PRELUDIO
NORTE MÁIS REMOTO, 1857
Capitán!
Podemos falar?
Debemos romper o xeo.
Están todos famentos e exhaustos.
Seguirmos a este ritmo traerá consecuencias.
Atención!
Canto máis nos demoremos no labor, máis firme estará o xeo.
Sigan traballando.
Que roten os grupos.
Señor, co debido respecto, precisan garantías.
Garantías?
Si, de que volveremos a San Petersburgo así que liberemos o barco.
Non pensan que poidamos navegar moito e...
Aténdanme!
Non lles corresponde a vostedes nin ao oficial pensar nada.
Embarcámonos cunha misión e cumprirémola.
Chegaremos ao Polo Norte.
Entendido?
Unha explosión, capitán.
A unhas dúas millas.
Reúna uns homes.
Os cans da zorra están ilesos.
E logo de onde vén o sangue?
Aquí, capitán!
Un home ferido. Perdeu moito sangue.
Ten unha ferida no ombreiro e a perna rota.
Atacaríao un oso?
Dubídoo, capitán.
Larsen, axúdeme coa bota.
Unha perna protética.
Póñano na padiola.
Axiña! Ao barco!
Larsen, achégase esa cousa.
Preparen os fusís!
Á miña orde.
Apunten!
Fogo!
Seguinte grupo!
Fogo!
Todos para o barco!
Onde vai o home que subimos a bordo?
Que é esa cousa? Que quere?
Entregádeme ese home!
O trabuco. Larsen, traia o trabuco!
Victor.
Victor!
Mateino.
Segue vivo!
A escada!
Suban a escada!
Entregádeme ese home!
Cantos cartuchos quedan?
Un, pero non o matará.
Xa sei.
Non lle vou dar a el.
Láudano, para calmar a dor. Beba.
Onde estou?
No buque danés Horisont. Son o Capitán Anderson. El é o Dr. Udsen.
Cantos homes lle matou?
Seis.
Volverá e matará moitos máis.
Mataraos a todos se é preciso, se non me entregan a el.
Non, morreu.
Afundiuse no xeo. Está morto.
Non está, non!
Non pode morrer.
Xa intentei destruílo eu.
Tanto se me cre coma se non,
volverá por min.
E cando o faga,
débeme prometer que me deixará fóra no xeo
e permitirá que me leve.
Prégollo.
Que sorte de criatura é esa?
Que sorte de demo o creou?
Eu.
Fun eu.
Creeino eu.
Xa decidira que o recordo dos meus males morrería comigo.
Está lista.
Parte do que lle contarei son feitos.
Outra parte non, pero é todo certo.
Chámome Victor.
Victor Frankenstein.
Meu pai púxome ese nome.
Sabe o que significa?
Coido que si: conquistador.
O que todo o logra.
Si. E todo empezou con el,
co meu pai.
E coa miña nai.
Victor!
PRIMEIRA PARTE O RELATO DE VICTOR
Victor!
Baixa, está aquí teu pai!
Estou aquí, madre.
Estou aquí.
Meu pai era barón e un eminente cirurxián.
Casara coa miña nai por conveniencia,
xa que tiña un dote considerable e unha nobre liñaxe.
Iso permitiulle a meu pai conservar o título e a propiedade familiar.
Estaba ausente da nosa vida,
pero cando viña á casa dobregábanse todos ante el.
Claire, querida.
O resto do tempo...
Victor.
Padre.
O resto do tempo, madre era miña.
Non, trae iso aquí.
Os sales da carne enriquécenche o sangue, a ti e mais ao bebé.
Comes por dous, non si?
Veña.
É nutritivo.
Anxo da garda,
doce compañía, non me desampares nin de noite nin de día.
Abéirame no teu manto e...
Oíaos do outro lado da parede, rifando sen cesar,
discutindo sobre a riqueza, a propiedade... e sobre min.
A súa voz infundíame medo.
Ese home desprezábanos aos dous,
o noso pelo negro acibeche e os nosos ollos escuros e profundos.
Mesmo o noso temperamento reservado e por veces nervioso
parecía exasperalo en extremo.
Enumera coa maior precisión posible a antiga clasificación
dos humores do corpo humano.
Sangue, bile negra, bile amarela e flegma.
Peso medio do corazón do home.
De 250 a 310 gramos, padre.
Peso medio do corazón da muller?
De 230 a 280 gramos.
A que atribúes ti esa menor masa do corazón da muller?
Á profundidade das emocións?
Á tendencia á melancolía?
É masa. Volume de sangue, padre. Irrigación muscular.
Exacto. Non hai espiritualidade ningunha nos tecidos
e non hai emoción nos músculos.
Agora describe a función principal da válvula tricúspide.
Non a lembro, padre, pero sairame.
Xa, seguro que si.
O marfil non sangra, Victor.
A carne si.
Cando lembres o dato, o paciente pode estar morto.
Entendes?
A función principal da válvula tricúspide
é evitar o refluxo de sangue na vea cava.
Non, non che vou dar máis nas mans.
Agora son as túas ferramentas de traballo
e témolas que coidar.
O rostro, porén, é vaidade.
Levas o meu apelido, Victor. E con el, a miña reputación.
Rógoche que o lembres.
Presinto que ten unha boa man.
Tres,
dous,
un.
É imposible.
Barallo eu.
Madre?
Padre!
Padre, é madre.
Preciso auga quente e panos limpos. Moitos. Xa.
Señor.
- Victor! - Madre!
Padre!
Sálvea, por favor!
Miña nai, a quen eu considerara parte do meu propio ser,
aquela que pensaba que nunca me abandonaría,
aquela que fora vida... agora era morte.
O seu ollar apagárase.
O seu sorriso alimentaba a xélida terra.
Marchade!
Marchade todos!
Unha parte do universo quedara baleira
e o firmamento sumírase nunha escuridade permanente.
Ben, tapa os ollos.
Non mires ata que eu che diga.
Xa.
William medrou cheo de luz e sorrisos.
Tiña un temperamento máis calmado, máis amable,
máis do agrado do meu pai.
Grazas, padre.
É un pracer, fillo.
El era a brisa, eu era a nube de tormenta.
El era todo alegría, e eu todo xenreira.
Colle as rendas.
