Subtitles by sub.Trader subscene.com
6 KWIETNIA 1917
Blake.
Przepraszam, sierżancie.
Weź kogoś i ekwipunek.
Tak jest.
- Nie guzdrać się. - Tak jest.
Dali żarcie?
Nie, tylko pocztę.
Myrtle ma szczeniaki.
Dostałeś coś?
Nie.
Umieram z głodu, a ty?
Myślałem, że będą nas tu przyzwoicie karmić.
Dlatego zrezygnowałem z bycia księdzem.
Co masz?
Szynkę i chleb.
Skąd wytrzasnąłeś?
Mam swoje sposoby.
Masz.
Smakuje jak zelówka.
Nie płacz. Za tydzień będziesz szamać kurczaka.
Nie będę.
Cofnęli mi przepustkę.
Czemu?
Nie wiem.
Jest łatwiej, jak się nie jeździ do domu.
ALEJA KOŚCIELNA
Coś jest na rzeczy. Nie wiesz co?
Nie.
Pewnie szykują atak.
Stawiam 10 szylingów na atak.
Nie zakładam się.
Bo wiesz, że wygram.
Bo wiem, że nie masz 10 szylingów.
Nie spieszcie się, panowie.
- Jakieś wieści, sierżancie? - Jakie?
O ataku. Od dawna się o nim mówi. Mieliśmy być w domu na Boże Narodzenie.
Niestety, będziesz musiał zmienić plany.
Szychom z góry przeszkadza śnieg.
Szkoda. Chętnie skubnąłbym indyka.
Przekażę dowództwu twoje niezadowolenie.
To jakie plany, sierżancie?
- Fryce coś knują. - Wiadomo co?
Nie, ale na pewno spieprzą nam weekend.
Słuchajcie.
Jest Erinmore, ogarnijcie się.
Kto wie, może nawet wymienią was w meldunku,
jak nie dacie dupy.
Jak jest generał, to musi być coś ważnego.
Kaprale Blake i Schofield.
Który to Blake?
Ja.
Macie brata, porucznika w 2. batalionie Devons.
Tak jest. Joseph Blake. Czy...
Żyje, o ile wiem.
Z waszą pomocą może pozostanie wśród żywych.
Sanders mówi, że umiecie czytać mapy. To prawda?
Tak.
Jesteśmy tutaj.
2. batalion Devonsów jest tu.
Ile wam zajmie dotarcie tam?
Nie rozumiem.
- To tereny zajęte przez Niemców. - Już ich nie ma.
Ale nie cieszcie się.
To wygląda na strategiczny odwrót.
Stworzyli nową linię, cofniętą o 14 kilometrów.
2. batalionem dowodzi pułkownik Mackenzie.
Wczoraj wysłał wiadomość, że zamierza pogonić wycofujących się Niemców.
Jest przekonany, że uciekają
i jeśli teraz uderzy, to zmieni bieg wojny.
Myli się.
Nie widział tych zdjęć lotniczych nowej linii wroga.
Podejdźcie tu.
Szerokie na 5 kilometrów umocnienia terenowe,
artyleria, jakiej jeszcze nie widzieliśmy.
2. batalion ma rozpocząć natarcie o świcie.
Nie mają pojęcia, co ich czeka.
Nie możemy ich ostrzec.
Na do widzenia Niemcy przecięli nasze linie telefoniczne.
Macie dotrzeć do 2., który stacjonuje w lesie Croisilles,
1,5 km na płd.- wsch. od Ecoust
i dostarczyć to pułkownikowi Mackenzie.
To rozkaz odwołania jutrzejszego porannego ataku.
Jeżeli wam się nie uda, zostaną zmasakrowani.
Stracimy 2 bataliony, 1600 żołnierzy, wśród nich twojego brata.
Uda wam się dotrzeć na czas?
Tak jest.
Pytania?
- Nie. - Dobrze.
Teraz wy, poruczniku.
Zaopatrzenie, panowie.
Mapa, latarki, granaty i
parę smakołyków.
Ruszacie natychmiast. Na zachód, ulicą Sauchiehall,
potem na płn.- zach. Drogą do Raju.
Dalej wzdłuż linii frontu, aż znajdziecie Yorków.
