Krematorium „POGRZEB po twojemu”
O RETY, GORSETY
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
BUZIACZKI, ROBACZKI
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Wymyśliłem hasło reklamowe dla naszych podkopupków.
Słuchaj. „Podkopupki. Podkoszulki na wasze pupki”.
Dobre!
Co nie? To najlepszy wynalazek odzieżowy w historii.
Otwory wentylacyjne zamiast kieszeni?
Ale z nas przedsiębiorcy.
Raczej przedsięzmieńcy, bo nasz pomysł zmieni świat.
Tu są kolejne szafki, a tam jeszcze więcej.
Mamy tu wszystko.
Cześć wam. Przywitajcie ciepło nowego ucznia, Willa.
Will, to chłopaki z ósmej klasy, Jimmy Jr. i Zeke.
- Cześć. - Siema.
W nogi, Will. Uciekaj, póki możesz.
To Louise i Gene, moje rodzeństwo. Małe dranie.
W której jesteś klasie? Czternastej?
W ósmej, tylko tak wyrosłem. Cześć, Zeke.
- Hej, Will. - O czym gadaliście?
O wynalazku, który zrewolucjonizuje branżę modową
i nasze dotychczasowe życie, czyli o podkopupkach.
No tak, to te wasze szorty bez kieszeni.
To nieco uproszczona definicja, ale zgadza się.
Właśnie sobie przypomniałem, że muszę iść na lekcje. Na razie.
- Jeszcze nie było dzwonka. - Kurczę.
Nie słyszę cię przez ten gwar.
Widzimy się na lekcji.
- Aha... - Zeke zwykle taki nie jest.
- Wiem, jaki jest. - Znasz go?
Z trzeciej klasy w innej szkole.
- Mówili na niego Siku Ziku. - Co? Czemu?
Najdłuższe siuśki? Pod względem czasu czy dystansu? Czy obu?
Nie do końca.
- Kontynuujemy wycieczkę? - Pokazałaś mu ścianę glutów?
- Glutów? - Nazwa mówi wszystko.
Odszukaj moje.
Podpowiedź: są brązowe jak oczy ich tatusia.
„Cześć, jestem Bob. Świetnie zamiatam i klientów wytracam”. A masz!
Rymowanki bywają wredne.
„Jestem Jimmy. Lubię stać przed swoją restauracją”.
Chwila. Po co tu idziesz?
Nudzi mi się. Ty wiesz, jak to jest, co nie? Całe życie tak masz.
Dzięki, że wpadłeś to powiedzieć.
U mnie ostatnio mały ruch. U ciebie też?
- Tak. Chcesz coś? - Jeden szczur...
- Taka branża. - ...ze stadem.
Jedno zakaraluszone stado szczurów
i ludziom odechciewa się spaghetti.
Miałeś zakaraluszone szczury?
No, tobie się nie zdarzyło?
Nie w takim połączeniu. U nas szczury nie lubią się z karaluchami.
Macie fart. Burger Kulkowy?
Próbuję czegoś nowego.
Mięsne kuleczki zamiast kotleta.
Mięsne kuleczki?
Tak sobie wymyśliłem. Ser skleja je w jedno.
- To znaczy... - Dobra, żegnam.
Aha. Cześć.
- Pierdoła. - No tak.
To była niemal normalna rozmowa, ale ty to ty, więc musiałeś to powiedzieć.
To ty!
Odbiło mi czy można by ładnie się tu urządzić?
Parę roślinek, minilodówka...
Na pewno byłoby lepiej niż w domu.
Mam parę nowych pomysłów na nasz produkt.
Podkopupki to trochę długa nazwa, więc może lepsze będzie PD?
Jasne.
Kłopot w tym, że to też skrót od choroby Parkinsona.
- No i super. - Słuchasz mnie?
- Tak, sorki. - Na co patrzysz?
- Na nic. - Na tę piłkę na drągu? Kurde, znowu PD.
To nasza piłka na drągu.
Lubi uderzyć, więc radzę uważać.
To co, pokręcimy? Nie trafiłeś.
- Nic mi nie jest. - Wybacz. Zaraz wrócę.
No dobra.
A co powiesz na to hasło? „Takie PD zechcesz mieć”.
Ekstra. Słuchaj, muszę lecieć. Spieszy mi się gdzieś.
Co jest? Zeke zwiał dziś już drugi raz.
