ปิดไฟไหมครับ
เจ้านกกระจอก
ห้องของเธออยู่ทางโน้นนะ
ยกขาครับ
กลับด้านครับ
พลิกตัวกลับครับ
ลุกขึ้นนั่ง
ใส่เสื้อ
ขอโทษนะครับ
ถ้าหลับไปอีกช่วยปลุกด้วยนะครับ
เมื่อกี้ละเมอด้วย
อืม เป็นมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ
แม่บอกว่าตอนเด็กๆ ละเมอบ่อย
ไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ ไปใช่ไหม
แต่สิบปีที่ผ่านมานี่ก็ดีขึ้นแล้วนะครับ
แต่มันก็ยังเป็นๆ หายๆ อยู่
เดี๋ยวกินยาเลยนะครับ
อาหารน่าทานดีนะครับ
นั่งเหอะ
เนี่ย บอกให้แก้วเขาทำแต่ของชอบทั้งนั้นเลย
อะ ทาน
เป็นไง ใช้ได้ไหม
อร่อยครับ
ป้า ผมช่วยไหม
ฮะ อะไรนะ
ช่วยปิดวิทยุให้ป้าที
- มา ผมช่วย - ไม่เป็นไรจ้ะ
- คืนนี้ทำอะไรกินครับเนี่ย - เยอะแยะเลย
เห็นคุณธานินทร์บอกว่าคืนนี้
ปันไปทานมื้อเย็นข้างบนกับเขาไม่ใช่เหรอ
แต่เขาก็ใจดีอย่างที่ป้าบอกนะฮะ
แต่ก็เสียดาย อยากกินกับข้าวเผ็ดๆ ของป้าเหมือนกัน
เออ คุณเอกเป็นไงบ้าง
เออ มันก็ต้องใช้เวลาครับ
ก็ยากอยู่เหมือนกัน ยิ่งเขาอายุแค่นี้ด้วย
น่าสงสารเนอะ
ไม่รู้ชาติที่แล้วพวกเขาไปทำกรรมอะไรไว้
พวกไหนครับ
ก็คุณนิ่ม แม่คุณเอกนั่นแหละ แกก็ป่วยออดๆ แอดๆ เหมือนกัน
อยู่แบบทรมานจนถึงวันสุดท้ายของแกนั่นแหละ
งั้นเดี๋ยวผมไปดูแลคุณเอกก่อนนะครับ
แกงส้มอ่อนเปรี้ยวไปหน่อยนะ
ไม่รู้จะอธิบายยังไง
คือ… บ้านก็สวยนะ
แต่คนที่นี่น่ะ
มันไม่มีชีวิตชีวายังไงก็ไม่รู้
อาจจะอยู่ได้ไม่นาน
ถ้าลาออกจะโกรธไหม
ก็รู้ว่าสำคัญกับเธอ
กับเรา กับเรา ครับ
ไม่โกรธ
จะโกรธทำไมเนี่ย
เธอก็พูดถูกอะครับ
โอเคนะ
รักนะ
บายจ้ะ
มองอะไร
หรือว่าจะมาป้อนข้าว
เอาสิ ป้อนสิ
ขอตัวนะครับ
มา มานั่งด้วยกันสิ
ผมปันครับ มาดูแลคุณเอก
ป้าชื่อแก้วนะ เป็นแม่บ้านที่นี่
นี่ปุ้ยหลานป้า
- หวัดดีครับพี่ - หวัดดีครับ
ปันเป็นคนกรุงเทพฯ เหรอ
อ๋อ เปล่าครับ ผมเป็นคนแพร่ครับ
แต่ว่าไปโตที่ขอนแก่นครับ ก็เลยเรียนหนังสืออยู่ที่นั่น
ป้าเป็นคนจังหวัดอะไรครับ
ป้าเป็นคนร้อยเอ็ดน่ะ แต่ว่ามาอยู่กรุงเทพฯ นานแล้ว
- แซ่บดี ฝีมือป้าเหรอครับ - จะใครซะอีกล่ะ
แล้วอย่างงี้คุณเอกกับคุณธานินทร์เขากินได้เหรอ เผ็ดๆ อย่างเงี้ย
คุณธานินทร์น่ะเป็นคนใจดี เขาไม่มาจู้จี้ในครัวหรอก
บางวันแกก็ไม่กลับมาทานข้าวที่บ้าน
แก้ว
เคี้ยวไปพูดไปอยู่ได้ไม่น่าดู
เอ่อ เมื่อกี้คุณธานินทร์แกออกไปข้างนอกครับ
แกบอกว่าคงไม่กลับมาสักพักนึง
คงไม่กลับมากินข้าวบ้านมั้งครับ
ฉันว่าเธอรีบทานข้าวของเธอให้เสร็จเถอะ จะได้รีบขึ้นไปดูคุณเอก
เมื่อกี้เขาเพิ่งอ้วกออกมา
แต่ฉันเช็ดไปหมดแล้วละ
ปิดไฟให้ไหมครับ
กลางวันนี้ทำกายภาพบำบัดกันไหมครับ
ไม่
ขึ้นข้างบนเลยดีกว่า ห้องเอกอยู่ข้างบน
ไม่ต้อง
- เออ ปัน - ครับ
ของใช้ส่วนตัวของเอกเขาอยู่ในตู้นะ
เดี๋ยวคุณลองดูเอาเองแล้วกัน
มา ผมจะพาคุณไปดูห้องคุณ
เดี๋ยวผมจะออกไปธุระข้างนอก
อยากได้อะไรคุณบอกป้าสมใจเขานะ
ครับ
มีอะไรหรือเปล่า
เปล่าครับ
งั้นผมไปนะ
จะดูทีวีไหมครับ
น้องเอก คุณลุงยุทธกับคุณหนุ่มมาเยี่ยม รออยู่ข้างล่าง
จะให้ป้าตามขึ้นมาเลยไหมคะ
เอกยังไม่อยากเจอ
บอกเขาไปว่าหลับอยู่ หรืออะไรก็ได้
ถ้าจะให้บอกอย่างงั้นก็ได้ค่ะ
บอกไปอย่างงั้นแหละ
ถ้าวันหลังมีคนมาอีก
ก็บอกไปว่าหลับอยู่แล้วกัน
แต่จะให้บอกอย่างนั้นทุกครั้งไปก็ไม่ได้นะคะ
งั้นก็บอกไปว่าไม่อยากเจอ
ป้าใจออกไปก่อนเถอะ
ไม่เป็นไรเดี๋ยวป้าล้างให้
ขอบคุณครับ
เอ่อ คุณเอกบอกว่า ให้ยกอาหารเข้าไปข้างในครับ
แกบอกว่าต่อไปนี้จะเข้าไปทานข้างในห้องครับ
อิ่มแล้วเหรอครับ
กินยาครับ
เติมน้ำไหม
น้ำมันทำให้ไอ ไม่เห็นเหรอ
ดูทีวีไหมครับ
เอกไม่ชอบดูทีวีเหรอครับ
ผมก็เฉยๆ นะ แต่บางทีมันก็ต้องดูบ้างครับ
จะได้รู้ว่าข่าวสารบ้านเมืองมันเป็นยังไงไปแล้ว
เด็กๆ ผมอยากเดินทางเยอะๆ
ผมก็เลยอยากเป็นนักข่าว
พอโตขึ้นก็ชอบถ่ายรูป
ก็เลยอยากเป็นช่างภาพ
ก่อนหน้านั้นก็อยากเป็นนักเขียน
ผมเคยอยากเป็นนักเขียน
ถึงว่าหนังสือเต็มเลย
แต่พอโตมาชอบดูหนัง
เลยไปเรียนนิเทศ
คิดจะเป็นผู้กำกับ
พี่เอาถาดอาหารออกไปเหอะ
ผมกำลังโบยบินอยู่บนฟากฟ้า
ลมแห้งๆ จากทิศตะวันออก
พัดเอากลิ่นฟางไหม้มาด้วย
ผมสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ
แล้วกระพือปีกเร็วขึ้นอีก
ร่างกายผมค่อยๆ ลอยสูงขึ้น
ผมเริ่มรู้สึกตัวเองเบาหวิวเหมือนปุยนุ่น
มีเสียงระฆังแว่วกังวานมาแต่ไกล
ทันใดนั้นเอง
เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นกลางอากาศ
ผมรู้สึกเจ็บแปลบ
กระสุนฝังเข้าไปในปีกข้างซ้ายของผม
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว
ร่างของผมร่วงลงสู่พื้นดิน
แล้วทุกอย่าง
ก็ค่อยๆ มืดลง
เล่าเรื่องแม่พี่ปันให้ฟังหน่อย
เขาเป็นคนยังไง
แม่พี่ไม่ใช่คนใจดี
ดุด้วย
ตายไปหลายปีแล้ว
เป็นมะเร็งครับ
แต่เขาก็เข้มแข็งนะ
ตัวคนเดียวเลี้ยงลูกมาตั้งสามคน
แล้วพ่ออะ พ่อไปไหน
ไม่รู้เหมือนกัน
วันหนึ่งเขาก็มาหาแม่ที่ปลายเตียง
แล้วก็บอกแม่ว่าจะไปแล้วนะ
ตอนนั้นผม สองขวบมั้ง
แค่นั้นน่ะนะ
แค่นั้นน่ะ
พอน้องผมเกิดมา
แม่ก็เลยรักน้องผมเป็นพิเศษครับ
ผมก็เลยตกกระป๋องไปเลย
จะไปนั่งที่ระเบียงรึเปล่า
วันนี้อากาศดีนะ แดดไม่ค่อยร้อน
หนุกนักหรือไง
เดี๋ยวมันจะเป็นหวัดเอา รู้เปล่า
สภาพดูไม่ได้เลยอะพี่ปัน
ก้าบ ก้าบ ก้าบ
เป็ดอาบน้ำในคลอง
ตาก็จ้องแลมอง น้ำในคลองมีหอยปูปลา
ก้าบ ก้าบ ก้าบ
เป็ดอาบน้ำในคลอง
ตาก็จ้องแลมอง น้ำในคลองมีหอยปูปลา
เรียนอนุบาลไหนครับ
ก็พี่เหมือนเป็ดอะ
วันนี้เป็นยังไงบ้าง
เดี๋ยวพ่อจะออกไปประชุมข้างนอกนะ ที่คณะ
แต่วันนี้จะกลับมากินข้าวบ้าน
ปัน คุณด้วยนะ เย็นนี้มาทานข้าวด้วยกัน
ขอบคุณครับ
ยกขานะครับ
พลิกตัวกลับครับ
อยู่ไหนแล้วพี่
ยังอยู่เนปาลอยู่หรือเปล่า
เปล่า ถึงทิเบตแล้ว
เออ เขาเขียนเรื่องเขาไกรลาศด้วยครับ
เขาบอกว่าเขาไกรลาศเป็นเขาศักดิ์สิทธิ์
นักแสวงบุญเดินทางมาจากทั่วทิเบต เพื่อมากราบไหว้พระเจ้าที่สถิตอยู่ที่นี่
พวกเขาเชื่อว่าการเดินบุญรอบเขาหนึ่งรอบ สามารถล้างบาปได้หนึ่งชาติภพ
แล้วถ้าสามารถเดินได้ร้อยแปดรอบ ก็จะเข้าสู่นิพพาน
รู้แล้ว เคยอ่านเจอ
อ่านหนังสือเยอะเหมือนกันนะเรา
ผมก็อ่านหนังสือเยอะนะตอนเด็กๆ
เพราะว่าผมอยากเป็นนักเขียนครับ
เคยพูดแล้วนี่
เอกไม่ลองเขียนหนังสือดูอะครับ
เคยเขียนแล้วตอนเด็กๆ ง่ะ
น่าจะลองกลับมาเขียนดูใหม่นะ
คงไม่
เดี๋ยว อย่าเพิ่ง
อยากอยู่ต่ออีกหน่อย
ฝนมันตกแล้วเดี๋ยวไม่สบาย
ไม่ไป จะอยู่
พอแล้ว
พี่ปัน
พี่ชื่อจริงชื่ออะไร
ปัญจพล
นามสกุล
เลิศจงจิต
ทำอะไรน่ะ
กูเกิลพี่
เออ คงจะมีหรอก
หึ เจอสี่รายการ
นักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น
มันเขียนไว้ว่าไงบ้าง
ก็ไม่มีอะไร ข้อมูลลงทะเบียนเรียนอะพี่
นั่นแหละ ประวัติทั้งหมดของพี่
เป็นหวัดเปล่าเนี่ย
อืม เดี๋ยวว่าจะไปกินยาหน่อย
เบาแอร์ก็ได้นะ
ไม่เป็นไร
เบาเหอะ หนาวหน่อยๆ เหมือนกัน
ฮัลโหล
ไม่เป็นไร
นอนอยู่
ไม่ค่อยสบายครับ แต่ว่าเดี๋ยวนอนสักพักก็น่าจะหายแล้ว
กินแล้ว
อืม ขอบใจครับ
แค่นี้ก่อนนะ ขอนอนก่อน
ครับ หวัดดีครับ
อ้าวป้า ขอโทษที
อ้าว ขอโทษทำไม มา มานั่งด้วยกันมา
ไม่ยักรู้ว่าป้าก็สูบบุหรี่
นานๆ ที วันไหนลมดีๆ ป้าก็อยากออกมานั่งสูบ
ป้าใจไปไหนล่ะครับ
ไม่รู้สิ
สงสัยอยู่ในห้องมั้ง
ทำไม อยากเจอเขาเหรอ
อ๋อ เปล่า
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอครับ เลยไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเท่าไร
แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีเรื่องคุยอะไรกัน มากมายนะครับ ถามไปงั้นแหละ
สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม
ปันชอบที่นี่ไหม
ชอบนะครับ
จริงๆ นะครับ
แรกๆ ก็อยากจะลาออกใจจะขาด
ตอนนี้ล่ะ
ก็เริ่มชอบแล้วครับ
ดีแล้วละ
อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่ามีคนคอยดูแลคุณเอก
ป้าก็ไม่รู้ว่าจะอยู่อีกนานแค่ไหน
โห ป้ายังไม่แก่เลย พูดไรงั้นล่ะ
ไม่ใช่ ป้าหมายความว่า ป้าไม่รู้จะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน
ฉันง่วงแล้ว
อรุณสวัสดิ์ครับ
มือไปโดนอะไรมา
อุบัติเหตุนิดหน่อย
อุบัติเหตุอะไร
แก้วบาดน่ะ
อาหารเย็นมาแล้วค่ะ
อร่อยไหมคะ คุณเอก
ก็ดีครับป้า
ถ้าอยากทานอะไรเป็นพิเศษบอกป้าได้นะคะ
ขอบคุณครับ
ป้าขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมคะ
ครับป้า
ไม่มีใครหรอกนะคะที่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้
ถือซะว่ามันเป็นโชคร้าย แต่ว่ามันก็เป็นไปแล้ว
ป้ารู้มันยาก แต่คุณต้องไม่ยอมแพ้
ป้าเลี้ยงคุณมาตั้งแต่เด็ก
เห็นคุณโตขึ้นทุกวันๆ
ป้าเข้าใจว่ามันไม่ง่าย
แต่ป้าอยากให้คุณเอกคิดเสียว่า
มันก็ไม่ง่ายสำหรับคุณพ่อเหมือนกัน
รู้เปล่าตอนเด็กๆ ผมคิดว่าโลกมันแบน
แล้วก็มีฝาครอบเหมือนฝาชี
มีพระอาทิตย์ มีพระจันทร์ มีดาว
ทุกอย่างอยู่ในโลกนี้หมดเลย
พอคุณครูสอนว่าโลกมันกลมก็ ก็ฟังนะ
แต่ก็ยังเชื่อความคิดตัวเองอยู่ดี
แล้วพี่มาเชื่อตอนไหน
ไม่รู้ดิ
พอโตขึ้นก็รู้แล้วว่า
โลกมันกลม
ความคิดคนเราเนี่ยมันเปลี่ยนยากนะ
อ้าว หมดแล้ว
นั่งไหนดี
เลือกยากนะ
แถวหน้าขวาสุดแล้วกัน
เหมือนที่นี่เป็นของเราเลยนะ
การแสดงมันยังไม่เริ่ม
เดี๋ยวคนคงทยอยเข้ามามั้ง
เป็นไปได้ไหม
ถ้าคนเราจะอยู่โดยไม่มีอดีต
ไม่มีอนาคตด้วยรึเปล่า
อนาคตเหรอ
ไม่มีใครรู้หรอก
มีแค่วันนี้เท่านั้นแหละ
เอก
อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ยังไง
ดาวฤกษ์ทุกดวงมีช่วงชีวิตที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
มันเกิดขึ้น ดำรงอยู่ และตายได้เหมือนสิ่งมีชีวิต
เมื่อไฮโดรเจนที่แกนกลาง
อันเป็นแหล่งพลังงานหลักของดาวฤกษ์ มาโดยตลอดหมดลง
ดาวฤกษ์ก็จะพบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ธรรมชาติจะพยายามทุกวิถีทาง ในการตอบสนองการเปลี่ยนแปลง
ที่ถั่งโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เพื่อช่วงชิงสมดุลภายในกลับมา
แต่ในที่สุดแล้วการเปลี่ยนแปลง จะนำไปสู่การสิ้นอายุขัยที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ดาวฤกษ์ที่มีมวลน้อยจะจบชีวิตลงอย่างเงียบๆ
ด้วยการกลายเป็นดาวแคระขาว
ที่เต็มไปด้วยธาตุคาร์บอน และมีเนบูล่าดาวเคราะห์
ซึ่งเป็นซากของส่วนที่เคยเป็น พื้นผิวดาวห้อมล้อมอยู่
แต่สำหรับดาวฤกษ์มวลมากที่เคยใช้ชีวิต อย่างสุขสว่างและโดดเด่นตลอดมา
การสิ้นอายุขัยก็ต้องโด่งดังและโดดเด่นเช่นกัน
คือการระเบิดเป็น ซูเปอร์โนวา
การระเบิดที่เรียกว่าซูเปอร์โนวานี้ จะฉีกดวงดาวทั้งดวงออกเป็นธุลี
และสาดเศษส่วนของดาวออกไปในห้วงอวกาศ
ด้วยความเร็วกว่าหนึ่งหมื่นกิโลเมตรต่อวินาที
เมื่อเกิดการระเบิด ซูเปอร์โนวาจะส่องแสงสว่างโชติช่วง
เท่ากับความสว่างของดวงอาทิตย์ นับพันล้านดวงรวมกัน
หลังจากนั้นดวงดาวที่ถึงจุดจบก็จะหมดแสง
ทิ้งร่องรอยเป็นฝุ่นละอองบางๆ อยู่ในบริเวณที่มันระเบิดตัวเอง
ให้เห็นในช่วงเวลาต่อมา