www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Tłumaczenie: Highlander
UPROWADZONA 2
ALBANIA
OKRĘG TROPOJA
Wymordował naszych ludzi,
braci,
synów.
Domagają się oni od nas wymierzenia sprawiedliwości.
Przyrzekam wam na ich dusze,
że człowiek, który odebrał nam bliskich
oraz przysporzył tyle bólu i smutku...
znajdziemy go.
Sprowadzimy go tutaj.
Nie spoczniemy,
póki jego krew nie spłynie na tę ziemię.
Dokonamy zemsty.
LOS ANGELES
- Proszę pana? - Tak?
Polerowanie jest wliczone w koszt mycia.
Wolę zrobić to sam, taki już mój konik.
- Lenore. - Bryan.
- Witaj, jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Dobrze. - Coś się stało?
Nie. Po prostu sobota, 14.00. Nauka jazdy Kim?
Przełożyli jej lekcje muzyki.
- Wtorkowe czy piątkowe? - Nie mam pojęcia.
Wiesz, jakie są dzieci.
Szczególnie te, które rozpaczliwie pragną
zdać egzamin na prawo jazdy przy trzecim podejściu.
To nie tak.
Oblała dwa razy. To ważne.
Gdzie tak naprawdę jest?
- Nigdy nie umiałam kłamać, co nie? - Nie jest to twoją mocną stroną.
Poszła do chłopaka.
Ma chłopaka?
Może wejdziesz na drinka?
- Tak. - Powinieneś.
Na miłość boską, czemu nic mi nie powiedziała?
Pewnie nie chciała, żebyś sprawdzał
wszystkie jego poczynania od przedszkola począwszy.
Ale wszystko u niej gra, tak?
Tak.
Może to nie moja sprawa, ale...
wszystko u ciebie w porządku?
Nie.
Nie bardzo. Jesteśmy w separacji.
Mogę ci jakoś pomóc?
Lepiej już... dzięki za wino.
- Bryan! Nie rób tego. - Nie wiem nawet, gdzie ten dzieciak mieszka.
Znalazłeś ją w 12-milionowym mieście w ciągu 72 godzin.
- Obiecaj mi. - Przecież powiedziałem...
- Obiecaj! - Nie będę się wtrącał do jej spraw.
/Mama
/4 nieodebrane połączenia
- Zaczekaj. - Co?
Bardzo cię lubię.
O co chodzi?
W porządku.
Nie spieszy mi się.
/Mama
Witam.
Mogę panu w czymś pomóc?
Zastałem Kim?
- Tak, jest pan...? - Jej ojcem.
Miło mi, panie Mills, jestem Jamie.
Proszę wejść.
- Przynieść panu coś do picia? - Wystarczy, że przyprowadzisz moją córkę.
- Tata? - Cześć.
Co ty tutaj robisz?
Wiem, jak bardzo chcesz zdać egzamin na prawko.
Chwila. Nie masz prawka, Kim?
Próbowałeś kiedyś parkować równolegle escalade'em?
Mówiłem, żebyś zdawała moim samochodem.
Tato!
Dzięki.
Miło było pana poznać, panie Mills.
Zwolnij, proszę.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
W następnym tygodniu zaczynasz ferie.
Tylko teraz mam czas, by cię nauczyć, nim wyjadę do Stambułu.
Zaplanowaliśmy to. A planów należy się trzymać.
Nie, ty to zaplanowałeś, tato.
- Jak mnie znalazłeś? - Rozmawiałem z twoją matką...
Dlaczego mi nie powiedziałaś o chłopaku?
Bo wiedziałam, jak zareagujesz,
a chciałam, żeby było chociaż pozornie normalnie.
- Zatrzymaj się przed znakiem stopu. - Tato!
Mama nie wie, gdzie mieszka Jamie.
GPS?
W twoim telefonie, przepraszam.
Tyle się słyszy o poczynaniach twoich rówieśników.