Jak musi, to musi. Siuśki nie poczekają.
Ketchup musztardę kocha wielce Lecz gdy ją widzi, ma rumieńce
Dam im trochę przestrzeni więc
- Co podać, Teddy? - Może cheeseburgera i frytki.
Serio? A widziałeś, jaki jest burger dnia?
No nie wiem. Mięsne kuleczki?
W buzi powstanie ci kulkowy basen, a kubki smakowe będą w nim nurkować.
Jest ciekawy. Bawię się teksturą.
Pewnie, super zabawa. Ale ja nie mam ochoty się bawić.
A na pewno nie kulkami w buzi.
Trudno. Niektórzy są otwarci na nowe pomysły, a ty jesteś durny.
- Właśnie. Co? - Nic.
DANIE SPECJALNE NOWA PIZZA KULKOWA
Że co?
- Jimmy, Pizza Kulkowa? - Sprytne, nie?
Rozerwałem pizzę, zgniotłem w kulki
i ułożyłem na innej pizzy, niczym kulkowy basen.
Ukradłeś mój pomysł.
Co? Nie! Ty masz burgera, a ja pizzę.
- Zupełnie co innego. - Zupełnie.
Ale nazwa ta sama!
Do burgera to pasuje, bo to jakby zdekonstruowany...
Wpadliśmy na ten sam pomysł.
- Zobaczymy, dla kogo wypali. - Komu wypali.
- Wracaj do środka, Trev. - Jezu, gramatyka ma znaczenie.
To kradzież, Jimmy. Wiesz, co czeka złodziei?
- No co? - Nauczka!
Nauczka? A co to, Mary Poppins?
I co z tego? Była świetną nianią.
Już pora na ravioli
Nie będę jadł powoli Nie
Byłabym w szoku.
Serio nie zjesz dziś w stołówce?
Nie mam ochoty. Czemu musimy jeść wszyscy razem?
Nie lepiej osobno w towarzystwie własnych myśli?
Zjem w bibliotece.
Tam nie podają jedzenia, a nie masz własnego lunchu.
To bez sensu! Czekaj. Chodzi o Willa?
O co biega z tymi siuśkami?
Posikałeś się w gacie, a on się z ciebie śmiał?
Nie chcę o tym gadać.
Po prostu posiedzę sam w bibliotece.
To nic złego. Lubię czytać. Uwielbiam! Na razie.
Jezu, Zeke'a chyba dręczyli. Mojego przyjaciela. Słodkiego Zeke'a.
Więc Will to dręczyciel.
Na to wygląda. Will Dręczyciel, alias Dręczywill.
Nie lubię dręczycieli.
A zwłaszcza nie w naszej szkole. W klasie naszej siostry.
A jeśli Tina się przez niego posika?
- I tak już ma pod górkę. - No.
- Zdusimy to w zarodku. - Chyba w zadku?
Will musi się z tego wyleczyć.
Zachodnie leczenie. Wcale nie holistyczne.
- Mam dobry plan, Gene. - Ja też. Wybłagam dokładkę ravioli.
Plan, jak zemścić się na Willu za Zeke'a
i pokazać mu, że żaden dręczyciel się u nas nie uchowa.
- No tak, jasne. - Weźmiemy po soczku.
- Ty swojego nie wypijesz. - Do bani.
Zawołamy Tinę i Willa, żeby usiedli naprzeciwko.
Mieliby odmówić niewinnemu rodzeństwu Tiny?
- Jesteśmy super. - Nie zauważą, że masz soczek,
ukryty pod stołem i wycelowany w krocze Willa.
Ja ich zagadam, a ty przygotujesz się do strzału.
Gdy powiem „ciekawe ravioli”,
ściśniesz kartonik
i chluśniesz sokiem na krocze Willa, żeby wyglądało, jakby się zsikał.
Wstanie, gdy to poczuje,
a ja krzyknę: „Ohyda! Patrzcie na Siku Willa”.
Wszyscy wlepią w niego oczy
i będą się śmiać, a Will powie:
„Cóż, dostałem, na co zasłużyłem.
Louise i Gene, dzięki za tę nauczkę.
O ile wy to zrobiliście. Nie wiem”.
A dostanę zwrot pieniędzy za zmarnowany soczek?
W kolejnym życiu. Czyli wkrótce, jeśli Will nas zabije.
Ale musimy zaryzykować.
Chcecie coś zrobić Willowi?
