‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی 30نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫آره...
‫بریزین، شکوفه‌ها.
‫واسه‌ت گوشت مارماهی فرستادن.
‫حتماً خیلی دوستت دارن.
‫دوستم ندارن بابا.
‫فقط قراره بیشتر ازم کار بکشن.
‫این آمریکایی‌ها هم فهمیدن
‫که گوشت مارماهی ‫به مَردها انرژی می‌ده.
‫توی روز تولدت هم فرستادن.
‫بچه‌ها می‌شنون‌ها!
‫مارماهی می‌خوام! ‫مارماهی بدین!
‫بچه‌ها، بیاین شام!
‫بابایی حسابی زحمت کشیده.
‫بذار من برم.
‫ماره؟
‫مار به این خوش‌مزگی نیست!
‫شرکت بابات این رو فرستاده، ‫چون کارمند خوبیـه.
‫مناسبتی هم نیست.
‫نمی‌شد گوشت گاو بدن؟
‫ری‌وان.
‫بیا شام.
‫پا شو.
‫یه‌کم به ویولنسل استراحت بده.
‫این چیـه؟
‫عزیزم!
‫این خیلی گرونـه!
‫دیگه پول یه‌جفت کفش رو دارم.
‫- کفش‌های مامان‌تون خوشگلـه؟ ‫- بخورین.
‫با این‌ها می‌تونم راحت برقصم.
‫از قدیم گفتن ‫به عشق‌تون کفش هدیه ندین.
‫چرا؟
‫چون ممکنـه باهاش فرار کنه.
‫ولی باباتون مطمئنـه که نمی‌رم.
‫بیا.
‫یه‌کم تمرین کنیم.
‫آماده؟ ‫شروع می‌کنیم!
‫یک دو سه...
‫دو دو سه... ‫سه دو سه...
‫[ بابت سال‌ها خدمت بی‌دریغ ‫به کاغذسازی سولار، از شما سپاسگزاریـم ]
‫کاغذسازی مسخره...
‫(«سولار» به‌معنای «خورشیدی»)
‫عزیزم، بیا.
‫چی شده؟
‫شما هم بیاین.
‫بیا، ری‌وان.
‫سه دقیقه تحمل کنین.
‫باشه، یه دقیقه...
‫می‌دونی الان چه حسی دارم؟
‫خوش‌بخت‌ترین مَرد دنیائـم.
‫25 سال از زندگی‌م رو توی این شرکت گذاشتم ‫و حالا اومدین شرکت رو خریدین.
‫اون‌وقت یه‌هو بهم می‌گین
‫قراره 20درصد از ‫کارگرها رو اخراج کنین؟
‫ازم می‌خواین بهتون ‫فهرست اسامی رو بدم؟
‫اسامی آدم‌های باتجربه‌ای که ‫ازشون هنر یاد گرفتم؟
‫اسامی مَردهای جَوونی که اینجا پیر شدن؟
‫کارگرهای ساده‌ای که ‫عشق‌شون همین دستگاه‌ها بود؟
‫می‌خواین با این کار عملاً ‫روی سرشون تفنگ بگیرم؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫آدم تفنگ رو به‌سمت ‫دشمنش نشونه می‌گیره!
‫[ صبر کن! فکر کن! عمل کن! ]
‫همچین فهرستی بهتون نمی‌دم.
‫شما آمریکایی‌ها به اخراج‌شدن
‫اصطلاحاً می‌گین «تبر خوردن».
‫ولی ما کُره‌ای‌ها چی می‌گیم؟
‫می‌گیم «سرش بر باد رفت»!
‫یعنی اخراج‌شدن...
‫برابره با قطع‌شدنِ سر آدم با یه تبر!
‫[ شغل دائمی، کفش‌های کهنه ]
‫همه‌ش می‌گین اگه اتحادیه تشکیل ندیم، ‫بهمون شغل دائمی می‌دین.
‫ولی همین سنت زیبا رو هم ‫مثل کفش‌های کهنه انداختین دور!
‫واسه شما آمریکایی‌ها...!
‫آخ، گلوم...
‫گفتم بریم توی انبار.
‫ولی به‌خاطر سیگار تو ‫اومدیم توی فضای باز.
‫ترک کن، لامصب!
‫خیلی جدی گرفتی، داداش.
‫الکی داره زور می‌زنه.
‫- خوبـه خودش قرار نیست اخراج بشه. ‫- این چه حرفیـه!
‫اگه شماها اخراج بشین، ‫من با کی کار کنم؟
‫چقدر شما انسانـی واقعاً.
‫ای بابا...
‫وایستین!
‫سلام، قربان.
‫می‌خواد یه‌چیزی بگه.
‫توی آمریکا به اخراج‌شدن ‫می‌گن «تبر خوردن».
‫شرمنده، چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫سرش بر باد رفت!
‫- واسه همین... ‫- کلاه ایمنی رو بده!
‫اخراج‌شدن یعنی سرت...
‫وایستا!
‫کلاه من رو کجا برد؟
‫نکنه...
‫به تو هم مارماهی دادن، آره؟
‫خدایی؟
‫عزیزم.
‫جان؟
‫گفتی می‌خوای یه‌چیزی بگی.
‫یادم رفت.
‫نمی‌ری سر کار؟
‫چرا... چرا.
‫حواسم نبود.
‫سی‌تو! ری‌تو! ‫برین خونه!
‫به حرف معلمت گوش کن.
‫- بریم، ری‌وان. ‫- ری‌وان، عزیزم!
‫خوش بگذره.
‫موفق باشی!
‫25 سال کارگری کردم!
‫نفس عمیق بکشین.
‫- من... ‫- من...
‫آدم خوبی‌ام.
‫آقای مان‌سو!
‫آدمِ...
‫- اخراج‌شدنم... ‫- اخراج‌شدنم...
‫تقصیر من نیست!
‫- خونواده‌ی عزیزم... ‫- خونواده‌ی عزیزم...
‫خونواده‌ی عزیزم...
‫ازم حمایت می‌کنن تا ‫دنبال یه فرصت جدید باشم.
‫... دنبال یه فرصت جدید باشم.
‫خونواده‌ی عزیزم ازم حمایت می‌کنن...
‫تا دنبال یه فرصت جدید باشم.
‫(دارن از روش روان‌درمانی «ای‌اِف‌تی» ‫یا «تکنیک رهایی از احساسات» استفاده می‌کنن تا آروم بشن.)
‫عزیزم.
‫می‌شه هندزفری بذاری؟
‫باشه. صبر کن.
‫[ تا سه ماه دیگه کار پیدا می‌کنم ]
‫واسه همینـه شب‌ها بَدخواب شدی؟
‫داری گریه می‌کنی؟
‫پس اون مَرد شجاعی که ‫از یه مادر بیوه خواستگاری کرد، کجاست؟
‫من دوباره شروع کردم، ‫پس تو هم می‌تونی.
‫معلومـه که می‌تونی!
‫آرزوها و اهداف‌تون رو در نظر بگیرین
‫و در راستای اون‌ها تصمیم‌گیری کنین.
‫آماده‌ایـن؟
‫شروع کنین!
‫یه شروعِ دوباره...
‫یه شروعِ دوباره... یه شروعِ دوباره...
‫یه شروعِ دوباره.
‫من نون‌آور خونواده‌ام.
‫از نو متولد می‌شم.
‫باید خرج خونواده‌م رو دربیارم...
‫از پس هر کاری برمی‌آم.
‫تا سه ماه دیگه...
‫دوباره استخدام می‌شم!
‫من خیلی خوش‌بختـم!
‫[ سه ماه بعد ]
‫[ 13 ماه بعد ]
‫سلام، نام‌گو. ‫حواسم هست.
‫امروز ساعت 5.
‫رئیسم خیلی درباره‌ت کنجکاو شده.
‫شرمنده، ولی می‌تونی ظهر بیای؟
‫آخه من...
‫الان با زنم اومدم فروشگاه.
‫آخه رئیس ساعت 5 به چین پرواز داره.
‫یعنی نمی‌تونی؟
‫چرا، صبر کن...
‫گوشی دستت.
‫زنم رو راضی می‌کنم.
‫ایول. ‫پس می‌بینمت.
‫حواست باشه از همه ‫می‌پرسه «نقطه‌ضعفت چیـه؟»
‫نقطه‌ضعف؟
‫این سؤالش خیلی جدیـه‌ها. ‫یادت نره، باشه؟
‫باشه. ‫دمت گرم.
‫نقطه‌ضعف؟
‫می‌دونم جوابی براش پیدا نمی‌کنی
‫ولی به نظرت نقطه‌ضعفم چیـه؟
‫خب معلومـه. ‫تو عاشق گُل و گیاهـی.
‫اون‌قدر که خودت هم ‫شبیه درخت شدی.
‫همین دیشب بهم گفتی ‫توی تخت مثل حیوون‌هائـم که.
‫نام‌گو راهنمایی خوبی بهم کرد.
‫[ اخظار عدم پرداخت وام مسکن ]
‫اگه بتونم نقطه‌ضعفم رو ‫درست توضیح بدم
‫یارو ازم خوشش می‌آد.
‫بعداز استخدام، باید زیردست آقای ‫نام‌گو بشید که قبلاً زیردست شما بوده.
‫چه احساسی دراین‌رابطه دارید؟
‫درستـه که من مدیر بخش بودم
‫ولی همیشه خودم رو ‫جزو یقه‌آبی‌ها در نظر می‌گرفتم.
‫(«یقه‌آبی» ~ طبقه‌ی کارگر) ‫(«یقه‌سفید» ~ طبقه‌ی کارمندان اداری)
‫به همین خاطر...
‫فکر کنم متوجه سؤال نشدید.
‫آقای نام‌گو...
‫نه، متوجه فرمایش‌تون شدم...
‫ایشون زودتر از شما به پاپیروس اومدن ‫و طبیعتاً باید تحت تعلیم ایشون باشید.
‫(«پاپیروس» نوعی گیاهـه که ‫باهاش کاغذهای خاصی ساخته می‌شه.)
‫البته!
‫من همیشه درحال یادگیری‌ام.
‫بلافاصله بعداز این‌که دیپلم گرفتم، ‫توی کارخونه استخدام شدم.
‫ولی حتی موقع کارکردن هم ‫تونستم مدرک شیمی بگیرم.
‫البته کلاس‌های دانشگاهم حضوری نبود.
‫و البته بعدش هم ‫به یادگیری ادامه دادم...