Míreme, padre. Míreme.
Había algo máis.
Ou, mellor dito, faltaba algo.
Miña nai morrera
en mans do médico máis distinguido do seu tempo:
meu pai.
Unha idea... formóuseme na cabeza.
Define o aparello circulatorio.
Inevitable, ineludible...
Como se enuncia en De Motu Cordis.
Ata volverse unha certeza.
Padre.
Deixouna morrer, non si?
Fixen todo o que estaba na miña man para salvala. Ben o sabes.
Daquela fracasou.
Ninguén pode conquistar a morte.
Eu fareino. Conquistareina.
Aprenderei todo o que vostede sabe, e máis.
Xa fixemos abondo por hoxe.
Aquela noite volvín nacer.
Tiven unha visión.
Vin por primeira vez
o anxo escuro.
E fíxome unha promesa.
Eu tería dominio sobre as forzas da vida e da morte.
Sería tan bo cirurxián coma meu pai
e superaríao en ambición e alcance.
Anxo da garda...
A visión era clara.
Máis ca ningunha outra cousa que vira esperto ou en soños.
Pero como?
O meu declive precipitouse.
Dúas revoltas e un incendio nas plantacións de miña nai
disiparon a fortuna familiar.
Conservamos a propiedade, pero perdemos todo o demais.
William foi para Viena cunha parte da familia
e eu a Londres, e despois a Edimburgo.
E alí, durante décadas, intentei...
expandir os estritos límites do mundo académico.
A vida.
Isto é a vida, señores.
REAL COLEXIO DE MEDICINA TRIBUNAL DISCIPLINARIO
Nacemos,
e tan pronto como crecemos, decaemos.
A morte.
E no lapso entre o crecemento e a decadencia
está o noso humilde alcance.
Ben, nacer non está nas nosas mans, non si?
Non si?
A concepción, a chispa, a animación do pensamento e da alma
está en mans de Deus.
Deus.
Pero a morte...
Velaí reside o reto.
Niso deberiamos centrarnos.
Deberiamos.
Quen somos nós para facérmolo? Non somos deuses, ou si?
Pero de comportármonos coa inmodestia dos deuses,
debemos, polo menos, obrar milagres.
Non lles parece?
Prender unha chispa divina na mente destes novos estudantes.
Aprenderlles a desafiar, non a obedecer.
Amosarlles que o home pode perseguir a natureza ata o seu agocho
e deter a morte.
Non só atrasala, senón detela por completo!
Silencio!
Como propón exactamente que ensinemos o imposible?
Suxeito composto, o corpo.
O dun tendeiro, que me cederon ao pouco de falecer.
Cerebro á vista, pero funcional. Ramas espiñais e nervios vagos intactos.
Poden observar as finas cicatrices.
A miña técnica non precisa suturas grosas.
O brazo, como ven, é doutro espécime, dun carpinteiro.
Músculos, ligamentos, nervios... Está todo conectado.
O movemento espasmódico do corpo debido á corrente eléctrica non é novo.
Porén, o fluxo da enerxía polo corpo segue un concepto distinto,
un concepto oriental: o chi.
Considera que a enerxía vital flúe dentro e fóra.
Emprego agullas en seis...
Silencio! Senten!
Isto é unha vista, doutor, non un número de feira.
Non favorece a súa causa, Victor.
Este truco galvánico non serve de nada.
Truco.
Truco?
Está seguro?
Iso non é truco ningún. É unha decisión.
Hai coordinación motora entre o ollo dun home morto e o brazo doutro,
dotados dunha nova vontade e dun entendemento rudimentario.
Entendemento nun cerebro morto?
Agora sóltaa.
Por favor.
Pedilo ben sempre axuda.
Apague iso decontado. Apágueo, charlatán.
Isto é o futuro. É posible.
Por que non estudalo e medilo?
Isto é impío, unha abominación, unha obscenidade!
Deus dá a vida e Deus quítaa, Victor.
Se cadra Deus é un inepto!
E nós debemos emendar os seus erros!
Que estes vellos necios non calen a súa voz!
As respostas só chegan alentadas pola desobediencia,
libres de temor e de dogmatismo covarde!
Profesor Krempe.
Barón Frankenstein, chámome Heinrich Harlander
e tráiolle unha carta de presentación do seu irmán, William.
Do meu irmán?
Soliciteille o privilexio de coñecelo.
Apenas lle roubarei un minuto.
- Por favor. - Moi ben.
Daquela William vén verme, non si?
Si, en cousa de días.
Quérelle presentar a súa prometida, que casualmente é sobriña miña.
Elizabeth Harlander, unha moza formidable, acabada de saír do convento.
Fotografeinos eu.
William ten moito éxito no mundo das finanzas.
Está a facerse un nome.
Un nome? El?
Pois temo que compartimos apelido, tanto se nos gusta coma se non.
Lin o seu artigo en The Lancet.
De veras cre que o dará feito?
Construír un home?
Crear un corpo totalmente novo e darlle vida?
Viuno hoxe, non si?
O que vin foi unha crucifixión.
Xa o condenaran antes de articular palabra.
Aínda así, amoséillela.
O que?
A verdade.
Esquecerana á hora da cea.
Xa, pero que pensou vostede?
Que foi brillante.
E foi. Seino eu.
Pero actúa coma un neno, demasiado entusiasmado.
Aférrase á súa nova mascota con tal forza que a afoga.
Por iso me ten vostede preocupado.
Pode conter o seu lume, Prometeo?
Ou vai queimar as mans antes de entregalo?
Claro.
Non quero ser descortés, pero tiven un día moi longo
e non estou en condicións para tratar con estraños.
Se non hai nada máis...
Hai moito máis.
Estou hospedado en Edimburgo.
En tres días, reunirémonos con William e Elizabeth.
E esa noite cambiarei o seu destino.
Amosareille algo extraordinario.
- Moi amable. - Grazas.
O pexego. Dálle a volta. Xírao.
Volvíchelo trabar.
Cómesme todos os pexegos.
Isto é un memento mori.
O pexego simboliza a vida e a mocidade. E ti dáslle unha trabada?
- Tiña fame, Kiki. - Non me chames así.
O barón Victor Frankenstein, señor.
Podes marchar.
Descúlpeme.
Benvido.
Herr Harlander.
