Krematorium „POGRZEB po twojemu”
CHCIEJ HERBATY
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
Ja te mole to chromolę
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Dzień dobry, Naleśniczku. Wybacz, obudziłem cię?
Ja spałem kiepsko. Jest sobotni poranek.
Czyli wieczorem wypada sobotni wieczór. Sam wiesz, co to znaczy.
Tak, jestem trochę zestresowany.
Porobimy to, co mnie uspokaja?
Tak? Super. Raz, dwa, trzy.
Oj, przepraszam. To już twój wers.
- Rudy, śniadanie! - Już idę.
Zrobiłem nam coś jajecznistego.
Jajka. Stąd ten żart.
Przejrzałem menu restauracji, do której dziś idziemy,
i mają paluchy chlebowe.
Mniam. To super.
I do tego sosy. Uwierzysz?
- Podekscytowany? Bo ja tak. - Ja też.
Wiem już, co podają, więc będę spokojnie cieszył się wieczorem
i świetnie bawił z naszą paczką, bo będzie naprawdę czadowo.
- Pewnie. - Jarasz się?
- I to jak. - Jesteśmy podjarane duo, nie?
Dobra. Lecę umyć samochód i wymienić koszulę.
- Dołączysz? - Jasne.
Potrzebny mi większy rozmiar. Ostatnio trochę przypakowałem.
Odrobinę. Urósł mi ten mięsień?
- Jasne. - Dotknij.
A nie, to twój łokieć.
To zasługa drążka, który zamontowałem.
To znaczy zleciłem komuś, żeby go zamontował.
Ale używam go parę razy w miesiącu.
Tato, wstąpimy po drodze do sklepu dla magików?
Szykuję nową sztuczkę na wieczór.
Oczywiście. W końcu to gwóźdź programu.
Magia stołowa Rudy'ego Wspaniałego.
- Staram się. - Z dobrym skutkiem.
Sprawisz, że znikną mi wypryski spod pach?
Żarcik. Są pod kontrolą.
- Zazwyczaj. - Tak jest! Żółwik.
- Miałem na myśli... - Chciałem przybić piątkę.
- A ja żółwika. - Pewnie. Skoro tak chcesz, to...
- Momencik. I już. - Teraz trzymasz mnie za rękę.
Faktycznie. Już puszczam.
RÓŻDŻKI, RÓŻDŻKI, RÓŻDŻKI
Nie, musisz zostać w aucie.
Do magicznego sklepu magik zawsze wchodzi sam.
Racja. Potrzebujesz kasy?
Nie. Zostało mi 13 dolców z koszenia trawników.
- Trawnika. - Ano.
Śmiesznie było odkryć, że mam uczulenie.
Dobrze, że znaleźli mnie w porę.
- Czy to słodziak Rudy? - Cześć, Esmeralda. Tak, to ja.
Jest Horace?
Nie. Pojechał na zjazd peleryniarzy.
Ma mi przywieźć jakieś cacko.
Szukasz czegoś konkretnego?
Czegoś, co zachwyci publikę
i sprawdzi się w restauracji.
Aha.
Czegoś na przełamanie lodów
albo dobrą pogawędkę.
Sztuczki, która zjedna ludzi
nawet na niezręcznej kolacji w eleganckiej knajpie.
Do 13 dolarów.
Jasne, mini Houdini.
Mamy nową sztuczkę z chustą w rękawie. Ta jest dłuższa o dwa rogi.
- A może pierścienie? - Sam nie wiem.
Niech pomyślę.
- To elegancka knajpa? - Podają paluchy chlebowe.
Mam coś w sam raz.
- Poliakrylan sodu. - Poli... co?
Podejdź. Pokażę ci, jak to działa.
Idealne na tę okazję. Za jedyne 8,99 plus VAT.
Zostaną ci drobniaki na drinka.
- Masz 21 lat, nie? - Skończyłem 35.
Dziękuję. Żarcik. Dobrze się pośmiać.
- Rudy? Jeśli chodzi o wieczór... - Jaram się.
A tak, tak. Ja też.
Bardzo. Słuchaj, wiem, że na tych kolacjach...
zawsze występujesz.
A dziś będzie nieco inaczej.
Wiesz, mam na myśli skład. O, nasza kolej.
Chcę powiedzieć, że... To znaczy...
Chodzi o to... Ale tu głośno.
Fakt.
- Myślę, że Paul jest bardzo miły. - Co?
I wszyscy bardzo cię kochamy.