‫و البته بعدش به ‫جایگاه مدیریت ایمنی رسیدم...
‫سال 2019 که جایزه‌ی ‫«ادبیات پالپِ سال» رو گرفتم...
‫این مورد رو به کارنامه‌م اضافه کردن.
‫و توی همون سال...
‫تونستم خونه بخرم.
‫همون خونه‌ای که توش بزرگ شدم.
‫و البته...
‫چقدر گفتم «البته»...
‫به‌خاطر استرس و این‌ها نیست...
‫در واقع... از روی اعتمادبه‌نفس ‫بالاست که این‌طوری می‌گم...
‫البته!
‫می‌شه بفرمایید نقطه‌ضعف‌تون چیـه؟
‫نه.
‫بزرگ‌ترین نقطه‌ضعفم ‫اینـه که نمی‌تونم بگم «نه».
‫به کاغذسازی مون هم سر زدی؟
‫(«مون» به‌معنای «ماه»)
‫مون؟
‫می‌گن کاغذسازی مون بازار ژاپنی‌ها رو ‫دگرگون کرده. یه سری بزن.
‫کاغذسازی پاسیفیک هم ‫زمستون امسال استخدام داره.
‫جداً؟
‫یه دندون‌پزشکی هم برو.
‫جون عزیزت برو.
‫بعداز استخدام، ‫دیگه وقت نداری بری‌ها.
‫نه بابا، چیزی نیست.
‫همیشه لج‌بازی می‌کنی!
‫بگذریم... ‫تا قبل‌از زمستون استخدام بشی‌، باشه؟
‫شرکت باهات تماس می‌گیره.
‫دمت گرم.
‫شرکت مون رو یادت نره!
‫من یه مَردم. ‫من آدم خوبی‌ام.
‫شرکت مون توسط ‫مون چانگ‌هوی فقید تأسیس شد.
‫چوی سون‌چول هستم، ‫سرپرست کارکنان کاغذسازی مون.
‫- شرکت مون... ‫- آقای چوی!
‫جانم؟
‫قرار شد درباره‌ی ‫طرز ساخت کاغذ حرف بزنین.
‫خب داشتم...
‫معرفی رو خود شرکت انجام می‌ده.
‫6 ساعت و 17 دقیقه‌ی بعد.
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن کارخونه‌ی کاغذسازی، ‫داره درخت‌های جنگل رو نابود می‌کنه.
‫ولی این تصور اشتباهـه.
‫چی شده؟
‫اول خبر خوب رو بدم.
‫یه شغل گیر آوردم.
‫مامان‌تون دیگه شاغل شده!
‫همیشه غُر می‌زدی که ‫ما نذاشتیم شاغل بشی.
‫مبارکـه!
‫ممنون.
‫حالا کجا هست؟ ‫دندون‌پزشکی؟
‫- پیش دکتر اوه چین‌هو. ‫- دکتر اوچ این‌هو؟
‫مسخره‌ش نکن.
‫همه‌مون باید ‫توی این شرایط زحمت بکشیم.
‫تا باباتون کار پیدا کنه، ‫این فعالیت‌ها ممنوعـه.
‫به‌جز کلاس خصوصی ری‌وان، ‫فعلاً خرج اضافه نداریم.
‫مثلاً...
‫مثلاً دیگه توی سوپ گوشت نمی‌ریزی؟
‫گوشت هست. ‫دقت کن.
‫مثلاً...
‫ماشین من.
‫باید ماشینت رو بفروشیم ‫و یه‌چیز کوچیک‌تر بگیریم.
‫و البته خونه‌مون.
‫اگه خونه رو بفروشیم، می‌تونیم ‫قسط‌ها رو بدیم و یه آپارتمان اجاره کنیم.
‫قرار بود سه‌ماهه کار پیدا کنی.
‫واسه همین با پس‌اندازت سر کردیم.
‫و حالا اون هم ته کشیده.
‫[ مصادره‌ی خانه طی 3 ماه آینده ]
‫عزیزم.
‫این خونه...
‫می‌دونی چقدر توش خاطره دارم؟
‫از 9سالگی‌م تقریباً ‫هر دَه ماه خونه عوض می‌کردیم.
‫جون کندم تا تونستم این خونه رو بخرم.
‫هر دومون زحمت کشیدیم.
‫با دست‌های خودم...
‫طویله رو تخریب کردم ‫و جاش گُلخونه زدم.
‫تاب نصب کردم.
‫همه‌جای این خونه رو...
‫عشقم.
‫اگه قسط‌ها رو ندیم، خونه رو می‌گیرن.
‫پیانو...
‫میز پذیرایی...
‫مبل‌هامون...
‫تلویزیون...
‫پَرده‌ها...
‫فرش...
‫همه قراره به فروش بره.
‫راکت‌هام هم همین‌طور.
‫دیگه تنیس تعطیل.
‫کلاس رقص هم همین‌طور.
‫و همچنین مجله‌های بونسایِ تو
‫(«بونسای»: نوعی درختچه‌ی ژاپنی)
‫اشتراک نتفلیکس هم تمام.
‫(«نتفلیکس»: شبکه‌ی پخش آنلاین فیلم و سریال)
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫تا اشتراکم تموم نشده، ‫حداقل یه سریال ببینم.
‫حالا نوبت خبر بَده، دوستان.
‫از این بَدتر هم هست؟
‫توی این شرایط نمی‌تونیم ‫به همه‌ی اعضای خونه غذا بدیم.
‫منظورت چیـه؟
‫- ری‌تو، نرو. ‫- ری‌وان.
‫سی‌وان.
‫باز می‌بینمشون. ‫باشه، ری‌وان؟
‫بیا، عزیزم.
‫هروقت اومدین خونه‌ی مامان‌بزرگ، ‫باهاشون بازی می‌کنین.
‫بابا که کار پیدا کنه، ‫سی‌تو و ری‌تو هم برمی‌گردن.
‫به موی سگ حساسـم.
‫ببخشین، بابا.
‫به سلامت.
‫بریم داخل.
‫بیا.
‫زود برشون می‌گردونم. ‫قول می‌دم.
‫سلام، خانم!
‫چه زود اومدین!
‫خریدار خونه این لاشیـه؟
‫بهش نمی‌خوره 50سال ساخت باشه.
‫پَرده‌ها رو ببینین.
‫این خونه داغون بود، ‫ولی خوب بازسازیش کردن.
‫از نو متولد شده.
‫- ویلای ما همین بغلـه. دیدینش؟ ‫- بله.
‫اونجا در اصل بخشی از ‫مزرعه‌ی بابای این آقا بود.
‫ای وای، اگه هنوز ‫اون زمین رو داشتن، الان...
‫اگه گُلخونه رو برداریم، ‫یه زمین گلف مَشتی می‌شه.
‫مرتیکه خر.
‫همه‌کاره‌ای‌ها، یو مان‌سو.
‫(اسم «مان‌سو» هم به‌معنای «همه‌کاره» هست؛ ‫یعنی کسی که هزاران استعداد و مهارت داره.)
‫همین‌قدر کافیـه.
‫مامان‌ها که با هم رفیقـن.
‫بچه‌ها هم با هم رفیقـن.
‫جایزه‌ی ادبیات سال!
‫تفنگ بابات هم تَرتمیز مونده...
‫[ گواهی خدمت در جنگ ویتنام ]
‫وای، اینجا رو!
‫تصور کنین از خواب بیدار می‌شین ‫و چشم‌تون به اون درخت کاج قرمز می‌افته.
‫کاج سفیده.
‫کاج سفید...
‫تو اینجا باش. ‫من یه سر می‌رم خشک‌شویی.
‫لباس‌هام رو واسه مصاحبه برمی‌دارم.
‫موفق باشی، مان‌سو!
‫(با بخش اول اسمش شوخی می‌کنه که توی زبان انگلیسی ‫معنای «مَرد» می‌ده. در واقع، مَردونگی‌ش رو مسخره می‌کنه.)
‫بریم اتاق بچه‌ها رو ببینیم؟
‫ما یه بچه داریم. ‫این یکی رو می‌کنیم انبار.
‫آره، موافقـم!
‫چه تخت نرمی.
‫اون هم فروشیـه. ‫باید بخرین.
‫قراره کجا برین؟
‫اول باید خونه‌مون رو بفروشیم.
‫خدا کنه زیاد دور نشین.
‫اگه بریم، سی‌تو و ری‌تو ‫پیدامون نمی‌کنن.
‫کی گفته می‌ریم؟
‫جایی نمی‌ریم.
‫بهت قول می‌دم.
‫سی‌وان... ری‌وان... ‫سی‌وان... ری‌وان...
‫سی‌تو... ری‌تو...
‫(«وان» به‌معنای «یک» و «تو» به‌معنای «دو» در زبان انگلیسی؛ ‫تأکید بر این‌که سگ‌ها هم جزو خونواده محسوب می‌شن.)
‫برو کنار!
‫- باید برم جلسه! ‫- تو رو خدا گوش کنین!
‫زنم مجبور شده کار پیدا کنه...
‫خونه‌مون رو به فروش گذاشتیم...
‫- اشتراک نتفلیکس تموم شده... ‫- چی؟
‫جناب رئیس؟
‫چوی سون‌چول!
‫چی شده؟ ‫این کیـه؟
‫از سولار اخراج شده.
‫ای بابا.
‫بفرمایین.
‫شرمنده.
‫می‌رین جلسه؟
‫اتفاقاً باهاتون حرف داشتم.
‫باشه.
‫ببینمت...
‫چه زوری داری، مَرد.
‫وقتی این‌قدر خجالت می‌کِشی
‫نباید جلوی مستراح التماس کنی.
‫قربان!
‫من که دعوت‌تون کرده بودم! ‫چرا نیومدین کباب بزنیم؟
‫دفعه‌ی بعدی می‌آم.
‫ای وای.
‫ببین.
‫روبه‌روی کارخونه یه کافه ‫به نام «مون شاین» هست.
‫(«مون شاین» به‌معنای «درخشش ماه»)
‫سر راهت برو یه نوشیدنی بزن.
‫تازگی خونه‌م رو آوردم ‫به جزیره‌ی هویی.
‫واقعاً زیباست.
‫این اولین رونمایی از خونه‌مـه! ‫بزن کف‌قشنگه رو!
‫سیخ کشیدن کباب روی آتیش ‫هیزم خودم صفای دیگه‌ای داره!
‫بمیر!
‫واسه هر قطره‌ی عرقی که ‫ریختم، ویسکی می‌ریزم!