Wiadomość dla mjr Stevensona. Pilnuje najwęższego odcinka ziemi niczyjej.
Tam przejdziecie.
Będzie jasno, zobaczą nas.
Bez obaw, nie napotkacie oporu.
Generale, idziemy sami?
"Czy do wrót piekła, czy do nieba bram, ten dojdzie najszybciej, kto idzie sam."
- Czyż nie, poruczniku? - Tak jest, to prawda.
Powodzenia.
Blake, obgadajmy to.
Po co?
Blake!
Trzeba pomyśleć.
Nie ma o czym. To mój brat.
- Poczekajmy, aż się ściemni. - Erinmore kazał ruszać natychmiast.
Nie był na ziemi niczyjej. Nie przejdziemy 10 metrów.
Poczekajmy...
Powiedział, że szkopy się wycofały.
I dlatego dał nam granaty?
- Jak leziesz! - Przepraszam.
Uważam, że trzeba poczekać.
Jasne, bo to nie twój brat.
Już raz słyszałem, że szkopów nie ma i źle się to skończyło.
Nie wiemy na pewno.
Przepraszam.
Idziesz pod prąd, idioto.
Rozkaz od generała.
Dobra, powiedzmy, że szkopów nie ma.
15 kilometrów zajmie nam z 6 godzin. Najwyżej 8.
Możemy poczekać do zachodu słońca.
To terytorium wroga. Nie wiemy, co nas tam czeka.
Musimy być sprytni, bo żaden z nas tam nie dotrze.
Ja dotrę.
To tu. To linia frontu.
Musimy znaleźć Yorków.
DROGA DO RAJU
UWAGA: SNAJPERZY
W DZIEŃ SCHYLAĆ GŁOWY
- Nie popychaj ludzi. - Z drogi.
Popychasz rannych żołnierzy?!
Puść mnie!
- Jakiś sukinsyn trafił naszego sierżanta! - Dobra! Przepraszam!
Jesteśmy na misji. Rozkazy od generała.
Zejdź z drogi.
Patrz gdzie leziesz.
Cholernie cicho.
Tak samo było przed Thiepval?
Nie pamiętam.
- Nie pamiętasz jak było nad Sommą? - Nie.
Uwaga.
Przynajmniej coś ci po niej zostało.
Możesz sobie przypiąć wstążeczkę.
Nie mam.
Co? Zgubiłeś medal?
Chować głowy.
Kopcie, chłopaki.
Schyl się.
Na litość boską, uważaj. Depczesz po zmarłych.
To nasz sierżant.
Łatwiej byłoby ich wypłukać szlauchem.
Gdzie znajdziemy Yorków?
Za zakrętem będziecie sobie po nich chodzić. 2 dni temu rozwaleni na miazgę.
Yorki?
Tak.
Gdzie mjr Stevenson?
Zginął parę dni temu.
Por. Leslie przejął dowodzenie.
- Gdzie go znajdziemy? - W następnej ziemiance.
Tu.
Poruczniku?
- Poruczniku Leslie? - Co jest?
Wiadomość od gen. Erinmore'a.
- Wysyła posiłki? - Nie.
- To kiedy, kurwa, to zrobi? - Nie wiemy. Mamy rozkaz, żeby tu przejść.
- To niemiecka linia frontu. - Wiemy.
Proszę przeczytać list.
Rozstrzygnij zakład. Jaki dziś dzień?
Piątek.
Piątek? No to nikt nie trafił. Ten idiota myślał, że wtorek.
Co za banda kretynów!
Jedna spokojna noc i uważają, że Helmuty dały nogę.
Myślicie, że nie?
Przedwczoraj straciliśmy oficera i 3 żołnierzy.
Jak reperowali zasieki.
Dwóch przytargaliśmy tutaj, ale nie było po co.
Generał jest pewien, że wróg się wycofał.
- Ma zdjęcia lotnicze. - Sranie w banię.
Walczyliśmy o każdy centymetr. I nagle oddają nam hektary? To pułapka.
Ale uszy do góry. Będzie medal na bank.
Nic tak nie pociesza wdowy, jak wstążka z blachą.
No dobra.
