PRELUDIUM
DALEKA PÓŁNOC, 1857
Kapitanie!
Można na słowo?
Musimy się przebić.
Załoga jest głodna i wycieńczona.
Nie zdołamy utrzymać tego tempa.
Słuchajcie!
Im wolniej pracujemy, tym mocniej chwyta lód.
Pracujcie.
Zmieniaj ich.
Z całym szacunkiem...
Ludzie chcą zapewnienia.
Zapewnienia?
Że wrócimy do Sankt Petersburga, gdy skruszymy lód.
Uważają, że nie dadzą rady płynąć dalej...
Słuchajcie!
Zadaniem waszym i tego tu oficera nie jest myślenie.
Podjęliśmy się misji, którą wykonamy.
Dotrzemy na biegun północny.
Zrozumiano?
Kapitanie, eksplozja.
Trzy kilometry stąd.
Zbierz ludzi.
Psy zaprzęgowe są całe.
Skąd więc ta krew?
Tutaj, kapitanie!
Ranny mężczyzna, stracił dużo krwi.
Uraz barku, złamana noga.
Niedźwiedź?
Nie sądzę.
Larsen, pomóż mi.
Proteza.
Na pokład z nim.
Szybko. Na pokład!
Larsen, to coś się zbliża.
Przygotować karabiny!
Na mój rozkaz.
Cel!
Pal!
Następni!
Pal!
Wszyscy na pokład!
Gdzie ten ocalały?
Gdzie?
Co to jest? Czego chce?
Dajcie mi go!
Garłacz, Larsen. Szybko!
Victorze.
Victorze!
Zabiłem to.
Zabiłem.
To żyje!
Drabina!
Wciągnąć drabinę!
Dajcie mi go!
Ile strzałów zostało?
Jeden, ale go nie zabije.
Wiem.
Nie do niego strzelę.
Laudanum na ból. Pij.
Gdzie ja jestem?
Na pokładzie duńskiego okrętu.
Kapitan Anderson, a to doktor Udsen.
Ilu członków załogi to zabiło?
Sześciu.
Wróci i zabije wielu więcej.
Może i wszystkich, chyba że mnie wydacie.
Nie, to już nie wróci.
Przepadło w lodowatej toni. Nie żyje.
Wcale nie!
Tego nie da się zabić.
Probowałem to zniszczyć.
Wierzcie lub nie,
ale wróci... po mnie.
A wtedy
zostawicie mnie tam
i niech mnie zabierze.
Proszę.
Cóż to za stwór?
Co za diabeł go stworzył?
Ja.
To ja.
Ja go stworzyłem.
Postanowiłem, że pamięć o mych występkach umrze wraz ze mną.
Gotowa.
Część mojej opowieści to fakty.
Część nie, ale wszystko jest prawdą.
Mam na imię Victor.
Victor Frankenstein.
Ojciec dał mi to imię.
Wiecie, panowie, co oznacza?
Owszem. Zdobywcę.
Tego, co zwycięża.
Tak. Wszystko zaczęło się od niego.
Od mego ojca.
Oraz matki.
Victorze!
CZĘŚĆ I OPOWIEŚĆ VICTORA
Victorze!
Schodź, ojciec nadjeżdża.
Tu jestem, matko.
Tutaj.
Ojciec był baronem i wybitnym chirurgiem.
Matkę poślubił głównie z rozsądku,
gdyż jej posag był pokaźny, a ród szlachetny.
Tymże sposobem utrzymał swój tytuł i rodzinną posiadłość.
Nie był obecny w naszym życiu,
lecz gdy zjawiał się w domu, wszyscy potulnieli.
Claire, moja droga.
Gdy go nie było...
Victorze.
Ojcze.
Wtedy matka była cała moja.
Nie, podaj tutaj.
Sole z mięsa wzbogacą krew twoją
oraz dziecka.
Jesz za dwoje, pamiętasz?
No dalej.
To pożywne.
Aniele stróżu,
drogi towarzyszu.
Ty zawsze przy mnie stój.
Pod swą szatą daj mi schronienie i...
Dochodziły mnie zza ściany ich nieustanne kłótnie.
Spory dotyczyły majątku, posiadłości... i mnie.
Ich głosy napawały mnie lękiem.
Ojciec nami gardził.
Naszymi kruczoczarnymi włosami, głębokimi, ciemnymi oczami.
Nawet nasze ciche, niekiedy lękliwe usposobienie
zdawało się go niemożebnie drażnić.
Wyszczególnij starożytny podział
humorów w ludzkim ciele.
Krew, czarna żółć, jasna żółć i śluz.
Przeciętna waga męskiego serca?
Między 25 a 30 deka, ojcze.
A serca kobiety?
Między 22 a 28 deka.
Jak sądzisz?
Skąd ta różnica?
Głębia emocji?
A może melancholia?
Waga. Objętość krwi, ojcze. Dokrwienie mięśni.
Racja. W tkance nie kryje się dusza,
a w mięśniach emocje.
Jakie jest główne zadanie zastawki trójdzielnej?
Nie pomnę, ojcze, lecz na pewno sobie przypomnę.
Nie wątpię.
Kość słoniowa nie krwawi.
Ciało tak.
Nim sobie przypomnisz, pacjent może umrzeć.
Rozumiesz?
Zastawka trójdzielna odpowiedzialna jest
za zapobieganie cofania się krwi do żyły głównej.
Nie dłonie. Już nie.
Teraz to twoje narzędzia pracy i woli.
Musimy o nie dbać.
Lico jednak jest próżne.
Nosisz moje nazwisko, Victorze, a z nim wiąże się reputacja.
Obyś o tym pamiętał.
Masz chyba dobre karty. To dobrze.
Trzy...
dwa...
jeden...
Niemożliwe.
Ja tasuję.
Matko?
Ojcze!
Chodzi o matkę, ojcze.
Gorącej wody i czystych ręczników, dużo.
Tak jest.
- Nie, Victor! - Mamo?
Ojcze!
Uratuj ją, proszę!
Moja matka, którą uważałem za część samego siebie,
która nigdy nie miała odejść,
która była życiem... teraz była martwa.
Jej oczy zgasły,
uśmiech zamarł na twarzy.
Odejść!
Odejść! Wszyscy!
Wszechświat wypełniła pustka,
a nieboskłon zanurzył się w wiekuistym mroku.
Zasłoń oczy.
Nie patrz, póki nie powiem.
Teraz.
William dorastał promienny i radosny.
Miał łagodniejsze usposobienie, które mój ojciec wyraźnie faworyzował.
Dziękuję, ojcze.
Nie ma za co, mój chłopcze.
On był bryzą, ja – chmurą burzową.
On był śmiechem, ja – grymasem.
Łap lejce.
Popatrz, ojcze. Spójrz na mnie.
Było coś jeszcze.
Lub raczej czegoś brakowało.
Moja matka umarła
na rękach najwybitniejszego wówczas chirurga,
mojego ojca.
W głowie kiełkowała myśl.
Podaj definicję układu krążenia...
Niezbywalna, nieunikniona...
...sformułowaną w De Motu Cordis.
...aż nabrała kształtu.
Ojcze?
Pozwoliłeś jej umrzeć?
Zrobiłem wszystko, by ją uratować. Toż musisz to wiedzieć.
Zatem poniosłeś porażkę.
Śmierci nie da się pokonać.
Ja ją pokonam.
Dorównam ci wiedzą. Przewyższę nawet.
Na dziś wystarczy.
Tej nocy narodziłem się na nowo.
Miałem wizję.
Po raz pierwszy ujrzałem...
Mrocznego Anioła.
Złożył mi obietnicę.
Zyskam władzę nad życiem i śmiercią.
Stanę się chirurgiem tak dobrym jak mój ojciec.
Przyćmię go ambicją i wpływami.
Aniele Stróżu...
Wizja ta była wyraźna.
Wyraźniejsza niż wszystko, co widziałem na jawie czy we śnie.
Lecz jak?
Upadek był gwałtowny.
Dwa bunty i pożar na plantacjach matki
pochłonęły rodzinny majątek.
Zachowaliśmy jedynie posiadłość, nic więcej.
William trafił do krewnych w Wiedniu,
a ja w Londynie, później w Edynburgu.
I tam, przez lata, próbowałem...
przesunąć granice nauki.
Życie.
Oto... życie, panowie.
KOLEGIUM MEDYCZNE SĄD DYSCYPLINARNY, 1855
Przychodzimy na świat.
I od razu zaczyna się odliczanie.
Śmierć.
Ta chwila między narodzinami a śmiercią
wyznacza nasz skromny żywot.
Narodziny nie od nas zależą.
Czyż nie?
Poczęcie to iskra dająca początek myśli i duszy.
Zależna od Boga.
Boga.
Ale śmierć...
Tu jest pies pogrzebany.
Winna zależeć od nas.
Tak powinno być.
Kim jesteśmy, by tak sądzić? Przecież nie bogami.
Gdybyśmy jednak mieli nieskromnie uchodzić za bogów,
musielibyśmy przynajmniej czynić cuda.
Nieprawdaż?
Rozpalić boską iskrę w chłonnych umysłach studentów.
Wpajać im raczej sprzeciw aniżeli posłuszeństwo.
Pokazać, że człowiek może dotrzeć do kryjówek natury i powstrzymać śmierć.
Nie odsunąć w czasie, lecz zupełnie powstrzymać!
Cisza. Cisza!
Jak pan chce nauczać tego, co jest niemożliwe?
Weźmy ludzkie ciało.
To należało do świeżo zmarłego kramarza.
Mózg na wierzchu, lecz sprawny.
Gałęzie rdzeniowe i nerw błędny nienaruszone.
Można dostrzec cieniutkie blizny.
Żadnych siermiężnych szwów dzięki mojej technice.
Ramię, z kolei,
pochodzi od innej jednostki, od rzemieślnika.
Mięśnie, więzadła, nerwy, wszystko jest połączone.
Kurcze ciała
pod wpływem impulsu nie są niczym nowym.
Nic nowego. Jednak przepływ energii przez całe ciało
to coś zupełnie innego.
Na Wschodzie nazywany qi.
Energia życiowa płynie wewnątrz i na zewnątrz.
Ja korzystam z sześciu szpil...
Cisza! Na miejsca!
To nie kuglarski teatrzyk, doktorze.
Nie pomaga pan sobie, Victorze.
Te elektryczne sztuczki nie wystarczą.
Sztuczki.
Sztuczki?
Doprawdy?
To nie sztuczka. To decyzja.
Koordynacja motoryczna oka jednego człowieka i ręki drugiego,
przeniknięta nową wolą i zalążkami rozumowania.
Rozumowanie w mózgu, który umarł?
Puść.
Proszę.
„Proszę” zawsze pomaga.
Wyłącz to już. Teraz, szarlatanie.
To przyszłość. To jest możliwe.
Czemu tego nie zgłębić, przeanalizować?
To bezbożnictwo, obrzydliwość i bezecność!
Bóg daje życie i Bóg je odbiera, Victorze.
Być może Bóg jest nieudolny!
I to my mamy poprawić jego błędy!
Nie dajcie się zakrzyczeć tym starcom!
Odpowiedzi znajdziecie, kwestionując
i sprzeciwiając się tchórzliwym dogmatom!
Profesorze Krempe.
Baronie Frankenstein, nazywam się Heinrich Harlander.
Posiadam list polecający od pańskiego brata,
Williama.
Od mojego brata?
Pragnąłem pana poznać.
Nie zabiorę panu wiele czasu.
- Proszę. - No dobrze.
William przyjedzie w odwiedziny?
Za kilka dni.
Pragnie przedstawić swoją narzeczoną. Tak się składa, moją siostrzenicę.
Elizabeth Harlander, urocza młoda dama,
prosto z pensji klasztornej.
Fotografie są moje.
William odnosi sukcesy w świecie finansów.
Wyrabia sobie nazwisko.
Nazwisko? Sobie?
Obawiam się, że należy również i do mnie, czy nam się to podoba, czy nie.
Czytałem pański artykuł w Lancecie.
Naprawdę pan w to wierzy?
Złoży pan człowieka?
Zupełnie nowe ciało? Tchnie w nie życie?
Sam pan widział, tak?
Widziałem ukrzyżowanie.
Było po sprawie, nim otworzył pan usta.
I tak im pokazałem.
Co?
Prawdę.
Do wieczora zapomną.
Tak, tak. A co pan uważa?
To było rewelacyjne.
Zgadzam się.
Lecz ekscytował się pan jak pacholę
tulące, niemal duszące swoją maskotkę.
To mnie w panu martwi.
Czy Prometeusz zdoła utrzymać ogień?
A może poparzy się, nim go przekaże?
Zaiste.
Proszę nie brać tego za brak taktu, lecz to był długi dzień,
a ja nie nawykłem do towarzystwa nieznajomych.
Jeśli to wszystko...
W żadnym razie.
Zatrzymałem się w Edynburgu.
Za trzy dni spotkamy się z Williamem i Elizabeth.
Wówczas odmienię pańskie przeznaczenie.
Pokażę panu coś niezwykłego.
- Proszę. - Dziękuję. Trzymaj.
Brzoskwinia. Odwróć ją.
Znów ją ugryzłaś.
Ciągle je zjadasz.
To memento mori.
Brzoskwinia to symbol życia i młodości, a ty go podjadasz.
- Zgłodniałam, Kiki. - Nie nazywaj mnie tak.
Baron Victor Frankenstein, sir.
Jesteś wolna.
Proszę o wybaczenie.
Witam.
Herr Harlander.
Nowa dziedzina sztuki, fotografia.
Do zobaczenia, Kiki.
Szybko stała się moją pasją.
Ma pan dokumentację?
Dziękuję.
- Jest pan niezwykły. - Dziękuję.
Dostarcza pan energię układem nerwowym.
Czyż nie?
Zgadza się.
Dlatego trwałość tej siły życiowej
jest niewielka i błyskawicznie się kończy.
Jak to?
Demonstrację zakończył pan przez dumę.
A tak naprawdę siła życiowa z prądu
zaczynała się kończyć, prawda?
Jest pan chirurgiem?
Kiedyś byłem, w wojsku.
Niezbyt zdolnym, swoją drogą.
Pozwoliło mi to zacząć gromadzić majątek.
Posiadam kilka fabryk amunicji.
- Handlarz bronią. - Realista.
Zna pan plansze anatomiczne Evelyna?
Oczywiście. Nabyte przez sir Johna Evelyna
cztery plansze, dokładne analizy,
jedne z najstarszych w Europie. Nerwy,
żyły i arterie pozyskane z ciał.
Tak, lecz istnieje piąta.
Najciekawsza.
Przepiękna, nieprawdaż?
Ciało odwzorowane na drewnie.
Kolejne warstwy zdejmowane są z denata,
a pożądane tkanki zalewane żywicą na drewnianej płycie.
- Ta przedstawia układ limfatyczny. - Zgadza się.
Muzułmańscy medycy nazywają go utajonym układem krążenia.
Ta rozległa sieć mieści ledwie trzy litry płynów.
- Zadziwiające. - Tak.
Dla nas, dla pana, istotna jest ta część.
Dziewiąty porządek. Nader delikatna,
niemal eteryczna struktura otaczająca serce.
Może przenosić oraz magazynować energię.
Gdyby do niej dotrzeć, nie uszkadzając
- otaczających tkanek... - Nie, nie od przodu.
Od tyłu, słup kręgowy, krzywizna piersiowa.
Oczywiście.
Przepływ energii, zabliźnianie, regeneracja poza ludzkim pojęciem.
Życie wieczne.
Zapewnię panu nieograniczone środki.
W zamian za?
To niestosowne.
Poszukujemy prawdy i przekraczamy granice. Pokrewne dusze.
Być może kiedyś poproszę o przysługę,
lecz głównie zależy mi na dokumentacji dla potomnych.
Pracuję sam.
Zamilknę.
William Frankenstein i pańska siostrzenica, Herr Harlander.
Rozważę to.
Tak uczynię.
Baronie.
Nie ma co kryć się za rozsądkiem. To byłaby wielka strata.
Victor.
William!
- Victorze. - No proszę.
Wyrosłeś.
Nie moja zasługa.
Przedstawię ci moją oblubienicę.
Lady Elizabeth Harlander.
Jestem zaszczycony.
Nie zdziwiły mnie wieści o utracie posady,
ale towarzyszące jej okoliczności
wydają się przesadne.
Nie, zupełnie nie.
Zasłużyłem.
Postawiłem to sobie za cel, prawda, Herr Harlander?
Widowiskowa rezygnacja.
Czemu ich prowokowałeś?
Nie mogłeś kontynuować pracy, nie wychylając się?
Zachowawcze, nawet jak na ciebie.
Jakbym słyszał ojca.
Był wielce taktowny, ten nasz ojciec.
Precyzyjny, dyskretny i opanowany.
Z kolei ja nie widzę w skromności zalety.
Victor od zawsze skupiał na sobie uwagę.
W dzieciństwie milczeniem studziłem jego popisy.
Być może za bardzo i zbyt często, czyż nie?
Jeśli da się przywrócić życie,
nie tylko stymulacją,
lecz boskim aktem, fizycznie i chemicznie, czemu się hamować?
Śmiejesz się?
- Bawi cię to? - Owszem.
Nie wyrażam się jasno?
Głośno, bez wątpienia.
Idea nie jest interesująca?
Idee same w sobie nie są interesujące.
Oświeć mnie, proszę.
Weźmy na przykład wojnę.
Williamie, cygaro i brandy w gabinecie?
Z pewnością już to słyszałeś.
Wybaczcie.
Proszę, mów dalej. Idee.
Honor, ojczyzna, męstwo.
To niewątpliwie podniosłe idee,
czyż nie?
A mimo to ludzie za nie umierają.
W zdecydowanie przyziemny sposób,
twarzą w błocie, krztusząc się krwią,
wrzeszcząc z bólu.
Mężczyźni będący czyimiś ojcami, braćmi czy synami.
Których karmiono, myto, tulono
i wprowadzano w świat przez matki,
aby później polegli na polu bitwy.
Z dala od odpowiedzialnych za te tragedie.
Ci z kolei pozostają w domach, gdzie obce są im krew i bagnety.
Żadnych obrażeń w domowych pieleszach.
Tak się dzieje, gdy głupcy wierzą w idee.
Uważasz mnie za głupca?
Brandy i cygara czekają.
Chłopcy się niecierpliwią.
Niejednokrotnie może wydawać się, że spotkało się anioła czy diabła,
którzy okazują się złudzeniem.
Rozgrywamy partię szachów
z samymi sobą.
Pomóż mu.
Szybko!
Masz. Wypij.
Proszę pójść ze mną.
Pusto.
Wachtowy to widział.
Okrążało we mgle statek.
Widzieliśmy, jak utonęło.
Sir.
Załoga jest przerażona.
Uważają, że trzeba się pozbyć pasażera,
żeby to zakończyć.
Jest pod moją ochroną...
i ochroną Korony!
Kilka tygodni później udałem się z Williamem i Harlanderem
nad jezioro Vaduz po drugiej stronie kanału.
Wieża powstała, aby filtrować wodę do nawadniania pól.
Publiczne przedsięwzięcie porzucone po wybuchu wojny.
Poprzedniej wojny.
Albo wcześniejszej, nie pamiętam.
Gdy tylko ją ujrzałem,
tę wieżę,
wiedziałem, że to przeznaczenie.
Konstrukcja jest nienaruszona.
Przez cały budynek biegnie szacht.
Zorganizujemy transport.
Przywieziemy rzeczy z Edynburga.
Dostanie pan wszystko, czego potrzebuje.
- Wszystko? - Wszystko.
William będzie pomagał podczas trwania prac.
Potrzebuję lochu.
- I chłodni w pobliżu. - Williamie.
Na dole znajdują się dwa zbiorniki pomp.
Dostosujemy je.
Wyremontujcie silniki parowe.
Musimy mieć do nich dość paliwa.
Tu i tu, cztery wysokowydajne baterie woltaiczne,
dodatnia i ujemna polaryzacja,
teleskopowy system piorunochronny z czystego srebra.
Moi pracownicy wykonają niezbędne wyposażenie.
Rozumiem, że doszliśmy do porozumienia?
Umowa została zawarta.
Szubrawiec!
Ten nie.
Otworzy usta.
Stryczek to wybawienie. Nie dożyłbyś świąt.
Herr Harlander obiecał optymalnych kandydatów.
Może i tak, waszmości,
ale, jak wiadomo,
zbrodnia nie popłaca, stąd i wybór ubogi.
Sami nędznicy.
Pan wybaczy.
Mocne plecy. Może być.
Wróć później.
Spowiedź?
Zaintrygowało mnie to.
Co tak delikatne i pobożne stworzenie może mieć do wyznania?
Szczęśliwie nadarzyła się sposobność
i mogłem...
sam się przekonać.
Błogosław, ojcze, bowiem zgrzeszyłam.
Kiedy ostatnio byłaś u spowiedzi, córko?
Tydzień temu. Byłam w klasztorze.
Tydzień?
Tak śpieszno ci było zgrzeszyć?
Tak.
W myślach, nie czynach.
- Mężczyzna? - Tak.
Brat narzeczonego.
Pożądanie?
Nienawiść.
Nienawiść...
- Nienawiść? - Jest odpychający i groteskowy.
Ostre słowa.
Niezbyt życzliwe, czyż nie?
Nie zna go ojciec.
Próbuje manipulować wszystkim i wszystkimi wokół.
I jak każdy tyran uwielbia zgrywać ofiarę.
Na szczęście
jest bardziej nieudolny, niż myśli.
Nieudolny?
Wyjaśnij, dziecko.
Po pierwsze, łatwo go spostrzec.
Wyróżnia się nawet na tłocznej ulicy w dzień targowy.
Kiedy mnie zauważyłaś?
Wcześniej niż ty mnie. To na pewno.
Jadłaś?
Nie jestem głodna, baronie.
Za to ja bardzo.
- Dziękuję, dobry człowieku. - Proszę.
Co to za książki, które kupiłaś? Mogę?
Zgadnij.
- Zgadnąć? - Śmiało.
No dobrze.
Romans...
skąpany w śródziemnomorskim słońcu, otulony jedwabiem i namiętnościami.
Obraźliwe, choć niezbyt zaskakujące.
Doprawdy?
Owady?
Moje zainteresowanie wzbudzają najmniejsze rzeczy.
Zgodne z naturą i wolą boską.
Zawsze szukam czegoś czystego i cudownego.
Tego poszukiwałaś u sióstr w zakonie?
Poniekąd.
Warto było?
A cokolwiek jest?
Pozwól, siostro.
To niestosowne.
A cokolwiek jest?
Doskonale.
Śmiech!
Po raz pierwszy
bardziej interesowało mnie życie,
a nieco mniej...
śmierć.
Główny trzpień wyposażyłem w system szybkiego mocowania.
Wykorzystałeś stop?
Miedzi i cynku.
To nie zadziała. Zrób nowy.
Srebro to doskonały przewodnik.
Zostań, Williamie. Proszę.
Tylko tobie mogę zaufać.
Jeszcze kilka dni.
Nie złapiesz go.
Piękny.
Schwytamy go czy puścimy wolno?
Schwytamy.
Teraz coś nas łączy.
Więzień.
William sumiennie doglądał budowy laboratorium.
Popraw to, proszę.
Pomóż mu.
Skrupulatnie trzymał się wytycznych.
Bateria.
Czyste srebro.
Punkty przewodzące odpowiadają grudkom limfatycznym.
Nie było łatwo, ale się udało.
Dziękuję, Herr Harlander. Wspaniałe przyjęcie.
Nie chcieliśmy odrywać pana od pracy,
by dołączył do mnie i Elizabeth.
Żaden kłopot.
Jest młoda. Musimy ją chronić.
Zostawię pana.
Nie musimy zasłaniać się kurtuazją.
Francuska porcelana dźwięcznie rezonuje pod męskim strumieniem.
Jestem już blisko punktu dojścia do układu limfatycznego.
Ach, to.
Czas mija.
Wojna się kończy.
A wraz z nią moje wsparcie.
Miało być nieograniczone.
Nie moja cierpliwość.
Doniesiono mi, że bitwa rozegra się w ciągu tygodnia.
Wojenna zawierucha zapewni dość materiału.
Z pola bitwy? Ciała będą okaleczone.
Tydzień.
- Tydzień? - Później będzie za późno.
Proszę spłukać, baronie.
Tydzień, by ustalić, jak dostarczyć prąd.
Niemożliwe.
Co miałem zrobić?
Byłem blisko. Czułem to.
I wtedy... życie stanęło na drodze.
Tęsknił za tobą.
Ostrzegam, Elizabeth. Pracuję przy zwłokach.
Piękne.
Szokujące?
Przypomina obrazy męczeństwa.
Ból minął.
Widać boski plan w symetrii i kształtach.
Elizabeth.
Muszę ci coś wyznać.
Jak ty wierzę w cuda.
Jest między nami więź. Czujesz ją?
Niemal fizyczna. Wierzę, że to coś innego.
Wiara nie sprawi, że się ziści.
Więc czemu tu jesteś?
Piękne stworzenie, nieprawdaż?
Niewielkie. Porywające, choć osobliwe.
Trzy serca.
Oczy mozaikowe. Biała krew.
I fascynujący brak wyboru.
Nie rozumiem.
Wybór determinuje istnienie duszy.
Jest darem od Boga.
Elizabeth...
Ja swojego dokonałam.
Dobrej nocy.
Elizabeth!
Myślałem, że zawiodłem.
Myślałem, że to koniec. Myślałem...
i myślałem...
i...
Symetria.
Boska symetria, tak.
Właśnie tak.
Bateria nad układem limfatycznym.
Znalazłem sposób.
Nic mnie nie mogło powstrzymać.
Nic.
Nie! Nie zabierajcie żadnych ciał
z wierzchu ani ze spodu, chyba że je wskażę.
Mróz i gnicie mogły uszkodzić tkankę.
Tylko te ze środka.
Przytłaczający wybór, jeśli nie wiadomo, czego szukać.
Szukam wysokich z długimi kończynami.
Łatwiej na nich pracować.
Podoba mi się.
Perfekcja.
Bo czemu nie, baronie?
Doprawdy, czemu nie?
Szukajcie nienaruszonej głowy.
Na wóz go.
Ułóżcie go tam.
Przynieście resztę.
Dobry Boże.
Mógłby pan...
Skończyłem.
Herr Harlander!
Nadciąga burza!
Moja laska.
Laska!
W uchwycie.
Rtęć.
- Jest pan chory? - Dziękuję.
Czy to... kiła?
Tak, umieram.
Chwila z kochanką, całe życie z rtęcią.
Nie tak się mówi?
Które stadium?
Drugie?
Obaj znamy przebieg.
Zajmuje kości,
oczodoły, brodę, zęby, szczękę, czaszkę. Następnie mózg.
Guzy, obłęd, przejmujący ból.
Pewnego ranka zacznę wyć i już nie przestanę.
Nie zgadzam się na tak przykry koniec.
Dlatego powrócę do mojego warunku.
Tego zawartego w naszej umowie
w zamian za moje hojne wsparcie.
Skoro tchniemy życie w naszego Adama,
ja pragnę znaleźć się w tym idealnym ciele.
Nie.
- Nie. - Ależ tak.
Nie teraz!
- Właśnie teraz. - Później to omówimy, nie teraz.
Nie ma później.
Nie ma żadnego później.
Dałem ci wszystko, czego żądałeś.
Dam ci wszystko, co zechcesz.
Co tylko sobie zażyczysz.
Nawet Elizabeth.
Proszę.
„Proszę” zawsze pomaga.
Choroba zajęła całe ciało.
Każdy układ, przecież pan wie.
Każdy organ jest zakażony.
Mózg, krew, wszystko.
Ale nie moje pieniądze.
To niemożliwe.
Musisz powiedzieć tylko jedno słowo.
„Tak”. Ni mniej, ni więcej.
Nie! Jasne?
Co pan robi?
Stój.
Bez tego nic nie zrobimy. Obaj przegramy.
Będę orłem wyjadającym twoją wątrobę.
Proszę, stój!
Herr Harlander!
Trzymaj się, patrz tu!
Nie! Herr Harlander!
Nie!
Okłamałeś mnie.
Okłamałeś.
Victorze!
Nie, proszę.
Patrz. Takie same.
Słońce.
Słońce. Światło.
Odwróć się.
Światło. Słońce jest...
Słońce to życie.
Ciepło.
Tak! Tak.
Victor.
- Victor. - Tak.
Tak, tak. Oczywiście.
Oczywiście, że jesteś.
Victor.
Poczta.
Listy ze starej posiadłości.
Genewa.
- Przyszedł list od wuja? - Nie.
Może powinniśmy ich odwiedzić.
Ostrożnie. Patrz pod nogi.
Woda.
Tak, woda.
- Victor. - Victor to ja.
To woda. Chodź tutaj.
- Victor. - Chodź już. W porządku.
Teraz duży krok.
Razem. Gotowy?
- Tędy, o tak. - Victor.
Nie tak. Tędy.
Nie. Gorące.
Nie dotykaj.
Gorące.
Siadaj. Dobrze, bardzo dobrze.
Tak. Co my tu mamy.
Spójrz. Co to jest?
Co to może być? Ostrożnie.
Jesteś bardzo silny.
Tak. Teraz tak.
Chcesz drugą? Właśnie tak.
Klucz.
Victor.
Będzie ci ciepło.
Pod kocem nie zmarzniesz.
Victor.
W porządku.
Zostań.
Ty zostajesz tutaj.
Zostań tu.
Wrócę. Zostań tutaj.
Victor.
Nie. Wszystko w porządku.
Wrócę.
Victor.
Wszystko było dla niego nowe.
Ciepło, zimno, światło, ciemność.
A ja miałem go ukształtować.
Nigdy nie myślałem o tym, co będzie potem.
Dotarłem na kraniec świata,
minąłem horyzont.
Osiągnięcie wydawało się nienaturalne.
Pozbawione znaczenia.
Niepokoiło mnie to.
Pańska załoga pragnie wracać.
Tak?
Być może.
Gdy tylko się uwolnimy, płyniemy dalej.
Bez względu na wszystko.
Trawi pana to samo szaleństwo.
Może moja opowieść ma jakieś znaczenie.
Czy ma, czy nie ma, baronie,
chcę ją usłyszeć.
Mijały tygodnie,
jego siła błyskawicznie rosła, a moja mnie opuszczała.
Niestety brakowało postępów w mowie i rozwoju.
Nie.
Na dół.
Tak, właśnie tak.
O tak, nie ruszaj się.
Tak, to ty.
To ty, rozumiesz?
Dobrze się goi.
Jestem zmęczony.
Nie sypiam,
nawet oka nie mogę zmrużyć.
Ciągła opieka.
Skończyłem golenie.
Nie, przestań.
Nie. Puść.
Otwórz dłoń. Puść.
Co robisz?
Spójrz, co narobiłeś.
Musisz mnie słuchać. Kazałem puścić.
Tępak! Przestań.
Daj.
- Victor. - Nie dotykaj mnie!
Nigdy mnie nie dotykaj!
Daj.
To nie moja wina, tylko twoja.
Rana.
Zasklepiła się.
Jak?
Spokojnie.
Nie.
Już dobrze.
Nie ma powodów do niepokoju.
Niebawem dotrzemy.
Wiem, że myślisz. Wiem to.
Jestem przekonany.
Gdzieś tam kryją się myśli.
Nie?
Chcesz coś powiedzieć?
Choćby nieskładnie i bez sensu?
Cokolwiek?
Czy sobie dopowiadam?
Victor.
Tak!
Tyle już ustaliliśmy.
To moje imię. Mam na imię Victor.
Możesz powiedzieć coś jeszcze? Cokolwiek?
Coś?
Słońce.
Zimno. Deszcz. Krew. Cokolwiek.
But. Powiesz „but”?
Victor.
Nie, tak! A może...
Może „ręka”. Powiesz „ręka”?
Ręka.
Boisz się mnie?
Dlaczego miałbyś się mnie bać?
Nie skrzywdzę cię.
Nie skrzywdzę. Stworzyłem cię.
Jestem twoim stwórcą. Dość!
Przyjechaliście. Jesteście tu.
Chodźcie więc.
Mam ci tyle do pokazania, Elizabeth.
Nie uwierzysz. To cud.
Chodź. Najpierw pokażę notatki.
Jest tu mój wuj?
Co?
Wuj. Czy tu jest?
Nie.
Jestem sam. Nie ma go tu.
- Jest... Wróci za parę dni. - Nie wyglądasz zbyt dobrze.
Czuję się doskonale! Umysł jasny jak nigdy.
Masz gorączkę?
Cieszę się, że cię widzę.
Jestem zachwycony. To ogromna radość.
Absolutny cud. Wiedziałem, że się uda.
Victor...
Daj mi chwilę, Victorze.
Kto cię skrzywdził?
Muszę ci to pokazać, Williamie.
Tylko je ułożę.
Też chcę ci coś pokazać.
Rozmawiałem z Towarzystwem Medycznym.
- Pragną cię widzieć. - Jeszcze nie.
Nie jestem gotowy.
Nie tego zawsze pragnąłeś?
Człowiek.
- Człowiek na dole. - Widziałaś go?
To pacjent? Ofiara?
Ty go tak poraniłeś?
Nie, nie. Świat go skrzywdził.
Ja dałem mu życie.
Dałem mu życie.
Wstawaj.
Szybko.
Już.
Nadal się przyzwyczaja.
Jest silny, Williamie.
- Zrobiłeś to. - Jest bardzo silny.
Zrobiłeś to.
Jest całkowicie sprawny.
Wszystko się goi.
Proces gojenia przebiega nierówno.
Choć i tak wyjątkowo.
Czemu jest przykuty?
Dla naszego bezpieczeństwa.
Łatwiej tu sprzątać i się tym zająć.
Nie zna luksusów.
Ale ty znasz.
Harlander wie?
Przygotujmy wszystko na jego powrót...
- Oczywiście. - ...żeby jakoś wyglądało.
Myśli?
Victorze, czy to myśli?
Nie pojmuję, jak tego dokonałeś,
ale rozumiem wagę tego osiągnięcia.
Victorze, zastanawiałeś się,
w której z jego części
tkwi dusza?
Nie.
W tym stworze na dole jest coś niepokojącego.
Dziwnego, jak w krzywym zwierciadle.
Lecz ożywionego.
Co mu daje życie?
Boli?
Liść?
Dla mnie?
Dziękuję.
Piękny.
To dla mnie?
Jestem Elizabeth.
Powtórzysz? „Elizabeth”.
Elizabeth.
Dźwięk rodzi się w gardle.
Elizabeth.
Pójdę już.
Eliza... beth.
Nie zbliżaj się do tego.
„Tego”?
Tego. Tak.
Wierzę, że jest w tym życie, choć ani krztyny rozumu,
którego oczekiwałem.
A może go nie rozumiesz.
Coś poszło nie tak.
Zator, szew, połączenie.
Wielki Victor Frankenstein popełnił błąd?
Stwór zna jedno i tylko jedno słowo.
„Victor”.
Bezmyślnie je powtarza.
Może teraz dla niego oznacza wszystko.
A co, jeśli ożywiona dusza jest prostsza,
- czystsza... - Czystsza?
Czystsza niż u zwykłego człowieka?
A jeśli jest nieskażony grzechem
i Bóg tchnął życie prosto w okaleczone ciało?
Dobry Boże, Elizabeth.
Gdybym w to uwierzył,
uznałbym, że masz słabość do tego czegoś.
Zrozumienie.
Ma w oczach ból,
który jest dowodem na myślenie.
A mój ból?
Co z tym, czego mi nie dałaś?
Czego pragnie me serce...
Twoje serce?
Z ludzkiej anatomii
ten organ najmniej rozumiesz.
Tylko potwory bawią się w Boga.
Czystszy niż zwykły człowiek?
A to ja jestem tym złym.
Masz czyste serce?
Zapewniam, że nie.
Wiem, bo sam je tam umieściłem.
Na górę.
Jeszcze raz.
Daj nogę.
Noga!
Dawaj nogę!
W końcu ból jest dowodem na myślenie.
Przekonajmy się.
Dawaj nogę.
Noga!
No dalej!
Dawaj, potworze!
Daj mi nogę!
Noga!
Victor!
Co jest, Victorze?
Chodź.
Nie udało mi się. Popełniłem błąd.
- Widziałem dokumentację. - Błąd.
- Jest idealny. - Jest niebezpieczny.
Nie ma... Victor.
Zaczekajmy na Harlandera. Coś uradzimy.
Musisz o czymś wiedzieć.
Muszę ci to pokazać.
- Harlander... - Wściekł się i go zabił.
Rozumiesz, czemu ci nie mówiłem?
Tym bardziej Elizabeth.
Co teraz?
Co?
- Co teraz? - „Co teraz”?
Wypraw Elizabeth do Wiednia.
Powiedz, że wzywa cię coś pilnego i ruszacie bez zwłoki.
Niczego nie wyjawiaj.
Dla jej bezpieczeństwa.
Posłuchaj mnie.
Niebawem wrócimy. Ale teraz nie mamy wyjścia.
Wsiądź do powozu, proszę.
Jak długo będzie żył ten stwór?
Niedługo, jestem przekonany.
Mam złe przeczucia.
To znaczy?
Zawróć.
Ty jedź do Wiednia.
Zawróć powóz albo wyskoczę. On go zabije.
Powiedz jedno słowo.
Jedno słowo. Cokolwiek.
Uratuj się.
Victor.
Elizabeth.
Victor!
Jednakże to nie był koniec.
Poszukując życia, stworzyłem śmierć.
Muszę rozmówić się z załogą.
Bez obaw.
Posłuchają mnie.
Stój! Nie rób mu krzywdy! Tutaj jestem.
Weź mnie.
No dalej, potworze.
Zabij nas obu. Potwierdzisz opowieść swego twórcy.
Mój twórca... przedstawił swoją opowieść.
Zatem ja przedstawię ci moją.
CZĘŚĆ II OPOWIEŚĆ STWORA
Victor!
Wołałem cię, aż zrozumiałem, że zostałem sam.
- Co to? - Strzelaj!
Strzelaj!
Trafiłeś?
Hej!
Gdzie to jest?
Moje rany się zagoiły.
Lecz doskwierał mi ogromny chłód.
- Napalisz? - Tak.
Niebawem naprawię zagrodę.
W porządku? Dorwałeś to?
Nie, wszędzie szukaliśmy. Bez skutku.
Trafiliśmy dwa razy.
Krwawy trop urywa się jakiś kilometr stąd.
Wchodźcie.
Tropiliśmy to, aż nam zniknęło. Bez śladu.
Co to było? Niedźwiedź?
Ni niedźwiedź, ni człek. Nie widziałem czegoś takiego.
Czyli duch?
Żaden duch. Zraniliśmy to. Jest z krwi i kości.
Tutaj.
Powiedz, co widziałeś.
Anno-Mario, posadź dziadka przy kominku.
Niech się ogrzeje.
Chodź, dziadku.
Szukaliśmy bez skutku głęboko w lesie.
Dorwiemy to.
- To potrwa. - Tak.
Chodź, Anno-Mario.
Chodź, pomożesz na zewnątrz.
Starzec mnie poruszył.
Jego niewidzące oczy skrywały mądrość.
Ludzie ci władali dźwiękami.
Używali ich między sobą,
by dzielić się uczuciami i zamysłami.
Nazywali je słowami.
Uważaj.
Co to jest?
Chłopiec.
- Powtórz. - Chłopiec.
Dobrze, dziecko.
A to?
Oko.
- Powtórz. - Oko.
Bardzo dobrze, moja panno.
- Oko. - A to?
Dłoń.
- Bardzo dobrze. - Dłoń.
Przyda się pomocna dłoń.
Owiń linę wokół największego pnia.
Pragnąłem być częścią tej rodziny.
Potrzeba więcej opału na zimę.
Obrócimy kilka razy.
Nieść im pomoc.
Potrzebujemy większych pni.
Jasne.
Co mogłem dla nich zrobić?
Anno-Mario! Ojcze!
Chodźcie tu!
Spójrz, Anno-Mario!
Jest tego więcej!
Czyja to sprawka?
Leśnego Opiekuna.
Podziękujmy mu.
Dziękuję.
Powiedz: „Dziękuję, Leśny Opiekunie”.
Dziękuję, Leśny Opiekunie.
Dziękuję.
Chodź zobaczyć.
Dziękuję.
Odtąd byłem ich niewidzialnym strażnikiem.
Leśnym Opiekunem.
Czasami nawet się odwdzięczali.
Ubrania, chleb.
Na chwilę,
bardzo krótką,
pogodziłem się ze światem.
No dalej.
Do środka.
Nie zapomnij zamknąć.
Kto to zrobił?
Leśny Opiekun.
Zamknięte.
„A na koniec dumny młodzian stał
i na próżno swej ręki szukał.
Ta skamieniała, fortuna skarlała,
duma zniknęła, a włość wyparowała”.
Dobrze.
Pięknie czytasz. Spróbuj tę.
Wilki.
Idea,
uczucie stało się dla mnie jasne.
Myśliwy nie nienawidził wilka.
Wilk nie nienawidził owcy.
Przemoc była jednak nieunikniona.
Pomyślałem, że może tak właśnie wygląda świat.
Dopada cię i zabija.
Wyłącznie za to, kim jesteś.
Owce sprzedamy do końca miesiąca.
Wówczas zabierzemy cię z Almą i Anną-Marią do miasta.
My udamy się w góry,
by wytropić wilki. Wrócimy przed wiosną.
Zostaję tu sam każdej zimy. Ta nie będzie inna.
Ojcze, proszę, daj się przekonać.
Rób, co musisz, i mnie pozwól na to samo.
Uparty starzec.
Tylko ty i ja, Leśny Opiekunie.
Ty i ja.
Wyobrażałem sobie różne sposoby,
w jakie mogłem wyjawić swą obecność starcowi.
Przestraszy się?
Ugości mnie?
Przegoni?
Kto idzie?
Jednym krokiem wszedłem do innego świata.
Świata, który widziałem z ukrycia.
Kim jesteś?
Odpowiedz.
Powiedz.
Co tu robisz?
Podróżuję.
Witaj, podróżniku.
Nie miej mi tego za złe, lecz sam znajdź sobie stołek.
Niełatwo mi być dobrym gospodarzem.
Tak.
Wzrok już nie ten.
Na stole jest chleb oraz brandy.
Śmiało, częstuj się.
Bran... dy?
Twoja mowa.
Przychodzi ci z trudem.
Nie pochodzisz stąd?
Boisz się?
Nie obawiaj się.
Czego się boisz?
Wszystkiego.
Twoje...
Masz lodowate dłonie.
Byłeś ranny, tak?
Ranny?
Tak. Masz blizny na dłoniach i twarzy,
a na plecach wojskowy płaszcz.
Ranili cię w walce?
Ukrywałeś się
w młynie, tak?
Tak, Leśny Opiekun.
Tak.
Oblicza nie widzę,
lecz w twoim głosie jest coś,
co pozwala mi wierzyć, że masz w sobie dobroć.
Dobroć?
Zostań ze mną.
Podzielimy się jedzeniem i ogniem.
Z radością podzielę się swoim skromnym dobytkiem.
Twoje towarzystwo będzie mi miłe.
Mógłbyś mi czytać.
Czytać?
Niech to będzie twój dom, a ja ci będę przyjacielem.
Przyjaciel.
Przyjaciele.
Wówczas przeczytałem pierwszą opowieść.
Była to historia początku.
O mężczyźnie imieniem Adam i kobiecie imieniem Ewa,
ich życiu w pierwszym ogrodzie.
Czytałem o rozkwicie dwóch rywalizujących miast,
zawaleniu się wieży
i gniewie Boga.
O ludziach walczących ze smokami
i takich, którzy stracili wszystko.
Czas mijał
jak liście na jesiennych drzewach.
Widziałeś śnieg, przyjacielu?
Świat jest dzięki niemu czysty... i nowy.
„»Jam jest Ozymandias, Król Królów
Ujrzyjcie mą spuściznę Możni, lamentujcie«
Nic się nie ostało
Rozkład i zepsucie Potężnej ruiny
Otoczonej zewsząd Piaskiem tej pustyni”
„Jam jest Ozymandias”...
Jest na świecie więcej książek?
Na pewno jest kilka innych.
Ale nie tutaj.
Ostatnia książka po lewej. Weź ją.
Nie dotarliśmy do niej.
Raj utracony Miltona.
Człowiek ma do Boga pytania.
Sam Bóg je ma.
Szukał odpowiedzi i dlatego zesłał swojego syna.
Śmierć go frapowała.
Cierpienie.
Chcę wiedzieć, kim jestem.
Skąd się wziąłem?
Bóg zabrał ci pamięć, tak jak ja pragnę, by zabrał mi moją.
Wiele lat temu pozbawiłem człowieka życia.
Dobrego człowieka.
Do tej pory za to pokutuję.
Wybacz.
Zapomnij.
Prawdziwa miara mądrości.
Wiedzieć, że stała się krzywda
i z czyjej ręki się dokonała,
lecz nie rozpamiętywać.
Nie mogę zapomnieć tego, czego nie pamiętam.
Niczego nie pamiętasz?
W snach...
widzę wspomnienia.
Innych ludzi.
Wszystkie... kawałki.
Ja...
Pamiętam ogień i wodę.
Piasek pod stopami.
I słowo.
Pojedyncze słowo.
Jakie?
Victor.
Odnajdź je.
To słowo.
Wtedy ją poznałem.
Przerażającą prawdę.
Zrozumiałem, że jestem nikim.
Nędznikiem.
Skazą.
Nawet nie człowiekiem.
Nie umiałem wyzbyć się tego bólu.
Nie odpuszczał.
I wtedy je ujrzałem.
Twoje imię.
„Victor Frankenstein”.
Wiedziałem też, gdzie cię znaleźć.
Nie!
Wróciłeś.
Odkryłem, kim jestem.
Z czego powstałem.
Jestem... dzieckiem kostnicy.
Szczątkami
poskładanymi z bezużytecznych i martwych ciał.
Potworem.
Wiem, kim jesteś.
Dobrym człowiekiem.
I... moim przyjacielem.
Przyjacielem?
Tak.
Co to jest?
Tamto coś z lasu?
Co mu zrobiłeś?
Nie ruszaj się.
Szybko! Przeładuj! Zabij!
Znów zapadła cisza,
a potem... bezlitosne życie.
Jak długo byłem martwy?
Nie wiem.
Ale rany się zagoiły.
Zimowe, lodowate powietrze kłuło w płucach.
Byłem okrutnie samotny,
gdyż lekarstwa na każdy ból,
śmierci, również mi poskąpiłeś.
Zazdrość we mnie wzbierała
i postanowiłem zażądać od ciebie jednej rzeczy.
Od mego stwórcy.
Pragnąłem... towarzysza.
Wstawaj.
Oczywiście.
Zaraz wesele, potrzebuję cię.
Nie uwierzyłbym,
gdyby nie twa wrodzona dobroć.
Poruszyłem temat śledztwa.
W sprawie eksplozji.