‫♪ زندگی یعنی همین ♪
‫[ همسر جان ]
‫سلام، عزیزم.
‫مربی ویولن ری‌وان زنگ زد.
‫- تو کجایـی؟ ‫- ها؟
‫- رفتی کافه؟ ‫- نه بابا.
‫یعنی آره.
‫ولی نه.
‫ببین.
‫تنهائـم.
‫دیوونه شدی؟
‫- داریم این رو می‌خورم. ‫- ویسکی می‌خوری؟
‫نه، این.
‫رفتی کافه که آب سیب بخوری؟
‫بهم اعتماد داری دیگه، عزیزم؟
‫معلومـه.
‫حالا مربی ری‌وان چی می‌گه؟
‫دیگه نمی‌تونم به ری‌وان درس بدم.
‫بله؟
‫استعداد ری‌وان...
‫خیلی خاصـه.
‫آخه خانم...
‫وقتی جلومون اصلاً ویولنسل نمی‌زنه
‫چجوری... حرف‌تون رو باور کنم؟
‫به‌زور چندتا صدا از ویولنسل درمی‌آره.
‫بعله.
‫فکر کردین واسه چی دارم درآمد خودم رو ‫قطع می‌کنم و به یه مربی دیگه می‌دم؟
‫یه مربی دیگه؟
‫برای ری‌وان باید ‫یه استاد موسیقی استخدام کنین.
‫ولی در جریان باشین که ‫هزینه‌ی استادها بالاتره.
‫گفتین دوست دارین ری‌وان ‫زندگی مستقل رو یاد بگیره.
‫پس به نظرم این هزینه...
‫دو مورد رو ذکر کنم.
‫خیلی‌ها فکر می‌کنن کارخونه‌های کاغذسازی، ‫دارن درخت‌های جنگل رو نابود می‌کنن.
‫ولی این تصور اشتباهـه.
‫درخت‌های ما توی ‫فضای جدایی رشد می‌کنن...
‫بُریده می‌شن و مجدداً رشد می‌کنن.
‫تازه ما استفاده‌ی ‫مجدد از کاغذها داریم.
‫یعنی کاغذها رو بازیافت می‌کنیم.
‫- و بازیافت‌ها رو هم مجدداً... ‫- چی نگاه می‌کنی؟
‫تنها کارخونه‌ی کاغذی که ‫این‌روزها ترکونده، کارخونه‌ی مون‌ـه.
‫بازار ژاپن رو زیرورو کردن. ‫این یارو مدیر بخش کاغذسازیـه.
‫پس شغلش مناسب تو هم هست. ‫ژاپنی‌ت عالیـه.
‫کُره موفق‌ترین کشور ‫در صنعت تولید کاغذه.
‫بازیافت بی‌نهایت!
‫دقت کنین: بی‌نهایت!
‫این که انگشت‌کوچیکه‌ی ‫شوهر من هم نمی‌شه!
‫ایشالا رعد‌وبرق بخوره و بمیره.
‫از این چترهای نوک‌تیز برداره ‫و رعد‌وبرق بخوره...
‫[ چوی سون‌چول ]
‫بله، معرکه‌ست.
‫یه هفته بیا اونجا تا بفهمی چی می‌گم.
‫اصلاً با آپارتمان قابل‌مقایسه نیست!
‫بیا دیگه! ‫با کِشتی می‌تونی راحت بیای.
‫همین رو می‌گم.
‫فقط سکوتش به همه‌چی می‌ارزه.
‫هوای پاک... ‫اصلاً عالیـه.
‫شب‌هاش که رؤیاییـه.
‫بعله.
‫نه‌خیر، نداره.
‫اگه می‌ترسی، اونجا مرغ ‫پرورش می‌دیم که مارها رو بخورن.
‫چی؟
‫ببین، عزیزم...
‫حداقل یه‌بار بیا کباب بزنیم!
‫گوشت خوک دیگه! ‫آخه کی مار سیخ می‌کِشه؟
‫چَشم. الکل ممنوع.
‫وزنه‌برداریـن؟
‫عزیزم! گوش کن!
‫حتی اگه این یارو حذف بشه
‫شاید من جانشینش نشم.
‫آره.
‫یعنی جاش این‌قدر خوبـه؟
‫(«یعنی جایگاهش این‌قدر مهمـه؟»)
‫رقابت سر جایگاهش شدید می‌شه.
‫آره خب جای باصفاییـه.
‫آفتاب می‌تابه و نسیم خنک می‌آد.
‫آره...
‫جایگاهش چندتا نامزد پیدا می‌کنه؟
‫دَه‌تا؟
‫پنج‌تا؟
‫[ کاغذسازی مون ]
‫چهارتا؟
‫این رو می‌خرم. ‫قیمتش چنده؟
‫نشریه‌ی مَردان پالپ. ‫بفرمایین.
‫با بخش تبلیغات کار داشتم.
‫هوی.
‫حداقل بده شلوارت رو بشورم.
‫اگه دوست داشتی، یه دوش هم بگیر!
‫به درخت گلابی‌مون هم برس!
‫همه‌جاش رو آفت زده!
‫عوضی! ‫می‌خوای من رو به کُشتن بدی؟
‫این قدر مست شدی که هیچی نمی‌فهمی.
‫عملاً زندگی‌ت نباتی شده!
‫♪ تقصیر آفت‌هاست، ما که گناهی نداریم ♪
‫♪ پس شما را به خدا ♪
‫خودت از همه آفت‌تری!
‫♪ به ما دوایی بدهید ♪
‫من دیر برمی‌گردم.
‫بعداز آزمون بازیگری ‫باید برم یه جای دیگه.
‫کاغذ یعنی زندگی!
‫برای کار به مدرک لیسانس رشته‌ی ‫کاغذسازی و یا مهندسی شیمی نیازه.
‫ترجیحاً کسانی که ژاپنی بلدن.
‫ما در شرکت کاغذسازی رِد پِپر...
‫(«رِد پِپر» به‌معنای «فلفل قرمز»)
‫در کنار شرکت‌های اروپایی و ژاپنی
‫قصد راه‌اندازی یک همکاری ‫مشترک بین سه شرکت رو داریم.
‫هدف ما اینـه که بهترین کارخانه‌ی کوچک ‫و تخصصی در زمینه‌ی کاغذسازی باشیم.
‫کارکنان ما خانواده‌ی ما محسوب می‌شن.
‫با ما از خانواده و سرگرمی‌هاتون ‫بنویسین تا بیشتر آشنا بشیم.
‫عکس بزرگ و جدیدی ‫از خودتون برای ما بفرستین.
‫به صندوق پستیِ 76، ‫شهر گوجونگ، اداره‌ی پست مرکزی.
‫درخواست استخدام ‫اینترنتی اکیداً ممنوعـه.
‫حداقل ما باید ‫از کاغذ استفاده کنیم، درستـه؟
‫من گو بوم‌مو هستم.
‫آدم سنت‌گرایی‌ام.
‫موسیقی‌م رو با گرامافون پخش می‌کنم ‫و با دوربین‌های قدیمی عکس می‌گیرم
‫و فقط روی کاغذ می‌نویسم.
‫پیوند من با کاغذ به‌اندازه‌ی ‫کاغذهای تقویت‌شده محکمـه
‫و سال‌ها قبل‌از تولدم شروع شد.
‫عموی من از اولین نسل کاغذسازها بود
‫و من رو تشویق کرد که عضو ‫کاغذسازی دانشگاه کانگ‌وون بشم.
‫بعداز خدمت سربازی، سال 1999 ‫توی کاغذسازی نام‌سون استخدام شدم.
‫توی سال 2013 ‫سرپرست خط تولید کاغذ بودم
‫و اغلب مشتری‌هامون ‫از وزارت دفاع می‌اومدن.
‫توی سال 2018 جایزه‌ی ‫ادبیات پالپ رو برنده شدم...
‫«گیرنده: مدیر شرکت رِد پِپر»
‫و اون زمان توی نقطه‌ی ‫اوج موقعیت شغلی بودم.
‫ولی سال 2023، ‫وزارت دفاع رویکردش رو تغییر داد
‫و باعث شد خط تولید ما تعطیل بشه.
‫کاغذسازی نام‌سون ‫با شرکت موری ترکیب شد
‫و کارکنان متخصصی مثل من
‫مجبور شدن از شرکت برن.
‫هشت ماهـه که دنبال کار می‌کردم
‫و احساس می‌کنم الان ‫آماده‌ی یه شغل جدیدم.
‫توی اوقات فراغتم
‫معمولاً...
‫[ جایزه‌ی ادبیات پالپ ]
‫[ گواهی ایمنی حریق ]
‫[ 2 سال سابقه‌ی کار در کاغذسازی ایشی در ژاپن ]
‫[ سلاح گرم کره‌ی شمالی، تیپ 64 ]
‫یک...
‫دو...
‫سه‌نفر...
‫امروز خوش گذشت؟
‫به بابایی که سخت گذشت.
‫یه خونه هست که توی ‫حیاطش یه درخت گلابی قشنگ داره
‫ولی آفت‌ها دارن می‌خورنش.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫توی این شرایط نمی‌تونیم ‫به همه‌ی اعضای خونه غذا بدیم.
‫ای ریدم!
‫باز داری قارچ‌های کهنه رو می‌خوری!
‫الکل رو کنار گذاشتی که ‫به‌جاش همه‌چیزخوار بشی؟
‫کمرم بدون زیرانداز درد می‌گیره.
‫خب چرا دراز می‌کِشی؟
‫نمی‌ترسی مار بیاد روت؟
‫هنوز واسه مصاحبه زنگ نزدن.
‫می‌زنن.
‫مثل من باش.
‫یعنی چی؟
‫نور خورشید رو ‫با باد لقمه بگیر و بخور.
‫با چاشنی شاخ‌وبرگ.
‫همیشه حداقل واسه مصاحبه خبر می‌دن.
‫پس من رو چی می‌گی؟
‫دوباره توی آزمون رد شدم.
‫می‌گن چون پوستم لطیف نیست
‫نمی‌تونم نقش زنی رو بازی کنم که ‫سوگوار مرگ همسرشـه.
‫ولی حداقل تونستم یه‌روز ‫توی موزه‌ی هنر باشم.
‫اون شب که برق رفت رو یادتـه؟
‫اولین نمایش زندگی‌مون بود.
‫توی پرده‌ی دوم برق می‌ره.
‫مردم ترسیده بودن... زن‌ها جیغ می‌کِشیدن...
