay.
Patulong.
Talian mo iyong pinakamalaki roon.
Nais kong maging bahagi ng pamilyang ito.
Kailangan pa ng panggatong.
Babalik pa tayo.
Maging tagapagbigay-tulong nila.
Dapat iyong mas malalaki.
Masusunod.
Ano kayang magagawa ko para sa kanila?
Anna-Maria! Itay!
Halikayo! Tingnan ninyo!
Tingnan mo, Anna-Maria!
Ang dami! Tingnan mo!
Sino ang may gawa nito?
Ang Espiritu ng Kagubatan.
Pasalamatan natin siya.
Salamat po.
Wikain mo, "Salamat po, Espiritu ng Kagubatan."
Salamat. Salamat po, Espiritu ng Kagubatan.
Salamat po.
Halika. Tingnan mo.
Salamat.
Mula noon, ako ang naging kanilang lihim na tagapangalaga.
Ang Espiritu ng Kagubatan.
At minsan, nagpapakita rin sila ng munting kabaitan sa akin.
Mga damit, tinapay.
At noong sandaling iyon,
sa napakaikling sandali na iyon,
payapa kami ng mundo.
Pasok.
Pasok na.
Isara mo iyang harang.
Sino kaya ang may gawa nito?
Ang Espiritu ng Kagubatan kaya?
Ito na.
"At sa huli, hindi na kailanman nahanap ng palalong binata
ang kanyang nawawalang kamay."
"Ito ay naging bato, kanyang kayamanan ay naglaho,
at sa kanyang dangal at lupain, siya ay nawalay."
Napakahusay.
Ang husay mong magbasa. Subukan mo naman ito.
Mga lobo.
Isang ideya,
isang damdamin ang naging malinaw sa akin.
Hindi galit ang mangangaso sa lobo.
Hindi galit ang lobo sa tupa.
Ngunit hindi maiiwasan ang karahasan sa kanila.
"Marahil," naisip ko, "ganito talaga ang kalakaran sa mundo."
Tutugisin at papatayin ka nito
sa pagiging ikaw.
Sa katapusan ibebenta ang tupa, Itay.
Pagkatapos, isasama ko kayo sa bayan.
Mamumundok tayo,
mangangaso at babalik sa tagsibol.
Mag-isa akong nanalangin dito sa taglamig, at hindi iyon magbabago ngayong taon.
Pakiusap, Itay, makinig naman ho kayo.
Gawin ninyo ang dapat ninyong gawin, at gayundin ako.
Ang tigas ng ulo.
Tayo na lamang ang narito, Espiritu.
Tayong dalawa na lamang.
Ilang beses ko nang inilarawan sa aking diwa
kung paano magpapakilala sa matanda.
Matatakot ba siya?
Tanggapin niya kaya ako?
Palalayasin?
Sino iyan?
Sa isang hakbang na iyon, pumasok ako sa naiibang mundo.
Mundong tinatanaw ko lang noon sa malayo.
Pakiusap, sino iyan?
Sumagot ka.
Sabihin mo.
Bakit ka nandito?
Naglalakbay.
Maligayang pagdating.
Ipagpaumanhin mo kung ipakiusap kong ikaw na ang humanap ng mauupuan mo.
Hirap akong magsilbi sa panauhin.
Oo.
Hindi ko na maasahan ang aking paningin.
Subalit, may tinapay at alak sa mesa.
Maaari mo itong kainin.
A... lak?
Ang pananalita mo.
Tila hirap kang magsalita.
Hindi ka ba tagarito?
Natatakot ka?
Huwag kang matakot.
Ano ang kinakatakutan mo?
Lahat.
Ang...
Tila nagyeyelo ang mga kamay mo
at sinaktan ka, tama ba?
Sinaktan?
Oo. Ang iyong mga kamay at mukha ay may mga peklat
at nakauniporme ka.
Nasugatan ka ba sa labanan?
Nagtatago ka
sa gilingan, tama ba?
Oo. Ang Espiritu ng Kagubatan.
Oo.
Hindi man kita mabanaag,
ngunit may kung ano sa boses mo
na nagkukumbinsi sa aking mabuti ka.
Mabuti?
Samahan mo ako.
