GİRİŞ
EN KUZEY, 1857
Kaptan!
Konuşabilir miyiz?
Buzu kırıp ilerlemeliyiz.
Mürettebat aç ve bitap.
Böyle devam edersek sonumuz yakın.
Herkes beni dinlesin!
Burada ne kadar oyalanırsak buz bizi o kadar sıkı pençesine alır.
Durmak yok.
Ekipler nöbetleşe çalışsın.
Efendim, yanlış anlamayın ama güvenceye ihtiyaçları var.
Güvence mi?
Evet, gemiyi kurtarınca St. Petersburg'a döneceğimizin güvencesi.
Mürettebat gemi daha fazla dayanamaz diye düşünüyor.
Beni dinleyin!
Fikir yürütmek ne sizin haddinize ne de bu subayın haddine.
Bir görev kabul ettik ve bu görevi yerine getireceğiz.
Kuzey Kutbu'na ulaşacağız.
Anlaşıldı mı?
Bir patlama duyduk Kaptan.
Takriben üç kilometre ötede.
Adamları topla.
Kızak köpeklerine bir şey olmamış.
O hâlde bu kan nereden geldi?
Kaptan, buraya gelin!
Yaralı bir adam var, çok kan kaybetmiş.
Omzu yaralı, bacağı da kırık.
Ayı saldırısı mı?
Sanmam Kaptan.
Larsen, çizmeyi çıkarmaya yardım et.
Bu bacak protez.
Adamı sedyeye koyun.
Hemen gemiye dönüyoruz!
Larsen, o şey peşimizde.
Tüfekleri hazır edin!
Emrimi bekleyin.
Nişan al!
Ateş!
Sıradaki ekip!
Ateş!
Herkes gemiye!
Gemiye aldığımız adam nerede?
Nerede?
O şey ne? Ne istiyor?
Onu bana getirin!
Alaybozan. Larsen, alaybozanı getir!
Victor.
Victor!
Öldürdüm.
Hâlâ yaşıyor!
Merdiven!
Merdiveni çekin!
Onu bana getirin!
Kaç mermi kaldı?
Bir ama onu öldürmeye yetmez.
Biliyorum.
Hedefim o değil.
Afyon ruhu, acınızı dindirir. İçin.
Neredeyim?
Danimarka Kraliyet gemisi Horisont.
Ben Kaptan Anderson. Bu da Dr. Udsen.
Kaç adamınızı öldürdü?
Altı.
Geri gelecektir, daha çok adamınızı öldürecek.
Beni ona teslim etmezseniz gerekirse hepinizi öldürür.
Hayır, gitti artık.
Buz gibi suyun dibini boyladı. Öldü.
Hayır, ölmedi!
Ölümsüz o.
Onu yok etmeye çalıştım.
İster inanın ister inanmayın,
benim için geri gelecek.
Bana söz verin,
geldiğinde beni buza indirecek ve beni alıp götürmesine
izin vereceksiniz.
Lütfen.
Ne tür bir yaratık o?
Bu yaratığı hangi şeytan yarattı?
Ben.
Ben yaptım.
Onu ben yarattım.
Kötülüklerimin anıları benimle ölsün istiyordum.
Hazır.
Anlatacaklarım kısmen çıplak gerçeklere
kısmen de yoruma dayalı ama hepsi yaşandı.
Adım Victor.
Victor Frankenstein.
Bu ismi bana babam verdi.
Anlamını biliyor musunuz?
Sanırım evet. Fatih demek.
Galip gelen.
Evet. Her şey onunla başladı.
Babamla.
Ve annemle.
Victor!
BÖLÜM I VICTOR'IN HİKÂYESİ
Victor!
Aşağıya in, baban geliyor.
Buradayım anne.
Buradayım.
Babam bir baron ve seçkin bir cerrahtı.
Annemle mantık evliliği yapmıştı
zira annemin kayda değer bir çeyizi vardı ve asilzadeydi.
Bu birliktelik babama statüsünü ve aile malikânesini koruma imkânı veriyordu.
Babam hayatımızda pek yoktu
ama eve geldiğinde tüm ev emrine amade kesilirdi.
Claire, hayatım.
Diğer zamanlarda...
Victor.
Baba.
Diğer zamanlarda annem bana aitti.
Hayır. Şuraya koy.
Etteki tuz hem senin hem de bebeğin kanına güç katar.
İki kişilik yiyorsun, unutma.
Ye hadi.
Çok besleyici.
Koruyucu meleğim,
biricik rehberim.
Yanı başımdan hiç ayrılma.
Bana kol kanat ger. Ve...
Yan odadan bitmek bilmeyen tartışma sesleri gelirdi,
birbirlerine para pul, mal mülk ve benim yüzümden bağırırlardı.
Sesleri içimi korkuyla doldururdu.
Babam ikimizden de nefret ederdi.
Kuzgun siyahı saçlarımızdan, derin, koyu gözlerimizden...
Sessiz ve ürkek hâllerimiz bile
onu âdeta çileden çıkarırdı.
İnsan bedenindeki sıvıları antik kategorilere göre
doğru biçimde sınıflandır.
Kan, kara safra, sarı safra ve balgam.
Erkek kalbinin ortalama ağırlığı?
250 ila 300 gram.
Kadın kalbinin ortalama ağırlığı?
225 ila 250 gram.
Sence bunun sebebi ne?
Kütle farkı neden kaynaklanıyor?
Duygusal derinlik mi?
Melankolik olma eğilimi mi?
Kütle. Kan hacmi. Kassal irigasyon.
Pek tabii. Dokuda ruha dair bir şey yoktur,
keza kasta da duygu yoktur.
Pekâlâ, triküspit kapağın temel işlevini anlat.
Hatırlayamıyorum baba ama eminim hatırlarım.
Eminim hatırlarsın.
Fildişi kan kaybetmez Victor. Beden kaybeder ama.
Sen bir bilgiyi hatırlayana dek hastan ölebilir.
Anlıyor musun?
Triküspit kapağın temel işlevi,
kanın ana toplardamara geri akışını engellemektir.
Hayır. Artık ellerine vuramayız.
Ellerin mesleğin için sana lazım olacak.
Onlara iyi bakmalıyız.
Ama yüzün kibrini gösteriyor.
Victor, sen benim adımı taşıyorsun, dolayısıyla itibarımı da temsil ediyorsun.
Umarım bunu unutmazsın.
Galiba elin çok iyi. Güzel.
Üç...
İki...
Bir...
Bu imkânsız.
Karıştırayım.
Anne?
Baba!
Anneme bir şey oldu.
Bana sıcak su ve temiz çarşaf getirin. Bolca. Derhâl.
Efendim.
- Hayır! Victor! - Anne?
Baba!
Kurtar onu lütfen!
Kendimi bir parçası olarak gördüğüm annem,
beni asla terk etmez dediğim annem,
hayatım olan annem, artık ölmüştü.
Gözleri sönmüştü.
Tebessümü kara toprağa gömülmüştü.
Dışarı!
Hepiniz çıkın!
Evrenin bir köşesi oyulmuş,
gök kubbe artık ebediyen karanlığa gömülmüştü.
Gözlerini kapat.
Ben diyene dek bakma.
Şimdi aç.
William neşe ve huzur dolu bir çocukluk geçirdi.
Benden daha sakin ve iyi huyluydu, babamın gözdesi olduğu aşikârdı.
- Teşekkürler baba. - Benim için bir zevk oğlum.
William hafif bir esintiydi, bense fırtına bulutuydum.
O kahkaha tufanıydı, bense hüzün girdabıydım.
Dizginleri al.
Baba, bak, bana bak.
Dahası vardı.
Daha doğrusu bir eksiklik vardı.
Annem
dönemin en seçkin doktorunun, yani babamın ellerinde
can vermişti.