‫و قلب من هم داشت وایمی‌ستاد...
‫که یه‌هو تو اومدی.
‫نمی‌دونم از کجا یه‌هو پیدات شد...
‫مثل چراغ توی خیابون...
‫صورتت...
‫♪ بیا و توی دل تاریک و تنهای من ♪
‫♪ آتیشی شعله‌ور کن ♪
‫لبخند می‌زدی...
‫و من رو تا خروجی بردی.
‫«آرا خانم، دنبالم بیا. ‫حواست به من باشه.»
‫«مراقب باش.»
‫«حالت خوبـه؟»
‫اون‌زمان پاک و معصوم بودم.
‫زیبا و دست‌نخورده.
‫اولین بوسه‌ی عمرم رو به تو دادم.
‫یادتـه بهم چی گفتی؟
‫«آرا خانم، لب‌هات از ‫کاغذهای نیمه‌شفاف اوکاموتو
‫لطیف‌تره.»
‫آکیموتو*
‫اوکاموتو مارک کاندومـه.
‫«آرا خانم...
‫لب‌هات از کاغذهای ‫نیمه‌شفاف اوکاموتو لطیف‌تره.»
‫نه پیامک زدن و نه ایمیل.
‫کاغذسازی! ‫همه‌ش اون کاغذسازی مسخره!
‫بابام می‌خواست واسه‌ت کافه بزنه
‫ولی آقا می‌خواستن کاغذساز بشن!
‫استخدام هم که بشی، ‫6-7 سال دیگه بازنشستـی.
‫بعدش می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫تو که توی موسیقی واردی...
‫قشنگ می‌تونستی ‫با کافه‌موسیقی پول دربیاری!
‫اصلاً من رو درک می‌کنی؟
‫می‌خوام برم توی جنگل ‫مثل دیوونه‌ها بدوم و داد بزنم!
‫فرض کن من هم یکی از ‫دستگاه‌های کاغذسازی‌تـم.
‫اگه بهم بی‌توجهی کنی، خراب می‌شم!
‫زود باش بهم روغن بمال تا راه بیُفتم!
‫وگرنه مثل تیکه‌های ‫کاغذ ریزریزت می‌کنم!
‫25 سال با کاغذسازی نون درآوردم.
‫عزیزم.
‫سرنوشت من همینـه. ‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫تو هم با پول همین ‫کاغذسازی زندگی کردی.
‫و اون پول روی کاغذی ‫چاپ شد که من ساختم.
‫حتی کاغذ سیگاری که ‫می‌کشی هم من ساختم.
‫«حداقل ما باید ‫از کاغذ استفاده کنیم.»
‫چی؟
‫پیامک و ایمیل نمی‌زنن.
‫صندوق پستی! صندوق پستی!
‫هوی!
‫با توام!
‫دیگه ازت خسته شدم!
‫مرتیکه‌ی...
‫از یه کاغذ باطله هم بی‌مصرف‌تری!
‫ببخشین معطل شدین.
‫- تا قبل‌از این‌که دکتر بیان، نگاه می‌کنم. ‫- باشه.
‫تو پرستاری؟
‫متخصص بهداشت دهانـم. ‫با پرستار فرق داره.
‫مگه الان کلاس رقص نداری؟
‫دندونم درد می‌کرد.
‫حالا بگو «عـا».
‫مراسم رقص می‌آی دیگه؟
‫چجوری بیام؟ ‫انصراف دادم.
‫باز هم می‌تونی بیای! ‫از مربی اجازه بگیر.
‫خانم لی، شما برین خونه.
‫باید برین دنبال ری‌وان.
‫چَشم.
‫تو دوشیزه‌ای پاک ‫و معصوم و بی‌ریا بودی!
‫و اکنون... وای بر من!
‫وقتی می‌بینم مَردی ‫چون تو را برگزیدم...
‫مَردی بی‌نظیر... ‫سر از پا نمی‌شناسم...
‫مارِ بی‌پدر!
‫سرش مثلثی بود؟
‫پس افعی آدم‌خواره. ‫از اون‌ها که مادر خودش رو می‌خوره.
‫یا نکنه سیاه‌سفید بود؟
‫ماموشی هفت‌قدمی نبود؟ ‫اگه اونـه، بیشتر از هفت قدم نمی‌تونین برین.
‫صدای جغ‌جغ شنیدم.
‫زخم رو بالاتر از قلب‌تون نگه دارین.
‫نباید پایین‌تر از قلب بگیرم؟
‫نگران نباشین. ‫یه‌بار توی نمایشم این کار رو کردم.
‫چه کاری؟
‫- عزیزم، فهمیدی چی شد؟ ‫- ببین...
‫مار نیشم زده.
‫- چی؟ ‫- اوضاع خیتـه. بهت زنگ می‌زنم.
‫با این کار مارها ازتون فرار می‌کنن.
‫زنیکه‌ی...
‫[ زخم را پایین‌تر از قلب نگه دارید ] ‫[ محل زخم را بُرش نزنید و سَم را نخورید ]
‫خدا بگم چی‌کارش کنه.
‫نمی‌ری بیمارستان؟
‫نیازی نیست.
‫اگه سَمی بود، تا الان مُرده بودم.
‫آهنگ چی می‌گه؟
‫مراسم رقص رو...
‫نریم، نه؟ ‫ما که انصراف دادیم.
‫یعنی چی؟ ‫این‌قدر تمرین کردیم.
‫این از اولین آلبوم ‫موسیقیـه که بهم دادی.
‫تو که همیشه به آهنگ‌های ‫راک دهه 80 گوش می‌دی.
‫واقعاً عشق کورم کرد.
‫بااین‌که یه زن بیوه با یه بچه بودم
‫ولی چقدر خوشگل بودم‌ها.
‫ای بابا این حرف‌ها چیـه؟
‫البته حقوقم هم بیشتر از تو بود.
‫یعنی چی؟
‫فکر می‌کنی واسه پولت ‫باهات ازدواج کردم؟
‫شاید. ‫تازه من مدرک دانشگاه داشتم.
‫- من هم داشتم. ‫- اون‌زمان نداشتی.
‫عجب آدمی هستی‌ها. ‫اصلاً ولش کن.
‫آخه هم‌زمان با کار، درس هم می‌خوندی.
‫می‌خواستم باهات خوش بگذرونم، ‫ولی همه‌ش سرت شلوغ بود.
‫عذرخواهی کن. ‫زود باش.
‫حق با شماست.
‫پس به‌جای غُرزدن، ‫بیا از این لحظه دَه برابر لذت ببریم.
‫کِی قراره به سی‌وان بگیم؟
‫چی بگیم؟
‫قرار شد وقتی به سن بلوغ رسید، ‫بهش یاد بدیم موهای زائدش رو بتراشه.
‫حالا واجبـه با هم بگیم؟
‫من از 2 سالگی‌ش باهاش بودم، ‫پس باباش باید بهش بگه.
‫معذرت می‌خوام، می‌ری.
‫حتماً تو هم روغن‌کاری می‌خوای. ‫من...
‫روغن‌کاری؟
‫منظورم اینـه که...
‫این‌روزها همه‌ش درگیر ‫مصاحبه‌های کاری بودم.
‫حتماً باید کاغذساز بشی؟
‫خب برو یه شغل دیگه.
‫مثلاً چی؟
‫کافه بزنم؟
‫حالا چرا کافه؟
‫25 سال از کاغذسازی ‫نون درآوردم، عزیزم.
‫سرنوشتم همینـه.
‫بَد می‌گم؟
‫مگه می‌شه به یه افعی ‫آدم‌خوار بگی گلابی بخوره؟
‫ذاتش اینـه که مادرش رو بخوره.
‫- عع، این‌جوری‌هاست؟ ‫- بعله.
‫- آقای یو. ‫- بله؟
‫خوب می‌رقصین‌ها.
‫حواست به من باشه. فقط من.
‫باز ویبراتو زیاد انجام دادی.
‫(«ویبراتو»: نوعی لرزش در ویولنسل که صدای خوشایندی داره.)
‫امروز می‌شه بهترین مصاحبه‌ی کاری‌ت.
‫همه‌شون رو بُکش!
‫(«حسابی توی مصاحبه بترکون!»)
‫چَشم، قتل‌عام می‌کنم.
‫این هم چراغ سبزش!
‫چون‌اوه!
‫روی تخت شما چه حالی می‌ده، خانم. ‫اصلاً صدا نداره.
‫بهم نگو «خانم».
‫تو رو خدا به شوهرتون بگین
‫از گروه ترک اعتیاد انصراف نده. ‫می‌خوام باز هم بیام.
‫[ شهر مینسان ]
‫سلام. ‫از شرکت رِد پِپر تماس می‌گیرم.
‫عع، سلام عرض شد!
‫- نه، نرو! ‫- بله؟
‫بله؟ الو؟ چی شد؟
‫صداتون قطع‌ووصل می‌شه.
‫من که خوب می‌شنوم.
‫برگردین به همون جایی که ‫اول جواب دادین.
‫چَشم! دارم اونجا.
‫همون‌جا خوبـه!
‫اونجا عالیـه.
‫واقعاً اینجا می‌شنوین؟
‫بله، صداتون واضح می‌آد.
‫احیاناً الان توی خونه‌تون ‫توی شهر مینسان هستین؟
‫بله.
‫رئیسم می‌خواد ببینتون.
‫خیلی درباره‌تون کنجکاو شدن، آقای گو.
‫- ولی... ‫- بله؟
‫رئیسم ساعت 5 به زوریخ پرواز داره.
‫شرمنده، ولی اگه الان ‫راه نیُفتین، نمی‌رسین.
‫همین‌الان؟
‫نمی‌تونین بیاین؟
‫باشه پس بهش می‌گم...
‫نه! نه!
‫می‌آم.
‫معلومـه که می‌آم!
‫پس آدرس رو براتون پیامک می‌کنم
‫که تشریف بیارین دفتر.
‫باشه. ممنون.
‫فقط اجازه بدین لباسم رو عوض کنم.
‫شما آدرس رو بفرستین!
‫نه! همون طوری خوبـ...
‫جنده...
‫[ پیام جدیدی ندارید ]
‫جواب بده...
‫تو رو خدا جواب بده.
‫سلام. ‫چطوری؟
‫صدا نمی‌آد؟
‫مگه می‌شه؟ ‫اینجا آنتن عالیـه.
‫صدام رو داری؟
‫رفتم یه دورهمی، ‫ولی خبر نداشتم لغو شده.