Gdzie najlepiej przejść?
Zasieki są rozpirzone, ale jest jedno przejście.
Rushworth, daj mu popatrzeć.
Na wprost po lewej, obok padłych koni. Za nimi jest dziura.
Po ciemku łatwo trafić, idziesz za smrodem.
Jak dojdziecie do drugich zasieków, szukajcie wiszącego na nich gościa.
Za nim jest wyrwa.
Niemiecka linia zaczyna się za 140 metrów.
Uważajcie na leje, są głębsze niż się wydaje.
Jak wpadniecie, kaplica.
Tędy.
Pobudka, Kilgour. Rozwalił się jak panisko.
A jest się gdzie ukryć?
Kryty okop dawno temu rozpieprzony. Zresztą i tak pełen trupów.
Najlepiej, żebyście przebili się tu.
Jak dostaniecie kulkę, wróćcie pod zasieki.
Ktoś po was pójdzie dopiero po zmroku.
A jeśli jakimś cudem wam się uda, wystrzelcie flarę.
Nie mamy.
- Kilgour, rusz dupę, daj mu jedną. - Tak jest.
Przez to święte namaszczenie, niech Pan wybaczy wam wasze winy
i odpuści grzechy.
I żeby nie wpadła w łapy Helmutów.
Jak zaczną do was strzelać, bądź tak dobry i rzuć ją z powrotem do nas.
To cześć.
Jesteś pewien?
Tak.
Starsi przodem.
Nic ci nie jest?
Musimy się schować.
Do okopu.
Nie ruszaj się.
To nasi.
Idziemy, jesteśmy w połowie.
Jest dziura w zasiekach.
Sco!
To chyba linia frontu.
O kurwa.
Rzeczywiście ich nie ma.
Jak ręka?
Wpadła mi w bebechy jakiegoś fryca.
Opatrz ją.
Żebyś mógł znowu walić konia.
Nie ta ręka.
Dopiero co zwiali.
Kiepsko.
Zablokowane.
Może tędy przejdziemy.
Jezu.
Patrz.
Jaki potężny.
Ale zbudowali.
Tędy przejdziemy.
Sco.
Co ty na to?
O cholera.
Nawet ich szczury są większe od naszych.
Ciekawe, co jest w tych workach?
Chyba nie jesteś aż tak głodny.
Spójrz.
Ale kozak.
Ale to można by zjeść.
Co to?
Szkopska chabanina.
A w innych skrzynkach?
Co?
Pułapka.
Nie ruszaj się.
Gdzie?
Idzie stąd do drzwi.
Jezu!
Nie!
Sco!
Ocknij się!
Sco!
Wstawaj!
Dalej!
Wstawaj!
Wszystko się wali.
Trzymaj się mnie!
Musimy iść.
Chodź!
Nic nie widzę!
Stój!
To szyb!
Musimy przeskoczyć.
Dawaj!
Musisz przeskoczyć!
Nic nie widzę!
Zaufaj mi. Skacz!
Trzymaj się mnie!
Widzę światło!
Stój.
Muszę chwilę postać.
Sukinsyny!
Uważaj, mogli zostawić więcej pułapek.
Jezu.
Oczy mam zasypane pyłem.
Masz.
Weź moją.
Szkoda, że nie zabiłem tego szczura.
Szkoda, że nie wybrałeś innego idioty.
Czemu wybrałeś właśnie mnie?
- Nie wiedziałem, do czego cię wybieram. - Nie wiedziałeś.
Nigdy nic nie wiesz. To twój problem.
Możesz wrócić.
Nie zatrzymuję cię. Wracaj sobie.
Przestań.
Nie wiedziałem, do czego cię wybieram.
Myślałem, że wyślą nas na tyły, po żarcie, albo coś.
Myślałem, że to będzie coś łatwego.
Nie coś takiego.
Chcesz wracać?
Wystrzel tę cholerną flarę.
Wal się, poruczniku Leslie.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Ecoust jest na południowy-wschód.
Idąc w tym kierunku,
powinniśmy dojść.
To idziemy.
Spójrz.
Zniszczyli swoje armaty.
I okopy też.
To znaczy?
Chcieli, żebyśmy tamtędy szli.
Chcieli nas pogrzebać.
Cholerne szczury.
Słyszałeś historię o Wilko?
- Jak stracił ucho? - Nie jestem w nastroju.
Obserwuj linię drzew.
Pewnie powiedział ci, że od szrapnela.
A od czego?
Wiesz, że jego dziewczyna jest fryzjerką?
W listach do niej narzekał, że nie można się umyć.
-Pamiętasz te zaśmiardłe wychodki w Arras? - Tak.
Przysłała mu olejek do włosów.
Pachniał słodko jak miodowy syrop do ciast.
Wilko był zachwycony, a że nie chciało mu się go targać w plecaku,
więc
wylał cały na kudły
i poszedł spać.
Budzi się w środku nocy,
a na ramieniu siedzi mu szczur
i zlizuje olejek.
Wilko spanikował, zerwał się,
a wtedy szczur
odgryzł mu ucho
i uciekł z nim!
Narobił rabanu,
darł się jak opętany.
A najlepsze, że nałożył taką grubą warstwę,
że nie mógł jej zmyć.
Jak magnes
przyciągał wszystkie szczury.
Biedny skurwiel.
Wracają do bazy.
Ciekawe, co zobaczyli.
Obserwuj teren.
No to masz medal.
Co ty gadasz?
"Kapral Blake dzielnie uratował towarzysza od niechybnej śmierci"
Tak myślisz?
No.
Byłoby fajnie, zwłaszcza że ty swój zgubiłeś.
Nie zgubiłem.
- To co się z nim stało? - A co cię to obchodzi?
A ciebie nie?
Wymieniłem się z francuskim kapitanem.
Co?
Na co?
Butelkę wina.
Czemu to zrobiłeś?
Chciało mi się pić.
Szkoda.
Powinieneś go zabrać do domu.
Dać rodzinie.
Niektórzy oddają za niego życie.
Jakbym dostał medal, zabrałbym go do domu.
To tylko kawałek blachy.
Nie czyni cię wyjątkowym.
Nie robi żadnej różnicy.
Robi.
I nie tylko kawałek blachy. Jeszcze wstążeczka.
Nienawidzę jeździć do domu.
Nienawidzę.
Jak wiem, że nie mogę zostać,
że muszę znowu wyjechać i mogą mnie już nie zobaczyć.
Jezu.
Wszystkie ścięli.
Wiśnie.
Lambert.
Albo Duke.
Trudno rozpoznać bez owoców.
Jaka różnica?
Ludzie myślą, że wiśnia to wiśnia.
A są różne.
Cuthbert, Queen Ann, Montmorency. Słodkie i kwaśne.
Skąd to wiesz?
Mamy sad.
Tylko parę drzew.
O tej porze roku wygląda jakby spadł śnieg.
Cały kwitnie.
A w maju musimy je zebrać.
Ja i Joe.
Zbieramy cały dzień.
Z tych już nic nie będzie?
Nie.
Wyrosną nowe, z pestek.
Będzie więcej drzew niż na początku.
- Wygląda na porzucony. - Miejmy nadzieję.
Musimy sprawdzić.
Ja z przodu, ty od tyłu.
I co?
Nic.
- Znalazłeś coś do jedzenia? - Nie.
Nie podoba mi się to miejsce.
Według mapy
za tym wzniesieniem jest już prosta droga do Ecoust.
To dobrze.
Znowu ci sami?
Chyba tak.
Walczą.
Kto wygrywa?
Chyba my.
Dwóch na jednego.
Trafili go.
- Skróćmy mu cierpienie. - Nie, przynieś wodę.
Już dobrze.
Leż spokojnie.
Przestań!
Nie!
Sukinsyn!
Boże, nie.
Jezu, nie!
Musimy zatamować krwotok.
Przestań!
Wszystko będzie dobrze.
Musimy wstać.
Dobrze.
Nie mogę!
- Potrzebny sanitariusz. - Nie mogę.
- Zaniosę cię, to niedaleko. - Sprowadź doktora.
Musimy iść razem.
Musisz się podnieść.
Podnosimy się!
Zostaw!
Połóż mnie!
Proszę!
Połóż mnie.
Spróbuj wstać.
Posiedźmy.
- Chcę posiedzieć. - Nie możesz.
Mamy znaleźć 2., pamiętasz? Twojego brata.
Ruszaj beze mnie. Dogonię cię.
Nie możesz tu zostać.
Musimy iść.
Dawaj.
Dawaj!
No już.
Dawaj!
Musimy znaleźć twojego brata!
Rozpoznasz go.
Wygląda jak ja.
Tylko trochę starszy.
Co to?
Strzelają do nas?
To iskry z płonącej stodoły.
Jestem ranny.
Co się stało?
Dostałeś nożem.
Umieram?
Tak.
Chyba tak.
To?
W środku.
Napiszesz do mojej mamy?
Tak.
Napisz, że się nie bałem.
Coś jeszcze?
Że ich kocham.
Żałuję...
Mów do mnie.
Wiesz, jak iść?
Wiem.
Idę na południowy-wschód, do Ecoust.
Przechodzę przez miasto
i idę na wschód, do lasu Croisilles.
Już będzie ciemno.
Nie szkodzi.
Znajdę 2. batalion.
Przekażę im rozkaz,
a potem odnajdę twojego brata.
Taki jak ty, tylko starszy.
W porządku, kolego?
Spokojnie.
Pomóżmy mu.
Jezu.
Co mu się stało?
Ten samolot? Widzieliśmy dym.
Tak.
Zbierzcie jego rzeczy.
Tak jest.
Przyjaciel?
Co tu robicie?
Mam pilną wiadomość dla 2. Devons.
Rozkaz, żeby wstrzymać poranny atak.
Gdzie stacjonują?
Pod Ecoust.
Chodźcie ze mną.
Chodźcie ze mną, kapralu. To rozkaz.
Przejeżdżamy przez Ecoust, możemy was podwieźć.
Tak jest.
Sierżancie!
Więcej ludzi tam, gdzie najgrubszy.
Pień jest najcięższy.
Będzie ciasno.
Nie podniesiecie tego.
Przekręćcie w lewo.
Nie ułatwiają nam życia, co?
Nie umieją przegrywać z godnością. Skurczybyki.
Pułkowniku.
- Nie jesteś od nas. - Nie.
Ma dostarczyć pilną wiadomość do 2. Devons.
- Nie przejedziesz bokiem? - Nie.
Przesuńcie to!
Jest miejsce w ciężarówce.
- Ma rozkazy. - Dobrze, dobrze.
Możesz przejechać bokiem.
Jak się tu dostaliście?
Przez ziemię niczyją pod Bapaume.
Zajęło całą noc.
Spotkaliśmy paru szkopskich maruderów, którzy trochę namieszali.
- Chcecie dotrzeć na nową linię frontu? - Próbujemy.
Nowofunlandczycy są w natarciu i wzywają posiłki.
Współczuję, że straciłeś przyjaciela.
Ale powiem ci coś, co pewnie sam już wiesz.
Lepiej nie rozpamiętywać.
Wiem.
Wskakuj.
Zróbcie miejsce.
Posuńcie się.
I znowu wycieczka, chłopaki.
Nocnym autobusem do czarnej dupy.
To zdechły pies?
- Kopsnij fajka. - Masz.
Butler, to co było dalej?
Jak wysiedliśmy z pociągu,
podchodzi Beaufoy i zaczyna fukać:
"Kapralu, niezależnie od okoliczności, trzeba przestrzegać zasad".
Wtedy Scott wychodzi z latryny i z tyłu wyciera rękę o jego mundur.
Całe plecy wysmarowane gównem.
- To miał być kapitan Beaufoy? - Wal się. Umiesz lepiej?
"Żołnierze, kolby waszych karabinów przynoszą wstyd
całemu korpusowi ekspedycyjnemu!"
Beznadziejnie.
Co ty nie powiesz? Ledwo gadasz po naszemu.
Lepszy od ciebie.
- No to nawijaj, Jondalar. - Śmiało.
"Rossi! Nigdy w czasie mojej 200-letniej służby
nie widziałem takiego dziadostwa, jak ta latryna!"
Totalne gówno.
O mało nie wybiłeś mi zębów.
Przydałaby ci się nowa szczęka.
Spieszy ci się gdzieś?
- O nie. - Fajansiarz nie kierowca.
Powinien cofnąć.
Spróbuj cofnąć.
Cofnij!
Stop!
Wszyscy muszą wysiąść.
Wysiadka!
- Szybciej! - Dobra.
Złość piękności szkodzi.
Raz, dwa, trzy!
Trzeba drewno podłożyć pod koła.
Nie ma czasu. Musimy popchnąć.
No chodźcie!
Proszę! Muszę jechać!
Proszę.
No dobra, chłopaki.
Pchamy.
Raz, dwa, trzy.
Ostatni raz!
Raz, dwa, trzy!
Wsiadamy.
Wsiadać. Jedziemy!
W porządku?
Hej, szofer! Może dla odmiany jedź drogą, co?
Odwal się!
Dokąd jedziesz?
Do 2. Devons, obok Ecoust.
Po co?
O świcie mają atakować. Mam rozkaz ich zatrzymać.
Czemu?
Wpadną w pułapkę.
Ilu?
1600.
O Jezu.
Samego cię wysłali?
Nie.
Było nas dwóch.
Zostałeś sam.
Tak.
Nie uda ci się.
Uda.
Dzięki.
Popatrzcie na to.
Popatrzcie, kurwa, na to.
Trzy lata walki o coś takiego.
A niechby to sobie zatrzymali.
Kto strzela do krów?
Szkopy mają za dużo nabojów.
Skurwysyny.
Cwaniaki.
Strzelają do krów,
żebyś ich nie zjadł.
Skurwysyny.
To nawet nie jest nasz kraj.
- Jak myślisz, kiedy się wycofali? - A co?
Boisz się, że ich dogonimy?
W takim tempie to byłby pieprzony cud.
Czekają na ciebie za winklem.
Nie pierdol.
Czemu się, kurwa, nie poddadzą?
- Nie tęskno im do domu? - Do żon-paszczurów?
Do Niemiec, gdzie psy dupami szczekają?
Wycofali się.
Kilka kilometrów.
Pogoniliśmy im kota.
Nie.
Wcale nie.
- Ja pierdzielę, znowu coś? - Kolejne drzewo?
Zburzyli most.
Co za pech.
To ja wysiadam.
Powodzenia.
Zachowaj trochę dla siebie.
- Przyda ci się. - Powodzenia, stary.
Nie daj dupy.
Dotrzyj do celu.
Dzięki.
Do następnego mostu jest 10 kilometrów. Musimy zboczyć.
Ja nie mogę.
Nie mam czasu.
Rozumiem.
Życzę szczęścia.
Dziękuję.
Kapralu?
Jeśli dotrzecie do pułkownika Mackenzie,
musicie mieć świadków.
- Mam bezpośredni rozkaz. - Wiem.
Ale niektórzy za wszelką cenę chcą walczyć.
Dziękuję.
Kierowca!
Ruszać!
Nic tu nie ma.
Nic nie znajdziesz.
Anglais.
Nie Niemiec.
Przyjaciel.
Jestem przyjacielem.
To miejsce, to miasto...
Ecoust?
C'est Ecoust?
Tak.
Gdzie reszta?
Reszta?
Nie, jestem sam.
Tylko ja.
Muszę gdzieś dotrzeć.
Do lasu na południowym-wschodzie.
Drzewa.
Les arbres?
Croiset?
Croisilles?
Tak.
Rzeka.
Rzeka...
...tam idzie.
Drzewa. Croisilles.
Usiądź.
Dziękuję.
Moja malutka.
Dziewczynka?
Tak.
Dziewczynka.
Jak ma na imię?
Nie wiem.
Gdzie jest matka?
Nie wiem.
Mam jedzenie.
Proszę.
Mam to.
Mogę ci dać.
Masz, weź wszystko. Dla ciebie i dziecka.
Proszę.
Ona nie może tego jeść.
Potrzebuje mleka.
Mleka?
Merci.
Bonjour.
Masz dzieci?
Dzieci? Ty?
Już dobrze.
Podobasz jej się.
Nie przerywaj.
Mów dalej.
"Sitem płynęli, po morzu płynęli,
sitem płynęli po morzu.
Mimo przyjaciół uwag i rad,
W burzliwy, wietrzny, niebezpieczny świat.
Sitem płynęli po morzu.
Dalekie są kraje i bliskie są kraje,
Gdzie Dżamble pędzą życie,
Zielone głowy mają i niebieskie ręce mają,
Po morzu pływają w sicie."
Jest rano. Żołnierze cię zobaczą.
Będzie jasno.
Poczekaj.
Zostań.
Zostań, proszę.
Muszę iść.
Proszę.
Przykro mi.
Baumer?
Jestem tylko biednym wędrowcem
Podróżującym przez ten padół łez
Nie ma chorób, ni znoju, ni niebezpieczeństw
W tej jasnej krainie do której zmierzam
Idę tam, by zobaczyć Ojca.
Idę tam, by zakończyć tułaczkę
Idę do Jordan
Idę domu.
Ciemne chmury zbierają się wokół mnie
Moja ścieżka jest wyboista i stroma
Ale tuż przede mną rozciągają się złote pola
Gdzie zbawieni przez Pana śpią wiecznym snem
Idę do domu zobaczyć Matkę
I wszystkich, których kocham
Idę do Jordan.
Idę do domu.
Kompania D, wymarsz!
Co ci, kolego?
Skąd jesteś?
- Pewnie w szoku. - Nie od nas.
Przemoczony.
Zgarnijmy go, niech idzie z nami.
Muszę znaleźć Devonsów.
- Co mówi? - Co powiedziałeś?
Devonsi.
Muszę znaleźć Devonsów.
To my.
Naprawdę?
Tak.
Nie zaczęliście ataku?
Idziemy w drugiej fali. Wysyłają nas po kolei.
Jesteśmy kompania D. Całą noc ryliśmy w ziemi.
Idziemy na końcu.
Nic ci nie jest?
Mackenzie.
- Gdzie pułkownik Mackenzie? - Na linii.
- W którą stronę? - Tam. Właśnie idziemy.
Spokojnie, gdzie ci się spieszy?
Z drogi!
Przepuśćcie mnie!
Pamiętajcie, idziecie za dowódcą plutonu!
Czekacie na jego rozkazy.
- Gdzie wasz dowódca? - W poczekalni.
Podnieście flagę sygnałową albo odpalcie flarę
jak zajmiecie swój odcinek pozycji wroga.
Słuchajcie!
Na pierwszy sygnał rusza kompania A.
Kompania B przesuwa się na pierwszą linię.
- Mam wiadomość od gen. Erinmore'a. - A ty, kurwa, kto?
Atak odwołany. Generał Erinmore odwołał atak.
Bzdura. Helmuty spieprzają aż się kurzy!
- Proszę wstrzymać natarcie. - Zjeżdżaj!
To rozkaz naczelnego dowództwa! Gdzie pułkownik Mackenzie?!
Chryste! Idź do kapitana!
Musicie działać szybko.
- Zrozumiano? - Tak jest!
Po dwa granaty na łeb. Podoficerzy biorą flary i flagi.
Plutony 9. i 10. w gotowości!
Ruszamy
na pierwszy gwizdek!
Nie zważacie, jak ktoś padnie! Wasze zadanie: przerwać linię wroga!
- Gdzie kapitan? - Tam.
Kapitanie!
Kapitanie, mam wiadomość.
Atak odwołany!
Musi pan ich zatrzymać!
Gdzie pułkownik Mackenzie?
Gdzie Mackenzie?!
Stać!
Wracać na miejsce!
Utrzymać pozycje!
7. pluton, jedna minuta!
Mam rozkaz zatrzymać atak!
Co?
Gdzie pułkownik Mackenzie?
Z przodu.
Daleko?
250 metrów, pod zadaszeniem.
Musisz poczekać, aż przejdzie pierwsza fala.
Nie mogę.
7. pluton, 30 sekund!
Tędy nie dasz rady!
Oszalałeś?
Kapralu, odbiło wam?
Nie, nie, nie!
Druga fala! Przygotować się!
- Pułkownik Mackenzie?! - Tam!
2 minuty!
Przepuść mnie!
