Krematorium „POGRZEB po twojemu”
CHRUPKA OPALENIZNA
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
POBZYKAMY?
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Hej, wielkoludzie. Jak samopoczucie?
- Dobrze. - Tak pytam.
- Trudno cię rozgryźć. - Dzięki, Linda.
Chodzi o hemoroid taty?
- O Gary'ego? - Nazwaliście mój hemoroid?
Tak, Gary. Mieszka w twoim tyłku.
Cóż, Gary się wyprowadził. Mój tyłek został sam.
- Brian? - Mój tyłek ma na imię Brian?
Wielki, stary Brian.
- Dobrze, że już ci lepiej. - O wiele lepiej.
Plan lekarza brzmiał jak wyjęty z horroru.
- Nie mówmy o tym. - A jednak mówimy.
Gdyby hemoroid ojca się nie zmniejszył,
wsadziliby mu igłę w tyłek i go wyssali.
O nie.
Już mieli kłuć,
ale zrobiło mi się niedobrze i zacząłem rzygać jak kot, ale z klasą.
Lekarz kazał zaczekać kilka dni i zobaczyć, czy będzie poprawa.
- Poprawiło się! - Ano.
Jest super. Hemoroid zniknął sam. Nie będą mnie nigdzie kłuć.
- W tyłek. - Gene...
Dlaczego Gretchen nie oddzwania?
Wiem dlaczego. Pogniewała się, bo stopiłam jej katalog z fryzurami.
Jakim cudem stopiłaś coś na wizycie u fryzjera?
Siedziałam na fotelu i przeglądałam katalog.
Skatalogowała każdą fryzurę, jaką kiedykolwiek zrobiła.
Były tam też jej inspiracje. Słodkie pieski i Jason Priestley.
Tak czy siak, odeszła na chwilę i zostawiła lokówkę.
Ja tymczasem uznałam, że przerzucę się na magazyn.
Nie zauważyłam, że odkładam katalog na lokówkę.
Okazuje się, że to kiepski pomysł.
- Bo się spali? - Tak, Tina.
Stopił się na środku i przypiekł po bokach.
- Jak cygaro. - Czuję się okropnie.
Zadzwonię jeszcze raz. Choroba, poczta głosowa. Cześć, Gretchen.
Na pewno wyglądasz dziś tak pięknie, że byłabym zazdrosna.
Ale dziwna wiewiórka. A nie, nieważne.
To mokra skarpeta na środku drogi.
- Intrygujące. - Proszę, proszę.
Co my tu mamy? Za darmo? Weterynarz, gra planszowa.
„Poczuj szaloną atmosferę gabinetu weterynaryjnego
- w swoim salonie”. - Nieźle.
- Kto chętny na partyjkę po szkole? - Telewizor działa, tak?
Można operować psy, ptaki i koty.
Jest to coś do kręcenia. Cudo, nie?
A, już poszliście.
Gretchen!
- Cześć, Linda. - Cześć.
Nie przyszłaś mnie pobić, co?
Nie. Wracam od manikiurzystki.
A co powiesz na darmowego burgera? Na koszt firmy.
- Chętnie zjem. - Na koszt firmy, serio?
Jeden burger dnia dla Gretchen, Bobby.
- Się robi. - Jak leci, Bob? Dobrze wyglądasz.
- Hej, Gretchen. - Już nie ma hemoroida.
- Dzięki, Lin. - Mieli mu nakłuwać tyłek.
Lin! Teraz już wszystko gra.
Już dobrze. Pa.
Wiem, jak mi się zrekompensujesz.
- Tak? - Znasz tę pannę od limuzyny?
Tak.
Wiesz, że planuję wieczór panieński mojej siostrzyczki Jestain.
- Tak. - Miało być cudownie.
Miałyśmy zjeść w Ostrygowym Pałacu.
- Pycha. - Ona lubi wieżę z owoców morza.
Cały ocean na talerzu.
Potem miałyśmy iść do Ogórasów na inną wieżę.
Jeśli czaisz bazę.
- Ja czaję. Powiedzieć? - Nie, Teddy.
I przez całą noc miałyśmy się wozić limuzyną,
którą trzeba zamówić z wyprzedzeniem, a ja tego nie zrobiłam.
Więc jeśli twoja znajoma mi pomoże,
to puszczę w niepamięć ten spalony katalog,
nad który pracowałam 15 lat!
Dobra, zadzwonię do niej.