‫واسه همین زود برگشتم ‫و حوصله‌م سر رفته.
‫زنم؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم رفته بیرون.
‫بریم نوشیدنی بزنیم؟
‫آره، ترک کردم، ولی الان ‫می‌تونم به‌اندازه‌ی کافی بخورم.
‫دقیقاً.
‫پس توی مرغ سوخاری می‌بینمت.
‫کارِت تموم شد، بیا اونجا. ‫منتظرتـم.
‫[ دندان‌پزشکی اوه چین‌هو ]
‫- سلام عرض شد. ‫- سلام.
‫- چطوری، ری‌وان؟ ‫- چه دیر اومدی.
‫بدین من.
‫ممنون.
‫منتظر موندم که ببینمتون. ‫اوه چین‌هو هستم.
‫شنیدم دندون‌تون درد می‌کنه.
‫آره.
‫یه سر پیش ما بیاین.
‫- می‌شه شیشه رو بدین پایین؟ ‫- همین‌جوری خوبـه.
‫مشکلی ندارم، جناب اوه چون‌اوه.
‫خیلی ممنون، دکتر اوه چین‌هو.
‫ممنون!
‫برین به سلامت.
‫فقط آبروی ما رو می‌بره...
‫دیگه تموم شد، ری‌وان.
‫رانندگی بابات کلاً همین‌جوریـه.
‫خیلی جَوونـه. ‫ازت کوچیک‌تره.
‫کوچیک‌تره؟
‫کی رو می‌گی؟
‫دیگه درباره‌ی من باهاش حرف نزن.
‫♪ شاید واسه اینـه که ♪
‫♪ هنوز بچه‌ام ♪
‫♪ آره، داستان همینـه ♪
‫♪ مامان‌جون، چرا... ♪
‫♪ چرا همه‌ش منتظر توام؟ ♪
‫♪ مامان‌جون، چرا... ♪
‫♪ همه‌ش دل‌تنگ توام؟ ♪
‫♪ شاید واسه اینـه که ♪
‫♪ هنوز بچه‌ام ♪
‫♪ آره، داستان همینـه ♪
‫♪ مامان‌جون، چرا... ♪
‫♪ همیشه ناراحتـم؟ ♪
‫♪ مامان‌جون، چرا... ♪
‫توی این دنیا یا جای منـه یا تو.
‫می‌خوای دوئل کنی؟
‫آرا خبر داره که این کار رو می‌کنی؟
‫لی چون‌اوه، بازیگر تازه‌وارد؟
‫کی؟
‫وسط کیک‌پزی‌ت...
‫یه‌هو یادت اومده که
‫آرا رو مال خودت کنی؟
‫آره!
‫♪ دلم توی تاریکی غرق شده ♪
‫♪ به آسمون که خیره می‌شم ♪
‫♪ و گذر ابرها رو می‌بینم ♪
‫♪ سرم گیج می‌ره ♪
‫♪ دنیا دور سرم می‌چرخه ♪
‫♪ و سنجاقک قرمز از بالای سرم رد می‌شه ♪
‫شرمنده.
‫ولی باید بمیری
‫تا من زنده بمونم.
‫حد خودت رو بدون!
‫آرا من رو دوست داره!
‫مطمئنـی؟
‫چیـه؟
‫فکر کردی یه آدم بیکار عاشق نمی‌شه؟
‫موضوع این نیست!
‫قضیه اصلاً این نیست!
‫تو...
‫حتی...
‫گوش نمی‌دی...
‫ببینی زنت چی می‌گه!
‫آخ، گلوم.
‫مگه کافه‌موسیقی چه اِشکالی داره؟
‫این‌ها رو هم بهت گفته؟
‫اگه پول درنمی‌آری، خونه‌ت رو بفروش!
‫برو کارمند فروشگاه شو!
‫من مهندسـم!
‫متخصصـم!
‫این خونه...
‫مال بابای آرائـه. ‫نمی‌تونم بفروشمش.
‫کمرم هم...
‫درد می‌کنه و نمی‌تونم جعبه بردارم!
‫این افتخار داره؟
‫خب زودتر بهم می‌گفتی!
‫چرا باهام حرف نمی‌زنی؟
‫اگه حرف بزنم...
‫برمی‌گردی پیشم؟
‫عع!
‫تو همونـی که مار گزیدت؟ ‫کثافت!
‫عزیزم!
‫آشغال!
‫بده من!
‫تفنگ رو بده من!
‫من سرباز بودم!
‫تقصیر من نیست
‫که اخراج شدم.
‫چندبار بهت بگم؟
‫مشکل اخراج‌شدنت نیست!
‫مشکل اینـه که چجوری ‫بهش واکنش نشون دادی!
‫ای بابا...
‫با دوتا گلوله مُردی؟
‫[ همسر جان - 10 تماس بی‌پاسخ ]
‫ای مـ...
‫ـادرتـو!
‫این‌ها رو خوب می‌خرن.
‫الو؟
‫چرا مامان‌تون برنمی‌داره؟
‫نمی‌دونم.
‫- الان خونه‌ست؟ ‫- نه.
‫واسه‌تون پیام نذاشته؟
‫باباتون حسابی پشیمون می‌شه!
‫چرا پشیمون؟ ‫مگه کجاست؟
‫- واسه‌م لباس گذاشته؟ ‫- بله.
‫به‌جز «آره» و «نه» چیزی بلد نیستی؟
‫موفق باشی، بابا!
‫ممنون!
‫بیا برقصیم.
‫تو که بلد نیستی.
‫معلومـه که بلدم.
‫الان که دیدم، حفظ شدم.
‫اون‌قدر تمرین کردی.
‫حداقل پُزش رو بده.
‫خوش اومدین. ‫از این‌طرف.
‫باور نمی‌کنی؟
‫نه‌خیر!
‫لباس گاوچرون‌ها رو پوشیدم! ‫پس شریکم باید یه گاو خوشگل باشه!
‫بسیار عالی!
‫نوشیدنی میل دارین؟
‫[ به شهر گوجونگ خوش آمدید ]
‫توی ماشین بهش دادی؟
‫یادمـه سکس توی ماشین دوست داشتی.
‫همون شورت توریِ مشکی رو پوشیدی؟
‫اینجا رو گشتم و فقط اون نیست.
‫تو چت شده؟
‫پوشیدیش؟
‫آره! ‫درش بیار!
‫وقتی بو کنم، می‌فهمم بهش دادی یا نه!
‫آروم بگیر! طول نمی‌کِشه!
‫اگه بی‌گناهـی، از چی می‌ترسی؟
‫مست کردی؟
‫قرار شد مشروب نخوری!
‫می‌خوای مثل سابق بشی؟
‫نُه سالـه ترک کردی!
‫نُه سال جلوی خودت رو گرفتی!
‫یه‌شبه همه‌ش رو به باد دادی؟
‫نصفه‌شب یه‌هو بالا می‌آوردی...
‫توی مستی...
‫پسر پنج ساله‌ت رو می‌زدی ‫و می‌گفتی به خواهرش حسودی می‌کنه!
‫چندبار بهت بگم؟
‫سی‌وان هم بچه‌مـه.
‫آره جون خودت.
‫اصلاً فرق نمی‌ذاری. ‫فقط هربارمست می‌کنی، مثل سگ می‌شی.
‫با خودت چی فکر کردی؟
‫لباس خودت رو ‫با لباس دکتر اوچ ست کردی؟
‫اون‌وقت واسه من لباس ناپلئون گذاشتی؟
‫جان اِسمیت!
‫تو جان اسمیت، دریادار انگلیسی هستی ‫و من پوکاهانتس‌ـم، احمق!
‫کارتون موردعلاقه‌ی ری‌وان‌ـه!
‫یادت رفته؟ ‫صدبار با بچه‌ت تماشا کردی.
‫وقتی به دکتر اوه گفتم ‫می‌خوام پوکاهانتس باشم
‫کل بچه‌های درمونگاه تصمیم گرفتن ‫مثل هم‌قبیله‌ای‌هام لباس بپوشن.
‫پرستارمون رو ندیدی؟ ‫مثل من پوشیده بود.
‫قرار بود من و تو یه زوج باشیم.
‫فکر کردی من همچین آدمی‌ام؟
‫چجوری بهم شک کردی؟
‫چرا شک نکنم؟
‫زنِ به این خوشگلی!
‫خب تو هم خوش‌تیپـی!
‫این چیـه؟ ‫کی زدت؟
‫دارم واسه خونواده‌مون می‌جنگم.
‫باید پشت هم باشیم ‫و به هم اعتماد کنیم.
‫وفاداری.
‫اعتماد.
‫پس چرا خودت رو ‫توی گُلخونه حبس می‌کنی؟
‫اون گُلخونه‌ی مزخرف!
‫چرا در ماه 3000 کیلومتر رانندگی می‌کنی؟
‫چرا شورت پلاستیکی همراهتـه؟
‫توی کدوم مصاحبه نیش مار می‌خورن؟
‫فکر کردی خَرم؟
‫بگو ببینم زنیکه کیـه!
‫همون هرزه‌ای که باهاش می‌ری ‫ماهیگیری و مرغ سوخاری می‌خوری!
‫همونی که روغن‌مالیش می‌کنی!
‫عزیزم، با من این‌طوری تا نکن.
‫مصاحبه‌های من...
‫خیلی پیچیده و سختـن.
‫باید توی چشم طرف زل بزنم...
‫باور کن خیلی سختـه.
‫پس انکار نمی‌کنی؟
‫[ با همکارها نوشیدنی بزن - از کار حرف بزن ]
‫این چطوره؟
‫جنسش نرم‌تره.
‫زیاد نرم نیست.
‫یه‌لحظه ببخشین.
‫چی شده، یه‌نی؟
‫می‌شه بعداز مدرسه با دوست‌هام بگردم؟
‫- بابای مین می‌رسونت؟ ‫- آره.
‫این‌ها هم به درد نمی‌خورن.
‫باشه. اجازه بدین.
‫یه جفت بهتر دارم.
‫برو به سلامت!
‫این یکی مدل جدیده...
‫عیب نداره.
‫صبر کنین.
‫الان می‌آم.
‫جایی نرین‌ها.
‫از مرکز واسه‌مون فقط ‫چند جفت می‌فرستن.
‫اجازه بدین.
‫الان می‌آم.
‫قربان!
‫اون آقای دیگه رفت؟
‫بله، ظاهراً.
‫ببخشین معطل شدین.