- Co? - Kochamy...
Co?
- Dzień dobry. Dostanę większy rozmiar? - Nie ma problemu.
Zamontowałem w domu drążek i rękawy już to odczuły.
- Co? - Nic, nic.
Tato, spotkamy się przy Czapkach z Głów?
- Tym stoisku? - Tak. Może włożę dziś kapelusz.
- Cukierki spod kapelusza zawsze spoko. - Pewnie.
Nie bierz niczego, czego ja bym nie wybrał.
Wiem. Żadnych beretów.
Nie pasują nam do kształtu głowy.
Pasuje i nie pasuje jednocześnie. A to dopiero Dziarski Danny.
To monety od życzeń, Louise.
Może ktoś sobie życzył, żebyśmy zebrali te drobniaki
i kupili sobie ciacho?
Ja życzę sobie wymoczyć obolałe giry.
Dobra, dzieciaki.
- Tata kupił specjalną poduszkę. - Bo mam specjalny kark.
Super, że nie możesz nim kręcić.
Więcej uchodzi nam na sucho.
Chodźmy wybrać prezent na rocznicę babci i dziadka.
Spoko. Tina chciała zajumać kasę z fontanny.
Że co? Wcale nie!
Może te szklane żółwie z czerwonym serduszkiem
i napisem: „Jesteśmy zażółwiani”?
- Z klasą. - Albo przycisk do papieru
w kształcie wieży Eiffla z podpisem: „Przycisnęła nas miłość”?
- Ale kicz. - Hej wam.
Rudas! Co cię tu sprowadza, młody człowieku?
- Szukam kapelusza. - Celowo w złym miejscu?
Żarcik. W galerii można znaleźć kapelusz.
I żonę.
Który prezent byś wolał na miejscu moich rodziców?
- Napatoczyłeś się, więc mów. - Oba są dziwaczne.
Żółwie.
Po prostu weź coś i zapłać. Błagam!
W domu czeka na mnie kolacja za cztery minus,
bo poprawiłem ocenę z nauk ścisłych z jedynki plus.
- Mój mały palnik Bunsena. - Za jedną czwórkę z minusem...
Mogłem wybrać obojętnie jakie danie i zażyczyłem sobie ziemniaczane lasagne.
Wymyśliłem to, gdy uważnie słuchałem na lekcji.
Na pewno nie chcesz czegoś innego?
- To mój dzień! - Właśnie.
Po prostu nie jestem pewien, czy do lasagne
pasują pieczone ziemniaki i chleb kukurydziany.
Rudy, wpadnij na kolację.
Stawiam, że gorszej ohydy jeszcze nie jedliśmy.
Nie dam rady. Mam już plany.
Plany, nieźle.
- No proszę. - Idziesz do opery?
- Uważaj na upiory. - To rodzinna impreza.
Spoko. Gene pewnie namówi mamę,
żeby jeszcze kiedyś ugotowała coś ohydnego.
Dzięki. Wracam do Czapek z Głów.
Tata na mnie czeka.
- Widzimy się w szkole. - O ile tam wrócę.
- Znajdę cię, jakby co. - Dobra.
Ja już nie muszę chodzić do szkoły, taki jestem genialny. Ale kto wie?
- Dobrze, już czas. - Ano.
Comiesięczny spektakl: „Wciąż tworzymy rodzinę”.
Z moją przyjaciółką Vicki i przyjacielem mamy Paulem.
- Chłopakiem-przyjacielem. - Nom.
To będzie wspaniały wieczór.
Jasne, szykuje się fajna posiadówka.
Myślisz, że powinienem włożyć koszulę w spodnie?
- Jest długa. - Po prostu za dużo tkaniny.
Teraz wyglądam, jakbym włożył bufiaste majtki.
Ale czadowe.
Może trochę wyjmę? Z tyle?
Może odpuszczę kapelusz?
No coś ty! Styl na Kozackiego Konrada jest super.
- Wiem, ale... Jednak odpuszczę. - Wyjmę tę koszulę.
- Wyjmę. - Albo włożę.
Rozciągnęła się? Sięga już do kolan.
Nie muszę go wkładać. Mogę go trzymać.
Dobra, obaj wyglądamy świetnie. Już czas, wychodzimy.
- Muszę kupę. - Ojoj.
Serio? Wiesz co? Ja też.
- Wyjmuję. - Mogę pierwszy?
- Wybacz, jest kolejka. - Nie.
- Popchnąłeś mnie. - Taki jestem.
