Goedemorgen, Pancake. Heb ik je wakker gemaakt?
Ik heb niet best geslapen. Het is zaterdagochtend.
En vanavond is het zaterdagavond, en dan weet je het wel.
Ja, ik ben een beetje gestrest, denk ik.
Zullen we dat ding doen waar ik rustig van word? Ja? Eén, twee, drie.
En daar had jij moeten invallen.
Rudy, ontbijt. - Kom eraan.
Ik heb iets ontroerend goeds gemaakt.
Roerei. Daarom zei ik dat.
Ik heb het menu bekeken van het restaurant en ze hebben soepstengels.
Jammie. Gaaf.
Ja, en dipsausjes hebben ze ook. Vind je het leuk? Ik wel.
En nu ik het menu ken, kan ik relaxen en van de avond genieten...
...en plezier maken met iedereen, want het wordt heel leuk.
Echt wel. - Ben je opgewonden?
Heel opgewonden. - We zijn twee opwindautootjes.
Ik ga naar de autowasstraat en een hemd ruilen in de mall. Ga je mee?
Ik heb een maatje groter nodig. Ik ben wat gespierder geworden.
Een beetje maar. Is deze spier groter?
Ja. - Voel dan.
Wauw... O nee, dat is je elleboog.
Omdat ik die pull-up bar opgehangen heb.
Ik bedoel dat ik hem heb laten ophangen.
Maar ik gebruik 'm, een paar keer per maand.
Kunnen we bij de goochelwinkel stoppen? Ik wil een nieuwe truc kopen.
Natuurlijk. Het klapstuk van de avond. Tafelgoochelen door Amazing Rudy.
Ik doe m'n best. - Dat doe je zeker.
Kun je m'n oksel-eczeem wegtoveren?
Grapje. Alles onder controle.
Zo'n beetje. - Echt wel. Tik 'm aan.
Wacht. Ik dacht... - Ik ging voor een highfive.
Ik dacht aantikken. - Jij zei: Tik 'm aan, dus laten we...
Wacht even. Komt ie. - Nu pak je gewoon m'n hand.
Oké, dan laat ik hem los.
Jij moet in de auto blijven.
Een goochelaar neemt nooit mensen mee in de goochelwinkel.
Prima. Heb je geld nodig?
Nee hoor. Ik heb nog 13 dollar van het maaien van gazons.
Ik bedoel: één gazon.
Zo kwam ik erachter dat ik allergisch ben voor gras. Gelukkig vonden ze me op tijd.
Is dat Rudy het snoesje? - Ja, dat ben ik. Is Horace er?
Nee, die is naar 'n capecongres in Cape Cod.
Hij gaat iets hips voor me meenemen. Zoek je iets bijzonders?
Ik zoek iets om een groep te imponeren in een restaurantsetting.
Een soort van ijsbreker.
Of iets spraakmakends.
Een truc die alle mensen samenbrengt...
...zelfs tijdens een ongemakkelijke diner-ervaring.
Onder de 13 dollar, graag.
Goed, mini-Houdini.
We hebben een nieuwe truc met sjaaltjes. Met twee extra sjaaltjes.
Ringen dan. - Ik weet niet.
Even denken. Is het een chic restaurant? - Ze serveren soepstengels.
Dan heb ik iets voor je.
Natriumpolyacrylaat. - Natriumpoly-wie??
Kom, ik laat je zien hoe het werkt.
Het is perfect voor de gelegenheid. Kost 8,99 exclusief.
Dan heb je nog wat over voor een cocktail.
Je bent toch 21? - Ik ben vorige maand 35 geworden.
Maar toch bedankt. Grapje. Lachen is fijn.
Rudy, over vanavond... - Ja, ik ben opgewonden.
Ja. Nou, ik ook.
Maar wat ik wou zeggen. Ik ken dat soort etentjes.
Je bent een echte bikkel.
Maar vanavond wordt het een beetje anders...
...als het op gasten aankomt. Oké, wij zijn aan de beurt.
Wat ik wou zeggen... Ik bedoel...
Ik wilde zeggen... Wat een herrie.
Echt wel.
Ik denk dat Paul heel aardig is. - Wat?
En we houden allemaal heel veel van je.
Wat? - We houden...
Wat?