Unha arte nova, a fotografía.
Adeus, Kiki.
Xa me apaixona.
Trouxo os papeis?
Grazas.
- É vostede extraordinario. - Grazas.
Emprega o sistema nervioso para transmitir o fluxo de enerxía.
Non si?
Correcto.
Dese xeito, a durabilidade da forza vital que infunde
é moi breve, decae, evapórase.
Como di?
Na conferencia, rematou a súa demostración por orgullo.
Pero en realidade a forza vital xa se estaba esvaecendo, non si?
É vostede cirurxián, señor?
Fun, outrora. Cirurxián militar.
Non era particularmente hábil,
pero permitiume asegurar os cimentos da miña fortuna.
Posúo fábricas de munición.
- É comerciante de armas. - Son realista.
Coñece as Táboas de Evelyn?
Abofé. Adquiridas por sir John Evelyn.
Catro pranchas con diseccións minuciosas, moi antigas,
con nervios, veas e arterias de cadáveres. Que?
Si, pero hai unha quinta.
A máis fascinante.
Exquisita, non si?
Carne plasmada na madeira.
Tomban o cadáver na prancha, vano esfolando por capas
e o tecido restante vernízano con resina na madeira.
- Amosa o sistema linfático. - Xa.
Os médicos musulmáns chamábanlle o aparello circulatorio secreto.
Transporta só uns tres litros de fluído, pero é unha rede extensa.
- É asombroso. - É.
Pero para nós, para vostede, a variación importante está aí.
A novena configuración.
Unha estrutura moi delicada, case etérea, que rodea o corazón.
Pode distribuír e tamén almacenar a enerxía.
Si. Se dá accedido a iso sen destruír
- o tecido arredor... - Non. Por diante non.
Por detrás, a espiña dorsal, a curvatura torácica.
Por suposto.
Fluxo de enerxía, cicatrización e rexeneración alén do imaxinable.
A vida eterna.
Dotarei a súa investigación de recursos ilimitados.
A cambio de que?
Non sexamos indecorosos.
Procuramos a verdade e a transcendencia, somos espíritos afíns.
Talvez co tempo lle pida un favor,
pero fágoo polo privilexio de rexistrar o proceso para a posteridade.
Eu traballo só.
Son moi discreto.
William Frankenstein e a súa sobriña, Herr Harlander.
Considerareino.
Barón.
Agora non finxa sensatez. Sería unha mágoa.
Victor.
William!
- Victor. - Mira para ti.
Vaites, como medraches.
Non é mérito meu.
Preséntoche a miña futura esposa,
a señorita Elizabeth Harlander.
É un auténtico pracer.
Non me sorprendeu que te expulsasen,
pero o modo e a virulencia da túa expulsión
foron improcedentes.
Non, procedía.
Merecíao.
Esforceime por merecelo, non, Herr Harlander?
Foi unha gran saída, si.
Por que provocalos?
Por que non seguir sen chamar a atención de tal xeito?
Que prudente, mesmo para ti, William.
Case falas coma padre.
O noso pai era un home moi diplomático.
Era preciso, discreto, comedido.
Eu, pola contra, non vexo a modestia coma unha virtude.
A Victor sempre lle gustou a atención.
Mesmo de cativos, eu mitigaba a súa voz quedando calado.
Talvez demasiado e demasiadas veces, non, Victor?
Se a vida se pode rexenerar,
non nunha simulación,
senón nun acto divino por medios físicos e químicos, por que murmurar?
Faille graza?
- Parécelle gracioso? - Supoño, si.
Non falo claro?
Sen dúbida, fala alto.
- Non son loables as miñas ideas? - As ideas en si non son loables.
Ilústreme, por favor.
Pense na guerra, por exemplo.
William, un cigarro e brandy no meu estudio?
Seguro que xa tes escoitado a miña sobriña expor este tema.
Se nos desculpan.
Por favor, continúe. As ideas.
Ben.
O honor, a patria, o valor...
Esas ideas en si son loables e nobres, non está de acordo?
Porén, os homes morren por elas
dun xeito en absoluto nobre,
coa cara na lama, atragoándose co sangue,
berrando de dor.
Homes que eran pais, irmáns ou fillos de alguén.
Homes que alimentaron, limparon, coidaron e educaron as súas nais
para acabar caendo na batalla,
lonxe dos que provocan esas traxedias.
Eses quedan na casa, sen contacto co sangue nin coas baionetas,
coa pel intacta e con mantas quentes e limpas.
É o que pasa cando os necios aplican as ideas.
Pensa que son un necio?
Vaia por brandy e cigarros.
Os mozos agárdano.
Cantas veces cre un que coñeceu un anxo ou un demo
e logo descobre que é todo unha ilusión.
A partida de xadrez
xogámola contra nós mesmos.
Axúdelle.
Axúdelle!
Tome, beba un pouco.
Veña comigo.
Nada.
Señor, o vixía viuno.
Rodeando o barco, na néboa.
Vímolo todos afundirse.
Señor.
Os homes están aterrados.
Pensan que deberiamos deixar o home no xeo e acabar con isto.
El está baixo a miña protección...
e mais a da coroa!
Unhas semanas despois, fun con William e Harlander
a un lago preto de Vaduz, cruzando o canal.
A torre ía ser unha planta de filtrado de auga para regar.
Era unha obra pública e abandonárona pola guerra.
Non esta guerra, a anterior.
Ou a anterior, non o lembro ben.
Dende o momento en que a vin,
a torre,
sentín a chamada do destino.
A estrutura está case intacta.
E hai un conduto dende arriba ata abaixo.
Pedirei que traian as túas pertenzas de Edimburgo.
Calquera cousa que precise ou desexe, teraa.
- Calquera cousa? - Calquera.
Contratei os servizos de William para o que dure o proxecto.
Precisarei un calabozo.
- E unha cámara de xeo. - William.
Hai dous alxibes na base da torre.
Readaptarémolos.
Cómpre arranxarmos os motores de vapor e traermos combustible.
Aí e aí poremos catro pilas voltaicas de gran capacidade,
polaridade positiva e negativa,
e un pararraios telescópico de prata pura que baixe ata o laboratorio.
Ben. Os meus contratistas poden fabricar calquera equipamento que precise.