- Przepuśćcie mnie! - Dokąd to?
Do pułkownika Mackenzie! Muszę zatrzymać atak!
Widzieliśmy flary. Lewe skrzydło zajęło pozycje wroga.
- Trzymać go! - Pułkowniku!
Posłuchajcie, mam list.
- Muszę się widzieć z pułkownikiem! - Za cholerę nie wejdziesz!
- Sierżancie, wysłać kolejną falę! - Nie!
Druga fala, przygotować się.
Pułkowniku Mackenzie!
Nie kontynuujcie ataku!
Mam rozkaz zatrzymać atak!
A kim ty jesteś?
Kapral Schofield, z 8. pułku.
Mam rozkaz od gen. Erinmore'a, odwołać atak.
- Spóźniliście się. - To rozkaz z dowództwa.
- Musi pan przeczytać. - Wstrzymać drugą falę?
Nie. Kto się waha, przegrywa. Zwycięstwo leży 450 m przed nami.
- Niech pan przeczyta. - Znam tę śpiewkę.
Nie będę czekać na zmrok albo mgłę.
Nie odwołam ludzi, żeby ich wysyłać jutro rano.
Teraz, gdy szkopy rejterują.
Niemcy to zaplanowali.
Planowali od miesięcy.
Liczą, że pan zaatakuje.
Proszę przeczytać.
- Majorze? - Słucham.
Wycofać ludzi.
- Tak jest. - Wezwać sanitariuszy.
Utrzymać pozycje na wypadek kontrataku.
Wycofać się!
Przerwać ogień!
Miałem nadzieję, że to będzie dobry dzień.
Ale nadzieja jest zwodnicza.
Na razie przerwa, a za tydzień usłyszę nowy rozkaz.
"Atak o świcie".
Ta wojna skończy się tylko w jeden sposób.
Jak wszyscy zginą.
A teraz, kapralu, spierdalajcie.
Noszowi!
Dobra robota.
Dziękuję.
Gdzie znajdę porucznika Blake'a?
Blake'a?
Było nas dwóch.
Wysłano mnie tu z jego bratem.
Znając porucznika Blake'a, poszedł razem ze swoimi żołnierzami.
W pierwszej fali.
Gdzie mogę go znaleźć?
Spróbujcie w punkcie sanitarnym na tyłach.
A jak nie...
Dziękuję, majorze.
Majorze!
Z drogi!
Idziemy, idziemy.
Sierżancie, muszę znaleźć porucznika Blake'a. Wiecie gdzie jest?
Nie.
Przejście dla noszy!
Nosze do mnie!
Jest tu porucznik Blake?
Nie wiem.
Odsuńcie się.
Możesz chodzić? Idź do punktu selekcji.
Chcę do domu.
Poruczniku Blake!
Z drogi, do cholery!
Blake?
Widział ktoś porucznika Blake'a?
Ma krwotok. Potrzeba chirurga.
Amputacja, na salę operacyjną.
Pomóżcie mi! Szybko!
Potrzebuję pomocy!
Chodźcie, chłopaki.
Dostał w nogę.
Stracił dużo krwi.
- Porucznik Blake? - Tak.
Potrzebna pomoc?
Nie.
Jestem z ósmego.
Co tu robisz?
- Wysłano mnie z wiadomością. - Z ósmego?
Znasz mojego brata?
- Szliśmy tu razem. - Tom tu jest?
Szybka śmierć.
Przykro mi.
Jak się nazywasz?
Schofield.
Jak?
Schofield.
William Schofield.
Will.
Musisz coś zjeść.
Idź do kantyny.
Jeśli mogę...
Chciałbym napisać do waszej matki.
Żeby wiedziała, że Tom nie umierał sam.
Oczywiście.
On był...
Dobrym człowiekiem.
Ciągle opowiadał śmieszne historie.
Uratował mi życie.
To dobrze, że z nim byłeś.
Dziękuję, Will.
Wróć do nas.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
Kapralowi Alfredowi H. Mendesowi
z 1. batalionu Królewskiego Korpusu Strzelców,
który opowiedział nam te historie.
reżyseria
scenariusz
zdjęcia
muzyka
wystąpili