Mag ik deze ruilen voor een maatje groter? - Ja hoor.
Ik heb sinds kort een pull-up bar en m'n mouwen gaan het merken.
Wat? - Laat maar.
Pap, zie ik je straks bij Hoedje Af?
Die kiosk? - Misschien doe ik vanavond een hoed op.
Een verwennerijtje voor het koppie kan geen kwaad.
Zet geen hoed op die ik niet op zou zetten.
Weet ik. Geen baret.
Ze gaan niet goed samen met ons hoofd.
Niet iets voor mij, maar ook weer wel. Dat is een hoed met lef.
Daar doen mensen een wens mee.
Wat als ze wensten dat wij van die munten een enorm chocoladekoekje gaan kopen?
Ik wens dat ik m'n pijnlijke voeten even laat weken.
Papa heeft een speciaal kussen gekocht. - Voor mijn speciale nek.
Omdat jij je hoofd niet kan draaien, komen wij met heel veel weg.
Kom, we gaan een cadeautje voor oma en opa uitzoeken.
Oké. Tina wou geld pikken uit de fontein.
Wat? Helemaal niet.
De glazen schildpadjes met het rode hart zou kunnen.
Er staat: Verliefd als schildpadjes.
Leuk. - Of de presse-papier van hout...
...met de Eiffeltoren erin gekrast en de tekst: Presse-papier voor geliefden.
Waardeloos. - Hé, jongens.
Ruud-a-than. Wat doe jij in de mall?
Ik zocht naar een hoed. - Op de verkeerde plekken.
Grapje. In de mall vind je vast een hoed.
En een echtgenote.
Rudy, als jij m'n ouders was, welke zou je dan willen?
Nu je hier toch bent. - Ik vind ze allebei verwarrend.
Schildpadjes.
Kies gewoon iets en betaal.
We moeten naar huis voor mijn 'Gene had een 8- diner'.
Ik heb m'n natuurkunde opgehaald van een 0.
Mijn bunsenbrandertje. - Hij haalt een keer een 8-.
Ik mag kiezen, en ik kies voor loaded gepofte aardappellasagne.
Dat heb ik bedacht toen ik wel zat op te letten bij natuurkunde.
Wil je niet iets anders?
Het is mijn dag. - Het is zijn dag.
Maar ik betwijfel of op lasagne...
...een loaded gepofte aardappel of een maisbroodkorst hoort.
Rudy, kom ook eten.
Ik denk dat het echt niet te eten gaat zijn.
Ik kan niet komen. Ik heb al plannen.
Plannen. Chic.
Kijk nou toch. - Ga je naar de opera?
Pas op voor spoken. - Nee, het is een familiedingetje.
Geeft niet. Gene gaat vast nog een keer iets smerigs laten koken door m'n moeder.
Ik ga maar weer eens terug naar Hoedje Af. M'n vader komt daarheen.
Tot op school. - Ik weet niet of ik nog ga.
Zo ja, dan kom ik je opzoeken.
Ik hoef waarschijnlijk niet meer omdat ik nu zo slim ben. Maar wie weet.
Oké, daar gaan we.
Het we-zijn-nog-steeds-een-gezin-diner met je moeder.
Maar nu met mijn vriendin Vicki en je moeders vriend Paul.
Vrijer. Een vriend waarmee ze vrijt. Ja, het wordt heel leuk.
Ja, te gek. Allemaal samen.
Moet ik m'n shirt instoppen?
Het is lang. - Het is best veel stof.
Als ik het instop, lijkt het of ik dik ondergoed aan heb.
Leuk dik ondergoed.
Misschien een beetje laten bloezen.
Zal ik deze hoed maar niet doen? - Wat? Nee, je ziet er geweldig uit.
Ja, maar... Misschien ook niet. - Ik laat 't erover hangen.
Uit de broek. - Misschien toch wel.
Is het langer geworden? Het komt tot m'n knie.
Ik kan ook de hoed in de hand houden.
We zien er allebei top uit. Kom, we verlaten het appartement.
Ik moet poepen.
Echt? Ik moet ook.
Uit de broek. - Mag ik eerst?
Ik dring voor. Pardon. - Nee.
Je duwt me weg. - Je kent me toch.
