Krematorium
MAZAKI TYLKO U NAS OUTLET Z MARKERAMI
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
JAK UGRYŹĆ ROBALA
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
No proszę, jedziemy razem na imprezkę urodzinową.
Melanżyk z rodzicami, szczyt szaleństwa.
Jak cholera. Nawet można powiedzieć „cholera”.
Akurat. Nie można.
Rozumiem, dlaczego ja, Gene i Tina jedziemy na urodziny taty Rudy'ego.
Bo Rudy to nasz kumpel.
Ale wy? Z jakiej paki?
Widzieliśmy się na wywiadówce.
Zaprosił, bo wypadało.
- Tak wyszło. - Właśnie.
Wybaczcie, że patrzę w telefon. Odpisuję na maila.
Na maila? A komu?
- Kręgielni. - Ale super.
- Organizuję małą imprezkę. - Dla Rudy'ego?
Nie, dla mnie. Co roku wyprawiam swoje urodziny.
Uwielbiam kręgle.
- Może chcecie wpaść? - Nie musisz nas zapraszać.
Pewnie. Tak!
Oby Rudy dobrze się bawił.
Siedzi po uszy w szambie rozwodu rodziców.
Trochę rozrywki mu się należy.
A właśnie, daliśmy wam do podpisu deklarację antyrozwodową?
Jeszcze nie? Ken ją przygotuje. Ogarnia mi papiery.
Bez obaw.
Kocham waszego tatę równie mocno, co pierwszego dnia.
Pamiętasz, Bob? Moje pierwsze „kocham cię”?
Tak.
- Pamiętasz, gdzie to było? - Tak.
A gdzie, tato?
Może pamięta, ale zatyka go na samo wspomnienie?
To było...
- Nie pamięta. - To nic.
Głowę masz pełną burgerów.
Przypomnę sobie. To było...
A pamiętasz, jak puściłem bąka,
który brzmiał, jakby ktoś zawołał „Siemanko”?
- Tak. - Czyli pamięć masz sprawną.
Bo zrobił to, gdy wsiedliśmy.
- No. - Czyli niedawno.
Dobrze, że nikomu to nie umknęło. Wyjątkowy bąk.
Z pewnością.
Powiedziałaś „kocham cię” w jakimś budynku czy na zewnątrz?
Bob, daj spokój.
- Cześć, Rudy. - Hej. Dzięki, że przyjechaliście.
Trudno ściągnąć rówieśników na urodziny 44-letniego ojca.
Nie wiem czemu. My lubimy słuchać o podcastach i bólu pleców.
Co powiecie na slushy? Można pić, ile się chce.
- Tata płaci. - Czad.
Za mnie też? Bo mogę wypić tyle, co reszta razem.
Mózg mi zamarza na samą myśl.
- Mamo, tato, do zobaczyska. - Do zo... No tak.
- Kto wzgardzi darmowym slushy? - Chyba ona.
Gdyby za zlizywanie z podłogi nie groził ostracyzm, zlizałbym.
- Bo grozi, prawda? - Rudy? Wszystko gra?
Coś nie cieszysz się tym slushy.
Przepraszam. To chłopak mojej mamy, Paul.
Popatrz na niego. Uśmiecha się, rozmawia, utrzymuje kontakt wzrokowy.
Po co to?
- Masakra. - Martwię się o tatę.
Zrobił się wrażliwy, zwłaszcza że rozstał się z Vicki.
- O nie. Kto kogo rzucił? - To była ich wspólna decyzja.
Napisał do niej: „Musimy porozmawiać”,
a ona odpisała: „To koniec?”.
Potem sama dała sobie kciuka w górę i tyle.
Cholera.
Czyli twój ojciec znowu jest wolny.
- Wrócił do gry. - Wymarzony facet do wzięcia.
Tyle że tata jest jak delikatna gąsienica.
Czeka, aż stanie się silnym i pięknym motylem.