Nie pamiętam już, jak to jest normalnie żyć,
ale na pewno nie tak.
Możesz jechać.
Wykorzystaj boczne lusterko.
Idealnie. Dlaczego nie potrafisz tak na egzaminie?
Sama nie wiem.
Może nie chcę zdać.
Rozumiem, co czujesz.
Ale musisz mi zaufać i pozwolić samej się z tym uporać.
- Nigdy więcej, proszę. - Powstrzymam się.
I nie sprawdzaj go przy pomocy kolegów.
Skądże.
Dobrze.
- Do zobaczenia w środę. - O 14.
- Kocham cię. - Ja też cię kocham.
Słucham.
Cześć, Sam. To ja.
/Chcę, żebyś kogoś sprawdził. /Nazywa się Jamie Conrad.
To, co zwykle, bez zagłębiania się.
Zrobi się.
/Dzięki.
Dziękuję.
Panie Pitrel?
Przyszedł do pana list polecony.
- Wniesiesz to, Sebastien? - Naturalnie.
Proszę.
Sebastien?
- Gdzie on jest? - Powiedziałem ci już,
że nie wiem.
Gdzie on jest?
Jak chcesz.
- Chcesz ze mną pogrywać. - Nie, nie!
Też jestem dobrym graczem.
- Spójrz. - Nie! Nie!
To chyba zmienia zasady gry.
Przyjechał do Paryża.
Użył wizytówki, by wejść do naszego domu
i zabić moich przyjaciół oraz brata.
To twoja wizytówka.
Gdzie on jest?
Gdzie on jest?!
/Stu, gdzie jedziesz? /Wracaj!
- Co się stało? W porządku? - Tak, wszystko gra.
- Wejdź, zawołam Kim. - Zaczekaj.
Powiedz mi, o co chodzi.
Zaplanowaliśmy wycieczkę do Chin w ferie wiosenne Kim.
W trójkę, żeby odpocząć od tego wszystkiego.
A kiedy Stu i ja... Byłoby miło dla mnie i Kim
wspólnie odpocząć od wszystkich problemów.
- Naturalnie. - Odwołał rezerwację.
Nie wierzę, że nam to zrobił.
Mam dość kłótni, prawników...
- Zrobił się z niego niezły sukinsyn. - Przykro mi.
Wybacz, to nie twój problem.
Kim jest moja na te ferie, coś wymyślę.
Może ty i Kim polecicie ze mną?
Nie możemy ci się narzucać, lecisz do pracy.
Wcale nie, mam trzy dni pracy.
Potem możecie przylecieć i powinno być fajnie.
To miłe.
Zobaczymy. W tej chwili nie mam do tego głowy.
Naturalnie. Rozumiem to i nie nalegam.
Wylatuję rano na trzy dni pracy. Zadzwoń.
Jeśli się zdecydujecie, to tam zostanę. W przeciwnym razie wrócę i tyle.
- Pójdę po Kim. - Dobrze.
Dziękuję.
- Na bank przyleci. - Nie wiem.
- Daj spokój. - Naprawdę nie wiem, Sam.
- Trzeba było nalegać. - Dajcie mi już spokój.
Przeżywa ciężkie chwile, nie chcę jej komplikować życia.
Zwierzyła się mi.
Nie wiedziałem, że nadal jesteście tak blisko,
że zwierza ci się z małżeńskich problemów.
Chwila. Wiem, że kiedyś byliście blisko,
ale czy nadal coś was łączy?
Pewnie ona nadal coś do niego czuje.
Nie zapędzaj się tak, przyjacielu.
Może on nadal coś czuje do niej.
To przecież...
Pogadajmy o koszykówce, na miłość boską! Dajcie spokój!
TIRANA, ALBANIA
Stambuł.
Dziękuję, panie Mills.
Przy panu czułem się bezpieczny.
Dziękuję, szczęśliwej podróży.
I wzajemnie.
/Tu Lenore, /zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć, to ja.
Nie zadzwoniłaś,
więc pewnie lecicie gdzieś indziej.
Mam nadzieję, że jest ci nieco lżej.
Gdybyś potrzebowała porozmawiać, to jestem przy tobie.
A raczej będę.
Pewnie wylecę jutro.
Kim też się nie odzywała, więc jest pewnie zaabsorbowana chłopakiem.
Tato!
- Niespodzianka! - Boże, Kim!
- Cześć, Lennie. - Cześć.
Właśnie zostawiałem ci wiadomość. Nie zadzwoniłaś...
- Chciałyśmy cię zaskoczyć. - I udało się wam.
Mogłyście same siebie zaskoczyć, gdybym teraz wracał do domu.
- Mama dzwoniła do Sama. - Tak?
- Tak. - Śledziłyśmy twoje poczynania.
Nie tylko ty masz swoje sposoby.
Najwyraźniej. Witajcie w Stambule.
Nieźle, co?
O mój Boże!
Mamo, tylko spójrz!
- O mój Boże! - Fajnie, co nie?
Jak tu pięknie!
- Bardzo dziękujemy. - Proszę bardzo.
Pozwolę wam się rozpakować
i przyjdę po was za pół godziny?
Dobrze.
Do zobaczenia.
Dzień dobry.
W porządku.
- Możecie jechać. - Szybko.
/Amerykański helikopter /rozbił się na południu Afganistanu.
/W katastrofie zginęło /sześciu żołnierzy piechoty morskiej.
/Nie ujawniono ich narodowości.
/Ustalanie przyczyny jest w toku,
/ale wedle oświadczenia koalicji /czwartkowa katastrofa
/u wybrzeży Korsyki /nie była efektem działań wroga.
/Po nieoczekiwanej /zmianie kierunku lotu
/helikopter przewrócił się na bok.
- Cześć. - Cześć.
- Świetnie wyglądasz. - Ty też.
Dokąd się wybieramy?
Jestem skonana, więc zostanę,
wezmę długą, przyjemną kąpiel i położę się spać.
- Jesteś pewna? - Tak.
Więc tylko ty i ja, młoda. Jakieś życzenia?
Może i tak.
Też masz już dość?
Nie, zabawię tu jeszcze kilka godzin.
- Serio? - No.
- Super. - Żartowałem.
- Chodźmy stąd. - W porządku.
Po tej stronie jest Europa,
a po drugiej Azja.
Każdy podbój w ciągu ostatnich 2500 lat,
z zachodu na wschód lub na odwrót,
odbywał się tą drogą wodną.
- Chcesz herbaty, kochanie? - Tak.
Poproszę jedną.
Skąd to wszystko wiesz?
Przeczytałem o tym w książce podczas lotu.
Pożyczę ci ją, jeśli chcesz.
Tak, chętnie.
Ten...
Jamie to coś poważnego?
Niezła zmiana tematu.
Nie wiem, jesteśmy razem dopiero kilka miesięcy.
Kochasz go?
Jeszcze nie wiem.
- Byłaś kiedyś zakochana? - Nie...
Nie w taki sposób, w jaki opisuje go mama.
A jak go opisuje?
Mówiła, że wasze pierwsze spotkanie...
- było wyjątkowe. - Wyjątkowe?
- Poważnie? - Dokładnie to użyła słowa
"magiczne".
Magiczne, tak?
Miło znowu cię ujrzeć, przyjacielu.
Wszystko przygotowane?
Tak, jak chciałeś.
Idealnie.
- Tak? - Jest w holu.
Poczekaj aż wyjdzie,
/i pamiętaj... żywcem.
Patrzy na mnie, wychodzę.
- Cześć. - Cześć.
Myślałem, że zjemy lunch na bazarze.
Zaczęłam odczuwać skutki lotu, więc poleżę przy basenie,
a wy idźcie i spotkamy się później.
- Pasuje ci to? - Jasne.
Pa.
- Kim. - Tak?
Książka, o której ci mówiłem, leży na mojej komodzie.
- Oczywiście. - Żadnych wypadów.
- Pójdę po samochód. - Miłej zabawy.
- Kim, wiem, co knujesz. - No co?
Tak?
Córka została, więc co robimy?
Chcę całą trójkę.
Tak.
Ma nas za naiwniaków.
- Co masz na myśli? - Bawi się w Amora.
Rozumiem.
Pamiętasz, kiedy wróciłeś i powiedziałeś,
że chcesz nadrobić stracony czas z Kim?
Pomyślałam sobie: "Jasne, po trzech tygodniach zniknie".
Tyle zazwyczaj z nami byłeś.
Plus minus tydzień.
Zachowaj dystans.
Udowodniłeś, że się myliłam. Nie wierzyłam, że potrafisz się zmienić.
- Dlaczego? - Przez twój charakter.
Kiedy się czemuś oddajesz,
skupiasz na tym wszystkie wysiłki, jak pies z kością.
Miła analogia.
Wiesz, o czym mówię.
Dajesz z siebie wszystko.
Jeśli się czym zajmowałem, to reszta dla mnie nie istniała.
Chociaż wiedziałem, że muszę się zmienić,
to nie potrafiłem z tego zrezygnować.
- Zrezygnowałeś z nas. - Nie, nigdy.
Myślami ciągle jestem z wami.
Szofer, skręć w lewo.
Lennie, nie patrz.
Co?
- Powiesz mi, co się dzieje? - Wszystko gra.
Gdzie on jest?
Widzisz wejście do galerii pośrodku tego budynku?
- Powiesz mi czy nie? - Widzisz?
Tak, widzę.
Gdy staniemy, masz wysiąść z samochodu.
Wejdź do środka, jakbyś chciała coś kupić.
Powiedz, co się dzieje!
- Słuchaj! - Co jest?
Posłuchaj, Lennie! Nie ma czasu!
- Powiedz, o co chodzi! - Słuchaj!
Skręć w prawo za sklepem z tkaninami.
Skręć w pierwszą uliczkę po prawej, a potem w pierwszą po lewej.
Idź prosto aż do schodów.
Dalej będzie czerwony korytarz, przejście.
Kiedy z niego wyjdziesz trafisz na postój taksówek.
Wróć do hotelu, znajdź Kim, potem szefa ochrony hotelu
i zażądaj otoczenia kordonem waszego pokoju.
Nikomu nie otwierajcie.
Ani obsłudze hotelowej, ani policji, nikomu!
- Czekajcie na mnie. - Nie do wiary.
Musisz się skupić.
- Jesteś gotowa? - Nie.
Lennie, musisz być gotowa. Po prostu musisz!
Dalej, skup się. Szofer! Zatrzymaj się!
- Idź już. - A co z tobą?
Poradzę sobie.
To tych, którzy nas śledzą czekają kłopoty.
Kiedy pies ma kość,
lepiej zapomnij o próbie odebrania mu jej.
Bądź ostrożny.
Wysiadaj.
No już! Szybko!
Proszę pana!
On wie.
Do dzieła.
No dalej!
/Tata
Cholera!
Dalej, Kim, odbierz ten przeklęty telefon!
Uciekł!
Boże, nie!
Pomocy! Otwórzcie drzwi! Proszę!
Cholera!
Rozwalę mu łeb.
Bryan!
- Proszę! - Rzuć broń!
/- Żałuję, że cię tu nie ma. - Ja też.
/Nawet nie wiesz, jak bardzo.
/- Co? /- Dzwoni mój tata.
/Jest na randce z moją mamą.
Zaraz oddzwonię.
/Tęsknię. /Pa.
- I jak? - Słuchaj mnie uważnie, Kim.
Twoja matka i ja zostaniemy uprowadzeni.
Tatusiu!
O mój Boże.
Po ciebie też przyjdą.
/Spokojnie opuść miejsce, /w którym jesteś.
/Idź tam, gdzie jest książka.
Dalej są drzwi. Wejdź do pokoju
i schowaj się w szafie. /Zrozumiałaś?
- Tak. - To dobrze, zadzwonię.
Idź, teraz!
Nie!
Jest w pokoju 422.
Nie! Nie!
1, 2,
3, 4, 5, 6...
Skręt w prawo...
Śpiewający mężczyzna...
1, 2, 3...
4, statek...
Basen.
Ochrona, czwarte piętro. /Słyszysz mnie?
/Przyślij kogoś.
25, 26, 27...
28, 29, postój.
Nie ma jej tu.
- Nie? /- Sprawdź pokój jej ojca.
Młot uderzający o metal.
Skręt w lewo, zmiana biegu.
1, 2, 3...
Ptaki.
- Masz ich? /- Tak. Oboje.
Zabierz ich do warsztatu. Szybko.
Spójrz! Japonka.
Idź w lewo! Szybko!
Skręt w prawo, 27.
I postój.
Nie!
Dalej, Sam, odbierz.
/Cześć, tu Sam, /zostaw wiadomość.
Cholera.
- Nic wam nie jest? - Nie.
- Jesteś cała? - Tak.
- Po prostu się boję. - Kim, słuchaj mnie uważnie.
/Musisz się uspokoić i wziąć się w garść.
Ci, którzy po ciebie przyszli, odeszli?
Tak. Czego chcą?
- Dowiem się tego. - Z mamą w porządku?
- Tato? - Nic jej nie jest.
/To dobrze.
Co zrobimy?
Idź do amerykańskiej ambasady.
/- Będziesz w niej bezpieczna. - A ty i mama?
Wymyślę coś.
- Gdzie jesteście? - Nie wiem, Kim.
/To jak im powiem, /gdzie mają was szukać?
Nie powiesz. Idź już.
- Nie. - Kimmie.
- Nie, powiedz, co mam zrobić. - Nie, Kim.
Jeśli mi powiesz, to dam radę.
- Kim, to nie zabawa. - Wiem o tym.
Tu chodzi o życie moich rodziców.
/Tato, proszę.
Marnujesz czas.
/Proszę,
powiedz, co mam zrobić.
Możesz bezpiecznie wyjść z szafy?
Tak.
Weź ze sobą walizkę.
Dobrze.
- Jestem w pokoju. - Szyfr zamku to:
/23-28-84.
/- Otworzyłaś ją? - Tak!
- Widzisz mapę? - Tak.
/Weź mapę, zobaczysz skalę
w jej górnej części, w kilometrach.
/Widzisz ją?
Tak, widzę.
Wyjmij sznurowadło z jednego z moich butów w szafie.
/Użyj go jako prowadnicy.
/W walizce jej długopis, weź go.
/Narysuj okrąg
z hotelem w jego środku.
/Gotowe.
Ma być o średnicy /trzech kilometrów.
/Zrozumiałaś?
/Gotowe!
Narysuj drugi okrąg z bazarem w jego środku.
/Już.
Czy okręgi przecinają się /w jakimś punkcie?
/Nie.
Teraz weź jedną z puszek.
/Tych z zawleczką u góry.
/To granat. Idź z nim na balkon.
/Możesz go gdzieś rzucić, /żeby nikomu nic się nie stało?
- Widzę piętrowy parking. - Ktoś na nim jest?
Nie.
Wyjmij zawleczkę,
/policz głośno do trzech
i rzuć go jak najdalej.
/Potem wróć do pokoju,
i nie wyłączaj telefonu, /żebym mógł usłyszeć wybuch.
1, 2, 3.
1, 2, 3, 4.
- Tato? - Narysuj okrąg na mapie.
/Umieść hotel w środkowej części,
jego obwód ma być 4,5 kilometra.
/Już.
Czy okręgi się gdzieś przecinają?
Tak, w dwóch miejscach.
Jestem w jednym z tych przecięć.
/Teraz wyjrzyj na zewnątrz /i spójrz na dachowe flagi.
/Widzisz je?
- Tak. - Powiewają?
- Tak. - Na wschód, tak?
Chyba tak, skąd wiesz?
Spójrz na mapę.
Idź do miejsca
/przecięcia się okręgów na wschodzie.
Weź jedną z broni,
/wejdź na dach /i czekaj na mój telefon.
Weź też dwa granaty. Wybierz dach najbliżej wschodniego przecięcia.
Wejdź na ten dach /i czekaj na mój telefon.
Zachowuj się normalnie, nie przyciągaj niczyjej uwagi.
/Dobrze.
Tato?
/Tato?
Kim jesteś?
To nie twoje ubranie.
Pomocy!
/Złodziejka!
Znasz tego człowieka?
Tego?
- Tego? - Nie.
Tego?
- Czego chcesz? - Nie poznajesz żadnego.
Dla ciebie byli nikim, ale dla innych byli... synami,
wnukami,
ojcami i mężami. Zabiłeś ich wszystkich.
Jakby nic nie znaczyli.
A tego?
Rozpoznajesz go?
Rozpoznajesz.
Nie tylko go zabiłeś. Przywiązałeś go do krzesła.
Podpiąłeś do niego kable elektryczne,
włączyłeś prąd
i czekałeś aż jego serce pęknie.
Porwał tuziny dziewczyn i zrujnował im życia.
Był moim synem.
Marko z Tropoji.
Przybyłem, żeby zabrać cię do Tropoji,
byś stanął przed ludźmi, których życia zrujnowałeś.
- By mogli wymierzyć sprawiedliwość. - Raczej zemstę.
Jeśli to zapewni nam spokój, to nazywaj to jak chcesz.
Zabiłem twojego syna, bo porwał moją córkę!
Nie dbam o to, co zrobił!
Wiem jedynie,
że już nigdy go nie ujrzę.
Nie usłyszę jego głosu.
Skoro obarczyłeś go winą za swoją córkę,
to ja obarczam cię winą za niego.
Nie umrzesz szybko, ani bezboleśnie.
Lecz nim umrzesz, zobaczysz właśnie to.
Przyprowadzić ją.
Bryan...
Ile minie, nim krew spłynie do jej głowy
i tam się zatrzyma?
- Około 30 minut. - Masz rację.
Jesteś w tym ekspertem, więc daję ci 30 minut patrzenia na jej śmierć.
Ona nie miała z tym nic wspólnego.
Zrób ze mną, co chcesz, ale ją wypuść.
Nie zgrywaj przede mną bohatera.
Teraz pójdziemy po twoją córkę.
Zostanie sprzedana do najgorszego burdelu, jaki istnieje.
Nie, nie!
Będzie gwałcona przez tylu mężczyzn,
że stanie się kawałkiem mięsa,
którego nawet pies by nie chciał.
Nie słuchaj ich, Lennie.
Kim jest bezpieczna, rozmawiałem z nią.
Jest bezpieczna.
Zachowaj spokój.
Oddychaj powoli, musisz.
Nie pozwolę was skrzywdzić, obiecuję.
/Murad?
Cisza!
/Zgubiliśmy dziewczynę.
Dziewczyna uciekła. Wrócę, gdy tylko ją złapiemy.
Potem wyjeżdżamy. Idziemy!
Trzymaj się, Lennie.
Co on robi?
Z drogi!
Przepraszam!
Wracaj tu! Musisz zapłacić!
Lennie!
Już jestem, kochanie. Jestem przy tobie.
Dalej, zadzwoń!
Proszę.
Lennie.
Bryan.
Lennie, wrócę po ciebie.
Proszę.
- Jestem na miejscu. - Rzuć kolejny granat.
- Tato? - Jesteś blisko.
/Idź na wschód.
Policz do 30 /i rzuć kolejny.
1, 2, 3...
18, 19...
26, 27...
28, 29...
30.
Idź i sprawdź to.
Kim?
/Tak?
Spójrz na wschód.
/Wypatruj białej chmury pary.
- Widzę ją! - Biegnij w jej kierunku.
Powiedz, gdy będziesz przy niej.
Idę na dół.
- Tato! - Gdzie jesteś?
Przy parze.
/Wrzuć broń do wylotu.
- Boże, oni tu są. Nadchodzą. - Wrzuć broń, Kim,
i uciekaj!
Uciekaj!
/Tato, nadchodzą!
Wrócę po ciebie.
Rzuć to!
Na kolana!
Nie rób tego. Proszę.
Tato?
Tato! Tato!
Kochanie.
Gdzie mama? Co z nią?
Jest bezpieczna.
Zwolnij trochę.
Mam klientów.
Wrócę później.
Ten mężczyzna miał taki sam tatuaż jak ci z Paryża.
Chodzi im o mnie.
Zaczekaj tutaj. Pójdę po twoją matkę.
Odczekaj 5 minut i jeśli nie wrócę, jedź prosto w to miejsce.
Do amerykańskiej ambasady.
- Opowiedz im, co zaszło. - Tato.
Nie ma czasu. Daj mi swój telefon.
Odczekaj dokładnie 5 minut.
Po tym czasie odjedziesz bez względu na wszystko. Rozumiesz?
Dobrze.
/Puśćcie mnie!
Nie!
Bryan!
Tak?
/Koniec odliczania
- Jedź! - Zabiłeś go.
Nie miałem wyboru, jedź!
- Gdzie mama? - Jest niedaleko.
- Gdzie? - Dalej, jedź!
- Nie chcę. - Jedź.
- Dokąd jedziemy? - Jedź prosto!
Musimy jechać do ambasady.
- Nie wiem czy dam radę. - Umiesz strzelać?
- Nie. - Więc prowadź.
Uciekli.
/Ranny policjant /w dzielnicy Balat.
Przyjąłem.
Cholera! Gliny!
- Muszę się zatrzymać. - Nie, właśnie zabiłem glinę, jedź!
Dalej, jedź!
W prawo!
Cofaj, cofaj!
Szybko!
Dalej.
Jedź!
Szybciej!
Nie zatrzymuj się!
W lewo!
Tak.
Jadą taksówką!
Nie zatrzymuj się!
- O nie. - Cholera!
Głowa nisko, jedź dalej.
- Przyspiesz! - Nie mogę!
- Gazu! - Nie mogę!
Z drogi! Z drogi!
- Tato! - Jedź!
Z drogi!
W prawo!
O cholera!
Nie!
Ruszaj!
- Jedź! - Dobrze!
Szybciej! Nie zatrzymuj się!
W lewo!
Cholera!
- Tato! - Jedź, głowa nisko!
- Szybciej. - Nie mogę!
- Przyspiesz! - Tato!
Nie zatrzymuj się!
Zdążysz!
Gazu!
AMBASADA STANÓW ZJEDNOCZONYCH
- Nie zatrzymuj się! - Co z żołnierzami?
Odsuną się!
Padnij!
/Nie strzelać! /To zamachowiec samobójca!
- Jesteś cała? - Tak.
Nie unoś głowy, Kimmie.
Cześć, Bry.
/Sam, stoimy na dziedzińcu /amerykańskiej ambasady w Stambule
w rozbitym samochodzie.
/Nawet nie pytaj. /Zadzwonisz do kogoś,
żeby nas nie rozstrzelali?
Jasne.
/Dzięki.
Dzwonił Bry. Ma problemy w Stambule.
Mamie nie udało się uciec?
- Nie. - Boże, tato.
- Powiedz prawdę. Czy ona...? - Nic z tych rzeczy.