- Włącz muzykę, będzie źle. - A ty wentylator.
- Jaka pogoda z tyłu? - Co?
Nie za gorąco? Schłodzić, dogrzać?
- Jest dobrze. - To dobrze.
Super, że wziąłeś plecak. Dobrze, że nie zapomniałeś.
To w końcu twój arsenał sztuczek.
Co to za rodzinna kolacja bez nowej sztuczki Wspaniałego Rudy'ego?
Chcę zmienić pseudonim na Rudy Iluzjoner-Wizjoner.
- Fajowe. - Ale bez pompy.
Nie no, pewnie.
Fajnie, że ty, ja i mama chodzimy na te kolacje.
Teraz będzie nas więcej, ale to dobrze, prawda?
Paul i Vicki, ja i twoja mama.
Ale nie, że Paul z Vicki. Twoja mama z Paulem i ja z Vicki.
I ty, ma się rozumieć. Gość honorowy.
Może nie gość, tylko nasz syn.
Gościem jest Vicki,
bo nie widziałem się z nią już jakiś czas.
- Tato, denerwujesz się? - Tak, jestem troszkę podenerwowany.
Zacząłem gadać jak najęty, co?
To nic złego.
Jeśli zacznę tak paplać na kolacji, kopnij mnie pod stołem.
- Dobrze. - Ale nie za mocno.
- Wiesz, że łydki mi sinieją. - Dzięki temu są ciekawe.
- Łydki w tęczę. - Dzięki, młody.
Może zamówimy coś do picia przy barze?
- Bardzo chętnie. - Przy barze jest tłoczno.
Spróbuję zamówić i przyniosę drinki tutaj.
Miło z twojej strony. Ja dziękuję. Chyba że ci zależy.
Jeśli tak, to poproszę lampkę tego czerwonego wina...
- Vicki, które wino tak mi smakowało? - Nie mam pojęcia.
Jasne. To może margaritę.
Będzie ci trudno przynieść cztery drinki.
To ja jednak podziękuję.
Stieblitz, na pięć osób?
To my. Prawie jak w tym serialu. Ich pięcioro, kojarzycie?
Ja niestety nie.
Na pewno pani kojarzy. W latach 90. wymiatał.
Urodziłam się w 2002 roku.
No tak. To może chodźmy do stolika.
Witajcie. Jestem Rudy Iluzjoner-Wizjoner.
- Wspaniale. - Uwaga. Kubeczek jest pusty, prawda?
Niech każdy się upewni, że to zwykły, pusty kubek.
- Pusty. - Może piwny ping-pong?
- Zwykły kubek. - Pusty jak nic.
A teraz wezmę tę zwyczajną wodę...
Tak.
Wleję ją do kubka, wypowiem zaklęcie...
Mandy Patinkin, Mandy Patinkin.
Odwrócę kubek do góry nogami, a woda zniknie!
- Moje zamszowe spodnie! - Rety.
Przepraszam, nie tak miało być.
Za krótko was zagadywałem. Trzeba było odczekać 30 sekund.
To nic, słoneczko. Mnie się bardzo podobało.
- Możemy prosić więcej serwetek? - Sztuczka się nie udała.
- Mogę w czymś pomóc? - Trochę się rozlało, to nic takiego.
Poprosimy ręcznik albo serwetki.
- Co to jest? - Poliakrylan sodu.
- Co? - Nie powinienem tego zdradzać.
To powiedz tylko, czy on barwi.
Poliakrylan sodu? Chyba nie.
- Dodają go do pieluch. - Co?
Miałem zaczekać, aż proszek wchłonie wodę.
Spokojnie, nie przejmuj się.
Może powtórzysz sztuczkę po deserze?
Nie mogę. Miałem tylko jedną paczkę. Muszę do łazienki, przepraszam.
TOALETA WYJŚCIE
Wszystko w porządku?
Tak, oczywiście. Nic mi nie jest. Dziękuję. Miło było poznać.
Dobrej nocki dla ciebie. I dla ciebie.
I dla ciebie.
I dla ciebie. I ciebie.
I dla ciebie, Kevin. Najlepszej nocki ze wszystkich.
Gene, przestań całować keczupy.
- Nigdy! - Dobranoc, Kevin.
- Kevin... - Rudy?
Nie mamy takiego keczupu.
Nie, patrz, to Rudy. Jednak wpadł na kolację.
Rudy, wejdź. Albo lepiej nie.
My wychodzimy. Muszę wyjąć superlasagne z piekarnika.