Większość przyjęła to do wiadomości.
Czyli co, Williamie?
Że to przeszłość.
Straszliwy wypadek.
Sprzedam tę posiadłość.
Mamy tylko siebie.
Wszędzie rozrzuć płatki.
Wszędzie.
Wróć na górę i zrzucaj stamtąd.
Wiem, że to pech ujrzeć pannę młodą przed ślubem.
Dla pana młodego.
Racja. Nie dla mnie.
Witaj, Elizabeth.
Rzadko czułem skruchę, a teraz mnie nie opuszcza.
Gorączka długo mnie trawiła, lecz już ustąpiła.
Teraz widzę cię tak, jak powinienem.
Dlatego życzę tobie i mojemu braciszkowi,
którego kocham nad życie, wszystkiego najlepszego.
Sam chciałbyś wierzyć w te słowa.
Ja boję się ich choćby słuchać.
W dniu mojego ślubu proszę cię o jedno.
Żadnych kłamstw.
- Chcę ci powiedzieć... - Odejdź.
- Elizabeth. - Wyjdź!
Wyłoń się z mroku,
jeśliś tu jest.
Przybyłeś podziękować?
Przetrwałeś i zdołałeś mnie odnaleźć.
Udałeś mi się.
Stwórz mi towarzyszkę.
Taką jak ja.
Towarzyszkę?
Rozumiem.
Kolejnego potwora.
Tak.
Razem będziemy potworami.
Tyle kosztowało mnie odzyskanie równowagi,
a ty na powrót chcesz zanurzyć mnie w odmętach szaleństwa.
Nie mogę umrzeć.
A nie potrafię żyć...
sam.
Stworzyłem coś straszliwego.
Nie coś.
Kogoś.
Stworzyłeś kogoś.
Mnie.
Choć jestem zlepkiem fragmentów, ja myślę, stwórco.
Czuję.
Mam jedną, jedyną prośbę...
Stwórz podobną mi.
I co wtedy?
Prokreacja.
Reprodukcja.
Dom?
Mogiła?
Śmierć rodząca śmierć rodzącą śmierć.
Diabelska sitwa puszczona luzem.
Niekończąca się plugawość.
Dla ciebie jestem plugawy, lecz dla siebie po prostu jestem.
Precz!
Nigdy więcej nie stworzę czegoś tak okropnego i wypaczonego.
Więc nadal chodzi o twoją wolę, Victorze.
Tę potworną wolę, która dała mi początek, by teraz mnie potępiać?
Cudem nie jest to, że potrafię mówić, prawdziwego cudu trzeba, byś posłuchał!
Jeśli odmawiasz mi miłości, przeto pogrążę się w gniewie.
A jest on nieskończony.
Z drogi.
Victor.
Co się dzieje?
Ty...
To ty.
Elizabeth, odsuń się od tego czegoś.
Nie!
To ją zaatakowało!
Zabierz mnie ze sobą.
O Boże.
Pozwól... Pomogę ci.
Uratuję cię.
Przed czym?
Sobą?
Boję się ciebie, Victorze.
Nie...
Zawsze się bałem.
Każdej cząstki szaleństwa i degeneracji.
Płomienia, który pochłaniał wszystko na swej drodze.
To twoja wina.
Ty jesteś potworem.
Nigdy nie należałam do tego świata.
Szukałam i pragnęłam czegoś, czego nie potrafiłam nazwać.
Znalazłam to w tobie.
Zgubić się i odnaleźć,
tyle trwa miłość.
I w swej ulotności,
w tej tragedii...
jest wieczna.
Lepiej... odejść...
gdy ty na mnie patrzysz.
Odeszła, a ja pragnę iść za nią.
Obdarzyłeś mnie życiem, którego nie chciałem.
Zwracam ci je.
Miałeś mnie za potwora.
Odwdzięczę się.
Zabij mnie! Zrób to!
Będziesz krwawić.
Nauczę cię pokory.
Możesz być moim stwórcą,
ale odtąd ja będę twoim panem.
Ścigałeś mnie przez lasy,
przez góry,
skute lodem horyzonty,
aż nie zostało nic.
Tylko ty... i ja.
Daj amunicję.
To naostrz.
Trzy puszki mleka skondensowanego, opał.
Sześć lasek dynamitu.
Sześć?
Na co pan poluje?
Na grubego zwierza.
Nie!
Victorze.
Słuchasz tylko, gdy cię krzywdzę.
W tym pokładasz wiarę?
To ma mnie unicestwić.
Podpalaj. Oby zadziałało, bo inaczej
znów po ciebie przyjdę.
Podpalaj!
A teraz... uciekaj.
Oto ty, złamany i porzucony.
I ja,
znów żywy.
Czułem, jak odrasta moje popalone ciało.
Jak trzaskają nastawiające się kości.
Jak szumi krew pompowana niezmordowanym sercem.
Wciąż nie zaznałem litości,
więc pozostało mi jedno.
I tak znaleźliśmy się tutaj.
Wyczerpani i skończeni.
Nie mamy nic, co moglibyśmy dać lub wziąć.
Krew obok namiotu...
Jest moja.
Cała.
Krwawię.
Czuję ból.
Cierpię.
Nie ma temu końca.
Przepraszam.
Zżera mnie żal.
Teraz widzę, jakie naprawdę było moje życie.
Odejdziesz, stwórco.
Znikniesz.
To ledwie ulotna chwila.
Moje narodziny. Mój żal.
Twoja strata.
Nie otrzymam kary
ani rozgrzeszenia.
Cała moja nadzieja,
wściekłość...
To nic.
Fala, która mnie przyniosła, ciebie teraz zabiera.
Zostanę sam.
Wybacz mi.
Mój synu.
Jeśli zdołasz, wybaczeniem naznacz swoje istnienie.
Jeśli śmierć ma nie nadejść, pomyśl o tym, mój synu.
Skoro żyw jesteś,
co innego ci zostało, jeśli nie żyć?
Żyj.
Wypowiedz me imię.
Dał mi je ojciec
i nic nie znaczyło.
Teraz proszę, byś mi je oddał...
po raz ostatni.
Jak gdy powiedziałeś je pierwszy raz.
Gdy znaczyło dla ciebie wszystko.
Victor.
Wybaczam ci.
Odpocznij, ojcze.
Może teraz
obaj będziemy ludźmi.
Opuścić broń.
- Opuścić broń! - To moi ludzie.
Może odejść.
Wydostaliśmy się!
Wolność!
Kapitanie...
Jakie rozkazy?
Stawiać żagle.
Zawracamy.
Przekaże pan załodze?
Załogo!
Wracamy do domu.
„CHOĆ SERCE PĘKA, PĘKNIĘTE WCIĄŻ ŻYJE”. – LORD BYRON
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
„FRANKENSTEIN, CZYLI WSPÓŁCZESNY PROMETEUSZ” MARY SHELLEY
Napisy: Krzysztof Zemsta