- Szlag, Linda. Nie ma mnie w mieście. - Nie!
Pojechałam na tydzień do znajomego, Axela z Cedarburg w Wisconsin.
Kupił stado kóz.
Sąsiedzi są wściekli. Nie dziwię im się.
On nie ma płotu. Czekaj!
- Co? - Weź moją limuzynę.
Tylko znajdź zaufanego kierowcę,
który zdoła poprowadzić duże, eleganckie auto,
właściwie dzieło sztuki.
- Masz kogoś takiego? - Może...
- Może ja? - Zgoda. Poprowadzisz limuzynę.
- Serio? - Pewnie.
Tylko zatankuj i posprzątaj na koniec rzygi i kupy.
Albo rzygokupy. To istnieje.
Wielkie dzięki, Nat. Będę dbała o to auto.
Czyli nie muszę podpalać czegoś, co kochasz.
To będzie idealny panieński.
Jestem najlepszą starszą siostrą pod słońcem!
Ta impreza będzie do kitu. Nawaliłam.
- Przyjaciółki Jestain nie przyjadą. - Wolniej. Co się stało?
Zapomniałam wysłać zaproszenia.
Wszystkie mają już inne plany na jutro.
- Wszystkie? - Tak. Jedna pracuje na ostrym dyżurze.
Druga leci do matki na Florydę. Co za bzdury.
A trzecia niby ma plany,
bo ktoś zaprosił ją wcześniej
Więc mamy pustą limuzynę, nie licząc mnie,
Jestain i pani Baker, nauczycielki z podstawówki.
- Nauczycielki? - Byłam zdesperowana.
Nauczyciel też człowiek, Linda.
- Może po prostu przełóżmy imprezę? - Nie, to musi być jutro.
Jestain zaklepała urlop już dawno temu.
Kelnerki z knajpy Kurczak Też Ptak
nie dostają wolnego ot tak.
Limuzyna będzie świecić pustkami.
Ja mogę przyjść jako gość.
Trochę znam Jestain.
Poznałyśmy się w salonie, gdy przyniosła ci skrzydełka.
Jadłaś je i układałaś mi włosy.
- No... - Moja siostra Gayle też może wpaść.
W towarzystwie bywa fajna.
- No... - Czyli ty, ja
i nasze siostrzyczki ruszamy na balangę. No i pani Baker.
To może wypalić. Chyba nie będzie wstydu.
Potrzebny nam tylko nowy kierowca. Może Bob?
Chcesz, żebym poprowadził limuzynę?
Proszę! Jeśli ten wieczór wypali, Gretchen mi wybaczy.
Auto prowadzi się na siedząco,
więc przesiedzisz sobie cały wieczór.
Uwielbiam siedzieć.
To może usiądziemy i zagramy w planszówkę?
Zabawa dla całej rodziny.
- Nie. - Podziękuję.
Nie teraz? Jasne, łapię.
- Bob się zgodził. Będzie szoferem. - Super.
Będzie dobrze, prawda?
Pewnie. Jestain będzie miała panieński jak ze snu.
W prawie znajomym towarzystwie. Do dzieła!
Dzięki.
Tata wygląda jak prawdziwy szofer, co?
Czego on nie potrafi?
- Dotknąć palców u nóg. - I kolan.
- Umyć zębów. - Może już wystarczy.
A gdzie jest Jen? Powinna już być.
Dobra opiekunka powinna przede wszystkim się zjawić.
Zadzwonię do niej. Cześć, Jen. Mówi Linda Belcher.
- Cześć, Linda. Mówi Jen. - Już jedziesz?
- Dokąd? - Do nas.
Jesteśmy umówione na przyszły weekend,
więc jeśli wyszłabym teraz, chyba byłabym sporo przed czasem.
Nie na następny weekend, tylko na dziś!
Niemożliwe, bo mam zapisane:
„Linda Belcher, opieka w przyszły weekend”.
Na dziś mam notatkę: „Uczę w szkole wieczorowej”.
Wyjmijcie kalkulatory graficzne.
Muszę kończyć, pa.
Dobra. Tina, ty dzisiaj szefujesz.
Szefuję? Czyli reszta musi się bawić w to, co chcę?
- Mamo, błagam. - Każe nam kastrować zwierzęta.
Trudno, jest najstarsza. Ona szefuje, a my wychodzimy.
Nie szalejcie z tą kastracją i nie wchodźcie do mnie.
Wjeżdżamy na próg zwalniający.
Koła przednie i koła tylne.
- Udało się. - On nie umie prowadzić.
Co to za strój? Na renesansowy jarmark?
Tak. Czasem robi też za piżamę.
- Hej, Gretchen. - Jest kłopot.
Bob nie może być twoim mężem.
To by zrujnowało nastrój. Mógłby kogoś udawać?
Pewnie. Słyszałeś, Bob?
- Ale że co? - Lecę, pa.
Udawaj, że jesteś obcym kierowcą.
No dobra.
I zmyśl sobie jakieś imię.
- Muszę? - I mów z akcentem.
- Co? Nie chcę żadnego akcentu. - Chyba nie masz wyboru.
Udawaj, że wyszedłeś z więzienia i zaczynasz od nowa.
I wcale nie chciałeś krzywdzić ludzi,
ale nocą odwiedza cię zjawa
i zadaje zagadki związane z ich życiem.
- Mam to wszystko powiedzieć czy... - Tylko się wczuj.
O rany! Ale wyczesana limuzyna!
Witam, ciao. Wasz szofer na dziś, Dob.
Szofer Dob. Nie mam żony. Jestem singlem.
A ja niedługo wychodzę za mąż.
Cześć, Dob. Jak miło, że się nie znamy.
Super, że znalazłaś czas, Linda. A ty jesteś Gayle, tak?
To pani Baker. Nie widziałam jej od czasów podstawówki.
Przyniosłam naklejki. Jestain je uwielbiała.
Gretchen wolała bójki.
A spójrzcie na nią dziś. I na mnie! Bo ułożyła mi włosy.
Jest geniuszem fryzjerstwa.
Jak ten gość, Einstein. On to miał fryz, nie?
Nie wierzę, że po kolacji jedziemy do Ogórasów!
Pamiętasz, jak byłyśmy tam ostatnio?
Pewnie, że tak.
- Na herbacianym przyjątku! - Tak jest!
To jakaś gra erotyczna, której nie znam?
Nie. Trzej tancerze urządzili na scenie prawdziwe herbaciane przyjęcie.
Nie byle jacy tancerze.
Najlepsi w Ogórasach. Throb, Rocket i Steve.
Siedzieli na krzesełkach przy spodeczkach, filiżaneczkach i kanapeczkach.
Nagle włączyli muzykę.
Potem uformowali z siebie piramidę, a gość na górze pryskał herbatą dookoła,
jakby był tą fontanną przy hotelu Bellagio...
W tamtej chwili cały świat wydawał mi się piękny.
- O rany. - I byłam tam ze starszą siostrą.
Gdyby tylko dziś to powtórzyli... Rajku.
Powtórzą, nie bój nic. Zobacz, ile mam ze sobą kasy.
Czterdzieści jednodolarówek.
- Jedna mi wypadła. O, i następne. - Kocham moją starszą siostrę!
Oj, czerwone.
Siemasz. Dobra kanapka?
Wiem, że nie jesteście do końca przekonani do tej planszówki.
- Nieprzekonani? - Ale ja szefuję, więc gramy.
Wygrywa ten, kto ocali najwięcej zwierząt.
Kręci się tym czymś i przesuwa pionek.
Gene, ty pierwszy.
Cztery.
Super, karta zabiegu. Przeczytaj.
„Wycisnąłeś gruczoły okołoodbytowe. Weź 150 dolarów”. Czad!
Brawo, Gene. Teraz ja. Szóstka. Spora cyfra.
„Podrobiona licencja”? „Zawieszenie”? „Stoisz dwie tury”? „Płacisz 200 dolarów”?
Co? Ale... wspaniała zabawa.
No dobrze. Louise, teraz ty.
- Dobra. - Obyś wylosowała szóstkę. Żarcik.
Będziemy przejeżdżać koło Ogórasów po drodze na kolację.
Może jeśli się przyjrzymy, zobaczymy kaloryfery.
- Pewnie! Ciachoryfery. - Co do...
Linda?
- Co? - W Ogórasach jest deratyzacja.
- Że co? - Patrz.
O nie. Wielkie nieba. Wiem, jedź inną trasą.
- Skręcaj! - Co?
- Skręcaj! - O Boże. Złapcie się czegoś.
Przepraszam. Jezdnia była nierówna.
Co za tajemniczy człowiek. Ciekawe, przed jakimi demonami ucieka.