Co z twoją kolacją? Wystawili cię?
Kolację... przenieśli.
Super. To zjesz z nami ohydne lasagne.
Zapraszamy. Rodzice cię tu przywieźli?
- Tak, właśnie tak było. - Dobrze. To ja ogarnę wszystko sam.
Świetny pomysł, tato. Godny szefa.
Tylko popatrz, Rudy. Już nie mogę się doczekać.
- Cudo. - Prawda? Moje dzieło ożywa.
Tak musiał się czuć tata przy moim porodzie.
- Moje lasagne dojrzewają! - Rany, ile tu zapachów.
Niektórych nie pojmuję.
Czas wyjąć to coś z piekarnika.
- Ciężkie. Waży ze 20 kilo. - Właśnie tak miało być.
Zanim zaczniemy, chciałbym powiedzieć kilka słów.
Moje marzenie nie spełniłoby się
bez tych, którzy pomagali mi w jego realizacji.
Bez mamy, która dmuchała w mój makaron i wściubiała nos w mój sos.
Bez taty, który nie przeszkadzał mamie.
Bez Tiny i Louise, które mogłem przebić intelektem.
Rudy? Kocham cię, brachu. Wcinajmy.
Uwaga, testerzy. Niech każdy wyrazi swoją opinię jednym słowem.
- Mamo, jedziesz. - To dużo.
To dwa słowa, ale ty piekłaś, więc niech będzie.
- Tato. - Bardzo dużo.
- Źle. Louise. - Jedzenie, znak zapytania.
Wykreślić to z protokołu. Tina.
Mnóstwo sera, bekonu, makaronu, sosu,
wołowiny, szczypiorku i kwaśnej śmietany.
- Czy to kawałek bajgla? - Tak. Z cynamonem i rodzynkami.
- Jednym słowem, proszę. - To powiem: bajgiel.
Marni z was testerzy. Rudy, twoja kolej.
Jednym słowem? Przełomowe.
Lepsze niż to, co zamówiłem.
- Zamówiłeś? - Namówiłem się na posiłek.
Powiedziałem sobie: „Rudy, zjesz to”.
Aha... Rudy, twoi rodzice na pewno wiedzą, gdzie jesteś?
Pewnie. Zapytałem, czy mogę przyjść, a oni się zgodzili.
Mimo to szybciutko zadzwonię.
Zapytam, o której cię odwieźć. Znasz numer do mamy?
Albo taty? Kto się teraz tobą opiekuje?
- Ja... - W ten weekend jesteś z tatą, tak?
- Był w galerii. - Można dzwonić obojętnie do kogo.
Są razem. To znaczy nie są, ale... To skomplikowane.
- A gdybyś miał wybrać... - Do kogo dzwonić.
Tak, dzwonić. Nie że wybrać rodzica. Rany, wybacz.
Coś długo tam siedzi. Zjadł wcześniej coś zepsutego?
Nie sądzę. Zrobił kupę przed wyjściem.
I ja też. Przepraszam. Pójdę sprawdzić, co z nim.
Daj mu jeszcze chwilkę.
Jest w takim wieku, że nie powinniśmy...
- Tak, masz rację. - Jak to się nazywało?
- Ten proszek. - Polikarbowane coś...
Sodjanek poli...
- Mówił, że to coś z pieluch? - Ale nie z używanych.
Nagram się. Nie, skrzynka jest pełna.
Kto o tym decyduje? Człowieczek z wnętrza telefonu?
Było mi bardzo miło, ale lepiej już pójdę.
- Wracam do rodziny. - Dopiero przyszedłeś.
To przez lasagne?
- Niemożliwe! - Jak wrócisz do domu?
Jest za późno, żebyś szedł sam.
- To przez ten dziwny zapach? - Tato!
Nie. Po prostu...
Bo ja... wyszedłem z kolacji,
na której byli moja mama z chłopakiem i mój tata z Vicki.
To była nasza pierwsza wspólna kolacja
i zakładam, że od dziś tak będzie to wyglądać.
Zrobiłem magiczną sztuczkę. Miała być fajna, ale mi nie wyszła.
Tak po prawdzie to stamtąd uciekłem.
- Że co? - O raju.
Powiedziałem, że idę do łazienki. Lepiej już pójdę.
Możliwe, że zawiadomili już policję?
Czasem siedzę w łazience bardzo długo.
Nie daj sobie wmówić, że długie posiedzonko to coś złego.