Ale nie dojdzie do tego, jeśli Idealny Paul
będzie ciągle niszczył kruchy kokon ojca.
A w jaki sposób Paul niszczy ten kokon?
Jeszcze pytasz? Popatrz na niego. Po prostu... Tak nie można.
- Nie można! - Rudy, oddychaj.
- Jestem w tym kiepski. - No tak.
Chciałem, żeby tata miał dziś wymarzoną imprezkę
i idealne 44 urodziny.
Spoko, załatwione.
- Co? - Tak będzie.
Zostaw to mnie, Gene'owi, no i Tinie.
- Dobra. - Jeszcze raz to samo.
I proszę nie żałować mieszanki rozweselanki.
Męskie rozmiar 44 i damskie rozmiar 42.
Urocze butki. Popatrz, Bob.
To kapcie do kręgli, ale niech ci będzie.
Chodziłabym w takich na co dzień.
- Serio? - Urocze buty to rzadkość. Pan to rozumie.
- O tak. - Czołem. Jesteście.
- Tak, cześć. - Wszystkiego najlepszego.
- Piękne buty, prawda? - Jasne.
Czekamy na tor. Ruch, jak widzę, dość spory.
- Chcecie może... - Nie.
- ...porzucać na naszym? - Nie chciałem...
- ...się narzucać. - Pewnie. Prawda, Bob?
- Tak... - Pewnie.
Jasne. Powiem obsłudze, żeby dopisali was do nas.
- Super! - Boże, znowu to zrobiliśmy.
Ale cudne są te buty. Wkładam.
Mają nawet mój rozmiar z tyłu. Czad.
Musimy sprawić, żeby twój tata dobrze wypadł.
Nakierować go i dać mu zabłysnąć.
Jeśli przy okazji Paul wyjdzie na durnia, to tym lepiej.
- Jakie są mocne strony taty? - Dobrze wygląda w spodniach z kantem.
Widzę. Kanty ostre jak żyleta.
I nieźle gra w kręgle.
Ludzie wołają na niego Sparetakus.
- Ludzie, czyli ja. - Nieźle, coś można z tego uszyć.
Ale Paul to Paul. Pewnie wymiata w kręglach.
Wymiata we wszystkim.
Raz parkingowy rzucił mu kluczyki z jakichś dwóch metrów.
Paul złapał je bez wysiłku.
Nieźle, co?
Paul wcale nie wydaje się łączyć atletycznej budowy z wrażliwą duszą.
I wcale nie zasługuje na medal za samo to, jak kozacko stoi.
Szkoda, że tata i Vicki się rozstali.
Fakt, za dobrze się z nią nie bawił,
ale chociaż nie byłby sam,
gdy mama migdali się z Paulem.
Dobra, spokojnie.
Słuchaj. Mamy kręgle i wolnego faceta.
Może znajdziemy mu dziewczynę, która potrafi grać w kręgle?
Można poderwać laskę w jeden wieczór.
Rudy, masz jakieś cele na oku?
Tam jest Sherry. Chodzą razem na kurs kuchni indyjskiej.
Oboje mają alergię na kmin i to ich zbliżyło.
Bo gotować po indyjsku z alergią na kmin to głupota.
Szkoda, że nie wyrwałem ojcu tego szalonego włoska z brwi.
To by mogło zwiększyć jego szanse.
- Oj tak. Widzę go stąd. - No, straszna bestia.
Czy to możliwe, że żyje własnym życiem?
Chodź, Rudy. Tor gotowy.
A właśnie. Dzieciaki, wasi rodzice zagrają z nami.
Szczęściarz z pana. Serio, fajna z nich para.
Oni, twoja mama i Paul. Sześć osób.
- Mama i Paul? - Tak, już idą.
- Cześć. - Hejo.
- Już czekamy, kręglowa ekipo. - O rany. To koniec.
Tata kontra Wspaniały Paul na torze do kręgli.
Paul go zniszczy.