Aklımda bir fikir oluşmaya başladı.
Dolaşım sistemini tanımla lütfen.
Mutlak, kaçınılmaz.
...De Motu Cordis'te anlatıldığı biçimde.
Bu fikir sonunda gerçeğim oldu.
Baba?
Ölmesine izin verdin, değil mi?
Anneni kurtarmak için elimden gelen her şeyi yaptım. Şüphen olmasın.
O zaman başarısız oldun.
Kimse ölümü fethedemez.
Ben edeceğim. Ben fethedeceğim.
Bildiğin her şeyi, hatta fazlasını öğreneceğim.
Bence bugünlük bu kadar yeter.
O gece yeniden doğdum.
Rüyamda bir kehanet gördüm.
Onu ilk gez gördüm...
Kara Melek'i.
Bana bir vaatte bulundu.
Yaşam ve ölüme hükmedecek gücü melek bana verecekti.
Babam gibi yetkin bir cerrah olacaktım.
Hatta onun becerilenin bile ötesine ulaşacaktım.
Koruyucu meleğim...
Kehanet çok netti.
Uyanıkken ve rüyalarımda gördüğüm her şeyden daha netti.
Ama nasıl olacaktı?
Çöküşüm hızlı oldu.
Annemin plantasyonlarında çıkan iki isyan ve bir yangın
aile servetimizi yok etti.
Malikâne bizde kaldı ama diğer her şeyi kaybettik.
William, Viyana'daki akrabalarımıza gitti,
ben de önce Londra, sonra da Edinburgh'dakilere gittim.
Orada on yıllarca
akademinin sınırlarını genişletmek için çaba sarf ettim.
Hayat.
İşte bu, hayat beyler.
KRALİYET TIP AKADEMİSİ DİSİPLİN KURULU - 1855
Doğarız.
Yükselişimizle düşüşümüz bir olur.
Ölürüz.
Bu yükseliş ve düşüş arasındaki boşlukta ufak bir deneyim yaşarız.
Doğum bizim kontrolümüzde değildir.
Öyle değil mi?
Ana rahmine düşme, o kıvılcım, düşüncenin ve ruhun can bulması.
Bunlar Tanrı'nın takdiri.
Tanrı.
Lakin ölüm...
Aradığımız imtihan tam da bu.
Derdimiz ölüm olmalı.
Olmalı.
Peki biz kimiz ki buna yeltenelim? Tanrı değiliz ya.
Ama tanrılar kadar küstahça davranacaksak
en azından mucizeler yaratmalıyız.
Haksız mıyım?
Bu genç talebelerin zihninde ilahi bir kıvılcım çakmalıyız.
İtaat etmeyi değil, başkaldırmayı öğretmeliyiz.
Tabiatın sakladığı sırların peşine düşüp ölümü durdurabileceğimizi göstermeliyiz.
Yavaşlatmaktan bahsetmiyorum, mevzu tamamen durdurmak!
Sessiz olun!
İmkânsız bir şeyi tam olarak nasıl öğretmeyi planlıyorsun?
İşte size muhtelit bir beden.
Ölümünü müteakiben getirilen bir esnafın bedeni.
Beyin açıkta ama fonksiyonel,
spinal dallar ve vagal sinirler sağlam.
İnce dikiş izleri dikkatinizi çekmiştir.
Kullandığım teknikte kaba dikişlere gerek yok.
Bu kol ise
başka bir numuneye ait, bir marangozun kolu bu.
Kaslar, kemik bağ dokuları, sinirler, hepsini bağladım.
Verilen elektrik akımı spazma sebep oluyor.
Bu yeni değil.
Ancak enerjinin bedende akış biçimi tümden farklı bir sisteme dayalı.
Doğu'da Çi denen bir mefhum bu.
Bedenin içindeki ve dışındaki hayati akışı dikkate alır.
Kullandığım altı iğne ile...
Sessiz olun! Oturun!
Doktor Bey, ciddi bir oturumdasın, burası sirk değil.
Kendini daha da zora sokuyorsun.
Elektrikli numaralarla olacak iş değil bu.
Numara mı?
Emin misiniz?
Bu bir numara değil. Verilmiş bir karar.
Ölü bir adamın gözüyle başkasının kolu arasında motor koordinasyonu var,
üstelik yeni bir iradeye ve temel anlama becerisine sahip.
Ne anlamasından bahsediyorsun? O beyin çoktan mevta olmuş!
Şimdi bırak.
Lütfen.
"Lütfen" kapıları açar.
Derhâl kapat şunu, şarlatan seni.
Bu, tıbbın geleceği. Bunlar mümkün.
Neden araştırıp ölçüm yapmayalım ki?
Bu yaptığın dine aykırı. Menfur bir musibet yaratmışsın!
Bedene canı veren de alan da Tanrı'dır Victor!
Belki Tanrı maharetsizdir!
Belki onun hatalarını düzeltmemiz gerekir!
Bu ihtiyarların sizi susturmasına mahal vermeyin!
Cevaplara ancak başkaldırmak zorunda kaldığımızda,
korkudan ve korkakça dogmalardan arındığımızda ulaşırız!
Profesör Krempe.
Baron Frankenstein, adım Heinrich Harlander.
İzninizle kardeşiniz William'dan referans mektubumu
takdim edeyim.
Kardeşimden mi?
Sizinle tanışmak istediğimi kendisine belirttim.
En fazla bir dakikanızı alır.
- Buyurun. - Pekâlâ.
Kardeşim William ziyarete mi geliyor?
Evet, birkaç güne.
Sizi yeğenim olan nişanlısıyla tanıştırmak istiyor.
Elizabeth Harlander, çok tatlı bir hanımdır
ve manastırdan yeni çıktı.
Fotoları ben çektim.
William finans dünyasında oldukça başarılı oldu.
Sektörde isim yaptı.
İsim yaptı demek!
Maalesef o ismi ben de taşıyorum, sevsek de sevmesek de ismi paylaşıyoruz.
The Lancet'teki makalenizi okudum.
Gerçekten parçalardan bir bütün
yapabilecek misiniz?
Eksiksiz yeni bir bedene can verebilecek misiniz?
Bugün olanları görmediniz mi?
Gördüğüm şey bir çarmıha gerilmeydi.
- Daha ağzınızı açmadan işiniz bitmişti. - Yine de onlara gösterdim.
Neyi?
Hakikati.
İkindi olmadan unuturlar.
Olabilir ama siz ne düşündünüz?
Bence muhteşemdi.
Öyleydi tabii.
Ama çocuk gibi heyecanlıydınız.
Yeni evcil hayvanınız fazla sıktığınız için boğuluyordu.
Bu yüzden sizin için endişeliyim.
Ateşi tutabilecek misiniz Prometheus?
Yoksa yerine ulaştıramadan elinizi mi yakacaksınız?
Anlıyorum.
Kusura bakmayın ama yeterince uzun bir gün geçirdim,
bir yabancıyı misafir edecek hâlim yok.
Başka bir diyeceğiniz yoksa...
Ama var, hem de çok.
Edinburgh'da bir yer tuttum.
Üç gün sonra William ve Elizabeth'le buluşacağız.
O gece sizin kaderinizi değiştireceğim.
Size olağan dışı bir şey göstereceğim.
- Çok naziksiniz. - Buyurun.
Şeftali. Şeftaliyi döndür. Döndür.
Yine ısırmışsın.
Şeftalileri yiyorsun.
Bu, ölümü hatırlatan bir nesne.
Hayatı ve gençliği simgeleyen şeftaliyi nasıl böyle fütursuzca ısırabilirdin?
- Acıkmıştım Kiki. - Bana Kiki deme.
Baron Victor Frankenstein geldi.
Çekilebilirsin.
Affınıza sığınıyorum.
Hoş geldiniz.
Herr Harlander.