Coś bohaterskiego. A co?
Mnie też szkoda Zeke'a, ale przemoc nie jest rozwiązaniem.
Zdecydowanie jest.
Dręczenie dręczyciela to też dręczenie.
- Nie mam nastroju na zagadki. - Wygląda ciekawie.
Co to? Jadalne poduszki pełne sera?
Czyżby ciaśniejszy kok? Wygląda obłędnie.
- Owszem, dzięki. - To ja dziękuję.
Jak tam cheeseburger, który możesz tu dostać codziennie?
Pycha, Bob.
Nie wierzę, że Pesto ukradł mój pomysł na Burgera Kulkowego.
Ludzie czasem wpadają na ten sam pomysł jednocześnie.
Dzień zagłady i Armageddon wyszły w tym samym roku.
A Steve Harvey zaczął łysieć dokładnie wtedy, kiedy ja.
- Upiorne. - To nie tak.
Pierwszy wpadłem na ten pomysł. On to zobaczył i mi go ukradł.
Rany, ustawia się tam kolejka.
Co? Wcale nie. Może stoją tam z innego powodu,
jeden za drugim, zwróceni w tę samą stronę,
oczekując na wejście.
Widzieliście, co podają u Pesto? Pizzę Kulkową. Ekstra pomysł.
To był mój pomysł!
Zamów burgera dnia, Mort. Nie zrób tego błędu, co ja.
Dla mnie burger dnia. No proszę!
- Burger Kulkowy. Super. - Nie lituj się nade mną, Mort.
Zawaliłeś na całej linii.
Cześć wam. Musimy przestać się tak spotykać.
- Żarcik. - Nie tam, Rudy.
- Usiądź tutaj. - Czemu?
- Tam jest jakieś dziwne światło. - No dobra.
Zeke, przyszedłeś. A co z biblioteką?
Było za głośno?
Pan Frond mnie zauważył i kazał iść coś zjeść.
Chciałem poczytać książkę kucharską, ale uznał, że to nie to samo.
Wcale nie czytałem, tylko trzymałem tak ręce.
Zeke, wiedz, że tu jestem i mi na tobie zależy.
- Chcesz moich ravioli? - Tak.
Pytałem Zeke'a.
Nie martw się, Zeke. Pomożemy.
- Dzięki. Ale w czym? - Will Dręczyciel dostanie nauczkę.
- Dręczywill. - Że co?
Nie musisz tego ukrywać. Domyśliliśmy się.
Wiemy, że cię dręczył.
- Zeke'a dręczyli? - Czekajcie.
Wiem, czemu mi nie powiedziałeś.
Jestem lubiany, więc było ci wstyd.
Nic nie rozumiecie.
Posłuchaj! Gdy Tina i Will usiądą, odwrócę uwagę Willa,
a Gene chluśnie na jego krocze sokiem jabłkowym.
Moim sokiem. Niektórzy się tu bardzo poświęcają.
- Nie! Proszę, nie róbcie tego. - Idzie! Tina, Will, chodźcie do nas.
Cześć wam. Przerabialiśmy stanie w kolejce.
Gładko poszło. W starej szkole też jedli lunch.
- Tina, usiądź naprzeciwko mnie. - Dobra.
Czołem, Will. Więc siedzisz tutaj. Fajnie.
Super.
Will, jak ci się podoba w naszej szkole?
Utrzymuj kontakt wzrokowy i nie patrz nigdzie indziej.
Wydaje się w porządku.
- Will... - Co?
Ciekawe ravioli, ciekawe ravioli!
- Gene, nie! - Co robisz?
Gdzie to jest? Oddawaj, no już.
- Wszystko zepsujesz! - Co tam się dzieje?
Puszczaj!
Will, jak ci się podobała ściana glutów?
- Glutastyczna, nie? - Co?
- Kurde, Gene! - Trafiłeś w Zeke'a?
Zła wiadomość? Tak. Dobra? Zostało mi trochę soku.
Ani się waż tego mówić, Will.
- Czego? - Siku Ziku.
- Wybacz, Zeke. - Czekajcie.
Nie zamierzałem... Chwila. Chcieliście oblać mnie?
Tak. Żeby podręczyć ciebie, zanim zaczniesz dręczyć innych.
Udało się? Jesteśmy bohaterami?
- Uznajmy, że tak. - Błagam was!
Może podręczysz kogoś twojego wzrostu? Jak pana Brancę?
- Nie chcę kłopotów. - Przestańcie!
Will nikogo nie dręczył.
- Co? - Powtórz.
To ja byłem dręczycielem.
No i po moim soku.
Więc nie jesteś dręczycielem?
- Nie. - A jesteś taki wysoki!
Wyglądasz na kogoś, z kim lepiej nie zadzierać.
Dziewczyny za takimi szaleją. Inne dziewczyny, nie ja.
- Ale rozumiem. - To widać.
Jak powiedział Zeke, to on był dręczycielem, a ja dręczonym.
Pójdę się wysuszyć.
Wybacz, nie chciałem cię dręczyć tym sokiem.
- To był wypadek. - Zeke, co się stało?
Nie jestem z tego dumny,
ale zanim trafiłem do podstawówki Willa,
chodziłem do wielu różnych szkół, bo rodzice często się przenosili.
Zawsze byłem tym nowym. Trudno mi było znaleźć przyjaciół.
Na dodatek byłem impulsywny
i zacząłem bić inne dzieci.
Tak często, że bicie stało się dla mnie jak sport.
Nie mogłem się opanować. Złe emocje wzięły górę.
Kiedyś złapałem chłopaka,
który widocznie szedł akurat do toalety,
no i pewnie przestraszył się, że go dopadłem.
I... trochę się posikał.
Wszyscy się z niego śmiali i tak to się zaczęło.
Potem dzieciaki, które to rozśmieszyło,
chciały się ze mną kolegować.
Więc próbowałem dalej ich rozśmieszać.
Choć tylko ten jeden chłopak się posikał,
nazwali mnie Siku Ziku.
Will był jednym z dzieciaków, które dręczyłem.
Siku Ziku, Siku Ziku!
Miałem kolegów i ksywkę.
Pierwszy raz czułem, że gdzieś przynależę.
Rany.
- Wiem, gruba historia. - To porąbane, Zeke.
Podobno mam idealną szyję do takich chwytów, ale się ograniczam.
Wiem, to okropne! Nie lubię o tym mówić.
Nawet myśleć o tym nie lubię. Nie jestem już taki.
Teraz masz szansę przeprosić, zadośćuczynić
i naprawić błędy przeszłości.
Powinieneś przeprosić.
Wysłać mu jadalny bukiet albo oddać swój dom.
Może zaadoptuj dla niego autostradę.
Will nie wygląda, jakby był gotowy wysłuchać przeprosin albo choćby pogadać.
Chyba najlepsze, co mogę zrobić, to trzymać się na dystans.
Nie, Zeke, przeproś od razu. Tylko tak zostawisz to za sobą.
Ale ja...
Dzwonek! Lepiej odłóżmy ten temat i skupmy się na nauce.
Will, możemy się spotkać po lekcjach na schodach przed szkołą?
- Zeke chce ci coś powiedzieć. - Jeśli nie masz czasu, to nic.
To wypadło tak na ostatnią chwilę. Pewnie masz już plany.
Nie, przyjdę.
- Super. - Super.
Chodź, Will. Zaprowadzę cię na lekcję.
Mamy razem matmę. Odejmę ci błądzenia.
Wierz mi, Zeke, wyjdzie ci to na dobre.
O rany.
Resztę muszę chyba wziąć na wynos.
No to cyk.
- Jak mała, włoska wiewiórka. - Faktycznie.
Bob, ile będziesz się tym zadręczał?
Ktoś robi im zdjęcia wypasionym aparatem.
Myślicie, że to do gazety?
Dosyć tego, idę tam.
- Nie rób tego. - Linda ma rację. W jakim celu?
„W jakim celu?” Pytaj: „Po co?”.
- Po co? - Pytasz mnie czy Boba?
- Nie wiem. - Zdemaskuję go.
Powiem temu reporterowi,
o ile to reporter, że to był mój pomysł.
Daj spokój, Bob. Wszyscy wiemy, że to był twój pomysł.
Jutro wpadniesz na inny.
O ile zaraz nie dostaniesz zawału.
Linda ma rację. Jak mówi moja terapeutka,
skup się na własnym szczęściu
i nie porównuj się do innych.
Durna ta terapeutka.
Odszczekaj to. Nie mów tak o doktor Marjorie!
Ta kobieta wiele w życiu przeszła.
- Co? - Los nie zawsze jej sprzyjał.
Dobra, wybacz. Na pewno jest świetna. Po prostu nie zna Jimmy'ego Pesto.
Oj, Bob.
Dużo tych kuleczek. A miałem ochotę na zupę.
Wiem, Mort. Wiem.
Pomyślałem o kulkach, a potem o kulkach z pizzy.
I tak wpadłem na Pizzę Kulkową.
- O Jezu. - Bob, będziemy w gazecie.
Internetowej! To naprawdę coś. Mama wreszcie będzie ze mnie dumna.
Super. Ja mam coś ciekawego do tego artykułu.
- A pan to kto? - To ja wymyśliłem...
Ja wymyśliłem... Tak się składa, że to ja wymyśliłem...
Nie wiem, o co tu chodzi, ale terminy mnie gonią.
To ze mną powinien pan rozmawiać.
Z kim mam rozmawiać, z pomysłodawcą Pizzy Kulkowej
czy kolesiem, który wpadł tu z ulicy
i wrzeszczy, kiedy ja usiłuję pracować?
Wcale nie wrzeszczę!
Chodźmy gdzieś indziej. Zapraszam do kuchni.
Pokażę panu piec, z którego wychodzi pizza.
Przypomina mikrofalę, ale to nie do końca mikrofala.
Zostajesz?
Dopilnuję, żeby ten facet obwieścił światu,
że Jimmy to kompletny oszust.
No dobra. Napijesz się wody?
Nie chcę żadnej wody. Albo nalej. Pić mi się chce.
- Dzięki. - Siedem dolarów.
- Co? - Nabrałem cię! Cały ja.
Nie widzę tu Willa, J-Ju.
To ja idę do domu. Spróbujemy jutro.
Zeke, czekaj. Widzę, co robisz.
Grasz na zwłokę.
Ale ta gra jest przegrana.
- Wiem, ale... - Słuchaj.
Wszyscy popełniamy błędy.
Ja wmawiałem Andy'emu i Olliemu, że są tą samą osobą.
- Przeżywali to kilka tygodni. - Jezu.
Ważne, żeby dostrzegać swoje błędy i się na nich uczyć. Tak się rozwijamy.
Spóźniliśmy się? Ktoś to nagrał?
Nie. Wygląda na to, że Will poszedł do domu.
- Idzie. - Szlag.
Właśnie to robimy po ostatnim dzwonku. Wychodzimy ze szkoły.
Na tym kończymy wycieczkę powitalną.
Hej, Will. Zeke chce coś ci powiedzieć. Zeke?
- Przepraszam, że cię dręczyłem. - Aha.
Próbowałem zaimponować innym twoim kosztem.
Męczyłem cię, ale już taki nie jestem.
Mam nadzieję, że mi wybaczysz, i zostawimy to za sobą.
Rany, Will, co za szczere przeprosiny. Co ty na to?
- Nie przyjmuję ich. - Że co?
Nie przeprosił za to, co naprawdę mi zrobił.
- Ale... - Za te obsikane spodnie?
Nie posikałem się.
Dopadł mnie parę razy, ale to nie było najgorsze.
A co było najgorsze?
Jimmy Jr., nie musisz już iść? Nie miałeś czegoś załatwić?
Lepiej już leć. No idź, szybko.
Naśmiewał się, że sepleniłem.
Że się spaliłeś? Moim zdaniem wyglądasz normalnie.
- Nie spaliłem, tylko sepleniłem. - Co? Serio?
Nie wierzę, że wyśmiewałeś kogoś, bo seplenił.
To porąbane!
Tylko jeden raz! Było mi wstyd i więcej tego nie zrobiłem.
- Ty seplenisz? - Sepleniłem. W trzeciej klasie.
Powiedziałem: „Przestań. Jesteś głupi”. Ale sepleniłem, więc wyszło...
Psestań, jestes gupi.
Zeke mnie wyśmiał.
Nie chciałem się poryczeć przy wszystkich,
więc resztę przerwy przesiedziałem w toalecie.
Will.
Weszły jakieś dzieciaki, zobaczyły zamkniętą kabinę
i powiedziały: „Ktoś tam robi kupę”, a ja na to: „Wcale nie”.
Ale było słychać, że płaczę.
Uznałem, że płakać w toalecie to gorzej niż robić kupę,
więc powiedziałem: „To znaczy tak” i udałem, że pierdzę,
żeby mi uwierzyli.
- Sprytne. - Przepraszam, Will.
Jimmy Jr., proszę.
Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Wiesz, że żałuję.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nawet nie wiem, czy chcę robić z tobą podkopupki.
Nie mów tak, J-Ju.
Wiele osób o tym nie wie,
ale mam wadę wymowy.
- Serio? - Ja nigdy...
W większości się jej pozbyłem, ale czasem nadal ją słychać.
Musisz mi uwierzyć. Nigdy więcej tego nie zrobiłem.
To znaczy biłem, ale nie wyśmiewałem niczyjej mowy,
wyglądu, wzrostu, wagi ani nic takiego.
Musicie mi wybaczyć, chłopaki. Na pewno mogę coś z tym zrobić.
Nie wiem, jak miałbyś to naprawić.
Kasa nie zaszkodzi. 100 $ na głowę? I 50 dla mnie za pośrednictwo?
Pokaż im tyłek, niech się pośmieją.
- Dobra. - Rany.
- Przestań. - Mógłbyś wylizać ścianę glutów.
- Co? - Tak.
- Ciekawe. - To byłby dowód, że serio żałujesz.
No dobra. A więc wyliżę ścianę glutów.
Zwykle nie kręcą mnie zajęcia pozaszkolne,
ale to chętnie zobaczę.
Nawet woda mi nie smakuje.
Daj spokój, Bob. Wszyscy wiemy, że to był twój pomysł.
Jutro wpadniesz na inny.
Skup się na własnym szczęściu i nie porównuj się do innych.
- Linda ma rację. W jakim celu? - „W jakim celu?” Pytaj: „Po co?”.
Dzięki. Czytelnicy będą zachwyceni. Ten koleś nadal tu jest.
Będę mówił aż do wyjścia, żeby mnie nie zagadał.
To na razie!
Bob, co tu jeszcze robisz? Szukasz dobrego jedzenia? A masz!
Chciałem wszystkim powiedzieć, że jesteś kłamcą i ukradłeś mi pomysł.
Cały ty.
Ale teraz to tobie chcę coś powiedzieć.
- Co takiego, Bob? - Wolę być sobą niż tobą.
Jasne. Wolisz biedować
niż mieć popularną knajpę i niemal odrestaurowanego 280Z? Błagam.
Ja zawsze mam jakieś pomysły. Ten nie był nawet najlepszy.
A może wręcz najgorszy.
A że spodobał się twoim klientom, to dla mnie ostrzeżenie.
- Auć. - Więc weź sobie ten pomysł.
Ja go nie potrzebuję. Wszystko mam tutaj.
Wow.
- Żadnych „wow”. - Zazdroszczę mu pewności.
- Po prostu się zamknij! - Zamykam. I otwieram.
- Nareszcie wróciłeś. - No i co? Narobiłeś smrodu?
Zwinąłeś reporterowi długopis i pomazałeś mu notatki?
Powiedziałem Jimmy'emu, że wolę być sobą niż nim.
Bobby, jak mądrze! Niczym mały Bobby Budda.
I że jutro wpadnę na nowy, lepszy pomysł.
- To moje słowa. - Więc chyba je ukradłem.
Nie zrobię z tego draki jak taki jeden słodziutki kucharz.
- Mówi o tobie, Bob. - Dzięki, Teddy.
- Ile glutów. - Bezcenne wspomnienia.
- Więcej glutów niż ściany. - No to jazda.
Czekaj. Nie musisz tego robić.
Byłeś skłonny lizać gluty. To wystarczy.
Może i tak.
- Na pewno? - Tak.
Pytałem Jimmy'ego. Znaczy ciebie też, ale i jego.
Tak. Will ma rację.
Nie znałem cię wtedy, ale znam cię teraz. I znam twoje serce.
Rany, J-Ju...
- Co robisz? - Przestań, nie musisz!
Dzięki temu będzie jeszcze piękniej.
- Ekstra! - Tak!
- Rety. - Zeke.
Nie było tak źle. Ale chyba... Kurde, będę rzygał.
Rany! Jesteś moim najlepszym kumplem.
A ty moim, Zeke, chociaż nie mogę teraz na ciebie patrzeć.
Kto chce liza glutowym językiem? No dalej, kto chce?
- Chodź tu, J-Ju! - Ohyda!
Liznę cię glutowym jęzorem.
To nie dręczenie, tylko wygłupy. No już, chodź tu!
Napisy: Lidia Bogucka