Daquela entendo que chegamos a un acordo?
Trato cerrado.
Canalla!
Non. Este non.
Abra a boca.
Ten sorte de que o aforquen. Non duraría nin un ano.
Herr Harlander prometeume espécimes óptimos.
Prometeríalle tal, señoría,
pero, como ben sabe,
o crime non dá proveito, velaquí a mostra.
Sonlle todos uns miserables.
Síntollo.
Boas costas. Este valerá.
Volva despois.
Confesión?
Estaba intrigado.
Que tería que confesar unha criatura tan delicada e piadosa?
A sorte quixo que se me presentase unha oportunidade
e eu...
estaba a piques de descubrilo.
Perdóeme, padre, porque pequei.
Canto tempo pasou dende a túa última confesión, filla?
Apenas unha semana. Estaba nun convento.
Unha semana?
Con tanta prontitude pecaches?
Pequei, si.
De pensamento, non de obra.
- Un home, non si? - Si.
O irmán do meu prometido.
Luxuria?
Odio.
Odio?
- Odio? - Ese home é repugnante e grotesco.
Que duras palabras. Algo crueis, non che parece?
Co debido respecto, padre, non o coñece.
Intenta controlar e manipular todo e a todos.
Coma un tirano, deléitase facéndose a vítima.
A única virtude que ten
é que é máis basto do que el pensa.
Basto?
Por favor, explícate, filla.
Para empezar, é doado albiscalo.
Vese ás leguas, mesmo nunha rúa ateigada un día de mercado.
Dígame, cando me descubriu?
Moito antes que vostede a min, iso asegúrollo.
Xa ceou?
Non teño fame, barón. Grazas.
Pois eu estou famento.
- Grazas, bo home. - A vostede.
Que libros mercou? Podo?
Adiviñe.
- Que adiviñe? - Inténteo.
Moi ben.
Un romance...
bañado polo sol mediterráneo, con sedas e contendas amorosas.
Insultante, pero non me sorprende.
De verdade?
Insectos?
O meu interese na ciencia son os seres máis pequenos.
Móvense coa natureza, talvez ao ritmo de Deus.
Sempre andei na procura de algo máis puro, marabilloso.
Iso era o que buscaba no convento?
Dalgún xeito.
Pagou a pena?
Algo paga a pena?
Permíteme, irmá.
Non parece apropiado.
Algo é apropiado?
Moi ben.
Risa!
E por primeira vez,
empezoume a interesar máis a vida
e un pouco menos
a morte.
A vara principal ten un sistema de suxeición firme.
Usou unha aliaxe?
Cobre e cinc.
Pois non servirá. Empece de novo.
A prata pura é o condutor perfecto.
William, ti queda aquí, fai favor.
Confío en ti máis ca en ninguén.
Só uns días máis.
Non a vas coller.
É fermosa.
Atrapámola ou soltámola?
Atrapámola.
Agora temos algo en común.
Un prisioneiro.
Como prometera, William supervisou
a construción e as necesidades do laboratorio.
Pode arranxar iso de aí?
Axúdelle.
Seguiu as miñas instrucións ao pé da letra.
A pila.
Agora é de prata pura.
Os puntos de condución correspóndense co sistema linfático.
Foi bastante complexo, pero logreino.
Herr Harlander, grazas. Unha festa fabulosa.
Espero que non o distraia da súa investigación
atendernos a Elizabeth e mais a min.
En absoluto.
Ela é nova. Conta coa nosa protección.
Déixolle intimidade.
Non fan falla subterfuxios entre nós.
Porcelana francesa, repenica co chorro do home.
Estou moi preto dunha solución, un punto de acceso ao sistema linfático.
Xa, iso.
Xa pasou moito tempo.
A guerra está a decaer.
O meu financiamento acabará con ela.
Dixo que os fondos eran ilimitados.
Pero a paciencia non.
Sei de boa fonte que terá lugar unha batalla nunha semana.
A marea da guerra traerá abundancia á nosa costa.
Batalla? Os corpos estarán desfeitos.
Unha semana.
- Unha? - Despois a historia proseguirá.
Tírame da cadea, barón?
Unha semana para determinar como transmitir a corrente.
Imposible.
Que ía facer?
Estaba preto, presentíao.
Entón a vida interpúxose.
Coido que te botou en falla.
Advírtocho, estiven a facer unha disección.
É fermoso.
Pertúrbate?
Lémbrame os cadros do martirio.
Xa non hai dor.
Vese o deseño de Deus na simetría e nas formas.
Elizabeth.
Déboche confesar algo.
Creo firmemente no marabilloso, e ti tamén.
Hai un vínculo entre nós. Non o sentes?
É case físico. Estou convencido de que é algo máis.
Crer algo non o fai certo.
E logo que fas aquí?
É unha criatura fermosa, non si?
Distante, absolutamente cativadora, pero moi estraña.
Tres corazóns.
Múltiples ollos. Sangue branco.
E unha falta de elección fascinante.
Non te comprendo.
A elección é o sustento da alma.
O único don que Deus nos concedeu.
Elizabeth.
Xa elixín.
Boa noite.
Elizabeth!
Pensei que fracasara.
Pensei que estaba acabado. Pensei...
E pensei...
E...
A simetría.
A simetría de Deus. Iso é.
Si.
Ao pór a pila sobre o sistema linfático,
dera coa clave.
Xa nada me podía parar.
Nada.
Non! Non collan ningún corpo dos de arriba nin dos de abaixo,
agás que eu os marque.
O xeo e a putrefacción destrúen os tecidos.
Miren só polo medio.
A abundancia pode desorientar se un non afina o seu obxectivo.
Priorizo os espécimes altos con membros longos.
- O tamaño facilitará o traballo. - Gústame.
A perfección.
E por que non, querido barón?
Si, por que non?
Busquen unha cabeza intacta.
Leven ese.
Poñan ese alá.
Traian os outros.
Vállame Deus.
Impórtalle?
Remateino.
Herr Harlander!
Avecíñase unha tormenta!
O meu bastón.
O meu bastón!
O bastón, no puño.
Mercurio.
- Está enfermo? - Grazas.
É sífilis?
Si, estou morrendo.
Unha noite con Venus e unha vida con Mercurio.
Non é así o dito?
En que fase?
Secundaria?