Fotoğrafçılık genç bir sanat dalı.
Hoşça kal Kiki.
Şimdiden tutkuyla bağlandım.
Notlarınızı getirdiniz mi?
Teşekkürler.
- Muhteşemsiniz. - Teşekkürler.
Enerji dalgasını yaymak için sinir sistemini kullanıyorsunuz.
- Doğru mudur? - Doğru.
Velhasıl hükmettiğiniz hayat gücü pek sürdürülebilir değil.
Hızla sönüyor, eriyor, uçuveriyor.
Nasıl yani?
Sunumunuzu, meseleyi gurur yapmışsınız gibi bitirdiniz.
Oysa elektriğin kadavraya verdiği can bitmek üzereydi, değil mi?
Siz de cerrah mısınız?
Eskiden ordudayken cerrahtım, evet.
Ama yetenekli bir cerrah olduğum söylenemez.
Yine de servetimi bu vesileyle kazandım diyebiliriz.
Birkaç cephane fabrikam var.
- Demek silah tüccarısınız. - Realistim diyelim.
Evelyn Tabloları'na aşikâr mısınız?
Pek tabii. Sör John Evelyn'in satın aldığı,
son derece detaylı dört tahta plaka.
Sinir ve damarların yerini gösterirler. Avrupa'daki en eskilerden. Neden?
Doğru. Ama beşinci bir tablo var.
En etkileyicisi o.
Muazzam bir şey, değil mi?
Ahşaba işlenmiş insan dokusu.
Kadavra ahşabın üzerine yatırılıyor ve katman katman soyuluyor,
kalan doku da ahşaba reçine kullanılarak vernikleniyor.
- Lenfatik sistemi gösteriyor. - Evet.
İslam tıpçıları buna gizli dolaşım sistemi dermiş.
Sadece üç litrelik sıvıdan oluşsa da dev bir şebeke.
- İnanılmaz. - Evet.
Bizim için, sizin için, önemli varyasyon işte burada.
Dokuzuncu, son derece kırılgan konfigürasyon
kalbin etrafında âdeta uhrevi bir yapı oluşturuyor.
Enerjiyi dağıtabildiği gibi depolayabiliyor da.
Etrafındaki dokuya zarar vermeden
- buna erişebilirseniz... - Hayır. Önden olmaz.
Sırt omurgasının torasik bölgesi.
Elbette.
Enerji akımı, skarlaşma ve kimsenin hayal bile edemeyeceği rejenerasyon.
Sonsuz hayat.
Emelinize ulaşmanız için size sınırsız kaynak sağlayacağım.
Karşılığında ne istiyorsunuz?
Kabalığa lüzum yok.
İkimiz de evrensel hakikati arayan kafa dengi dostlarız.
Vakti gelince sizden bir ricam olabilir
ama ana gayem yeni nesillere aktarmak için sürecinizi kayıt altına almak.
Ben yalnız çalışırım.
Gıkım çıkmaz.
William Frankenstein ve yeğeniniz geldi Herr Harlander.
Düşünürüm.
Düşüneceğim.
Baron.
Aklı başında havalarına girmeyin lütfen. Yazık olur.
Victor.
William!
- Victor. - Tanrım.
Nasıl da büyümüşsün.
Doğanın kanunu bu.
Seni evleneceğim kişiyle tanıştırayım.
Leydi Elizabeth Harlander.
Çok memnun oldum.
Okuldan atılmana şaşırdım diyemem
lakin bu çıkarılışın üslubu ve sertliği zannımca yersizdi.
Aslında yerindeydi. Bunu hak ettim.
Hatta çaba sarf ettim, değil mi Herr Harlander?
Ziyadesiyle dramatikti.
Niye onları tahrik ettin?
Tüm dikkatleri üstüne çekmeden çalışmalarına devam etseydin ya.
Sana göre bile aşırı emniyetli bir yaklaşım bu.
Âdeta babam gibi konuştun.
Babamız son derece hatırşinas bir adamdı.
Kelimeleri seçerek konuşurdu, ketum ve ölçülüydü.
Bense tevazunun niye bir erdem olarak algılandığını hiç anlamıyorum.
Victor ezelden beri ilgi arsızıdır.
Çocukken bile, sessizliğimle onun sesini bastırırdım.
Belki de gereğinden fazla yaptım, ne dersin Victor?
Simülasyon olarak demiyorum,
fiziksel, kimyasal yoldan
ilahi bir şekilde bedene can verilebilirse bunu neden fısıldayalım?
Niye güldünüz?
- Komik mi buldunuz? - Sanırım evet.
Fikirlerim açık değil mi?
Yeterince sesli bir şekilde dile getirdiniz.
Kıymetsiz fikirler mi?
Bence fikirler kendi başlarına bir şey ifade etmez.
Lütfen beni aydınlatın.
Misal, bu savaş.
William, çalışma odamda puro ve konyağa ne dersin?
Yeğenimin bu konudaki fikirlerini daha önce dinlemişsindir.
Müsaadenizle.
Buyurun, dinliyorum. Fikirler.
Mesela onur, memleket, kahramanlık.
Bunlar kendi başlarına kıymetli ve kayda değer fikirler,
öyle değil mi?
Gelgelelim bu uğurda insanlar ölüyor.
Hem de açıkça hiç kıymet görmeden,
suratları çamura batmış hâlde, kendi kanlarında boğularak,
acı içinde haykırarak.
Birilerinin babası, kardeşi veya oğlu olan adamlar.
Anneleri onları çocukken emzirdi, temizledi, büyüttü, eğitti
ama şimdi uzaklarda bir harp meydanında
bu trajedileri kışkırtanlardan ötede ölüyorlar.
Kışkırtanlar ise evlerinde güvende. Tenlerine ne kan ne süngü değiyor,
ne de kendi tenleri deliniyor. Yorganları sıcacık ve temiz.
Fikirlerin peşine ahmaklar takılınca olan şey budur.
Ben ahmak mıyım yani?
Konyak ve puronuza koşun. Erkekler sizi bekliyor.
Nice kez insan ilk tanıştığında karşısındakini melek ya da şeytan sanır,
sonra anlar ki hepsini kafasında kurmuştur.
Oynadığımız oyun satranç
ama kendimize karşı oynuyoruz.
Ona yardım et.
Yardım et!
Buyurun. İçin.
Benimle gelseniz iyi olur.
Hiçbir şey yok.
Efendim, nöbetçi onu görmüş.
Siste etrafımızda dolanıyormuş.
Hepimiz boğulduğunu gördük.
Efendim.
Mürettebat çok korkuyor.
İçerideki adamı buza bırakalım, bu iş bitsin, diyorlar.
O adam benim himayemde...
...ve Kral'ın koruması altında!
Birkaç hafta sonra William ve Harlander'la birlikte
Vaduz yakınında bir göle gittik.
Kule, tarlaları sulayacak suyu arıtmak için inşa edilmiş.
Ama savaşın başlamasıyla inşaat yarım kalmış.
Bu savaş değil, bir evvelki.
Ondan evvelki de olabilir, hatırlayamadım.
Kuleyi gördüğüm anda
kaderin beni çağırdığını iliklerimde hissettim.
Yapı büyük oranda sağlam.
En tepeden aşağıya inen bir baca da mevcut.
Eşyalarınızı getirtebilirim. Edinburgh'ya adam yollarım.
Tüm ihtiyaç veya arzularınız karşılanacak.
- Tüm mü? - Tüm.
Proje boyunca William size yardımcılık yapacak.
Bir nezarethane gerekecek.
- Ve laboratuvara yakın buz odası. - William.
Kulenin alt kısmında iki su deposu var. Onları başka işe koşacağız.
Buhar makinelerini elden geçirmeliyiz. Yeterli yakıtları olması da elzem.