Saluhan mo ako sa pagkain at pugon.
Ikagagalak kong ibahagi sa iyo ang katiting na mayroon ako
at ikalulugod kong magkaroon ng kasama rito.
At maaari mo akong basahan.
Basahan?
Ituring mo ito bilang iyong tahanan. At ako, bilang iyong kaibigan.
Kaibigan.
Noon ko nabasa ang aking unang kuwento,
ang kauna-unahang kuwento.
Nabasa ko ang tungkol sa lalaking bansag ay Adan at babaeng nagngangalang Eba,
sa kanilang pamamalagi sa unang hardin.
Nabasa ko ang pag-usbong ng nagtutunggaliang siyudad
at pagbagsak ng isang tore
at ang galit ng Panginoon.
At nabasa ko ang mga kalalakihang lumaban sa mga dragon
at mga lalaking nawalan ng lahat-lahat.
Lumipas ang panahon,
kasabay ng mga dahon ng taglagas.
Nakakita ka na ba ng niyebe, kaibigan?
Nalilinis nito ang mundo... ginagawang bago.
"'Ako si Ozymandias, Hari ng mga Hari.
Masdan ang aking mga likha, sa kabila ng lakas, kayo'y manggipuspos.'"
"Wala nang nalalabi.
Nakapalibot sa guhong kolosal, payak at hindi nauubos.
Ang patag na buhanginang umaabot sa malayo."
"Ako si Ozymandias..."
Marami pa bang ibang aklat sa mundo?
Tiyak akong marami pa.
Hindi rito.
Iyong dulong aklat sa kaliwa. Kunin mo iyon.
Di pa natin nababasa iyon.
Paradise Lost ni Milton.
May mga tanong ang tao sa Diyos.
Kahit ang Diyos, may mga tanong din.
Nais Niya yata ng mga kasagutan kaya niya ipinadala ang Kaniyang anak.
Marahil ay nagtataka Siya sa kamatayan.
Sa paghihirap.
Gusto kong malaman kung sino ako.
Saan ako nagmula?
Binawi ng Diyos ang iyong alaala, gaya ng hiling kong bawiin Niya ang akin.
Maraming taon na ang nakalipas, kumitil ako ng buhay,
mabuting tao,
at mula noon ay pinagsisisihan ko na ito.
Magpatawad ka.
Lumimot ka.
Iyon ang ganap na karunungan.
Ang malamang sinaktan ka
ng taong nanakit sa iyo,
pagkatapos ay hahayaan mo itong maglaho.
Ngunit hindi ko malilimutan ang bagay na hindi ko maalala.
Wala kang maalala?
Sa aking mga panaginip...
may... nakikita akong mga alaala.
Iba-ibang lalaki.
Lahat... pira-piraso.
May...
May naaalala akong tubig at apoy.
At buhangin sa aking paanan.
At salita.
Isang salita.
Ano iyon?
Victor.
Puntahan mo iyon.
Iyong salita.
At doon ko napag-alaman.
Ang kagimbal-gimbal na katotohanan.
Nalaman kong isa akong kawalan.
Isang kamalasan.
Isang mantsa.
Ni hindi katulad ng tao.
Hindi nawala sa isip ko ang sakit.
Ayaw nitong mawala.
Saka ko iyon nakita.
Ang pangalan mo.
"Victor Frankenstein."
At kung saan ka hahanapin.
Hindi!
Bumalik ka.
Nalaman ko kung ano ako.
Kung saan ako lalang.
Ako ay... nagmula sa sepulkro.
Isang kamalasang
pinagtagpi-tagpi mula sa basura at itinapong bangkay.
Isang halimaw.
Alam ko kung ano ka.
Isang mabuting tao.
At... aking kaibigan.
Kaibigan?
Kaibigan.
Ano iyon?
Iyon ba iyong nasa gubat?
Ano'ng ginawa mo?
Diyan ka lang.
Bilis! Kargahan mo ulit! Patayin mo!
Muling nagkaroon ng katahimikan,
pagkatapos... buhay ng kalupitan.
Gaano katagal akong namatay?
Hindi ko alam.
Ngunit naghilom ang mga sugat ko.
Mahapdi sa aking baga ang hanging taglamig.