Zadzwonię jeszcze raz do twojego taty. I do mamy też.
- Żeby wiedzieli, że nic ci nie jest. - No tak.
A ja może odwiozę Rudy'ego? I odprowadzę do knajpy.
- To chyba dobry pomysł. - Tak, ma to sens.
- Właśnie. - Dziękuję za zaproszenie.
- Było bardzo miło. - Nie ma za co.
Zaczekam tam, jeśli to nie problem. To ja... No tak.
Zapakuję ci lasagne na wynos. Ile chcesz kilogramów?
Dwa? Cztery?
Bob zaraz go odwiezie. Pewnie.
Na razie. Znalazłeś kluczyki, Bob?
Prawie. W końcu się znajdą.
- Kluczyki tak mają, nie? - Jasne.
- Znalazłeś już? - A teraz?
Daję słowo, że gdy tylko je znajdę, dam znać.
Dobrze. To może teraz?
- Jeszcze nie, Tina. - U rodziców w porządku.
Trochę wstrząśnięci. Znaczy zaskoczeni. Ale to nic.
Oby na spodniach Vicki nie została plama. Wylałem na nie poliakrylan sodu.
To narkotyk?
Nie, to do mojej magicznej sztuczki.
Spodnie Vicki na pewno to przetrwają.
Przecież nie były zamszowe, prawda?
- Były. - Nic się nie stało, kochanie.
Znalazłem kluczyki.
- Brawo, tato. - Dzięki.
- Wciąż je masz? - Tak.
- Może ja go odprowadzę? - Co?
Mogę odprowadzić go do restauracji?
- Gdzie to jest? - Niedaleko. Chyba.
Ja tu przyszedłem. I wcale nie płakałem.
Nagle zjawiłem się tutaj. To kilka przecznic stąd.
Talerz i Widelec?
- Tak. - Jak tam jest?
Czy ja wiem? Wygląda na knajpę dla dorosłych.
Brzmi w dechę. Przydam się.
Zostanę na kolację i pogawędzę.
Serio? Super. Jeśli chcesz, dam ci połowę swojego dania,
a mój tata odwiezie cię do domu.
Pewnie. Te lasagne to i tak raczej przystawka.
- Błagam! - To co? Idę z Rudym, co zjeść lubi?
Pasi?
Jest już ciemno.
Żaden problem. Wezmę kastet.
Jeśli ktoś nam podskoczy,
ty załatwisz go magią, a ja bólem.
- Zuch dziewczyna. - Masz kastet?
- Od ostatniej Gwiazdki. - Skąd taki prezent od Mikołaja?
Może Mikołaj żyje na ulicy?
A Mikołaj nie bał się, że tym kastetem oberwie rodzeństwo?
- Tato... - Dobra, możesz iść.
Ale kastet zostaw. Gołe pięści wystarczą.
- Idziemy, Rudy. - Do widzenia. Jeszcze raz dziękuję.
Zadzwonię do twoich rodziców i powiem im, że idziecie.
Louise, dam ci trochę kasy, żebyś za siebie zapłaciła.
- Bob, masz pieniądze? - A ile?
Osiem dolców.
Cóż... Na pewno mają tam jakieś zupy.
Nie zamówię zupy.
Dam im osiem dolców i powiem, że reszty nie trzeba.
- Łykną to? - Lepiej myślcie nad spłatą.
- Dobra, idziemy. Na razie. - Bawcie się dobrze.
Dobra, nara. Nie musicie skończyć lasagne?
- Tak! - O Boże.
Myślałem o tym przez cały ten czas.
- Nic im nie będzie. - Wiem, ale chciałam popatrzeć.
Jakie podają tam desery?
Nie wiem. Ale mają paluchy chlebowe.
Na pewno można je posłodzić, co nie?
Pewnie tak. To porządna knajpa.
- Urocza ta nasza mała. - Fakt, zdarza jej się.
Rodzino, dlaczego siedzę sam przy stole?
Opowiedz o tej swojej sztuczce.
Miałem sprawić, że woda zniknie. Wyszłoby bosko.
A inne sztuczki? Możesz mnie przeciąć na pół, jeśli chcesz.
Przeżyję.
Możesz mi pomóc w „Kto ma monetę?”.
- Będziesz moją asystentką. - Spoko.
Nauczę cię takiego prostego szyfru.
- Supcio. - Tylko nikomu nie mów.
- Dobra, Rudy. Wyluzuj. - Ale jak się pomylisz, to nic.
Napisy: Lidia Bogucka