Os dous sabemos o curso que segue.
Empeza corroendo os ósos,
as órbitas, os pómulos, os dentes, a mandíbula, o cranio...
O cerebro quedará exposto.
Tumores, demencia, unha dor insufrible...
Unha boa mañá empezarei a berrar e non pararei xamais.
Non podo afrontar un final tan vulgar.
Iso lévame á miña única condición.
O noso trato, o que acordamos
a cambio da miña xenerosa intervención no seu favor.
Cando lle deamos a vida ao noso novo Adán,
quero que me poña nese corpo novo perfecto.
Non.
- Non. - Si.
Agora non!
- Agora si. - Discutímolo despois, agora non.
Non hai ningún despois!
Non hai ningún despois.
Deille todo o que quixo!
Deille todo o que solicitou!
Pida o que sexa e terao.
Mesmo a Elizabeth.
Por favor.
Pedilo ben sempre axuda.
A enfermidade propagóuselle por todo o corpo.
É sistémica, e sábeo.
Ten os órganos contaminados.
O cerebro, o sangue, todo.
Pero os cartos non, ou?
É imposible.
Só ten que pronunciar unha simple palabra:
"Si", nin máis nin menos.
Non! Non o entende? Non!
Que fai?
Pare!
Pare.
Se perdemos iso, quedamos sen nada.
Eu serei a aguia que lle devore o fígado!
Por favor, pare!
Herr Harlander!
Aguante, míreme!
Non! Herr Harlander!
Non. Non!
Non!
Non, non!
Mentíchesme.
Mentiches.
Victor!
Non, por favor.
Mira. Iguais.
Sol.
Sol. Luz.
Mira.
A luz do sol. O sol é...
O sol é vida.
Calor.
Si!
Victor.
- Victor. - Iso.
Si, abofé.
Abofé.
Victor.
O correo, señor.
Cartas da vella propiedade.
De Xenebra.
- Algunha do meu tío? - Non.
Se cadra deberiámolos visitar.
Amodo. Mira. Mira para abaixo.
Auga.
- Si, auga. - Victor.
Non, eu son Victor. Iso é auga. Ven.
- Victor. - Ven, moi ben.
Imos dar un paso grande.
Xuntos. Preparado?
- Por aquí, así. - Victor.
Non, así non. Por aquí.
Non. Queima.
Iso non se toca.
Queima.
Senta. Moi ben, así.
Si, agora mira o que teño aquí.
Mira isto. Que é esta cousa?
Que é esta cousa tan rara? Coidado.
Que forte es.
Iso, así.
Queres outro? Si, este vai aquí.
Chave.
Victor.
Con isto estarás quentiño.
Unha manta para que te abrigues.
Victor.
Moi ben.
Queda aquí.
Vas quedar aquí.
Queda aquí.
Xa volvo. Moi ben. Queda aí.
Victor.
Non, tranquilo.
Volverei.
Victor.
Todo era novo para el.
A calor, o frío, a luz, a escuridade...
E eu estaba alí para moldealo.
Non considerara o que viría trala creación.
E ao alcanzar os confíns da terra,
xa non había horizonte.
O logro parecía antinatural.
Falto de sentido.
E iso atormentábame.
Os seus homes desexan volver, non si?
Probablemente.
Pero así que poidamos, proseguiremos.
Custe o que custe.
Está tan tolo coma min.
Se cadra ten sentido que lle conte a miña historia.
Tanto se o ten coma se non, barón,
gustaríame oíla.
Pasaron semanas
e mentres a súa forza aumentaba velozmente, a miña minguaba.
Por desgraza, a súa linguaxe non se desenvolvía máis.
Non.
Baixa.
Iso é.
Iso é. Queda así. Quieto.
Si, ese es ti.
Ese es ti, ves?
Si, isto vai curando moi ben.
Estou canso.
Non durmín nada.
Non dou prendido no sono por dedicarme a ti.
Xa rematei de afeitarte.
Non, para.
Solta. Non, abre.
Abre a man. Ábrea.
Que fas?
Mira o que fixeches.
Tesme que escoitar. Díxenche que soltases.
Que insensatez! Non, para.
Dáme.
- Victor. - Non me toques!
Non me volvas tocar!
Dáme.
Non foi culpa miña, foi túa.
A ferida.
Cerrouche.
Pero como?
Tranquilo.
Non.
Tranquilo.
Seguro que vai todo ben.
Xa estamos chegando.
Sei que tes pensamentos. Seino.
Sei que os tes.
Aí dentro, en algures, tes pensamentos.
Non si?
Queres dicir algo? Malia que sexa desordenado e confuso.
Algo?
Ou é esperar moito?
Victor.
Xa, xa!
Iso xa quedou claro.
Ese son eu. Chámome Victor.
Sabes dicir outra cousa? O que sexa!
Calquera cousa.
Sol.
Frío, chuvia, sangue, o que sexa.
Bota. Sabes dicir "bota"?
Victor.
Non, si, non, si! Imos ver.
Man. Podes dicir "man"?
Man.
Tesme medo?
Por que? Por que me tes medo?
Eu non te vou mancar.
Non te vou mancar. Creeite.
Son o teu creador. Para!
Viñestes. Estades aquí.
Veña, pasade.
Teño tanto que amosarche, Elizabeth...
Non o vas crer. É marabilloso. Primeiro ven mirar as anotacións.
Está aquí o meu tío?
Como?
O meu tío está aquí?
Non.
Non, estou só. Aquí non está.
- Virá nuns días. - Non tes bo aspecto, Victor.
Estou mellor ca nunca, coa mente clara! Vide!
Tes febre?
É que me alegro moito de vervos.
Estou extasiado. Erguéstesme o ánimo.
Verás que marabilla. Xa o presentía.
Victor...
Victor, por favor, dáme un momento.
Quen te mancou?
Tes que ver isto, William.
Déixame ordenarcho.
Eu tamén teño algo que amosarche.
Falei coa Real Sociedade de Medicina.
- Teñen interese en verte. - Aínda non.
Non estou preparado.
Non é o que sempre quixeches?
O home.
- O de abaixo. - Víchelo?
É un paciente? Unha vítima?
Ten feridas. Mancáchelo ti?
Non, feriuno o mundo, Elizabeth.