Co za czarny scenariusz. Kokon zmiażdżony i wszędzie pełno flaków gąsienicy.
Wcale nie. Dobra, słuchaj.
Nie pozwolimy, żeby Paul upokorzył twojego ojca na jego urodzinach.
Obiecuję. Przysięgam na nieograniczoną dolewkę slushy.
Dobrze słyszałeś.
- Mózg zamarza. - Czekaj, rozmasuję.
- Dzięki. - Proszę.
- Dalej boli. - Pomasuję mocniej.
Hej!
- Jeszcze mocniej! - Rudy!
Tory za grosze KRĘGIELNIA
O rany. Już czas.
Trzymaj się, Rudes. Damy radę.
Wiem, że coś mówisz, ale słyszę tylko,
jak kokon mojego taty pęka pod butem Paula.
- To Gene je czipsy. - Wybaczcie.
Oto i on. Wybrałeś świetną kulę.
Dzięki. Pod kolor koszulki.
Zauważyłem.
- Hej, dzieciaki. - Poznajcie się z moimi butami.
- Cześć. - Są i oni.
- Jesteśmy. - To co, pokulgamy?
Bo kule są okrągłe.
- No tak. - Kulgać, czyli rzucać kulą.
- Jasne. - O Jezu.
Żałosne, a zarazem urocze żarty? To domena taty.
Skoczę jeszcze do toalety.
Urodzinowa przypadłość, czyli pęcherz pełen bąbelków.
- Nie zaczynajcie beze mnie. - Do roboty.
Zajmę czymś Paula, żeby nie mógł grać,
i będę tak robić aż do końca imprezy.
- Tina. - No?
Idź do babki od kminu i kuchni indyjskiej. Podziałaj.
Dobrze by było, żeby Sylvester miał nową dziewczynę za jakieś 20 minut.
- Super. Gene. - Pić slushy. Nie ma sprawy.
Nie. Ty i Rudy pójdziecie za Sylvestrem
i okiełznacie mu brwi bez krzty litości.
- Się robi. - Czekaj.
- Czym zajmuje się Paul? - Prowadzi terapię zajęciową.
Ból utrudnia ludziom codzienne życie.
- Paul wspomaga ich ćwiczeniami albo radą. - Naprawdę gorzej być nie mogło.
- Co nie? - Dobra, rozproszyć się.
- Jazda! - Tak jest.
- Dobra. - Tato!
- Tato. - Co tam?
- Tato. - No co chcesz?
Właśnie się dowiedziałam, że Paul prowadzi terapię zajęciową.
- Zgadza się. - Tacie się taka przyda. I to bardzo.
- Serio? - Niektóre ruchy sprawiają ci ból?
- No w sumie tak. - Jakie?
- Wszystkie. - A nie mówiłam?
Dzień dobry.
- Cześć. - Chrupiemy sobie popcorn? Fajnie.
Urodziny, co?
Wstań, rzucę okiem.
- Dobrze. - Słychać wysiłek.
Czekaj. Ty nie wzdychasz, gdy wstajesz?
Dotknij palców u stóp.
- W sensie, że rękami? - Spróbuj.
- O matko... - Faktycznie.
- Zagwizdałeś dwa razy. To źle? - Tak, to był dwugwizd.
- Tak. - O nie.
Nie pożałujesz, tato. Przepraszam, kocham cię.
Ten włos stawia opór. On chce żyć!
- Zabiję go. - Bądź bezlitosny!
- Chłopcy! - On zna twoje lęki!
Chyba jest między wami chemia.
On uczy się kuchni indyjskiej, pani też.
Może już czas na kolejny krok i wspólne mieszkanie?
Przepraszam, kim jesteś?
Twój prawy bark jest pięć centymetrów wyżej niż lewy.
- Naprawdę? - Tak. Teraz są równo.
Bolało? A nie powinno.
Czyli zdrowi ludzie stoją w ten sposób?
- Obawiam się, że tak. - