Nie śpisz?
Spałem przez sześć minut dwie godziny temu.
Muszę wziąć tabletkę na sen.
Schowaj kluczyki do auta,
laptopa i perukę Reby McEntire.
Mamy szalony okres.
Wczoraj dowiedziałem się, że nie dostałem posady trenera,
o którą się starałem.
Byłem zdruzgotany.
Chwilę wcześniej otrzymaliśmy telefon od agencji adopcyjnej,
że znaleźli dla nas potencjalnego chłopca.
Gdy drzwi się zamykają…
Otwiera się okno. Ale czy odbierzesz?
Nie odbiera się okien.
Śmiechu warte. Cam się pomylił.
Robię w głowie listy plusów i minusów.
Zapach dziecka jest na obu.
Dobra. Plusy.
Dziecko do kochania. Chichot.
Większa rodzina. Dodatkowy głos w sprawie naszej eutanazji na starość.
Obawiam się, że Lily bywa zbyt impulsywna.
Drugie dziecko pomogłoby określić,
czy Lily jest taka przez nas, czy z natury.
Oczyścilibyśmy sumienie.
Dalej. Boże Narodzenie.
Pierwsze zanurzenie paluszków w oceanie.
Maluch biegnący w piżamie do drzwi z okrzykiem: „Tatuś!”.
Dawaj minusy, bo zacząłem owulację.
Brak snu, foteliki samochodowe, pieluszki,
przeziębienia, wizyty u lekarza,
- walające się zabawki. - Wszędzie.
I tak mamy za mały dom. Brakuje nam jednej sypialni.
Zegar tyka. Mamy pół dnia na odpowiedź.
Mówimy na trzy, bez zastanowienia.
Tak czy nie.
Raz, dwa, trzy…
- Nie wiem. - Nie umiem zdecydować!
Co robi na zewnątrz czarny suburban z kierowcą?
Moja firma go przysłała.
Obstawiam stoisko Helo Dynamics na targach pracy na Caltech.
No proszę. Wozisz się SUV-em z szoferem.
Raczej wyobrażałam sobie, jak płaczesz w priusie.
Nie płaczę, gdy prowadzi ktoś inny.
Doskonała stylówka.
To mój wielki powrót.
Spędziłam tam cztery lata w dresach,
z przetłuszczonymi włosami, dbając tylko o oceny.
Zauważono mnie dopiero,
kiedy wyskubałam sobie całe brwi przed egzaminami.
Teraz mam poważną pracę, eleganckie mieszkanie
i buty droższe od mojego pierwszego laptopa.
Jak w komedii romantycznej. Byłaś nerdem, a wróciłaś jako atrakcyjny nerd.
À propos atrakcyjnych ludzi, może poszukam tam kogoś do NERP.
Ze względów prawnych naukowcy muszą przyklepać nasze produkty.
Ponieważ nikt z nas nie skończył studiów,
a sprzedajemy produkty, które wnikają do środka.
To tak nie działa.
Po pierwsze potrzebujesz zaproszenia, a po drugie żaden szanujący się naukowiec
nie przyklepie waszych bubli.
Wypraszam sobie. Nasza pasta do zębów z miedzią
przykuła uwagę Agencji Żywności i Leków.
Więc wiesz.
Phil. Chodź na chwilę.
Przygotowałam prezentację
na rozmowę przez Skype'a i potrzebuję twojej opinii.
Pewnie.
Zawsze wspierałaś mnie na występach magicznych
i bankietach agentów nieruchomości. Chętnie się odwdzięczę. Dawaj.
Muszę ci przerwać.
Od kilku miesięcy nie mam pracy, więc lekko się denerwuję.
Żeby złagodzić niepokój, sprzątałam i porządkowałam.
- Być może lekko obsesyjnie. - Rozmawialiśmy z lekarzami.
Z terapeutą. To nie był prawdziwy lekarz.
Szybko odstawiłam leki.
Nie chcieliśmy, by wpłynęły na nasze pożycie.
Teraz zniweluję niepokój dzięki karierze.
Aplikuję do pracy marzeń.
Wiceprezes mojej ulubionej sieci sklepów, Zorganizuj Się.
- Z ekscytacji jestem bliska zorgazmu. - Stać cię na więcej.
W rozmowie będę się odnosić
do systemu organizacyjnego
stworzonego z pomocą produktów Zorganizuj Się.
- Sprytnie. - Patrz.
Interesująca uwaga. Zapiszę ją.
Co to ma być?
Mój Boże.
Zapomniałem.
Twój tata przyszedł pomóc mi naprawić stopień.
Złamał się. Rano spadłem i przywaliłem w głowę.
A moja rozmowa?
Musimy to załatwić, zanim komuś stanie się krzywda.
Już się stała.
A gdyby to była Haley z dziećmi lub Dylan?
Lub ja. Wymiotowałem.
Rany boskie, Gloria była tu wczoraj w szpilkach. Było blisko.
Chce mi się spać.
Przesuń się, bo ktoś się o ciebie potknie.
Nie teraz. O 13.23 mam rozmowę o pracę.
Dziwna godzina.
Nie dla Audrey Beckman.
Całe jej życie jest rozplanowane co do sekundy.
Jest bogiem dla osób z nerwicą natręctw.
Mam nawet naklejkę na zderzak:
„Prostuj jak Beckman”.
Mogę zejść?
Jeśli dzieci nie dostaną butelki po przebudzeniu, będą paskudne.
Poczekaj tylko, aż skończą dwa lata.
Kiedy to będzie?
Zaraz zaczynam.
Nie hałasujcie i nie wchodźcie do gabinetu.
Wszystko sobie poukładałam.
Pójdę na górę zmienić koszulę.
- Uważaj. - Wiem, co robię.
Dam radę.
Boże!
Noga mi utknęła. Zróbcie coś.
Jestem dobry w ściąganie pierścionków. Natłuścić pani uda?
Czasem sprawdzam w głowie,
jak coś brzmi. Może skorzystasz.
Musimy o czymś porozmawiać, kochanie.
To duża sprawa. Przygotuj się.
Dzwonili z agencji adopcyjnej…
Nie wrócę tam.
Wiecie, jaki los czeka uprzywilejowane dzieci w Da Nang?
Nie.
Mają chłopca.
Zróbcie to.
Poważnie? Ot tak?
Bylebyście przestali wpadać, jak zapraszam koleżanki.
Za bardzo się na mnie skupiacie.
Poza tym fajnie byłoby mieć braciszka.
- Chociaż… - Co?
Nie jesteście za starzy na dziecko?
Zaczynam swoje najlepsze nastoletnie lata.
Nie chcę musieć was wyręczać.
Nie jesteśmy aż tak starzy.
- Macie z 50 lat. - Dobry Boże!
Tatuś ma 44 lata, a ja 48.
Wiecie, że jak młody pójdzie do liceum,
będziecie seniorami?
- Wcale nie… 66 lat. - Cam…
Będę miał 66 lat.
A ja 61.
- Sześćdziesiąt dwa. - Dopiero w czerwcu!
To nie działa. Utknęłam na dobre.
Wróćmy do mojego pomysłu.
Nie odetnę sobie nogi.
Pomyśl, jak szybko byś biegała z robotyczną nogą.
Mama nie będzie mieć protezy.
Musiałaby mieć dwie, bo biegałaby w kółko.
- Sprawdźmy od dołu. - Szybko, proszę.
Co jest z tym domem?
Dwa zepsute stopnie?
Co za wilgoć. Spuszą mi się włosy.
Dlatego nie pokazuję zdjęć z Wietnamu.
Zapomniałem o nawilżaczu do uprawy grzybów.
Potrzebują ciemności i wilgoci. Drewno pewnie przegniło.
Nieźle się zaklinowałaś.
Nie gadaj.
Nie możesz kupować grzybów w sklepie jak normalny człowiek?
Grzyby ze sklepu?
Nie rozumiesz mojego pokolenia. Może to ci pomoże.
Otwórz buzię.
- Zabieraj łapy. - No otwórz.
Dobre.
Czemu zawsze jestem na „nie”? Czy Gloria ma rację?
Powinienem zacząć nosić obcisłe jeansy?
Co się tam dzieje?
Twoja stopa utknęła między rurami.
Musimy je przeciąć. To potrwa.
Nie mam czasu.
Nie do wiary. Przegapię rozmowę.
To moja praca marzeń.
Miałam zorganizować cały świat,
ale jednak wszędzie będzie bałagan.
Nie możesz jej przełożyć?
Źle by to wyglądało.
To firma organizacyjna, a nie wyluzowany świat nieruchomości,
gdzie umawiacie się:
„Widzimy się o 12 albo 15. Będą ciastka”.
Wybacz. Odreagowuję.
W porządku. Wilk nie przejmuje się, co sądzą o nim barany.
Odbądź rozmowę tutaj.
Siedząc na schodach?
Poza tym muszę mieć mój regał.
Mam cały plan z użyciem produktów.
Nie potrzebujesz sztuczek.
Byłaś prezesem Szaf i Rolet Pritchetta, do cholery.
Ile osób może się tym pochwalić?
Ja i ty.
I Margaret, gdy co pięć lat szedłem na kolonoskopię.
Dobra. Przynieś mi telefon. Zawalę rozmowę tutaj.
Straciła pewność siebie. Musi mieć swój regał.
Skoro nie może pójść do gabinetu,
przynieśmy gabinet do niej.
Gapisz się. Mam spuszone włosy, prawda?
Muszę przyznać, że powrót na kampus,
przykuwanie uwagi, wzrok pełen uwielbienia…
Czułam się dobrze. Właściwie.
Zasłużyłam na wszystko, co mnie czekało.
Jesteś do bani!
Nie, ty!
- Co? - Helo Dynamics to zło.
Słucham? Pomagamy ludziom.
Faszystom, dyktatorom i oligarchom.
O czym ty mówisz? Tworzymy skanery twarzy,
które wykrywają predyspozycje do chorób genetycznych.
Dzięki którym totalitarne rządy identyfikują swoich wrogów politycznych.
Ale też w rozmowach wideo
pozwalają zmienić się w jednorożca. Jest coś fajniejszego?
Zabieraj stąd te swoje eleganckie buty, sprzedawczyku!
Czemu ktoś, kto nosi skarpety do sandałów, krzyczy na twoje boskie buty?
- Sprzedawczyk! - Nie wiem.
Co tu robisz?
Rekrutuję do NERP. Mówiłam, że potrzebuję naukowców.
Nie możesz tu ot tak wejść. Muszą cię zatwierdzić.
Masz gdzieś, jak wyglądasz, więc musisz być mądry.
Chcesz pracować z fajnymi laskami?
Przestań! Czy możesz jeszcze bardziej pogorszyć tę sytuację?
Nie dla Helo! Spadaj stąd!
- To nie ja. - Nie dla Helo! Spadaj stąd!
Nerdy tak się nie gromadzą.
Nie lubimy zbiorowisk.
Boże! To Arvin.
Napisałam mu, że tu będę.
Ale będę mieć przypał.
Złamałam mu serce.
Będziesz mieć przypał?
Ci ludzie nienawidzą mnie tak bardzo, że nawiązują kontakt wzrokowy.
Cześć, Alex. O co tu… Haley?
Arvin. Cześć.
Nie wiedziałem, że tu będziesz.
Trzeba to powiedzieć.
Wyszłam za mąż i mam bliźniaki.
Wiem.
To główny wątek w jednym z newsletterów Dylana.
Nie zaglądałeś, co u mnie?
Nie. Właśnie z tego powodu.
Alex, mówią do ciebie?
Tak. Są okropni!
- Nie dla Helo! Spadaj stąd! - Przepraszam.
Wiecie, że jestem spoko.
Pozwalam wam mówić mi po imieniu. Mieliśmy raz zajęcia na zewnątrz.
Dacie nam chwilę?
Zapewniam, że odczuje mój gniew.
- Jak się masz? - Średnio.
- Nie przepadają za twoim pracodawcą? - To nie fair.
Prowadzę zaawansowane badania, które mogą mieć dalekosiężne efekty.
Oczywiście. Zaczekaj.
- Jak możesz spać w nocy? - Pan też?
Skąd. Nie jestem tu, by oceniać ciebie czy twojego szefa.
Ty szatanie!
Chciałem tylko wpaść i się przywitać.
Miło cię widzieć, Haley.
Musisz o mnie zapomnieć.
Życzę ci jak najlepiej, Alex.
A teraz z uczuciem.
Nie dla Helo! Spadaj stąd!
Może Lily ma rację. Może jesteśmy za starzy na drugie dziecko.
Wczoraj znalazłem włosy w uchu i krzyczałem do telewizora.
A ja zamiast Kroniki Seinfelda powiedziałem „Steinfelda”.
Ale z drugiej strony
dużo facetów w naszym wieku ma dzieci.
I drugie żony, i nianie,
często w jednej osobie.
Musimy pogadać z kimś, kto zdecydował się na dziecko na starość.
Pomyliliście się. Urodziłam Joego, gdy miałam 35 lat.
Przecież pamiętam, że skończyłaś…
Nie złamie się. Powiedz, jest ciężko?
Czy bywają takie noce, że nie śpisz
i chcesz się zabić? Oczywiście.
Czy dręczy cię ból pleców
od podnoszenia i odkładania dziecka? Bez przerwy.
A z drugiej strony?
Tył jakoś się trzyma, ale to nie to samo.
Wiem, że martwicie się, że jesteście za starzy
i za wolni, by mieć dziecko w tym wieku. Ale wiecie co?
Możecie!
Co to było?
Lalka. Miała udowodnić, że jesteście gotowi na dziecko,
ale gdyby było prawdziwe, zabilibyście je.
To ty je rzuciłaś.
Odpuść mi. Chciałam coś przetestować. Próbuję sprzedać dom.
Ładny, swoją drogą. Ile ma sypialni?
Trzy i gabinet.
O jedną więcej niż nasz. Co ty na to, Mitchell?
Nie mogę myśleć o domu,
skoro nie podjęliśmy decyzji w sprawie…
Może to znak. Praca znika,
pojawia się dziecko i nagle
mamy piękny dom z trzema sypialniami…
Trzema łazienkami i toaletą.
Na który nas stać,
jeśli zmienimy krem do twarzy.
- Nie. - W okolicy są dobre szkoły.
Ma rację.
Mają pielęgniarkę.
My mamy plastry i puszkę napoju imbirowego.
I tak mamy za dużo na głowie. Nie kupimy tego domu.
W piwnicy jest pokój do karaoke
dla ludzi, którzy chcą wcielać się w diwy w tajemnicy przed ojcami.
Nie zaszkodzi obejrzeć.
Sama nie wiem. Naprawdę wygląda jak gabinet?
Szczęki nie były naprawdę,
a i tak przez miesiąc nie siadałem na toalecie.
Dobre ustawienie?
Chyba tak.
Swędzi mnie policzek. Mam coś na twarzy?
Na admirała Ackbara, co ci się stało?
To pewnie przez te twoje grzyby.
Po co próbowałem nowych rzeczy? Zostaję przy starych jeansach.
To ona! Cisza.
Muszę iść do dzieci…
Siadaj!
Dzień dobry. Bardzo dziękuję za tę…
okazję.
Nie ma za co.
Nie przedrzeźniam pani.
Po prostu muszę kichnąć, gdy ktoś kicha,
żeby było po równo.
To całkowicie normalne.
Rozumiem.
Kilka lat temu zapomniałam dotknąć dwa razy wieszaka na ręczniki
po wyjściu spod prysznica i tego samego dnia zmarł George Michael.
To byłaś ty?
Opowiem pani co nieco o firmie.
Chętnie. Będę robić notatki.
Do góry!
To właśnie kocham w tej branży.
Zero nudy.
Nie jest podłączona!
Zorganizuj Się to dla nas firma z branży wellness…
Firma pełna uważności…
Czy pani regał się trzęsie?
Tak. Chyba mamy małe trzęsienie ziemi.
Może opowiem o sobie?
Jestem osobą,
która potrafi dostosować się do oczekiwań klientów
i szybko przyjąć nową postawę.
Boże!
Uwielbiam organizować.
Cieszę się jak dziecko!
Czy pani coś piła?
Kłam. Nie wyczuje.
Nie, Poppy!
- Co się dzieje? - Dość tego.
Bardzo przepraszam. To był fatalny pomysł.
Moja noga utknęła w zepsutych schodach.
Pragnę pracować w tej firmie.
Nie chciałam odwoływać rozmowy,
więc poprosiłam rodzinę, by stworzyli tu prowizoryczny gabinet.
Jay Pritchett, szafiarz. Pewnie mnie pani zna.
Niech pójdzie gdzieś, gdzie go nie słyszę.
Jasne.
Proszę posłuchać.
Chciałam wyjść na poukładaną osobę, ale taka nie jestem.
Żyję w chaosie.
Dlatego uwielbiam wasze produkty.
Gdy moje dzieci się kłócą, wnuki płaczą,
a mąż robi naleśniki na drążku do skakania,
mogę udać się do gabinetu,
posegregować faktury według kolorów i doświadczyć chwili spokoju.