Zet muziek op, het wordt heftig. - Zet de ventilator aan.
Hoe is het weer daar? - Wat?
Hoe is de temperatuur? Moet de airco aan of de verwarming?
Het is prima zo. - Mooi.
Mooi, je hebt de rugzak niet vergeten.
Je zak vol trucjes.
Geen familiediner zonder een Amazing Rudy truc.
Ik neig meer naar Rudy de Illusionaire Visionair.
Lekker. - Om niet te veel spanning op te wekken.
Natuurlijk. Snap ik.
Leuk dat we die etentjes doen. Ik, jij en je moeder.
En nu met nog meer mensen. Dat is ook leuk, toch?
Paul en Vicki en ik met je moeder.
Ik bedoel, niet Paul en Vicki maar je moeder en Paul en ik en Vicki.
En jij natuurlijk. De eregast. Maar geen gast, want je bent ons kind.
De enige gast is Vicki. Want zij en ik gaan pas met elkaar.
Pap, je klinkt nogal nerveus. - Dat ben ik een beetje.
Ik ratel maar door, hè?
Niet in negatieve zin.
Als ik dat doe tijdens het eten, geef me dan een schop.
Oké, pap. - Maar niet te hard.
Dan krijg ik blauwe kuiten. - Dat maakt het zo leuk.
Mooie regenboogkuiten. - Dank je, vriend.
Zullen we iets te drinken gaan halen?
Ik lust wel iets. - Het is er best druk.
Ik kan proberen wat drankjes te gaan halen.
Dat is aardig van je. Ik hoef niks, tenzij je graag iets wilt halen.
Als je toch gaat, doe maar een glaasje rode wijn.
Vicki, welke wijn vind ik lekker? - Geen idee.
Oké, dan maar een margarita.
Het is lastig om vier drankjes te dragen. Laat maar. Ik hoef niks.
Stieblitz, vijf personen.
Dat zijn wij. Net als dat spel. Van televisie. Vijf tegen Vijf.
Ken ik niet.
Jawel, dat was heel populair in de jaren 90.
Ik ben geboren in 2002.
Oké, we gaan naar onze tafel.
Welkom iedereen. Ik ben Rudy de Illusionaire Visionair.
Geweldig. - Let op. Een leeg bekertje.
Geef het door om te bevestigen dat het een gewoon plastic bekertje is.
Ja, leeg. - Potje bierpong?
Doodnormaal. - Dat is echt leeg.
Nu pak ik dit doodnormale water.
Ik schenk het in het bekertje, zeg wat toverspreuken.
Mandy Patinkin, Mandy Patinkin.
Ik draai het om en het water is verdwenen.
Mijn god, mijn suède broek.
Sorry, dat was niet de bedoeling.
Dat was niet lang genoeg. Ik had 30 seconden moeten wachten.
Niet erg, schat. Ik vond het een geweldige truc.
Mogen we wat servetjes? - Maar hij mislukte.
Kan ik iets voor jullie doen? - Een beetje gemorst. Stelt niks voor.
Handdoek of servetjes zou fijn zijn.
Wat is dat voor spul? - Natriumpolyacrylaat.
Wat? - Ik mag mijn trucs niet verklappen.
Maar je mag wel vertellen of het vlekt.
Natriumpolyacrylaat. Ik geloof niet dat het vlekt.
Ze gebruiken het voor luiers.
Ik had moeten wachten tot al het water was geabsorbeerd.
Maak je niet dik. Doe de truc maar na het toetje.
Gaat niet, ik had maar één pakje bij me. Ik moet naar de wc. Sorry.
TOILETTEN UITGANG
Is alles goed met je?
Ja hoor, helemaal. Dank u voor... Aangenaam.
Welterusten voor jou. Welterusten voor jou.
Welterusten voor jou.
En voor jou, Kevin. Vooral welterusten voor jou.
Gene, niet de ketchups kussen.
Nooit. - Welterusten, Kevin.
Kevin. - Rudy.
Er heet er geen een Rudy.
Nee, daar heb je Rudy. Hij komt toch voor het eten.
Rudy, kom binnen. Ik bedoel, kom maar niet binnen.
We komen naar buiten. Ik moet die lasagne uit de oven halen.
Hoe ging je etentje? Kwamen ze niet opdagen?
Het werd verplaatst.
Mooi, nu kun je smerige lasagne bij ons eten.
Ga maar naar boven. Hebben je ouders je afgezet?
Ja, die hebben me afgezet. - Ik ruim het wel alleen op.
Goed plan, pap. Daarom ben jij de baas.
Moet je zien. Ik kan niet wachten tot hij eruit komt.
Hij is prachtig. - Mooi, hè? Mijn creatie komt tot leven.
Zo moet pap zich gevoeld hebben toen ik geboren werd.
Mijn lasagne wordt bekroond. - Heel veel geuren.
Sommige snap ik niet helemaal.
Oké, we halen het ding uit de oven.
Zwaar, zeg. Hij weegt zeker 50 pond. - Het ideale gewicht voor een lasagne.
Voor we gaan aanvallen, wil ik wat zeggen.
Ik had deze droom nooit kunnen realiseren...
...zonder de mensen die mij hierbij geholpen hebben.
Mam, mijn wind in de noedels en baas van al mijn saus.
Pap, omdat je mam niet in de weg liep.
Tina en Louise die mij meer lieten schitteren dan jij.
Rudy, hou van je. Aanvallen.
Oké, focusgroep. Ik wil van iedereen een reactie in één woord.
Mam, jij mag. - Heel veel.
Dat zijn twee woorden. Maar jij komt ermee weg.
Pap. - Heel veel.
Fout. Louise. - Eten, vraagteken.
Die telt niet. Tina.
Veel kaas en bacon en noedels en rode saus...
...en gehakt en bieslook en sour cream.
En is dit een stukje bagel? - Ja, kaneel-rozijn.
In één woord. - Oké. Dan zeg ik: bagel.
Jullie durven de uitdaging niet aan. Rudy, jouw reactie.
Eén woord: Grensverleggend.
Beter dan wat ik had besteld.
Wat had jij dan besteld? - Dat ik thuis zou gaan eten.
Ik zei: Rudy, ik beveel je dat je dit moet eten.
Oké. Rudy, weet je zeker dat je ouders weten waar je bent?
Ja. Ik heb ze gevraagd of ik naar jullie mocht en toen zeiden ze: O ja.
Ik kan ze beter even bellen. Dan vraag ik hoe laat je thuis moet zijn.
Wat is je moeders nummer? Of dat van je vader? Bij wie ben je nu?
Ik ben bij... - Dit weekend bij je vader toch?
Hij was in de mall. - Je mag ze allebei bellen.
Ze zijn bij elkaar. Toch ook weer niet. Het is ingewikkeld.
Maar als je er een moest kiezen... - Om te bellen.
Ja, om te bellen. Niet om uit te kiezen. Sorry.
Hij zit daar al een tijdje. Heeft hij soms iets raars gegeten?
Volgens mij niet. Hij heeft gepoept voor we weg gingen.
Wij allebei. Sorry. Ik kan beter even gaan kijken.
Geef hem nog een minuutje. Op zijn leeftijd wil je niet altijd...
Goed. Ja. - Hoe heette dat spul?
Welk spul? - Polyacryldinges.
Natriumpoly...
Maken ze dat van luiers? - Niet van gebruikte.
De voicemail. De mailbox zit vol.
Wie bepaalt dat? Zit er soms een klein mannetje in?
Het was erg leuk, maar ik moet gaan.
Terug naar m'n familie. - Maar je bent er net.
Komt het door de lasagne?
Onmogelijk. - Hoe ga je naar huis?
Het is te laat om alleen te lopen.
Komt 't door de geur? Het ruikt hier raar. - Vader.
Nee. Ik...
Ik ben van tafel gelopen tijdens het etentje...
...met m'n moeder en haar vriend en m'n vader met zijn Vicki.
We zaten voor het eerst samen aan tafel.
Ik denk dat het familiediner er voortaan zo uit gaat zien.
Ik deed een goocheltruc, een goeie, maar die heb ik verknald.
En ik denk, technisch gesproken, dat ik ben weggelopen.
Wat? - O jee.
Ze denken dat ik op de wc zit. Ik kan beter teruggaan.
Misschien hebben ze de politie al gebeld.
Ik zit soms heel lang op de wc.