Şu noktalara dört adet yüksek kapasiteli galvanik pil,
pozitif ve negatif kutup.
Son olarak da laboratuvara inecek som gümüşten teleskopik bir paratoner.
Tabii. Yüklenicilerim gerekli tüm ekipmanı üretebilir.
O hâlde anlaştık diyebilir miyiz?
Anlaştık.
Şerefsiz!
Hayır, bu olmaz.
Ağzını aç.
Dua et asılıyorsun, bir seneye zaten ölürdün.
Herr Harlander bana ideal numuneler vadetmişti.
O vadetmiştir etmesine de malumunuz,
suç işlemek kârlı iş değil, sonuçları ortada.
Hepsi birbirinden perişan. Kusura bakmayın.
Bunun sırtı kuvvetli, bu olsun.
Sonra gelin.
Günah çıkarma mı?
Merakımı uyandırdı.
Böyle zarif ve dindar bir kul nasıl bir günah işlemiş olabilir ki?
Kısmet bu ya, bir fırsat çıktı karşıma ve...
...cevabı öğrenmek üzereydim.
Peder, işlediğim günahları affedin.
En son ne zaman günah çıkardın kızım?
Daha bir hafta olmadı Peder. Manastırdaydım.
Bir hafta mı?
- Ne çabuk günah işlemişsin. - İşledim.
Düşüncede işledim, eyleme dökmedim.
- Mesele bir erkek, değil mi? - Evet.
Nişanlımın abisi.
Tutku mu?
- Nefret. - Nefret...
- Nefret mi? - Çok itici, grotesk bir adam.
Çok ağır konuştun. Haksızlık etmiş olmayasın.
Ah Peder, o adamı tanımıyorsunuz.
Etrafındaki her şeyi, herkesi manipüle etmeye çalışır.
Tüm tiranlar gibi mağdur rolü oynamaya bayılır.
Bence tek artısı
sandığından çok daha kaba saba biri olması.
- Kaba saba mı? - Evladım, biraz daha açar mısın?
Her şeyden önce, onu anında görürsünüz.
Çok kalabalık bir pazarda bile hemen göze çarpar.
Beni ne zaman gördünüz?
Şu kadarını söyleyeyim, siz beni görmeden çok önce.
- Yemek yediniz mi? - Aç değilim Baron.
Ben kurt gibi acıktım.
- Sağ olasın. - Siz sağ olun efendim.
Ne kitap aldınız? Bakabilir miyim?
Tahmin edin.
- Tahmin mi? - Lütfen.
Pekâlâ.
Aşk kitabı.
Akdeniz, güneş, ipek ve kaçamaklarla dolu bir roman.
Hakaret etseydiniz bari. Şaşırtmadınız.
Sahiden mi?
Böcekler mi?
İlme olan ilgim daha çok ufak şeylere yönelik.
Doğa ve Tanrı'nın ritmiyle ilerlemek ilgimi çekiyor.
Kendimi bildim bileli hep saf ve harikulade şeyleri aradım.
Manastıra girme sebebiniz bu muydu?
Bir nevi.
Buna değdi mi peki?
Ne buna değer ki?
Müsaadenizle yenge.
Bu biraz uygunsuz kaçabilir.
Ne uygun kaçar ki?
Buyurun.
Kahkaha!
O an ilk kez
ölümden çok
hayatla ilgilenmeye
başladım.
Ana çubuk hızlı kilit sistemine sahip.
Alaşım mı kullandınız?
Bakır ve çinko.
Kesinlikle olmaz. Bir daha yapın.
Som gümüş tam iletkendir.
William, lütfen sen kal.
Senden başkasına güvenmiyorum.
Sadece birkaç gün kaldı.
Onu yakalayamazsınız.
Ne güzel.
Kafese mi koyalım, bırakalım mı?
Kafese koyalım.
Artık ortak bir noktamız var.
Tutsağınız.
Vadedildiği üzere, William laboratuvarın inşasını üstlendi.
Şunu düzeltir misin?
Sen de yardım et.
Talimatlarımı harfiyen yerine getirdi.
Pil.
Artık som gümüşten.
İletim noktaları lenfatik sisteme tekabül ediyor.
Çok karmaşıktı ama başardım.
Herr Harlander, teşekkürler. Parti çok güzel.
Umarım benimle ve Elizabeth'le ilgilenmekten
araştırmanız geri kalmıyordur.
Yok, katiyen.
Yeğenim genç. Onu koruyacağımızı bilmeli.
Sizi yalnız bırakayım.
Aramızda gizli saklı bir şey olmamalı.
Fransız porseleni, erkek idrarına ahenkle ses verir.
Çözüm bulmama çok az kaldı, lenfatik sisteme bir giriş noktası.
Şu mesele...
Çok uzun sürdü.
Savaş bitmek üzere.
Bittiğinde maddi kaynağım da kesilecek.
Kaynaklarınız sınırsızdı hani?
Sabrım değil ama.
Haftaya bir muharebe yaşanacağına dair güvenilir bir duyum aldım.
Savaşın dalgaları ganimeti kıyımıza getirecek.
- Muharebe mi? Cesetler parçalanmış olur. - Bir hafta.
- Bir hafta mı? - Sonra tarih yanımızdan akıp geçecek.
Sana zahmet, sifonu çekiver Baron.
Bir hafta içinde akımı nasıl dağıtacağımı belirlemeliydim.
İmkânsız.
Ne yapacaktım? Çok yaklaştığımı hissedebiliyordum.
Sonra... Hayat bana bir sürpriz yaptı.
Sanırım sizi özledi.
Seni uyarmalıyım Elizabeth, disseksiyon yapıyorum.
Çok güzel.
Seni sarstı mı?
Şehitlik tablolarını andırıyor.
Acı gitmiş.
Simetri ve şekillerde Tanrı'nın tasarımı görülüyor.
Elizabeth.
Sana bir itirafta bulunmalıyım.
İkimiz de hep harikulade şeylerin peşinde koştuk.
Aramızda bir bağ var. Hissedebiliyor musun?
Âdeta fiziksel bir bağ bu. Çok özel olduğuna inancım tam.
Bir şeye inanmak, onu gerçek yapmaz.
O hâlde niye buradasın?
Çok güzel bir canlı, değil mi?
Mesafeli. Son derece büyüleyici ama bir o kadar da yabancı.
Üç kalpli.
Birçok gözü ve beyaz kanı var.
Ve seçim yapma yetisinden mahrum. Ne muazzam.
Anlamıyorum.
Seçim, ruhun özüdür.
Tanrı'nın bize yegâne armağanı.
Elizabeth...
Seçimimi yaptım.
İyi geceler.
Elizabeth!
Başarısız oldum sandım.
Hayallerim suya düştü diye düşündüm.
Sandım ki...
Ben...
Simetri.
Tanrı'nın simetrisi. Evet.
Evet.
Pili lenfatik sistemin yukarısına yerleştirmek...
Anahtar buydu işte.
Artık hiçbir şey beni durduramazdı.
Hiçbir şey.
Hayır! Yığınların en üstünden
veya en altından almayın, sadece işaretlediklerimi alın.
Buz veya çürüme dokulara hasar vermiş olabilir.
Yalnızca ortadakiler.
İnsan tam ne aradığını bilmezse bolluk da baş döndürücü oluyor.
Uzun boylu, kollu, bacaklı numuneler arıyorum.
- Büyük ölçek işi kolaylaştırır. - Hoşuma gitti.
Mükemmellik.
Neden olmasın, değil mi Baron'cuğum?
Gerçekten öyle.
Başı kopmamış ceset bulun.
Şunu arabaya koyun.
Şuraya koyun.
Diğerlerini getirin.
Yüce Tanrım.
Çekilir misin?
İşte bitti.
Herr Harlander!
Fırtına yaklaşıyor!
Bastonum!