Zapraszam do Ostrygowego Pałacu, drogie panie.
Gretchen, zaczekaj chwilę. Reszta niech wchodzi.
Wszystko gra. Już czuję ostrygi.
- Co jest? - Ogórasy zamknięte. Deratyzacja.
- Co? O nie! - Dlatego tak ostro skręciłem.
- Potrafię jeździć. - Nie powiedzieli ci przy rezerwacji?
Kto rezerwuje klub ze striptizem?
„Dzień dobry. Chciałam zamówić gołych facetów”.
- Myślałam, że tam dzwoniłaś. - Co teraz zrobimy?
Jest jakiś inny klub w okolicy?
Była Jajcarnia, ale zamknęli ją w zeszłym roku.
Tawerna Cztery Litery Todda też padła.
Ogórasy to była jedyna szansa. Ciągle wszystko zawalam.
- Wcale nie. - Słyszałaś. Ona liczy na Ogórasy.
Może przekażmy jej złe wieści dopiero po kolacji?
Nic jej nie powiesz.
Prosiłaś o pomoc, więc ci pomogę.
Nie tylko przypalam katalogi, ale i gaszę pożary.
- Aż mam dreszcze. - Ja też.
- Chwila. Kuzyn Jen pracuje w Ogórasach. - Ciacho Dave?
Tak! Może wydębimy od Jen jego numer,
a od niego numery do tancerzy.
Throba, Rocketa i Steve'a?
- Tak. - A potem co?
Lokal jest zamknięty.
Może pojedziemy gdzieś indziej.
Na przykład do domu Gretchen.
Właścicielka mieszkania zakazała mi imprez
po tym, jak nasikałam ze swojego balkonu na jej balkon.
No bo po co są balkony? Do czego ludzie ich używają?
Jest jeszcze jedno miejsce.
- Bob... - Nie.
- To podbramkowa sytuacja. - Czy to w ogóle jest zgodne z prawem?
- Zasłonimy okna. - Podajemy tam jedzenie.
- A jeśli wszędzie będzie pot z ogórów? - Wszędzie na pewno nie.
- Zrób to dla Gretchen. - Dla mnie i Jestain.
Rajku, moja słodka, mała Jestain.
- Niech będzie. - Super!
- Ogórasy w knajpie. - Pięknie dziękuję!
Chodźmy już na te ostrygi. Dla Jestain.
Jasne. Bobby, zadzwonisz do Jen i całej reszty?
Z akcentem czy bez?
Jak chcesz. Baw się dobrze. Dzięki, kocham cię, pa. Ostrygi!
Dobra, 50 dolców za reanimację papugi.
- Dobry interes. - Weterynarz śpi na kasie.
Ucinanie psich jąder to łatwy szmal, mała!
Twoja kolej, Tina. Połamania nóg. Byle nie psich.
- Jak wcześniej. To było smutne. - Uwaga.
Trzy. „Kot potrącony przez auto.
Wykręć parzyście, żeby zrobić transfuzję,
albo strać pacjenta w następnej turze”. Wolne żarty.
- Dasz radę, T. Zrób to dla kociaka. - Pięć. Niech to!
Przykro mi, kotku.
Zaprzyjaźni się z resztą twoich zwierzaków w zwierzęcym raju.
Tina, chyba kiepsko się bawisz.
- Możemy przerwać. - Co ty gadasz?
Uwielbiam tę grę. A że mi nie idzie, to trudno.
Chodziła do najgorszej szkoły weterynaryjnej.
Bob to ogarnie?
Świetnie sobie radzi z gadką przez telefon.
Chyba że gada z teściową albo ludźmi.
Ale może ze striptizerami pójdzie mu gładko.
Denerwuję się.
Muszę wypić więcej tego drinka.
Przepraszam. Kelner?
- Czy mogę zabrać muszle ze sobą? - Proszę bardzo.
Tak! Ktoś chce mi oddać swoje? Może pani?
- Ogonki krewetek też? - Poproszę.
Może jeszcze po drinku? Wypijecie?
- Pani Baker, no proszę! - No co? To nie choinka szkolna.
Komu naklejkę?
- Ja poproszę. - Każdy dostanie.
Najadłam się owoców morza, ale mam jeszcze miejsce na Ogórasy!
- Tak, pewnie! - Ogórasy!
Przykleję sobie do twarzy.
Kuzyn Ciacho Dave? Mówi Bob Belcher. Twoja kuzynka Jen jest naszą opiekunką.