Laat je niet gek maken omdat je de aftiteling afkijkt.
Ik ga je vader nog eens bellen. En je moeder ook.
Dan vertellen we dat je veilig bent.
Zal ik Rudy terugbrengen en met hem naar binnen lopen?
Dat lijkt me goed. - Ja, dat is wel logisch.
Bedankt dat ik hier mocht zijn. - Altijd, lieverd.
Ik wacht hier wel even. Als dat mag...
Ik geef je een portie lasagne mee. Hoeveel pond wil je?
Vijf? Tien?
Bob komt hem straks brengen.
Doei. Heb je de sleutels gevonden, Bob?
Bijna. Die komen vast ergens tevoorschijn. Dat doen sleutels, toch?
Heb je ze nu gevonden? - Of nu?
Ik zal het laten weten als ik ze gevonden heb.
Oké. Nu dan?
Nee, Tina. - Met je ouders is alles goed.
Ze zijn alleen nogal van slag. Ik bedoel, verrast.
Ik heb natriumpolyacrylaat op Vicki's broek gemorst.
Zijn dat drugs?
Nee, het was voor de goocheltruc die ik probeerde.
Met Vicki's broek is vast niks mis. Hij was toch niet van suède of zo?
Hij was van suède. - Komt goed, lieverd.
Ik heb de sleutels.
Klasse, pap. - Dank je.
Heb je ze nog steeds? - Ja.
Mag ik Rudy terugbrengen? Mag ik met hem teruglopen naar het restaurant?
Waar is het? - Het is vlakbij, denk ik.
Ik ben komen lopen. En ik was niet aan het huilen.
En toen was ik hier. Het is die kant op, een paar straten.
Plate & Fork? Hoe is dat?
Geen idee. Het is een plek waar volwassenen eten.
Wat een giller. Ik kan maar beter meegaan, blijven eten en een praatje maken.
Echt? Als je meegaat, mag je de helft van mijn eten.
En m'n vader kan jou hier afzetten.
Goed. Die lasagne was maar een voorgerechtje.
Schei uit zeg. - Dus zal ik Rudes naar z'n eten brengen?
Strak plan?
Het is best donker.
Maakt niet uit, ik heb een boksbeugel.
Als we onderweg worden lastiggevallen, dan imponeer jij ze met trucs en ik met pijn.
Zo mag ik het horen. - Heb jij een boksbeugel?
Ja, Kerstmis vorig jaar. - Waarom heeft de Kerstman je die gegeven?
Misschien komt hij van de straat.
Maakte hij zich geen zorgen om mishandelde broertjes en zusjes?
Pap. - Goed, ga maar.
Maar zonder een boksbeugel. Gewoon met de blote vuist.
Kom, Rudy. - Dag en bedankt.
Ik bel je ouders om te zeggen dat jullie eraan komen.
Louise, ik geef je wat geld mee zodat je je eten kunt betalen.
Bob, heb jij geld? - Hoeveel geld?
Acht dollar.
Je kunt er vast een soepje voor krijgen.
Moet ik niet. Ik geef ze die acht dollar en zeg dat jij de rest betaalt.
Zouden ze dat geloven? - Misschien kan het in termijnen.
Oké, we gaan. Tot ziens. - Veel plezier.
Ja, doei. Moeten jullie geen lasagne opeten?
Ja. - O, god.
Die blijft maar door m'n hoofd spoken.
Ze redden zich wel. - Weet ik. Ik wou gewoon even kijken.
Wat voor toetjes hebben ze daar?
Geen idee. Ze hebben soepstengels.
Daar kunnen ze toch suiker op doen?
Vast wel. Het is een chique zaak.
Lieve meid hebben we. - Soms wel, hè?
Familie, waarom ben ik de enige die aan tafel zit?
Wat was het voor goocheltruc?
Water laten verdwijnen. Dat was heel cool geweest.
Ken je nog meer trucs? Je mag me ook in tweeën zagen.
Dat kan ik wel hebben.
Je kunt mijn geheime partner zijn bij Wie heeft de munt?
Ik ga je nu de code leren.
Goed. - Maar tegen niemand zeggen.
Oké, Rudy. Jee. - Maar het is niet erg als je hem verknalt.
Vertaling: Frank Bovelander