Bastonumun sapında.
Cıva.
- Hasta mısın? - Sağ ol.
Frengi mi?
Evet, ölüyorum.
Bir gecelik zevk için bir ömür cıvaya mahkûm olursun.
Öyle demezler mi?
Hangi evre? İkinci mi?
İkimiz de adım adım olacakları biliyoruz.
Kemiklerimi kemirmeye başlayacak.
Göz çukurlarımı, yanaklarımı, dişlerimi, çenemi, kafatasımı. Beynim açığa çıkacak.
Tümörler, delilik, dayanılmaz acılar.
Bir sabah uyanıp bağırmaya başlayacağım ve bir daha hiç susmayacağım.
Böyle rezil bir çöküş yaşayamam.
Konuyu anlaşma şartımıza getireceğim.
Sana yardım etmem karşılığında bir ricam olabilir demiştim.
Yeni Adem'imize can verirken
bu yeni mükemmel bedene ben geçmek istiyorum.
Olmaz.
- Hayır. - Olur.
Şimdi olmaz. Sırası değil!
- Şimdi tam sırası. - Bunu sonra konuşuruz.
Sonrası yok!
Sonrası yok.
Ne istediysen verdim sana!
Ne istersen veririm.
İstemen yeterli.
Elizabeth'i bile.
Lütfen.
"Lütfen" kapıları açar.
Bu illet içine tamamen yayılmış durumda. Sistemik bir durum bu, sen de biliyorsun.
Tüm organların kirli. Beynin, kanın, hepsi kirli.
Ama param temiz, öyle mi?
Bu imkânsız.
Tek söylemen gereken basit bir kelime.
"Evet" diyeceksin, o kadar.
Hayır! Anlamıyor musun? Hayır!
Ne yapıyorsun?
Dur!
Dur.
Onu kaybedersek ikimiz de kaybederiz.
- Senin ciğerini yiyen kartal olacağım! - Lütfen, yapma!
Herr Harlander!
Dayan, bana bak!
Hayır! Herr Harlander!
Hayır, hayır!
Olamaz, hayır!
Hayır!
Hayır! Hayır!
Bana yalan söyledin.
Yalan söyledin.
Victor!
Hayır, lütfen.
Bak. Aynı.
Güneş.
Güneş. Işık.
Yüzünü dön.
Güneş ışığı. Güneş...
Güneş hayat demek.
Sıcaklık.
Evet!
Victor.
- Victor. - Evet.
Evet. Tabii Victor'sın.
Tabii Victor'sın.
Victor.
Postanız efendim.
Eski malikâneden mektuplar. Cenevre'den.
- Amcamdan mektup var mı? - Yok.
Belki onları ziyarete gideriz.
Dikkat et. Bak. Önüne bak.
Su.
Evet, su.
- Victor. - Ben Victor'ım.
O su. Gel.
- Victor. - Gel hadi. Tamam, güzel.
Büyük bir adım atacağız.
Aynı anda. Hazır mısın?
- Bu taraftan, bak böyle. - Victor.
Öyle değil. Bu taraftan.
Hayır, yok. Sıcak.
Sakın dokunma, cıs. Sıcak.
Otur. Çok güzel. Evet.
Bak şimdi elimde ne var.
Şuna bak. Bu şey ne?
Bu tuhaf şey ne? Dikkat et.
Çok güçlüsün.
Evet. Şu şekilde.
Peki bir tane daha ister misin? Bu da buraya.
Anahtar.
Victor.
Bu da seni sıcak tutar.
Seni sıcak tutacak bir battaniye.
Victor.
Tamam.
Burada kal.
Döneceğim. Burada kal.
Victor.
Hayır, dur. Sorun yok.
Döneceğim.
Victor.
Her şey onun için yeniydi.
Sıcaklık, soğukluk, ışık, karanlık.
Ona şekil vermek için yanındaydım.
Yaratılıştan sonrasını hiç düşünmemiştim.
Dünyanın sınırına ulaştığında
geriye bir ufkun kalmaması gibi.
Başarı doğal değildi sanki.
Anlamsızdı.
Bu da beni endişelendirdi.
Mürettebatın dönmek istiyor. Öyle değil mi?
Muhtemelen.
Ama buzdan kurtulunca yola devam edeceğiz.
- Ne pahasına olursa olsun. - Benim gibi takıksın.
Belki de öykümden kendine bir ders çıkarırsın.
Çıkaracak bir ders olsun olmasın...
...dinlemek istiyorum.
Haftalar geçti.
Onun gücü hızla artarken benim gücüm azaldı.
Fakat dil becerisinde veya zekâsında bir gelişme olmadı.
Hayır, hayır.
Aşağıya, aşağıya.
Evet, böyle.
Böyle dur. Kıpırdama.
Evet, o sensin.
Sensin. Tamam mı?
Güzel, çabuk iyileşiyor.
Yorgunum.
Hiç uyumadım.
Gözüme bir damla uyku girmedi.
Sana baktım.
Tıraşını bitirdim.
Hayır, dur.
Bırak. Yapma. Aç.
Elini aç. Aç şunu.
Ne yapıyorsun?
Bak, ne yaptın, gördün mü?
Beni dinlemelisin. Dinleyeceksin. Bırak, dedim.
Ne salaksın! Hayır, dur.
Çevir.
- Victor. - Hayır, dokunma bana!
Bana asla dokunma!
Elini uzat.
Bunu ben yapmadım, sen yaptın.
Yara.
Kapanmış.
Ama nasıl?
Pekâlâ.
Hayır, hayır.
Hayır.
Tamam. Sakin ol.
Eminim her şey yolundadır.
Yakında varmış olacağız.
Düşüncelerin olduğunu biliyorum. Biliyorum, var.
Kafanın içinde bir yerdeler.
Değil mi?
Diyecek bir şeyin var mı? Ne kadar karışık olursa olsun.
Bir şey söyle. Çok şey mi istiyorum?
- Victor. - Evet, evet!
O kadarını anladın. Adımı biliyorsun. Adım Victor.
Başka diyeceğin bir şey var mı? Herhangi bir şey?
Ne olursa.
Güneş.
Soğuk. Yağmur. Kan. Ne olursa.
Çizme. "Çizme" diyebilir misin?
Victor.
Hayır, evet, hayır, evet! Peki...
Peki "el" de bari. "El" der misin?
El.
Benden korkuyor musun?
Benden mi?
Niye? Benden niye korkasın ki?
Canını yakmayacağım.
Yakmam. Seni ben yarattım.
Ben yarattım! Kes şunu!
Geldiniz demek. Buradasınız.
Hadi, içeri geçelim. Çabuk.
Sana anlatmam, göstermem gereken bir şey var.
İnanamayacaksın. Tek kelimeyle harikulade.
Gel, önce notlarımı göstereyim.
Amcam burada mı?
Ne?
Amcam diyorum, burada mı?
Hayır.
Hayır, yalnızım. Burada değil.
- O... Birkaç güne döner. - Pek iyi görünmüyorsun.
Hiç bu kadar iyi hissetmedim! Zihnim çok berrak! Gelin!
Ateşin mi var?
Sadece gelmenize çok sevindim.
Resmen sevinçten havalara uçtum.
Tek kelimeyle inanılmaz. Bunu bekliyordum.
Victor...
Victor. Biraz zaman tanı.
Canını kim yaktı?
Sana bir şey göstereceğim.
Organize edeyim.
Ben de sana bir şey göstereceğim.
Kraliyet Tıp Cemiyeti ile konuştum.
- Seni görmek istiyorlar. - Henüz erken.
Tam hazır değilim.
Hep istediğin şey bu değil miydi?
O adam...
- Aşağıdaki. - Onu gördün mü?
Hastan mı? Bir kurban mı?
O yaralar... Onları sen yapmışsın.