To znaczy naszych dzieci, bo my jesteśmy dorośli. Szybkie pytanie.
Masz może numery do Throba, Rocketa i Steve'a?
Którego Throba? A to jest kilku?
Dzień dobry. Czy to Throb?
Terry? Przepraszam. No tak, przecież nie masz na imię Throb.
Ciacho Dave dał mi twój numer. Nie nazywacie go tak?
Ja myślę, że jest ciachem. Masz już może plany na wieczór...
Jesteś w domu opieki? Na striptizie? No tak.
Nie na striptizie. Odwiedzasz ojca? Jakie to miłe. A ojciec jest na chodzie?
Robisz pizzę? To super, Rocket.
Pożycz synowi sto lat ode mnie.
Cześć, Steve. Jestem Bob. Ciacho Dave dał mi twój numer,
ale wiem, że wcale nie uważacie go za ciacho.
Cóż, pewnie i tak nic z tego nie będzie, ale spróbuję.
Do limuzyny jazda Do limuzyny jazda
- Pani Baker się odpaliła. - To po drinku. Niejednym.
Będą striptizerzy? Oszaleję z nerwów.
- Nie wiem. - Jak to?
Throb odwiedza ojca.
Syn Rocketa ma urodziny i jedzą pizzę.
Ale nagrałem wiadomość Steve'owi. Niezłą, tak myślę.
- Jak na mnie. - Czyli nie wiemy, czy będzie?
To co teraz? Bob dla nas zatańczy? Co byłbyś gotowy pokazać?
To raczej kiepski plan.
Jedźmy do restauracji i miejmy nadzieję, że Steve się pojawi.
- Ale lipa. - Kto wie?
Może Jestain ma pełny brzuszek krewetek, ostryg i drinków Gretchen,
w których kazała mieszać wódkę i sos tatarski, aż barmani poczerwienieli.
Teraz siedzi w wygodnej limuzynie
i może wcale nie ma ochoty na striptiz.
Striptiz! Striptiz!
Drogie panie, przyjechaliśmy do resta... Znaczy się do Ogórasów.
- Do Osobistych Ogórasów. - Tak, do Osobistych Ogórasów.
To lepsze niż Otwarte Ogórasy,
bo tutaj masz tancerzy, albo tancerza, tylko dla siebie.
- To taki pokaz premium. - Właśnie.
Dob? Dzwonił już może twój szoferski telefon?
- Nie. - Czy to nie wasza knajpa? Hej!
Nigdy tu nie byłaś. Nie wiesz, gdzie jesteś.
- Wygląda jak burgerownia. - I dlatego to idealny klub prywatny.
Wejdźmy do środka.
„Wykręć cyfrę nieparzystą albo uśmierć króliczka”.
Nie wiem, czy dam radę.
Tina, nie wierzę, że to mówię, ale zrobiło się późno.
Chodźmy spać.
Nie. Zaczęliśmy grać, to skończymy.
Dzieci, dlaczego jeszcze nie śpicie?
Przyszłam po koce do restauracji.
- W restauracji jest zimno? - Chodzi o to,
że czasem rodzice urządzają wieczory panieńskie,
a klub ze striptizem zamknęli, więc striptiz robi się w domu.
- Przecież wiemy. - W restauracji będzie striptiz?
Mamy nadzieję, że tak. Nie oddzwonili.
Na pewno nie potrzebujecie pomocy?
W podawaniu wody albo w choreografii?
Wybaczcie, dzieci na panieńskich psują klimat. Bez urazy.
Do łóżek. Nie wchodźcie do mnie.
Jasne. Pójdziemy spać, skoro Ogórasy będą tańczyć piętro niżej.
Mówię tak co wieczór. Mam na myśli mojego...
Jako wasza opiekunka mam pomysł.
Olać grę. Weźmy drabinę, chodźmy na strych,
zejdźmy na dół i obejrzyjmy striptiz przez wentylację.
Niech będzie. Lubię się zakradać. Do dzieła.
Fajna gra. Nie wiadomo, kto by wygrał. Szliśmy łeb w łeb.
Ale kociego łba to mi szkoda.
Super! Chodźmy oglądać wygłupy dorosłych przy ogórasach.
Mają dobre wino. Jakby otworzyli się w tym tygodniu.
Nie przyjedzie. Co za katastrofa.
Wybacz, Gretchen. Chcesz, żebym ja zrobił striptiz?