Eu deille a vida.
Deille a vida.
Arriba.
Veña.
Quieto aí.
Aínda se ten que afacer ao entorno.
É forte, William.
- Lográchelo. - É moi forte.
Lográchelo.
Funciónanlle todos os sistemas.
Todo cicatriza.
A cicatrización é errática, si,
pero é excepcional.
Por que o tes aquí encadeado?
Pola súa seguridade e pola miña, e así é máis doado asealo e mantelo.
E non coñece outra cousa.
Pero ti si.
Harlander sábeo?
Temos que preparalo todo para a súa volta.
- Abofé. - E telo todo presentable.
É intelixente?
Victor, é intelixente?
Non logro entender como o fixeches,
pero son consciente da súa envergadura.
Victor, nunca te preguntaches
cal das partes que conforman ese home
alberga a alma?
Non, nunca.
Hai algo moi desacougante na criatura de aí abaixo.
Deforme, coma unha figura reflectida nunha sala de espellos.
Pero animada.
Que será o que a anima?
Dóeche?
Unha folla?
Para min?
Grazas.
Non é fermosa?
É para min?
Eu son Elizabeth.
Podes dicir "Elizabeth"?
Elizabeth.
A miña gorxa emite sons.
Elizabeth.
Teño que marchar.
Eliza... beth.
Non te deberías achegar a iso.
"Iso"?
Iso, si.
Sei que ten vida dentro, pero non a chispa da intelixencia
que eu esperaba.
Talvez non como a entendes.
Algo saíu mal. Unha obstrución, unha sutura, unha conexión...
O gran Victor Frankenstein cometeu un erro?
A criatura só sabe unha palabra:
"Victor."
Repítea coma un papagaio, ás toas.
Se cadra de momento esa palabra éo todo para el.
¿E se ao renacer o espírito que o anima é máis simple,
- máis puro? - Puro?
Máis puro ca o do home común.
¿E se, libre de pecado,
o alento do Creador penetrou na súa carne ferida?
Por Deus, Elizabeth.
Se me obrigase a crelo,
inclinaríame a pensar que sentes atracción por esa cousa.
É comprensión.
Vinlle a dor nos ollos, e a dor é proba de intelixencia.
E a miña dor?
E o que me negaches?
O que anhela o meu corazón.
O teu corazón?
De toda a anatomía humana, ese é o órgano que menos comprendes.
Só os monstros xogan a ser Deus, barón.
Máis puro ca o home común?
E eu, dalgún xeito, son o vilán.
O teu corazón é puro?
Asegúroche eu que non.
Saberíao, púxeno eu aí.
Sube.
Ímolo volver intentar.
Dáme a perna.
A perna!
Dáme a perna!
A dor é proba de intelixencia, non si?
Pois comprobemos a teoría.
Dáme a perna!
A perna!
Veña!
Dáma, besta!
Dáme a perna!
A perna!
Victor!
Victor! Victor!
Que foi, Victor?
Ven.
Fracasei. Cometín un erro.
- Non tal. Vin as notas. - Si tal.
- É perfecto. - A criatura é perigosa.
Non hai... Victor.
Agardamos por Harlander e falámolo.
William, teño que contarche algo.
Tes que ver algo.
- Harlander. - Nun arranque de ira, matouno.
Agora entendes por que dubidaba en contarche isto?
Sobre todo, a Elizabeth.
E agora que facemos?
Como?
- Que facemos? - Debes levar a Elizabeth a Viena.
Dille que xurdiu algo urxente e que tedes que marchar.
Ocúltalle a verdade.
Polo seu ben.
Tesme que facer caso.
Volveremos axiña, pero, de momento, é o mellor.
Sube á carruaxe, rógocho.
Que esperanza de vida ten a criatura?
Pouca. Moi pouca, asegúrocho.
Teño unha sensación horrible.
Que pasa?
Manda dar a volta.
Vai ti a Viena.
Manda dar a volta ou salto. Vaino matar.
Di unha palabra.
Unha palabra, calquera.
Fai que te salve.
Victor.
Elizabeth.
Victor!
Pero ese non foi o final.
Na procura da vida, creei morte.
Seica me debo volver dirixir aos meus homes.
Tranquilo.
Escoitaranme.
Non, para! Non o manques!
Aquí me tes.
Lévame a min.
Veña, besta.
Mátanos aos dous. Confirma o relato do teu creador.
O meu creador contou o seu relato.
Agora eu contarei o meu.
SEGUNDA PARTE O RELATO DA CRIATURA
Victor!
Chamei por ti e entendín que estaba só.
- Que é iso? - Dispara!
Dispáralle!
Décheslle?
Onde está?
Curáranme as feridas,
pero tiña frío, moito frío.
- Prendes o lume? - Vou.
Eu arranxarei o curral así que poida.
Estades ben? Colléstelo?
Non. Buscamos ben, pero non apareceu.
Disparámoslle dúas veces.
O rastro desapareceu a unha milla.
Ben, entrade.
Seguímolo un bo anaco e logo esfumouse.
Que era? Un oso?
Non era nin oso nin humano. Nunca vira nada igual.
E logo era un fantasma?
Non era fantasma ningún. Sangrou. Era de carne e óso.
Ven aquí.
Cóntame que máis viches.
Anna-Maria, leva o teu avó onda a cheminea.
Axúdao a pórse cómodo.
Por aquí, avó.
Internámonos na fraga, pero nada.
Collerémolo.
- Quererá tempo. - Si.
Anna-Maria, ven.
Ven, cariño. Axúdame fóra.
Aquel vello conmoveume.
Eses ollos invidentes estaban cheos de sabedoría.
Aquelas persoas posuían uns sons.
Empregábanos para expresar
sentimentos e ideas.
Chamábanlles palabras.
Pon atención.
Que é isto?
Un neno.
- Outra vez. - Un neno.
Moi ben, filliña.
E isto?
Un ollo.
- Outra vez. - Un ollo.
Iso é. Moi ben, filliña.
- Ollo. - E isto?
Unha man.
- Moi ben. - Man.
Bota unha man.
Ata aquel de alí, o máis grande.
Anhelaba formar parte desa familia.
- Precisamos máis leña para o inverno. - Faremos varias viaxes.
Quería ser o seu benfeitor.