Lalo kong naramdaman ang pag-iisa,
sapagkat isa lang ang lunas ng bawat tao sa lahat ng uri ng sakit:
Kamatayan, isang biyayang ipinagkait mo rin sa akin.
Umusbong ang inggit sa akin
at nagpasya akong humingi ng pabor mula sa iyo.
Sa aking maylikha.
Nais ko ng... kasama.
Bumangon ka na.
Areglado.
Magsisimula na ang kasal at nais kong nasa tabi kita.
Mahirap paniwalaan,
kung hindi ka lamang mabait.
May mga nakausap ako tungkol sa imbestigasyon.
Sa pagsabog.
Karamihan, tanggap kung ano iyon.
Ano ba iyon, William?
Nakaraan, Victor.
Isang malagim na aksidente.
Balak kong ibenta ang asyenda.
Isa't isa na lamang ang mayroon tayo.
Ikalat mo ang mga talulot.
Ihagis mo, ikalat mo.
Umakyat ka, gawin mo iyon.
Alam kong malas na puntahan ang babae bago ang kasal.
Para sa ginoong ikakasal.
Tama. Hindi para sa akin.
Kumusta, Elizabeth?
Bihira akong magsisi dati at ngayon, iba ang nadarama ko.
Matagal akong nawala sa sarili, ngunit lumipas na iyon ngayon,
wasto na ang pagtingin ko sa iyo.
Para lang malaman mo, hiling ko sa inyo ng aking kapatid,
ang pinakamamahal kong labis, ang kaligayahan.
Iyan ang nais mong paniwalaan.
At nakakikilabot pakinggan.
Sa kasal ko, isa lang ang pakiusap ko sa iyo.
Tama na ang kabulaanan.
- Nais kong— - Umalis ka na.
- Elizabeth. - Layas!
Magpakita ka,
kung naririto ka.
Magpapasalamat ka ba?
Nabuhay ka, may dunong ka na para mahanap ako.
Maayos ang gawa ko sa iyo.
Gawan mo ako ng makakasama.
Gaya ko.
Kasama?
Kuha ko na.
Isa pang halimaw.
Oo.
Magkasama kaming magiging halimaw.
Malaki ang kapalit upang maging maliwanag ulit ang isip ko,
at narito ka... isang kabaliwang hinahatak ako pabalik.
Hindi ako namamatay.
At hindi ko kayang mabuhay...
nang mag-isa.
Alam mong kasuklam-suklam ang bagay na nalikha ko.
Hindi bagay.
Tao.
Tao ang nilikha mo.
Ako.
Palaisipan man ako, nag-iisip ako.
Nakakaramdam ako.
Isa lang ang pakiusap ko...
Gumawa ka ng kagaya ko.
Pagkatapos, ano?
Lilikha rin kayo ng buhay.
Magpaparami kayo.
Bubuo ng tahanan?
Ng libingan?
Kamatayan pagkatapos ng kamatayan.
Isang lahi ng mga diyablo sa mundo.
Walang-hanggang kasamaan.
Masama man ako para sa iyo, tao lang ako para sa sarili ko.
Lumayas ka na!
Hindi na ako gagawa ng gaya mo, pangit at makasalanan.
Kung gayon, tungkol pa rin ito sa iyong pagnanais, Victor.
Iyang kasuklam-suklam mong pagnanais na gumawa sa akin ang nagtatakwil sa akin?
Ang milagro ay hindi ang pagpayag ko, sa halip ay ang pakikinig mo!
Kung hindi mo ako bibigyan ng pagmamahal, magpapakasasa ako sa aking galit.
At hindi nauubos ito.
Makikiraan.
Victor.
Ano ito?
Ikaw...
Ikaw nga.
Elizabeth, lumayo ka riyan!
Huwag!
Sinugod siya nito!
Isama mo ako sa iyo.
Diyos ko!
Hindi... Kaya kitang iligtas.
Maliligtas kita.
Mula saan?
Sa iyo?
Takot ako sa iyo.
Hindi...
Noon pa man.
Bawat kahibangan at katampalasanan.
Ang lagablab na tumupok ng lahat-lahat.
Lahat, galing sa iyo.