Mógłbym, gdyby bardziej przygasić światła.
- Albo w ogóle je zgasić. - Nie, dajmy sobie spokój.
Dzięki. Powiem jej prawdę.
Jestain, nawaliłam. Nie będzie żadnego striptizu.
Jak to?
Za późno zaprosiłam twoje przyjaciółki.
Dlatego nie przyjechały.
Zapomniałam zamówić limuzynę. Dob to tak naprawdę Bob.
Robi burgery, a to jego knajpa.
Cześć, miło mi.
I nie wiedziałam, że Ogórasy są zamknięte.
Wszystko schrzaniłam.
Jestem najgorszą organizatorką, jaką mogłaś wybrać.
- Lipa! - Przepraszam. Chciałam, żeby było super.
Chciałam zrobić to dla ciebie, bo wiem, że na mnie polegasz.
Na striptizie jest więcej beczenia, niż myślałam.
Niełatwo było tu dotrzeć i nie wiem, jak teraz wyjdziemy.
- Ale to nic. Nieważne. - Wybacz, Jestain.
Jestem okropną siostrą.
- Gretchen... - Zepsułam imprezę.
- Nie jesteś okropna. - Nie rozumiesz!
Ty jesteś wzorową starszą siostrą.
- Wcale nie. - Ani trochę.
- Wystarczy, Gayle. - Popełnia mnóstwo błędów.
Raz próbowała przespać się z moim mężem.
To ty chciałaś to zrobić.
- Z moim mężem, Bobem. - To prawda.
Inaczej to zapamiętałam.
Starsze siostry też mają prawo popełniać błędy.
Nie jesteśmy idealne.
Dzięki temu młodsze siostry wiedzą, że też nie muszą być idealne.
Czyli dlatego taka jesteś.
- Dziękuję. - Proszę.
Gretch, wiem, że ten wieczór nie potoczył się tak, jak zaplanowałaś.
Moje przyjaciółki nie przyjechały,
ale pani Baker świetnie je zastępuje!
- Się wie! - Nie znam fajniejszej laski od ciebie.
To ciebie chciałam mieć przy sobie na swoim panieńskim.
- Kurde, kocham cię. - Ja ciebie, kurde, też.
- Wciąż mam hemoroid. - Co?
Wcale nie jest lepiej. Boli. Nawet teraz i to bardzo. Kłamałem.
Wiedziałem. Od trzech dni ma ściśnięte poślady.
U lekarza bardzo się bałem, Lin.
Gdy miał mi włożyć igłę w tyłek,
chciałem, żebyś była obok i trzymała mnie za rękę.
Ale wstydziłem się poprosić, żebyś poszła ze mną do tyłkowego lekarza.
Pewnie, że potrzymałabym cię za rękę. Nie chcę, żebyś się bał.
- Jesteś moim dzielnym chłopcem. - Dzięki, Lin.
Wybaczcie. Uznałem, że to czas na wyznania.
- Dobrze trafiliśmy? - Steve?
- Jesteś! - Cześć, Steve.
Takiej prośbie nie mogłem odmówić.
- Facet brzmiał na zdesperowanego. - Cześć. To ja. Często to słyszę.
To mój kumpel, Smooth.
Nie będzie typowej herbacianej impry,
ale zatańczymy double Dutch.
- Widzieliście to kiedyś? - Herbaciane przyjątko...
Przykro mi. Do tego potrzeba trzech osób.
- Na koniec robimy piramidę. - Wiem.
Double Dutch też jest niezły. Herbacianej impry nie przebije, ale cóż.
Ja będę trzecią osobą.
- Niech to. - Serio?
Znam cały układ i jestem silna.
- Będę podstawą. - Zgoda. Ja biorę górę.
Dostaniemy filiżanki i spodki?
- Jasne. - Smooth?
Czas zaparzyć herbatę.
- Dobra, zaczyna się. - Aż zjadłbym kanapeczkę.
Zaraz. Dokąd oni idą? Nie. Weszli na ladę?
Widzę tylko ich stopy. Chcę więcej.
Mam z ciebie większy ubaw niż z nich.
Wyglądasz jak psiak w sklepie z piłkami tenisowymi.
Odpuść. Straciła dziś mnóstwo psów.
O rany.
- Ściągaj wszystko! - To jakieś jaja.
Ostrożnie z filiżankami. Ostrożnie!
Napisy: Lidia Bogucka