Jestem tym, czego wasza firma potrzebuje,
bo wiem, jak bardzo potrzebuję waszej firmy.
Dostałam pracę!
Jestem z niej taki dumny. To nasz szczęśliwy stopień.
Spokojnie. To tylko ja.
Widzicie?
Mógł mnie pan obronić.
A powinienem?
Zgadza się pan z nimi?
Ich hasło było dość proste.
Ja poszedłbym w stronę:
„Helo Dynamics to międzynarodowa korporacja,
która stawia zyski ponad etyką”.
Wiedziałam. Ocenia mnie pan.
Robi to pan wszystkim studentom?
Alex…
Nie wszyscy studenci mają twój potencjał.
Jesteś wyjątkowa. Powinnaś zmieniać świat!
Nie tylko ja tak myślę.
- Dylan napisał tak w newsletterze. - Błagam.
Przemądrzały wykładowca patrzący z góry na najlepszą studentkę,
bo ma buty za ponad 1000 dolarów.
- Były tak drogie? - Szlag.
Dorzucają do nich leki dla całej wioski?
Nie chcę tego mówić, ale nie potrzebuję pańskiego błogosławieństwa,
bo kocham to, co robię.
Przykro mi to słyszeć.
- Nie trzeba. - Przykro mi,
bo zbieram zespół mający stworzyć SI zdolną do wszystkiego:
od odkrywania egzoplanet po identyfikowanie biomarkerów chorób.
Byłabyś idealnym członkiem tego wyjątkowego zespołu, ale…
Może pan wziąć tę pracę…
i mi ją dać.
Ale żądam takiego samego wynagrodzenia.
- Nie mamy takich pieniędzy. - Zgoda.
Spróbuję je zwrócić.
I wracamy do pięknego salonu.
- Jest świetny. - Serio piękny.
Widzę was tu, jak uroczo się kłócicie.
Wiesz, że zwykle nie bywam impulsywny.
Błagam cię. Zawsze jak idziesz sam do sklepu,
wracasz z balonem.
Łazienka na piętrze jest cudowna.
Podoba mi się wizja własnej umywalki.
Gosposia w końcu dowiedziałaby się, kto robi największy syf.
Zróbmy to.
- Mamy kupić dom? - Tak.
Nie zdecydowaliśmy jeszcze w sprawie dziecka.
Dostałam wiadomość od innego pośrednika.
O szóstej pojawi się druga oferta.
Świetnie. Kolejny zegar tyka.
Rozbrójmy bombę, kupując jednocześnie bilety na koncert Beyoncé
nieważną kartą kredytową.
To za dużo.
Nie mogę oddychać. Chyba mam zawał!
Ten wielki salon z przytulnym kominkiem
to idealne miejsce na atak serca.
Przestań. Musimy się zastanowić.
Nie. Musimy to przerwać.
W ciągu 18 godzin
mamy całkowicie zmienić nasze życie?
Nie tak podejmuje się ważne decyzje.
Masz rację. Nie róbmy tego.
- OK. - To za dużo.
To nie powinno być takie trudne. Takie rzeczy się po prostu wie.
Fakt.
Ten chłopiec znajdzie wspaniałą rodzinę.
- Oczywiście. - Tak.
Wiesz co?
Czuję, że już mi lżej.
- Nie musimy się przeprowadzać. - Nie.
Bo wiesz co? Kocham nasz dom.
- Ja też. - Nie jest idealny, tak jak my.
- Właśnie. - I wasze auto.
Możecie je przeparkować?
Próbuję tu sprzedać styl życia.
- Agencja adopcyjna? - Tak.
- Powiem im. - Dobra.
Halo?
Tak, chętnie go z mężem zaadoptujemy.
Przygotuj ofertę.
- Tato, wstawaj. - Co jest?
Tatuś znów wziął tabletkę na sen.
- Czy…? - Tak.
Dobra.
Nauczył mnie go kochać I obiecał kochać
I stawiać mnie ponad innymi
Śpiewajcie ze mną, Tucson.
Serce się zastanawia Nie wiadomo…
Cześć. Skrzydełka dla Reby.
Dzięki, Corey. Do zobaczenia następnym razem.
Tony, odsłuch kiepsko działa.
Szanowni państwo, Tony Hammond!
Napisy: Kinga Stańdo