Nie, ona żyje.
Ale nadal ją mają.
I wykorzystają ją, żeby dostać to, czego chcą.
Mnie.
Do mojego powrotu będziesz bezpieczna w ambasadzie.
- Wszystko będzie dobrze. - Nie jest dobrze.
Posłuchaj mnie.
Muszę ich znaleźć
i odzyskać twoją matkę.
A potem dopilnuję, żeby ci ludzie na zawsze zniknęli z naszego życia.
Co zamierzasz zrobić?
To, w czym jestem najlepszy.
Pani Mills.
Co mam z panią zrobić?
Nic do pani nie mam.
Nie zabiła pani mojego syna.
Ale pani mąż tak.
Zdradził panią,
woląc uratować pani córkę.
Zostawił tu panią niczym psa.
Ale przynajmniej moja córka nadal żyje.
Pani Mills,
dobra z pani matka i odważna kobieta.
I za to odeślę panią do domu...
w kawałkach.
Morda!
Ohri, zastrzel tego psa!
Idź i sprawdź to!
Idziemy! Przenieście ją do łaźni.
Szybko!
Mirko!
Zostań tutaj.
Nie!
Nie.
Bryan!
Idźże!
Tutaj nie wolno!
Spadaj stąd!
Lennie?
Jestem przy tobie, kochanie.
Wrócę po ciebie, Lennie.
Na co czekasz?
- Masz innych synów? - Dwóch.
Jeśli cię zabiję, to przyjdą cię pomścić.
Z pewnością.
Ich też zabiję.
Możesz to zmienić.
Wrócić do domu, żyć dalej,
mieć pociechę z synów i wnuków.
Co z moim synem, Marko,
którego zabiłeś...
mam o tym zapomnieć?
Nie, będziesz musiał z tym żyć,
podobnie jak rodzice porwanych dziewczyn,
albo zginiesz tutaj.
- Do czego zmierzasz? - Do tego,
że jeśli dasz mi swoje słowo,
to rzucę broń i pójdę sobie.
Dlaczego?
Bo mam dość zabijania.
Lennie, jestem przy tobie.
Jestem tutaj, kochanie.
Ocknij się.
Już dobrze.
Jesteśmy bezpieczni.
Bryan...
- Co z Kim? - Jest bezpieczna.
Jest bezpieczna.
Jak i my wszyscy.
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
MIEJSCE TYLKO DLA KANDYDATÓW DO EGZAMINU
Dobrze.
Wyrównaj.
Właśnie tak.
Zacznij skręcać. Nie za szybko.
Wyrównaj. Wyrównaj.
Właśnie tak.
Zahamuj.
Idealnie.
- Wszystko idealnie. - Super.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Ideał ze mnie.
Powtarzam ci to od dnia twoich narodzin. Gratuluję.
Jak to uczcimy?
- Mam pewien pomysł. - Tak?
- Ja prowadzę. - Naturalnie.
Proszę bardzo. Trzy z podwójną czekoladą.
- Dziękujemy. - Dla kogo truskawkowy?
Przepraszam, zamówiłem trzy.
W zamówieniu były cztery.
- Ja zamówiłam czwarty. - Tak? Dla kogo?
- Jamie. Witaj. - Cześć.
- Cześć. Przychodzisz w samą porę.
Jamie.
- Może do nas dołączyć, prawda? - Naturalnie, kochanie.
Tato?
- Prawda? - Naturalnie, kochanie.
Zachowuj się.
Miło znowu pana widzieć.
Ciebie też. Siadaj.
Cześć.
- Zamówiliśmy ci truskawkowy. - Daj spokój.
Dzięki, tato.
Tylko go nie zastrzel, bo bardzo go lubię.
Tłumaczenie: Highlander
/Produkcja i dystrybucja tego filmu /zapewniła ponad 14 tys. miejsc pracy
/i zajęła ponad 600 tys. godzin.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.