- Precisamos troncos para a estrutura. - Ben.
Que podía facer eu por eles?
Anna-Maria! Padre!
Vide! Vide ver!
Mira, Anna-Maria!
Mira, hai máis!
Quen faría isto?
O espírito da fraga.
Debémosllo agradecer.
Grazas.
Di: "Grazas, espírito da fraga."
Grazas, espírito da fraga.
Grazas.
Ven, mira isto.
Grazas.
Dende entón, convertinme no seu gardián invisible.
O espírito da fraga.
Ás veces eles tamén tiñan algún pequeno xesto comigo.
Roupa, pan...
E por un intre,
un breve intre,
o mundo e eu estivemos en paz.
Veña, para dentro.
Pecha ben a cancela.
Quen faría isto?
O espírito da fraga, eh?
Xa está.
"E ao final, aquel orgulloso rapaz
non deu atopado a súa man.
Perdeu a fortuna, volveuse pedra,
perdeu o orgullo e mais a terra."
Moi ben, querida.
Moi ben lido. Agora proba con este.
Lobos.
Quedoume clara unha idea, un sentimento.
O cazador non odiaba o lobo.
O lobo non odiaba a ovella.
Pero a violencia parecía inevitable entre eles.
"Se cadra, así funciona o mundo", pensei.
Perséguente e mátante
só por ser quen es.
Venderemos as ovellas a fin de mes, padre.
Logo levareino con Alma e Anna-Maria á vila.
Iremos ás montañas cazar lobos e volveremos tras o inverno.
Eu rezo aquí só cada inverno e este ano non será distinto.
Por favor, padre, entre en razón.
Vós facede o que debades e eu farei o mesmo.
Vello testudo.
Agora quedamos sós, espírito.
Ti e mais eu.
Elaborara na miña imaxinación
moitos xeitos de presentarme ao ancián.
Temeríame?
Aceptaríame?
Rexeitaríame?
Quen anda aí?
Cun só paso, entrei nun mundo distinto,
un mundo que só vira dende a distancia.
Por favor, quen é?
Respóndeme.
Dime.
Por que estás aquí?
Viaxe.
Benvido, querido viaxeiro.
Non penses que non agradezo a túa compaña se che pido que collas ti unha cadeira.
Resúltame difícil ser bo anfitrión.
Si.
Fállame a vista.
Pero hai pan e brandy na mesa.
Por favor, sírvete.
Bran... dy?
A túa fala.
Seica che custa falar.
Non es de aquí?
Tes medo?
Non temas.
Que che dá medo?
Todo.
Tes...
Tes as mans conxeladas.
E estás ferido, non si?
Ferido?
Si, tes cicatrices na cara e nas mans
e levas posto un uniforme.
Feríronte na batalla?
Estabas agochado
nas engrenaxes do muíño, non si?
Si, o espírito da fraga.
Si.
Non podo xulgar o teu rostro,
pero hai algo na túa voz
que me convence da túa boa vontade e amabilidade.
Amabilidade?
Queda comigo.
Compartiremos a comida e o lume.
Estaría encantado de compartir o pouco que teño contigo
e a túa compaña axudaríame enormemente.
Poderíasme ler.
Ler?
Considera esta a túa casa e a min o teu amigo.
Amigo.
Amigos.
E foi entón cando lin a miña primeira historia,
e foi a primeira historia de todas.
Lin sobre un home chamado Adán e unha muller chamada Eva,
sobre o que viviron no primeiro xardín.
Lin sobre o ascenso de cidades rivais
e o derrubamento dunha torre
e a cólera dun Deus.
E lin sobre homes que loitaron contra dragóns
e homes que o perderon todo.
E pasou o tempo,
voou coas follas do outono.
Viras algunha vez a neve, querido amigo?
Deixa o mundo limpo e renovado.
"Chámome Ozymandias, rei de reis.
Contempla as miñas obras, poderoso, e desespera.
Nada máis queda.
Entre a decadencia das colosais ruínas, núas e infindas,
esténdense ao lonxe as solitarias areas chairas.
Chámome Ozymandias..."
Hai máis libros ca este no mundo?
Uns cantos máis, sen dúbida.
Pero aquí non.
O último libro á esquerda. Cólleo.
Aínda non chegamos a el.
O paraíso perdido, de Milton.
O home ten preguntas para Deus.
Mesmo Deus ten preguntas.
Eu penso que quería respostas e por iso nos mandou o seu fillo.
Probablemente o intrigaba a morte,
o sufrimento.
Quero saber quen son,
de onde veño.
Deus borrouche a memoria como eu desexaría que me borrase a miña.
Hai moitos anos quiteille a vida a un home,
un bo home,
e lévoo expiando dende entón.
Perdoar.
Esquecer.
A verdadeira medida da sabedoría.
Saber que te feriron,
quen te feriu,
e escoller deixalo pasar.
Pero non podo esquecer o que non dou lembrado.
Non lembras nada?
En soños...
vexo lembranzas.
De distintos homes.
Son retallos.
Eu...
Lembro lume e auga.
E area baixo os pés.
E unha palabra.
Unha única palabra.
Cal é?
Victor.
Vai cara aí,
cara a esa palabra.
Entón descubrino.
O horror da verdade.
Entendín que eu non era nada.
Un despoxo.
Unha mancha.
Nin sequera da mesma natureza ca o home.
Esa dor adheríuseme á mente.
Xa nunca me deixou.
E entón vino.
O teu nome.
"Victor Frankenstein."
E onde atoparte.
Non!
Volviches.
Descubrín o que son.
De que estou feito.
Son o fillo dun osario.
Un enxendro
feito de restos e despoxos de mortos.
Un monstro.
Eu sei o que es.
Un bo home.
E... es o meu amigo.
Amigo?
Amigo.
Que é esa cousa?
A cousa do bosque?
Que lle fixeches?
Non te movas.
Axiña! Recarga! Mátao!
Volveu o silencio,
e logo... a desapiadada vida.
Canto tempo botei morto?
Non o sei.
Pero vin que me curaran as feridas.
O frío aire do inverno proíame nos pulmóns.
Sentinme máis só ca nunca,
porque para todo home había un último remedio para a dor:
a morte, un don que ti tamén me negaras.