Ikaw ang halimaw.
Hindi ako nabibilang sa mundong ito.
Naghanap at nagnais ako ng isang bagay na hindi ko maipaliwanag.
Pero natagpuan ko iyon sa iyo.
Ang mawala at mahanap,
iyon ang pag-ibig.
Bagama't maikli,
at puno ng trahedya...
ito ay walang-hanggan.
Maigi na ang ganito... ang maglaho
habang tanaw ng mga mata mo.
Wala na siya at nais kong sundan siya.
Binigyan mo ako ng buhay na hindi ko ninais.
Ibinibalik ko na ito sa iyo.
Halimaw ang tingin mo sa akin.
Gayundin ang gagawin ko.
Patayin mo ako! Patayin mo na ako!
Paduduguin kita.
Pababagsakin kita.
Ikaw man ang aking maylikha,
mula sa araw na ito, ako ang magiging poon mo.
Tinugis mo ako sa mga kagubatan,
sa mga kabundukan,
sa mga nagyeyelong lupain,
hanggang wala nang natira.
Tayo na lamang dalawa.
Pabiling armas.
Pakihasa nito.
Tatlong lata ng minatamis na gatas, at panggatong.
At anim na dinamita.
Anim?
Ano'ng tinutugis mo?
Malaking hayop.
Hindi!
Victor.
Nakikinig ka lang kapag sinasaktan kita.
Ito. Naniniwala ka rito.
Iniisip mong maglalaho ako rito.
Sindihan mo, kung gayon. Sana gumana, at kung hindi,
tutugisin ulit kita.
Sindihan mo na!
Ngayon... tumakbo ka na.
Hayun ka, hapak at pinabayaan.
At ako,
buhay na namang muli.
Dama ko ang muling paghilom ng nasunog kong balat.
Ang tunog ng muling pagkakabuo ng aking mga buto.
Ang daloy ng aking dugo sa aking di-namamatay na puso.
Bilang hindi ulit napagkalooban ng pagpapala,
isa lamang ang daang matatahak ko.
At heto tayo.
Pagod at upos na.
Wala nang maibibigay o makukuha pa.
Iyong dugo roon...
Sa akin iyon.
Sa akin lahat.
Nagdurugo ako.
Nasasaktan.
Naghihirap.
Hindi iyon natatapos.
Patawad.
Kinakain ako ng pagsisisi.
Alam ko na kung ano ang naging buhay ko.
Humayo ka na, maylikha.
Maglaho ka na.
Sandali lamang iyon.
Ang pagkabuhay ko. Ang pagdurusa ko.
Ang kawalan mo.
Hindi ako mapaparusahan,
o mapapalaya sa kasalanan.
Ang pag-asa ko,
ang galit ko...
Wala na.
Ang along nagdala sa akin dito ang siyang susundo sa iyo.
Upang iwan akong mag-isa.
Patawarin mo ako.
Anak ko.
At kung makakaya ng iyong puso, patawarin mo ang iyong sarili.
Kung hindi posible ang kamatayan, ito ang isipin mo, anak ko.
Habang nabubuhay ka,
ano pa ang ibang magagawa mo kundi ang mabuhay?
Mabuhay ka.
Sabihin mo ang ngalan ko.
Ama ko ang nagbigay niyon sa akin,
ngunit wala itong halaga.
Pakiusap, ibalik mo ito sa akin...
sa huling pagkakataon.
Gaya noong simula.
Noong iyon lang ang tanging mahalaga sa iyo.
Victor.
Pinapatawad na kita.
Magpahinga ka na, Ama.
Marahil ngayon,
maaari na tayong maging tao.
Ibaba ninyo iyan.
- Sinabi nang baba! - Tauhan ko sila.
Aalis na siya.
Malaya na tayo!
Nakaalis na tayo!
Kapitan...
Ano ang ipag-uutos mo?
Ihanda ang layag.
Iikot tayo.
Sasabihin mo sa kanila?
Makinig kayo!
Uuwi na tayo!
"SA GAYON, ANG PUSO AY MAWAWASAK, NGUNIT PATULOY NA TITIBOK." - LORD BYRON
HANGO SA
Nagsalin ng Subtitle: JM Ignacio