‫واسه خودتون کفش می‌خواین؟
‫یا هدیه‌ست؟
‫من هم یه دختر دارم.
‫چند سالشـه؟
‫بفرمایین داخل.
‫دلت واسه‌ش تنگ شده، نه؟
‫با همکارها نوشیدنی بزنی و از کار بگی.
‫واسه من هم یه سالی گذشته.
‫وقتی یه هم‌قبیله مثل خودم می‌بینم، ‫درجا می‌شناسم.
‫مشخصـه این کار بهت نمی‌خوره.
‫دَه سالشـه.
‫آها، دخترتون!
‫چه کفشی می‌خواین؟
‫چکمه؟ صندل؟
‫- کفش سرامیکی. از اون براق‌ها. ‫- آها.
‫من توی صنعت کاغذسازی کار می‌کردم.
‫بخش کاغذهای ویژه.
‫ما دفترچه‌های بانکی می‌ساختیم... ‫بلیت قرعه‌کشی...
‫فاکتور، پاسپورت، مخروط بستنی...
‫کاغذ محافظ نوار بهداشتی، ‫فیلتر سیگار...
‫وقتی این‌ها رو می‌گم، مردم می‌خندن
‫ولی واسه امثال ما کاغذسازی یه هنره.
‫چرا بخندن؟
‫اون حسی که موقع لمس ‫کاغذ بهت دست می‌ده
‫بی‌نظیره.
‫پس شما هم این‌کاره‌ایـن.
‫دخترم به‌ندرت حرف می‌زنه.
‫و وقتی دهن باز می‌کنه، ‫فقط حرف‌های بقیه رو تکرار می‌کنه.
‫(تقریباً مثل خودش)
‫مادرزادی این‌جوری بوده. ‫فقط ویلونسل می‌زنه.
‫مربی‌ش می‌گه استعداد داره.
‫از اون استعدادهای جهانی.
‫ولی جلوی ما ویولن نمی‌زنه.
‫به‌عنوان والدینش ‫وظیفه‌مونـه که ازش حمایت کنیم
‫چون بدون موسیقی هیچ‌وقت ‫نمی‌تونه مستقل بشه.
‫معلمش می‌گه لیاقتش ‫یه ویولنسل گرون‌قیمت و درجه‌یکـه.
‫کریسمس امسال یه اجرا داره
‫ولی فقط چکمه‌ی بارونی داره.
‫پولم به ویولنسل باکیفیت نمی‌رسه، ‫ولی حداقل واسه‌ش کفش می‌خرم.
‫چیزه...
‫کلاسش به زودی تموم می‌شه. ‫خودش رو می‌آرم که امتحان کنه.
‫کِی تعطیل می‌کنین؟
‫تا قبل‌از 7 در خدمتـم.
‫کلاسش تا 7 تموم نمی‌شه.
‫خب بعدش تا یه‌ساعت جمع‌وجور می‌کنم.
‫منتظر می‌مونم.
‫تا ساعت 8.
‫اگه از فروشگاه من نخرین، ‫واسه من سود نداره.
‫متوجهـم.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫اینجا چی‌کار می‌کنین؟
‫نرفتین دنبال دخترتون؟
‫باید یدک‌کش بیارم، ‫ولی هزینه‌ش زیاده.
‫پول کفش‌ها رو هم...
‫[ توی تعمیر دستگاه‌ها مهارت دارم ]
‫شاید مهارتم امروز به یه دردی بخوره.
‫روی ماشین خودم هم زیاد آزمایش کردم!
‫بدون عینک شبیه مدل‌ها می‌شین‌ها.
‫خب اینجا چه خبره؟
‫پس اینجا مسیر خونه‌تـه.
‫آها، فهمیدم!
‫برین استارت بزنـ
‫♪ هرجا که پاهام من رو ببرن، با کمال میل می‌رم ♪
‫♪ زیر بارون می‌رم تا احساساتم رو بشوره و ببره ♪
‫♪ بی‌هدف و سردرگم می‌رم ♪
‫♪ با قلبی که تندتند می‌زنه، می‌رم ♪
‫♪ عروسک خرسی‌م بهم می‌خنده ♪
‫♪ چراغ‌های فروشگاه بهم می‌خندن ♪
‫♪ آشفتگی روزهای گذشته از یادم نمی‌ره ♪
‫♪ مثل فضای خالی یه کیفـه که دور انداخته شده ♪
‫♪ هرجا که پاهام من رو ببرن، با کمال میل می‌رم ♪
‫♪ زیر بارون می‌رم تا احساساتم رو بشوره و ببره ♪
‫♪ بی‌هدف و سردرگم می‌رم ♪
‫♪ با قلبی که تندتند می‌زنه، می‌رم ♪
‫♪ عابرها بی‌خبرن ♪
‫♪ چراغ‌های تنهای خیابون بی‌خبرن ♪
‫♪ روزهای پُرآشوب گذشته، گذشته ♪
‫♪ حس گُلستانی رو دارم که گُل‌هاش شکوفه زده ♪
‫♪ هرجا که پاهام من رو ببرن، با کمال میل می‌رم ♪
‫♪ زیر بارون می‌رم تا احساساتم رو بشوره و ببره ♪
‫♪ بی‌هدف و سردرگم می‌رم ♪
‫♪ با قلبی که تندتند می‌زنه، می‌رم ♪
‫عزیزم.
‫عزیزم!
‫پلیس اومده.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫آرامش خودتون رو حفظ کنین.
‫بذار لباس‌هام رو عوض کنم.
‫همه‌چی رو توی اداره توضیح می‌دم.
‫همه‌ش تقصیر مـ
‫سی‌وان.
‫شما چی فرمودین؟
‫تصیر منـه که درست تربیتش نکردم.
‫خوبـه خودت گفتی آروم باشیم!
‫سوار شو دیگه!
‫دَر بازه...
‫مامان دونگ‌هو عمداً برنمی‌داره؟
‫چجوری دلش اومده رفیقش رو لو بده؟
‫مطمئنـم ایده‌ی سی‌وان نبوده.
‫فروشگاه بابای دونگ‌هو بوده. ‫پس حتماً دونگ‌هو پیشنهاد داده.
‫بَد می‌گم؟
‫[ مامان دونگ‌هو ]
‫بچه‌م حتماً حسابی ترسیده.
‫همه‌ش تقصیر توئـه!
‫ببخشین!
‫یه‌لحظه اجازه بدین!
‫صبر کنین!
‫مادرش داره ماشین رو پارک می‌کنه.
‫می‌شه همراهی‌ش کنیم؟ ‫آخه هنوز بچه‌ست.
‫بسیار خوب.
‫خیلی ممنون.
‫سرت رو بالا بگیر. ‫من رو ببین.
‫دونگ‌هو بهت ‫پیشنهاد دزدی داد، درستـه؟
‫دونگ‌هو؟
‫دونگ‌هو نبود که...
‫خوب گوش کن.
‫وقتی فقط خودت مجرم بشی، حس شدید ‫تنهایی و ترس وجودت رو می‌خوره.
‫حداقل تصور من اینـه.
‫هیچ‌وقت نمی‌ذارم احساس تنهایی کنی.
‫پس باهام راه بیا.
‫ما توی یه جبهه‌ایـم.
‫خب اونی که پیشنهاد دزدی داد...
‫هوی! ‫گوش کن!
‫حواست رو جمع کن!
‫گوش‌هات رو باز کن.
‫خونواده‌ی ما الان توی جنگـه.
‫چی؟
‫منظورم جنگ داخلی نیست.
‫وظیفه‌ی من و تو اینـه که ‫از زن‌های این خونواده محافظت کنیم.
‫تفنگ بابابزرگ رو یادتـه؟
‫بابابزرگت انگشت‌های جسد ‫یه کمونیست ویتنامی رو شکوند
‫تا تفنگش رو برداره. ‫چرا این کار رو کرد؟
‫تا یادش بمونه که اگه زودتر ‫شلیک نمی‌کرد، دشمن می‌زدش.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫همه‌ی مَردها...
‫حالا چاره چیـه؟
‫بیا دست‌هات رو بشوریم.
‫بیا بالا!
‫دونگ‌هو می‌گه سی‌وان می‌خواسته گوشی‌ها رو ‫بفروشه تا به مادرش کمک کنه. چه غلط‌ها.
‫فروشگاه خودتـه دیگه.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫اگه توافق نکنی، یه سال می‌ره زندان.
‫یه مادر واسه آزادی ‫بچه‌ش هر کاری می‌کنه.
‫درست نمی‌گم؟
‫چطوری، مان‌سو؟
‫وون‌نو.
‫یه نخ بده.
‫باشه.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫دوباره سیگار می‌کِشم.
‫عزیزم، اجازه می‌دی ‫با رفیقم صحبت کنم؟
‫خب حرف بزن.
‫اِشکالی نداره من هم باشم؟
‫خب...
‫دونگ‌هو باید شهادت بده که ‫پیشنهاد خودش بوده.
‫سی‌وان نزدیک مغازه منتظر وایستاده.
‫چرا کُسشعر می‌گی؟
‫دونگ‌هو دوربین رو خاموش کرده
‫ولی اون یکی رو نه.
‫بلد نیست دوربین ‫پشت مغازه رو خاموش کنه.
‫اگه زنت بفهمه
‫شب‌ها زن‌ها رو می‌بری ‫پشت مغازه، چی می‌گه؟
‫اگه بفهمه پُزش رو ‫به مَردهای محل می‌دی چی؟
‫مرتیکه‌ی بیکار لاشی!
‫بزنم پاره‌ت کنم!
‫در ضمن...
‫خونه رو به تو نمی‌دم.
‫بریم، می‌ری.
‫خونه رو نمی‌فروشیم.
‫مراقب باش، عزیزم.
‫اونجاست؟ ‫آره؟
‫زیاده؟
‫چندتاست؟
‫باز هم هست؟
‫پسره‌ی خر...
‫دو، چهار، شیش...
‫لازم نیست پس بدیم، نه؟
‫باید گم‌وگورشون کنیم.
‫وون‌نو هم مجبوره سکوت کنه.
‫راست می‌گی.
‫آره دیگه.
‫چه درختی روش می‌کاری؟
‫سیب‌ها که رسیدن، مربا می‌زنیم.
‫مگه روی گوشی هم ریشه می‌زنه؟
‫خوش‌مزه‌ترین چیزها ‫ریشه‌ی کثیفی دارن.
‫حتی کود درخت‌ها هم شاش و عَنـه.
‫الان خوب شد. ‫تشکر.
‫داستان بابازرگ راستـه؟
‫توی این خونه خودش رو دار زده؟
‫خوک‌داری‌ش رو دیدی؟
‫اونجا یه مریضی راه افتاد
‫و مجبور شد هر 20هزارتا خوک رو بُکشه.
‫آخه چجوری؟
‫زنده‌به‌گورشون کرد.
‫کلاً روان آرومی نداشت.
‫بعداز جنگ ویتنام اون‌جوری شد.
‫توی مزرعه‌ی قدیمی...
‫خودش رو... ‫البته به چشم ندیدم.
‫چیزه.
‫بشین.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫مامانت خبر نداره.
‫نگاه نکن! نگاه نکن!
‫ترک کردم.
‫پس خودت بندازشون دور.
‫شرکت پاپیروس...
‫اونجا مصاحبه داشتین؟
‫رد شدم.
‫- تا حالا اسم گو شی‌جو... ‫- نشنیدم.
‫گو بوم‌مو چطور؟
‫فکر نکنم...
‫داریم به کسایی که اونجا ‫مصاحبه داشتن، سر می‌زنیم.
‫تازگی اتفاق عجیبی نیُفتاده؟
‫احساس خطر نکردین؟
‫این دو مَرد ناپدید شدن.
‫امیدوارم بَد برداشت نکنین
‫ولی حتی الان که شنیدم مُردن
‫تنها فکر و ذکرم اینـه که کدوم ‫آدم خوش‌شانسی اونجا استخدام شده.
‫گفتم «ناپدید شدن».
‫بده من.
‫ولی شما...
‫آقای یو... بهم گفتی «مُردن».
‫چرا فکر می‌کنی مُردن؟
‫خب...
‫توی این دوره‌زمونه هرکی گم می‌شه
‫معمولاً...
‫«توی این دوره‌زمونه ‫هرکی گم می‌شه، معمولاً...»
‫همسر گو شی‌جو گزارش گم‌شدنش رو داده
‫و ما هم گوشی‌ش رو ردیابی کردیم ‫و رسیدیم به ماشینش.
‫گفت بعداز این‌که اخراج شد، ‫خیلی افسرده شده بود.
‫ای وای.
‫ولی گوشی آدم‌ها ‫خیلی چیزها از زندگی‌شون می‌گه، نه؟
‫این‌که با کی حرف زدی...
‫و با کی‌ها نتونستی حرف بزنی...
‫[ 9 تماس بی‌پاسخ ]
‫ای لامصب!
‫همون شماره‌ی تماس‌های بی‌پاسخـه.
‫چتر رو بگیر.
‫بالاخره جواب دادین.
‫صاحب گوشی درحال‌حاضر گم شده.
‫ببخشین ولی شما کی هستین؟
‫سرپرست منابع انسانی شرکت پاپیروس.
‫آقای گو اینجا مصاحبه کرده بودن ‫و زنگ زدم که بگم استخدام شدن.
‫فکر کنم استخدامِ ‫اینجا یه نفرین شده.
‫بله؟
‫در اصل قرار بود یه‌نفر دیگه رو ‫استخدام کنیم، ولی اون هم در دسترس نیست.
‫اسم اون یکی چیـه؟
‫اسمش... اجازه بدین...
‫بالاترین نمره رو داشت.
‫گو... گو...
‫بوم‌مو.
‫و این اسم واسه‌م آشنا می‌زد.
‫[ گو بوم‌مو ]
‫دیدی، بچه‌جون؟
‫همدیگه رو می‌شناختن؟
‫یعنی دو مَرد کاغذساز گم شدن.
‫همدیگه رو می‌شناختن ‫و هم‌زمان گم شدن.
‫اطراف ماشین رو خوب گشتیم
‫و نشونه‌هایی از خون ‫آقای گو پیدا کردیم...
‫خون...
‫و اون براثر چی ریخته شده؟
‫شلیک تفنگ.
‫یه تفنگ کمری.
‫ساخت کره‌ی شمالی.
‫پوکه‌ی گلوله رو پیدا کردیم.
‫من پیدا کردم.
‫پوکه‌ی گلوله!
‫چه ترسناک شد.
‫تا قبل‌از دستگیریِ مجرم، ‫خیلی مراقب باشین.
‫ری‌وان.
‫کدوم بچه‌ای همچین آهنگی گوش می‌ده؟
‫اگه گم شدم، حتماً بهتون خبر می‌دم.
‫موضوع خنده‌داری نیست، جناب.
‫به سلامت!
‫ری‌وان!
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫ری‌وان خوشگلم...
‫گریه نکن... گریه نکن...
‫گریه نکن، عزیزم.
‫برشون می‌گردونم، باشه؟ ‫قول می‌دم.
‫فقط یکی دیگه مونده.
‫[ 25 سال ]
‫♪ از وقتی تنهام گذاشتی ♪
‫♪ شب و روز واسه‌م نذاشتی ♪
‫♪ آرزومـه که بمیرم ♪
‫♪ این درد رو ازم بگیر ♪
‫مرتیکه کسخل.
‫آقای چوی سون‌چول؟
‫فکر کردین گوزنـم؟
‫- چی زر می‌زنه؟ ‫- منتظرتون بودم.
‫یو مان‌سو هستم.
‫سرپرست گروه کاغذسازی ‫شرکت سولار بودم و اخراج شدم.
‫همون یارو که جلوی مستراح بود؟
‫من وقت آزاد زیاد دارم ‫و واقعاً به زندگی‌تون غبطه می‌خورم.
‫هرروز پیج اینستاگرام‌تون رو نگاه می‌کنم.
‫عجب.
‫پس من رو می‌پایی؟
‫با هم نوشیدنی بخوریم؟
‫همین‌الانش هم یه‌کم خوردین.
‫چَشم.
‫25 سال براشون زحمت کشیدم
‫و کلاً 25 دقیقه بهم مهلت تخلیه دادن.
‫به‌محض این‌که از دفتر زدم بیرون
‫نگهبان همه‌ی وسایلم رو توی ‫جعبه گذاشته بود و داد دستم.
‫منتظر بود سریع از اونجا برم.
‫حتی نذاشتن از راهروی همیشگی رد بشم.
‫از دَر پشتی انداختن بیرون؟
‫آره.
‫ای لاشی‌ها!
‫زود بخور، عزیزم.
‫ای بابا!
‫اگه نخوری، کاغذ رو ازت می‌گیرم‌ها!
‫باید خوب بخوری تا دست‌هات ‫قوی بشن و بهتر ویولن بزنی.
‫چرا مَردهای این خونه ازم ‫یه‌چیزی رو قایم می‌کنن، ری‌وان؟
‫دلیلش چیـه؟
‫نکنه هوس کتک کردن؟
‫شاخص کیفی من 96درصد بود.
‫روی دستگاه‌های بومین کار می‌کردم.
‫جایزه‌ی ادبیات پالپ رو که ‫به هرکسی نمی‌دن.
‫بخورین. ‫بفرمایین.
‫آره.
‫اگه قرار بود به هر اُسگلی بدن، ‫به من هم می‌دادن.
‫ای بابا، منظورم این نبود!
‫شرمنده. ‫ریدم.
‫بزنیم به سلامتی.
‫«ریدم»؟
‫نه، منظورم...
‫عجب آدمی هستی‌ها!
‫خوشم اومد! ‫ریدم!
‫- بزن بر بدن! ‫- بزن بالا، آقای ریدم!
‫آروم‌تر بخور، مَرد.
‫آروم واسه حلزونـه.
‫نکنه هوس کتک کردن؟
‫یعنی به چشم دیدی یا فکر می‌کنی دیدی؟
‫اگه همین‌طور کار کنم، ‫از فشار زیاد می‌میرم.
‫با این حجم کار یه دستیار لازم دارم.
‫دقیقاً.
‫یکی هم‌سطح خودت!
‫همین دیگه!
‫مان‌سو، گریه می‌کنی، داداش؟
‫دلت واسه‌م سوخت؟
‫چقدر دل‌نازکـی.
‫خب از بالاسری‌ها بخواه.
‫چی بخوام؟
‫بگو یکی رو استخدام کنن.
‫از اون لاشی‌های گشنه بخوام؟
‫خب بهشون اصرار کن!
‫مستقیم ازشون بخواه!
‫یه‌روز الکی خودت رو به غش‌کردن بزن.
‫بگو مرخصی می‌خوای و مریض شدی.
‫شاید بعدش به خودشون بیان.
‫به خودشون بیان؟ ‫اخراجم می‌کنن، مَرد حسابی.
‫من رو پیشنهاد بده.
‫ما با هم تیم خوبی می‌شیم!
‫مکمل همدیگه‌ایـم.
‫تیم یک و تیم دو.
‫باشه.
‫باهاشون حرف می‌زنم.
‫ای وای.
‫این بهترین محصولتـه؟
‫می‌دونم. ‫جنسش مزخرفـه.
‫این رو با دستورالعمل ‫اون حروم‌زاده‌های بومین ساختم.
‫ولی خب...
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫درستـه از دستگاه‌شون استفاده می‌کنی
‫ولی دستورالعمل‌شون که اجباری نیست.
‫اون‌وقت چطوری همچین ‫خونه و ماشینی دست‌وپا کردی؟
‫هرکی ندونه، فکر می‌کنه ‫دارین اختلاس می‌کنی.
‫من این‌طوری فکر نمی‌کنم‌ها
‫ولی شاید بقیه این‌جوری فکر کنن.
‫به خدا من این‌طوری فکر نمی‌کنم. ‫بیار بالا.
‫به سلامتی.
‫چیزی شده؟
‫کارِت تمومـه.
‫وقتشـه پاره کنیم.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست...
‫برو بالا دیگه!
‫چه سرد بود...
‫سرم ترکید...
‫چیز رو کجا گذاشتی؟
‫آخیش راحت شدم!
‫برم یه هوایی بخورم!
‫بریم بیرون.
‫همیشه آرزوم بود جلوی ‫کُنده‌ی آتیش مست کنم.
‫بابا حلالت.
‫وودکا دارم.
‫باز هم داری؟
‫دهنت...
‫دهنت سرویس!
‫شیش ماهـه اینجائـم و این ‫اولین کُنده‌ی آتیشـه که راه انداختم.
‫فکر کردم هرروز قراره ‫گوشت کباب‌شده بخورم.
‫همیشه وقتی به آرزوت می‌رسی، ‫همین‌طوریـه.