A envexa medrou dentro de min
e decidín pedirche un único favor a ti,
o meu creador.
Pedinche... unha compañeira.
Teste que erguer.
Si, claro.
A voda comezará axiña e quérote ao meu lado.
Sería difícil de crer
se non fose pola túa bondade.
Falei con algúns convidados da investigación,
da explosión.
A maioría acéptao coma o que foi.
E que foi, William?
O pasado, Victor.
Un terrible accidente.
Vou vender a propiedade.
Só nos temos un ao outro.
Quero que tires pétalos por todas as partes, así.
Sube e sigue a facer iso.
Sei que dá mala sorte ver a noiva antes da cerimonia.
Só ao noivo.
Xa, certo. Non a min.
Ola, Elizabeth.
Antes rara vez tiña remorsos e agora non teño outra cousa.
Unha febre atenazoume moito tempo, pero xa pasou,
e agora véxote como é debido.
Por se serve de algo, deséxovos a ti e a meu irmán pequeno,
a quen quero máis ca a vida mesma, o mellor.
Pode que che guste crer iso.
E arrepíame só oílo.
No día da miña voda, pídoche un só favor.
Abonda de mentiras.
- Dígoche que... - Fóra da miña alcoba.
- Elizabeth. - Marcha!
Sae das sombras,
se estás aquí.
Vésme dar as grazas?
Sobreviviches e fuches intelixente abondo para atoparme.
Fíxente ben.
Preciso que me fagas unha compañeira,
unha coma min.
Unha compañeira?
Entendo.
Outro monstro.
Si.
Podemos ser monstros xuntos.
Custoume enormemente recobrar a cordura
e ti apareces aquí coma a loucura que me volve chamar.
Non podo morrer.
E non podo vivir...
eu só.
Contigo creei algo verdadeiramente horrible.
Algo non.
Alguén.
Creaches alguén.
A min.
Malia que sexa un mosaico, creador, penso.
Sinto.
Teño unha única petición.
Faime unha coma min.
E logo que?
A procreación.
A reprodución.
Un fogar?
Unha tumba?
A morte enxendrando morte e máis morte.
Unha raza de demos propagándose.
A obscenidade perpetuándose.
Son obsceno para ti, pero para min simplemente son.
Vaite!
Endexamais farei outra cousa coma ti, malévola e deforme.
Daquela aínda se reduce todo á túa vontade, Victor.
Esa detestable vontade que me fixo nacer agora condéname?
O milagre non é que eu fale, é que ti te dignes a escoitar!
Se non me concedes o amor, entregareime á ira.
E a miña é infinda!
Déixenme pasar.
Victor.
Que pasa?
Ti.
Es ti.
Elizabeth, apártate del.
Non!
Atacouna!
Lévame contigo.
Vállame Deus.
Non, déixame. Pódote salvar.
Pódote salvar.
De que?
De ti?
Témote, Victor.
Non.
Sempre te temín.
Cada ápice de loucura e destrución.
A conflagración mesma que o devorou todo.
Todo xurdiu en ti.
Ti es o monstro.
O meu lugar nunca estivo neste mundo.
Buscaba e anhelaba algo que non sabía expresar.
Pero en ti, atopeino.
Estar perdida e que te atopen,
tal é o tempo de vida do amor.
E na súa brevidade,
na súa traxedia...
isto volveuse eterno.
Que mellor xeito de apagarme
que ante o teu ollar?
Ela marchou e eu ansío seguila.
Déchesme unha vida que non quería.
Entrégocha.
Considérasme un monstro.
Agora devólvoche o favor.
Mátame! Agora, faino!
Fareite sangrar.
Imbuireiche humildade.
Talvez sexas o meu creador,
pero de agora en diante, eu serei o teu amo.
Perseguíchesme alén das fragas,
alén das montañas,
alén dos xélidos horizontes,
ata que xa non quedaba nada.
Só ti e mais eu.
Preciso munición.
Afíeme isto.
Tres latas de leite condensado e leña.
- E seis cartuchos de dinamita. - Seis?
Que vai cazar?
Algo grande.
Non!
Victor.
Só me escoitas cando che fago dano.
Isto. Pos a túa fe nisto?
Pensas que isto me vai destruír?
Préndea e reza para que o faga, porque se non,
volverei por ti.
Préndea!
Agora corre.
E alí estabas ti, tirado e roto.
E eu,
vivo de novo.
Sentía a carne chamuscada rexenerándose,
o estalido dos ósos recompoñéndose,
o murmurio do sangue bombeando no meu incesante corazón.
E unha vez máis, sen atopar misericordia,
só me quedaba un camiño.
E aquí estamos.
Consumidos e exhaustos.
Sen nada máis para dar nin recibir.
O sangue onda a tenda...
É meu.
Todo meu.
Sangro.
Padezo.
Sufro.
Non acabará nunca.
Síntoo.
Consómeme o arrepentimento.
E agora contemplo a miña vida como o que foi.
Agora marcharás, creador.
Esvaeceraste.
Será todo un breve momento.
O meu nacemento, a miña dor,
a túa perda...
Non me castigarán
nin me absolverán.
A esperanza que tiña,
a rabia...
xa non son nada.
A marea que me trouxo aquí agora vén levarte a ti.
Quedo desamparado.
Perdóame.
Meu fillo.
Se achas a forza no corazón, perdoa a túa propia existencia.
Se a morte non pode ser, considera isto, meu fillo:
mentres vivas,
que remedio che queda, senón vivir?
Vivir.
Di o meu nome.
Meu pai púxome ese nome
e non significaba nada.
Agora rógoche que mo repitas...
unha última vez.
Como o dicías ao principio,
cando significaba o mundo enteiro para ti.
Victor.
Perdóote.
Agora descansa, padre.
Se cadra agora
podemos ser humanos os dous.
Baixen as armas.
- Báixenas! - Respondo eu deles.
Déixeno marchar.
Somos libres!
Capitán,
cales son as ordes?
Icen as velas.
Damos a volta.
Díllelo vostede?
Atención!
Volvemos á casa!
"E ASÍ O CORAZÓN ROMPERÁ, MAIS ROTO VIVIRÁ"
BASEADA EN
FRANKENSTEIN OU O MODERNO PROMETEO DE MARY SHELLEY
Subtítulos: Lucía Doval