Hayır. Onu dünya yaraladı Elizabeth. Bense ona hayat verdim.
Ona hayat verdim.
Kalk, kalk hadi.
Hadi.
Tamam, dur.
Hâlâ çevresine alışmaya çalışıyor.
Çok güçlü, William.
- Başardın. - Çok güçlü.
Başardın.
Tüm sistemleri işlevsel.
Kendi iyileşiyor.
Biraz tuhaf iyileşiyor gerçi ama iyileşme hızı olağanüstü.
Onu niye zincirledin?
İkimizin de güvenliği için.
Ayrıca temizliği daha kolay oluyor.
Hiçbir şeye aklı ermiyor.
Ama senin eriyor.
Harlander biliyor mu?
Döneceği zamana her şeyi hazırlamalıyız.
- Elbette. - Sunuma hazır olmalı.
Zeki mi?
Victor, zeki mi?
Bu yaptığın şeyi nasıl yaptın hiç aklım almıyor
ama önemini kavrayabiliyorum.
Victor, hiç kendine sordun mu,
onu bir bütün yapan parçalardan hangisi o adamın ruhunu barındırıyor?
Hiç sormadım.
Aşağıdaki o yaratığın çok tekinsiz bir yanı var.
Güldüren aynalardan fırlamış çarpık bir karakter gibi.
Ama canlı.
Ona can veren şey ne?
Canın yanıyor mu?
Yaprak mı?
Benim için mi?
Teşekkürler.
Çok güzel değil mi?
Benim için mi?
Ben Elizabeth.
"Elizabeth" diyebilir misin?
Elizabeth.
Ses boğazımdan geliyor.
Elizabeth.
Ben artık gidiyorum.
Elizabeth.
O şeyin yanına yaklaşmamalısın.
"Şey" mi?
Şey. Evet.
İçinde bir can olduğunu düşünüyorum ama umduğum gibi zeki bir varlık değil.
- Belki bildiğin anlamda değildir. - Bir şeyler ters gitti.
Bir tıkanıklık, sütür, bağlantı.
Ey, büyük Victor Frankenstein, hata mı yaptın?
Yaratık tek bir kelime biliyor, tek!
"Victor, Victor."
Ne dediğini anlamadan papağan gibi tekrarlıyor.
Belki şu anda o kelime onun için her şey demek.
Belki de yeniden doğduğu için ruhu daha basittir.
- Daha temiz... - Temiz mi?
Sıradan bir insandan daha temizdir.
Belki de günahsız olduğundan
Yaradan'ımızın nefesi doğrudan onun bedenine doldu.
Tanrı aşkına Elizabeth.
Şu dediklerini duyan
o şeye karşı bir şeyler hissettiğini zanneder.
Onu anlıyorum.
Gözleri acı dolu. Acı, bir zekâ belirtisi değil midir?
Ya benim acım?
Ya senin benden esirgediklerin?
Yüreğimin arzusu?
Yüreğin mi?
İnsan anatomisinde anlamaktan en uzak olduğun organ yürek.
Sadece canavarlar tanrılığa soyunur.
Sıradan insandan daha temizmişsin.
Nasıl olduysa ben kötü adam oldum.
Senin yüreğin mi temiz?
Seni temin ederim ki değil.
Biliyorum zira içine ben koydum.
Şuraya çık.
Bir daha deneyelim.
Bacağını uzat.
Bacağını!
Bacağını uzat!
Acı, zekâ belirtisi değil mi?
Teoriyi test edelim hadi.
Bacağını uzat!
Bacak!
Hadi!
Uzat dedim canavar!
Bacağını uzat!
Bacak!
Victor!
Ne oldu Victor?
Gel.
Başarısız oldum. Bir hata yaptım.
- Olmadın. Makalelerini okudum. - Oldum.
- Mükemmel. - Yaratık son derece tehlikeli.
Hayır... Victor.
Harlander'i bekleyip birlikte konuşalım.
William, bilmen gereken bir husus var. Sana bir şey göstermeliyim.
- Herr Harlander... - Öfke krizi geçirip onu öldürdü.
Bu bilgiyi paylaşmaktan neden çekindiğimi şimdi anlamışsındır.
Elizabeth'e hiç söyleyemezdim.
Peki şimdi ne olacak?
Ne?
- Ne yapacağız? - Ne yapacağız mı?
Elizabeth'i Viyana'ya götürmelisin.
Acil bir şey çıktı deyip hemen gitmeniz gerektiğini söyle.
Olanları anlatma.
Kendi güvenliği için.
Dediğimi yapmalısın.
Hemen gider geliriz. Ama şu anda en iyisi bu.
Hadi, lütfen arabaya bin.
Yaratık'ın ömrü sence ne kadar?
Kısa. Eminim çok kısa.
İçimde çok kötü bir his var.
Nedir?
Arabayı geri çevir.
Sen Viyana'ya git.
Arabayı döndür yoksa atlarım. Onu öldürecek.
Bir kelime söyle.
Farklı bir kelime söyle. Söyle de seni kurtarayım.
Victor.
Elizabeth.
Victor!
Ama konu burada kapanmadı.
Hayat yaratayım derken ölüm yaratmıştım.
Anlaşılan mürettebatla yine konuşmam lazım.
Merak etme.
Beni dinlerler.
Hayır, dur! Ona zarar verme! Ben buradayım.
Beni al.
Hadi canavar.
İkimizi birden öldür. Yaratıcını haklı çıkar.
Yaratıcım kendi hikâyesini anlatmış.
Ben de kendi hikâyemi anlatayım.
BÖLÜM II YARATIK'IN HİKÂYESİ
Victor!
Sana seslendim ama bir başıma olduğumu anladım.
- O ne? - Vur!
Vur!
Vurdun mu?
Nereye gitti?
Yaralarım iyileşmişti.
Ama üşüyordum, hem de çok.
- Ateşi yakar mısın? - Tamam.
İlk fırsatta ağılı tamir ederim.
İyi misiniz? Yakaladınız mı?
Hayır, her yere baktık. Bir şey bulamadık.
Üstelik iki kez vurduk.
Kan izleri birkaç kilometre ötede bitiyor.
Tamam. İçeri geçin.
Bir müddet takip ettik ama yok oldu.
Neydi? Ayı mıydı?
Ne insan ne ayıydı. Hiç böyle bir şey görmedim.
Hayalet miydi peki?
Hayalet olamaz. Kanı aktı. Etten kemikten bir şeydi.
Gel. Bu tarafa.
Gördüklerinizi detaylı anlat.
Anna-Maria, dedeni şöminenin yanına götür. Rahat ettir.
Gel dedeciğim.
Ormanın derinliklerine girdik, bulamadık.
Buluruz.
- Vakit alacak. - Evet.
Anna-Maria, gel.
Gel canım, bana dışarıda yardım et.
İhtiyar adamdan etkilenmiştim.
Görmeyen gözleri bilgelik doluydu.
Bu insanlarda bir ses vardı.
Bu sesi kullanarak duygu ve düşüncelerini paylaşıyorlardı.
Bu seslere kelime diyorlardı.
İyi bak şimdi.
Bu ne?
Oğlan.
- Bir daha. - Oğlan.
Aferin evladım.
Ya bu?
Bir... Göz.
- Bir daha. - Göz.
Aferin benim kızıma.
- Göz. - Ya bu?
El.
- Çok güzel. - El.
Bir el at.
En büyüğüne ip bağla.
Bu ailenin bir parçası olmak istiyordum.
Kış gelmeden çıra toplamalıyız.
Birkaç kez çıkar toplarız.
Onlara yardım etmek istedim.
- Daha büyük kütükler lazım. - Tamam.
Acaba onlar için ne yapabilirdim?
Anna-Maria! Baba!
Gelin! Şunlara bakın!
Bak Anna-Maria!
Bak, burada da var!
Bunu kim yapmış olabilir?
Orman Cini.
Ona teşekkür etmeliyiz.
Teşekkürler.
"Sana teşekkür ederiz Orman Cini" de.
Teşekkürler. Sana teşekkür ederiz Orman Cini.
Teşekkürler.
Gel. Şuna bak.
Teşekkürler.
O günden sonra onların görünmez koruyucusu oldum.
Orman Cini.
Ara sıra onlar da bana küçük çapta şükranlarını sundu.
Giyecek, ekmek.
Bir süreliğine,
çok kısa bir süreliğine de olsa,
dünya ile uyum içindeydim.
Hadi bakalım.
Ağıla girin.
Kapıyı mutlaka kapat.
Bunu kim yapmış olabilir?
Orman Cini ha?
Hallettim.
"Sonunda gururlu delikanlı
kayıp elini hiç bulamadı.
Taşa döndü, serveti gitti,
gururunu da malını da yitirdi."
Aferin canım.
Çok güzel okudun. Şimdi de bunu oku.
Kurtlar geldi.
Bir fikir, bir his iyice zihnimde netleşti.
Avcı kurttan nefret etmiyordu.
Kurt koyundan nefret etmiyordu.
Ama aralarında şiddet yaşanması kaçınılmazdı.
Belki dünyanın kanunu budur diye düşündüm.
Sırf kendin olduğun için dünya seni avlayıp öldürüyordu.
Baba, koyunlar ay sonuna kadar satılacak.
Sonra seni, Alma'yı ve Anna-Maria'yı kasabaya götürürüm.
Dağlara gider kurtları avlarız, kışın sonunda döneriz.
Her kış burada yalnız başıma dua ederim, bu geleneğimden vazgeçmeye niyetim yok.
Baba lütfen, makul ol.
Siz doğru bildiğinizi yapın, ben doğru bildiğimi yapayım.
İnatçı ihtiyar keçi.
Artık baş başa kaldık Cin.
Baş başa.
Kendimi ihtiyar adama nasıl takdim edeceğimin
hayalini kurmuştum.
Benden korkacak mıydı?
Hoş mu karşılayacaktı?
Def mi edecekti?
Kim var orada?
Bir adım atarak farklı bir âleme giriş yaptım.
O güne dek uzaktan gördüğüm bir âlemdi bu.
Lütfen kendinizi tanıtın.
Cevap verin.
Konuşun.
Niye buradasınız?
Seyahat.
Hoş geldin gezgin dostum.
Ziyaretinden memnun olmadığımı düşünme ama sana zahmet, kendine bir sandalye çek.
Zira misafir ağırlamak benim için pek kolay değil.
Artık gözlerim görmez oldu da.
Ama masada ekmek ve konyak var.
Lütfen keyfine bak.
Konyak?
Lisanın.
Konuşmakta zorluk çekiyor gibisin.
Bu civardan değilsin galiba.
Korkuyor musun?
Korkacak bir şey yok.
Korktuğun şey nedir?
Her şey.
Ellerin...
Ellerin buz gibi.
Ayrıca yaralanmışsın, yanılıyor muyum?
Yara?
Ellerinde ve yüzünde izler var.
Ayrıca üniformalısın.
Savaşta mı yaralandın?
Değirmenin çarkları arasında saklanıyordun, değil mi?
- Evet. Orman Cini sensin. - Evet.
Görünüşünden yola çıkarak bir şey diyemem
ama sesinde bir şey var ki
bana iyi yürekli ve merhametli biri olduğunu söylüyor.
Merhamet?
Burada yanımda kal.
Ateşimi, aşımı paylaşalım.
Varım yoğum ne varsa seninle paylaşmaktan memnun olurum.
Arkadaşlığın da bana çok iyi gelir.
Hem bana bir şeyler okursun.
Okumak?
Bu ev yuvan olsun, ben de dostun olayım.
Dost.
O gün ilk hikâyemi okudum,
tüm hikâyelerin ilkini.
Âdem adlı bir adamın ve Havva adlı bir kadının
ilk bahçede geçirdikleri zamanı anlatıyordu.
Rakip şehirlerin yükselişini,
bir kulenin yıkılışını ve Tanrı'nın gazabını okudum.
Ejderhalarla savaşan adamları
ve her şeylerini kaybeden adamları okudum.
Zaman geçti,
sonbaharın yapraklarıyla birlikte uçup gitti.
Hiç kar görmüş müydün canım dostum?
Dünyayı temizler ve yeniler.
"Adım Ozymandias, kralların kralıyım
Ey güçlüler, yapıtlarıma bakın Ve çaresizliğe düşün
Geriye hiçbir şey kalmadı
Çürüyen o muazzam harabenin etrafında Uçsuz bucaksız ve kurak
Issız ve dümdüz kumlar Sonsuza dek uzanıyor"
"Adım Ozymandias..."
Dünyada buradakilerden başka kitap var mı?
Birkaç tane daha vardır elbet.
Ama burada başka yok.
En soldaki kitabı al. Henüz onu okumadık.
Milton'ın Kayıp Cennet'i.
İnsanın Tanrı'ya soracak soruları vardır.
Tanrı'nın bile soruları vardır.
Bence o da cevap aradığı için oğlunu bize yolladı.
Ölüm muhtemelen ilgisini çekiyordu.
Ve acı.
Kim olduğumu, nereden geldiğimi bilmek istiyorum.
Tanrı senin hafızanı sildiği gibi keşke benimkini de silse.
Yıllar önce bir adamın canını aldım. İyi bir adamdı.
O gün bugündür bunun kefaretini ödüyorum.
Bağışla.
Unut.
Gerçek bilgelik budur.
İncitildiğini bilmek, seni kimin incittiğini bilmek,
buna rağmen affedip unutmak.
Hatırlayamadığım şeyi unutamam ki.
Hiç mi hatırlamıyorsun?
Rüyalarımda...
Anılar görüyorum.
Farklı adamlar.
Hepsi... Parça parça.
Ben...
Ateş ve su hatırlıyorum.
Ayağımın altında kumlar.
Ve bir kelime.
Tek bir kelime.
Hangi kelime?
Victor.
Ona git.
O kelimeye.
Sonunda öğrendim, o korkunç gerçeği.
Bir hiç olduğumu anladım.
Bir garibandım. Kirli bir lekeydim.
İnsanla aynı tabiatta bile değildim.
Bu acı, yüreğimi dağladı.
Beni pençesine aldı.
Sonra gördüm.
Adını.
"Victor Frankenstein."
Ve seni nerede bulacağımı.
Hayır!
Döndün demek.
Ne olduğumu öğrendim.
Neyden yapıldığımı.
Ben... Bir ölüler mahzeni çocuğuyum.
Atılan, istenmeyen cesetlerden bir araya getirilmiş bir enkazım.
Bir canavarım.
Senin ne olduğunu biliyorum.
İyi bir adamsın.
Ayrıca... Benim dostumsun.
Dost mu?
Dost.
O ne öyle?
Ormanda gördüğümüz şey mi bu?
Ona ne yaptın?
Kıpırdama.
Çabuk! Tekrar doldur! Öldür şunu!
Yine sessizliğe gömüldüm.
Sonra yine... Gaddar hayat.
Ne kadar ölü kaldım?
Bilmiyorum.
Ama yaralarım iyileşmişti.
Soğuk kış havası ciğerlerimi yakıyordu.
Hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim
zira insanın tüm acısını dindirecek yegâne deva ölümdü
ama sen beni bu armağandan bile mahrum bırakmıştın.
İçimde bir kıskançlık hissi doğdu
ve senden, yaratıcımdan, tek bir lütuf istemeye karar verdim.
Bana bir eş yapmanı isteyecektim.
Kalkman lazım.
Tabii.
Düğün başlamak üzere, yanımda olmanı istiyorum.
İyi kalbinden şüphe etsem buna inanmakta zorlanırdım.
Soruşturma hakkında birkaç misafirle görüştüm.
Patlamayla ilgili.
Çoğu bunu olduğu gibi kabul ediyor.
Neymiş o William?
Mazi Victor.
Kötü bir kaza.
Malikâneyi satmayı düşünüyorum.
Birbirimizden başka kimsemiz yok.
Her yere çiçek yaprağı atın.
Her yere atın.
Yukarı kata biraz daha atın.
Törenden önce gelini görmek uğursuzluk getirir derler ama...
O sadece damat için.
Doğru. Benimle alakası yok.
Merhaba Elizabeth.
Eskiden hiç pişmanlık duymazdım ama artık tek hissim bu.
Uzun zamandır aklım başımda değildi ama artık kendime geldim
ve seni görmem gerektiği gibi görüyorum.
Sözümün bir değeri var mı bilmiyorum ama sana ve canımdan öte sevdiğim
kardeşime mutluluklar dilerim.
Kendini buna inandırmış olabilirsin.
Ama bunu duymak bile beni korkutuyor.
Düğün günümde senden tek bir ricam var.
Yalanlara son ver.
- Sana söylemek... - Hemen odamdan çık.
- Elizabeth. - Defol!
Gölgelerden çık,
buradaysan eğer.
Teşekkür etmeye mi geldin?
Hayatta kaldın ve beni bulacak kadar zekisin.
Seni iyi yapmışım.
Bana bir eş yapmanı istiyorum.
Benim gibi.
Eş mi?
Anlıyorum.
Bir canavar daha yani.
Evet.
Birlikte canavar olabiliriz.
Akıl sağlığıma kavuşmak uğruna büyük acılar çektim.
Şimdi gelmiş beni tekrar deliliğe davet ediyorsun.
Ölemiyorum.
Ve yalnız...
...yaşayamam.
Seni yaparak korkunç bir şey yarattım.
Bir "şey" değil.
Bir kişi.
Bir kişi yarattın. Beni.
Nasıl bir yapboz olursam olayım, düşünebiliyorum.
Hislerim var.
Seden tek ricam bu...
Benim gibi bir tane daha yap.
Ya sonra?
Üreyeceksiniz.
Çoğalacaksınız.
Yuva?
Mezar?
Ölüm ölümü doğuracak.
Bir iblisler ırkı dünyaya yayılacak.
Ebediyen sürecek bir iğrençlik.
Sana iğrenç görünsem de bana göre sadece varım.
Yok ol!
Bir daha asla senin gibi habis ve biçimsiz bir şey yaratmayacağım.
O hâlde mesele hâlâ senin iraden Victor.
Bana can veren o korkunç irade şimdi beni lanetliyor mu?
Asıl mucize benim konuşabilmem değil, senin dinleyebilmen!
Beni sevgisizliğe mahkûm edeceksen ben de kendimi öfkeye adarım.
Zira benim öfkem sonsuz.
Yol verin.
Victor.
Ne oluyor?
Sen...
Sensin.
Elizabeth, ondan uzaklaş!
Hayır!
Ona saldırdı!
Beni de yanında götür.
Aman Tanrım!
Dur, izin ver. Seni kurtarabilirim. Kurtarabilirim.
Neyden?
Senden mi?
- Senden korkuyorum Victor. - Hayır.
Hep korktum.
Tüm bu delilik ve yıkım...
Doymak bilmeden her şeyi yutan bu yangın...
Hepsinin kaynağı sendin.
Asıl canavar sensin.
Kendimi hiç bu dünyaya ait hissetmedim.
Adını koyamadığım bir şeyi aradım, yıllarca o şeyin hasretini çektim.
Aradığımı sende buldum.
Yitirilmek ve bulunmak...
Aşkın ömrü budur işte.
Bu kısacık sürede, kendi trajedisi içinde...
...aşk ölümsüzleşir.
Gözlerin benim üstündeyken...
...solup gitmek daha iyi.
O öldü, ben de peşinden gitmek istiyorum.
Bana kıymetsiz bir hayat verdin.
Bunu sana iade ediyorum.
Beni bir canavar olarak gördün. İyiliğin karşılıksız kalmayacak.
Öldür beni! Hadi durma, öldür!
Kanını akıtacağım.
Burnun sürtülecek.
Benim yaratıcım olabilirsin
ama bugünden itibaren ben senin efendin olacağım.
Bana ulaşmak için ormanları aştın,
dağları aştın,
donmuş ufukları aştın.
Sonunda geriye hiçbir şey kalmadı.
Sadece sen ve ben kaldık.
Mühimmat lazım.
Şunu da bile.
Üç konserve konsantre süt, biraz odun
ve altı dinamit lokumu.
Altı mı?
Ne avlıyorsun?
Büyük av hayvanı.
Hayır!
Victor.
Sadece canını yaktığımda beni dinliyorsun.
Bu mu? Buna mı güvendin?
Bu mu benim sonumu getirecek sanıyorsun?
Fitili ateşle ve dua et sonumu getirsin çünkü getirmezse
yine peşine düşeceğim.
Ateşle hadi!
Şimdi... Kaç.
Sonunda kırıklar içinde yerle yeksan olmuştun.
Bense yine yaşıyordum.
Yanık tenimin yeniden büyüdüğünü hissedebiliyordum.
Kırılan kemiklerimin yerlerine oturma seslerini,
hiç durmayan kalbimin içinde pompalanan kanın mırıltısını duyuyordum.
Hâlâ yüreğimde merhamet yoktu.
Önümde tek bir yol vardı.
Sonunda bu raddeye geldik.
Tükendik, bittik.
Ne verecek ne de alacak gücümüz kaldı.
- Çadırın dışındaki kan... - Bana ait.
Hepsi benim.
Kanım akacak.
Ağrım olacak.
Acı çekeceğim.
Ama asla bitmeyecek.
Üzgünüm.
Son derece pişmanım.
Hayatımı nasıl geçirdiğimi şimdi görüyorum.
Gitme vaktin geldi yaratıcım.
Yavaşça solacaksın.
Tüm hayatın kısacık bir andan ibaret olacak.
Doğumum. Acılarım.
Kaybettiklerin.
Ben ne cezalandırılacağım
ne de affedileceğim.
İçimdeki tüm umutlar, tüm öfke...
Hepsi bir hiç.
Beni bu dünyaya getiren cereyan şimdi seni götürmeye geliyor.
Bense mahsur kalacağım.
Affet beni...
...oğlum.
Bunu yapabilecek gücü bulabilirsen kendini affederek var ol.
Ölüm senin için ulaşılamazsa oğlum, şunu düşün.
Hayattayken elinde yaşamaktan başka ne seçenek var?
Yaşa.
Adımı söyle.
Bu adı bana babam verdi ama bir anlamı yoktu.
Şimdi senden adımı geri vermeni istiyorum.
Son bir kez.
İlk başlarda söylediğin şekilde.
Sana dünyaları ifade ettiği zamanki gibi.
Victor.
Seni affediyorum.
Huzur içinde yat baba.
Belki artık
ikimiz de insan olabiliriz.
İndirin.
- Silahları indir. - Canları bana emanet.
Gitmekte serbest.
Kurtulduk!
Kaptan...
Emriniz nedir?
Yelken açıyoruz.
Geri dönüyoruz.
Duyurmak ister misiniz?
Mürettebat!
Eve dönüyoruz!
"NİTEKİM KALP KIRILIR AMA KIRIK DA OLSA ATMAYA DEVAM EDER." - LORD BYRON
MARY SHELLEY'NİN
"FRANKENSTEIN YA DA MODERN PROMETHEUS "UNDAN UYARLAMA
Alt yazı çevirmeni: Berkcan Navarro