‫حق با زنم بود.
‫واقعاً دلم نمی‌آد این کار رو بکنم.
‫چه کاری؟
‫ولی اگه نکنم، ‫مرگ اون دونفر بی‌فایده می‌شه.
‫انگار دوتا سگ مُرده.
‫نه...
‫نباید گوشت سگ رو کباب کنی!
‫[ همسر جان ]
‫ببخشین، نمی‌تونم دوربین رو روشن کنم.
‫عیب نداره. ‫فعلاً من رو ببین.
‫نمی‌خوام بهت امید واهی بدم
‫ولی اومدم پیش یکی از ‫دوست‌هام توی شرکت مون.
‫می‌گه اون‌قدر سرش شلوغـه که ‫دنبال یه مدیر می‌گرده.
‫یادتـه کارآگاه‌ها چی گفتن؟
‫- درباره‌ی گم‌شده‌ها. ‫- آره.
‫گفتن مُردن.
‫مُردن؟
‫خب؟
‫من نگرانـم.
‫- شب‌ها دیر می‌آی خونه... ‫- نگران من نباش.
‫آخه از کجا مطمئنـی؟
‫چون من...
‫منـم دیگه.
‫نمی‌شه همین‌الان بیای خونه؟
‫ببخشین عزیزم، ولی نه.
‫نباید تنهایی بار ‫همه‌چی رو به دوش بکشی.
‫حتی اگه یه ورق کاغذ بود، ‫با هم برش می‌داریم.
‫آره، این اصطلاح رو با همکارها ‫ساخته بودیم. یادش به‌خیر.
‫اگه چهارتامون با هم باشیم، ‫از پسش برمی‌آیم.
‫شیش‌تامون.
‫آره، سی‌تو و ری‌تو هم هستن.
‫قول می‌دم برشون گردونم.
‫تو توی باغبونی هم مهارت داری.
‫هنوز سنی نداری که. ‫می‌ری یه شغل دیگه.
‫این آخرین مصاحبه‌مـه.
‫تا الان داشتم زمین می‌کندم، ‫حالا وقتشـه بذر بکارم.
‫اگه می‌خوای کار بَدی بکنی
‫یادت باشه من هم باهات شریکـم، باشه؟
‫ای بابا. ‫نگران نباش.
‫رفیقم بیدار شد.
‫- چرا گونه‌هات... ‫- فردا بهت زنگ می‌زنم. خدافظ.
‫عزیزم.
‫سی‌وان! سی‌وان!
‫نترس، پسرم.
‫رفتم زمین رو کندم.
‫همون‌جا رو؟
‫واقعاً یه‌چیزی توش بود.
‫یه خوک رو تیکه‌تیکه کرده؟
‫آره.
‫مثل پارسال که واسه‌مون خوک کباب کرد؟
‫یه خوک کامل رو کرد توی ‫زمین که کود درخت بشه.
‫مطمئنـم حسابی بهش فشار اومده.
‫آها، پس قضیه اینـه.
‫خوک بود...
‫مصاحبه چطور بود؟
‫خوب بود.
‫خوب خوابیدی؟
‫یه دقیقه تحمل کن.
‫59، 58، 57...
‫از کم به زیاد بشمر.
‫1، 2، 3، 4...
‫آخرش هم مست کردی.
‫آره.
‫بوی دود هم می‌دی.
‫توی ویلای رفیقم گوشت کباب کردیم.
‫شیش ماهـه که اونجا کار می‌کنه، ‫ولی از تنهایی دق کرده.
‫بیوه‌ست؟
‫به‌خاطر خونه‌ی جدیدش جدا شده.
‫می‌خواست توی طبیعت زندگی کنه، ‫ولی زنش نه.
‫این هم شد دلیل؟
‫واسه این جدا شدن؟
‫معذرت می‌خوام.
‫توی دوران درس‌خوندنم ‫نتونستم باهات خوش بگذرونم.
‫لازم نبود این‌قدر... ‫توی زندگی به خودت سختی بدی.
‫چند ثانیه مونده؟ 30 ثانیه؟
‫59...
‫60.
‫پس حسابی بهت سخت گذشته.
‫توی این دوران سخت متوجه شدم
‫که لازمه‌ی هر کاری خلاقیتـه.
‫باید نگاهت به مسائل متفاوت باشه.
‫باید توی این فرایند بادل‌وجرئت باشی.
‫و هرجا که لازمـه، بگی «نه».
‫ما یه سیستم جدید ‫به نام «خاموشی» داریم.
‫اخیراً یه کارخونه‌ی ‫تمام‌اتوماتیک ساختیم.
‫خاموشی؟
‫- آخه هوش مصنوعی نیازی به نور نداره. ‫- بله.
‫دیگه دوران سرشماری ‫از روی کاغذ گذشته.
‫بله خب.
‫ما شما رو لازم داریم
‫تا ناظر این فرایند آزمایشی باشی.
‫وقتی می‌گین «تمام‌اتوماتیک»، ‫یعنی کارگرها...
‫باید تعدادشون کم بشه. بله.
‫هدف سیستم جدید همینـه دیگه. ‫چاره‌ی دیگه‌ای نیست.
‫شما مخالفتی نداری؟
‫اگه دوست نداری، می‌تونی بگی «نه».
‫نه بابا.
‫من کی باشم که جلوی ‫پیشرفت زمونه رو بگیرم؟
‫ولی بعداز این ماجرا، یکی رو ‫لازم دارین که ناظر بمونه دیگه، درستـه؟
‫پس 5 سال پیش یه مزایده‌ی پنهانی توی ‫شرکت ضرب و چاپ امنیتی برگزار شده بوده؟
‫بله، رقابت شدیدی هم بود.
‫شرکت سولار که من توش کار می‌کردم، ‫یکی از سه رقیب اصلی بود.
‫ولی هیچ‌وقت پیشنهاد مبلغ ندادیم.
‫پس کی پیشنهاد داد؟
‫دو نماینده از اون ‫دو شرکت دیگه، درستـه؟
‫حالا اون دو نماینده توی ‫این نبرد خونین کی بودن؟
‫گو بوم‌مو و...
‫گو شی‌جو!
‫روزی که از سفرش ‫به دجون برگشته بود...
‫نصف‌شب با هذیون‌گفتنش از خواب پریدم.
‫گریه و ناله می‌کرد
‫و می‌گفت «این نامردیـه!»... ‫«دارین تحقیرم می‌کنین!»...
‫و بعدش...
‫باورم نمی‌شد...
‫خواب بودها...
‫ولی یه‌هو خلط توی گلوش رو جمع کرد...
‫و تف سربالا انداخت توی صورت خودش.
‫خودش هم شوکه شد و از خواب پرید.
‫همون روزی که از دجون برگشتن، آره؟
‫«این نامردیـه؟»
‫همون‌طور که می‌دونین، ‫شرکت ضرب و چاپ توی دجون‌ـه.
‫یعنی از اون‌موقع شروع شد؟
‫همه‌ش اینجا آهنگ گوش می‌داد ‫و کنارم نمی‌خوابید.
‫بعداز اخراجش همه‌ش مست می‌کرد ‫و افسرده شده بود...
‫وای خدا.
‫داروش رو با خودش نبرده بود.
‫عزیزم...
‫دقیقاً کجایـی؟
‫احیاناً همسرتون تفنگ کمری دارن؟
‫می‌شه بپرسم چرا مکث کردین؟
‫اگه سلاح گرم داشته باشیم، ‫باید اطلاع بدیم، درستـه؟
‫اون این کار رو نکرد.
‫علاوه‌بر اون...
‫همراه‌با همسرم غیب شد.
‫ممکنـه باهاش...
‫خودکشی کنه.
‫تو رو خدا پیداش کنین.
‫تفنگش یکی از این‌ها بود؟
‫فکر کنم این بود.
‫همسر گو بوم‌مو واقعاً همچین حرفی زد؟
‫خلاصه که مراقب گو بوم‌مو باشین.
‫قیافه‌ش رو یادتون نره.
‫گو بوم‌مو، گو شی‌جو رو کُشته و فرار کرده؟
‫وای، عجب...
‫عزیزم!
‫چیزی شده؟
‫روز اول کاری‌ت مبارک.
‫این هفته کباب خوک بزنیم؟
‫- نه! ‫- اصلاً!
‫آخه هوا خیلی سرده.
‫از درمونگاه هم استعفا بده و برگرد ‫به تنیس‌بازی‌ت. واسه‌ت یه راکت می‌خرم.
‫دیگه تنیس رو کنار گذاشتم.
‫می‌خوام پول پس‌انداز کنم.
‫سی‌تو! ری‌تو! برین خونه!
‫برین!
‫ری‌وان، بیا اینجا! ‫اون‌طرف بازی نکن!
‫یه حلزون! ‫یه حلزون!
‫با بنگاه حرف زدم.
‫گفتم خونه رو نمی‌فروشیم.
‫عع.
‫آخه تازه یه درخت سیب کاشتیم. ‫نمی‌شه بفروشیم.
‫دقیقاً.
‫ری‌وان!
‫بعداً می‌بینمت.
‫کرم‌ها دارن زنده‌زنده می‌خورنش.
‫تا حوالی امروز صبح بهتر خواهد شد.
‫بعداز باران شب گذشته که ‫مرثیه‌ای برای پایان پاییز بود
‫دمای هوا کاهش پیدا کرده و به‌تدریج ‫وارد حال‌وهوای زمستان می‌شویم.
‫- چه زود می‌ری مدرسه. ‫- با دونگ‌هو قرار دارم.
‫شما دوتا هنوز با هم دوستـین؟
‫بعداز اون ماجرا هنوز...
‫[ لی بیونگ‌هون ]
‫[ سون یه‌جین ]
‫[ پارک هی‌سون ]
‫[ لی سونگ‌مین ]
‫[ یوم هه‌ران ]
‫[ چا سونگ‌وون ] ‫[ اوه دال‌سو ]
‫[ کیم ووسونگ ] ‫[ چوی سویول ]
‫[ با حضور ویژه‌ی کیم هه‌سوک و یو یون‌سوک ]
‫[ چاره‌ی دیگری نیست ]
‫[ کارگردان: پارک چان‌ووک ]
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama
‫(انسان هم درخت است، با این تفاوت که حرکت می‌کند. ‫امیدوارم از تماشای این اثر با ترجمه‌ی من لذت برده باشید.)
‫[ اقتباسی از رمان «تبر»، نوشته‌ی دونالد ای. وِست‌لِیک ]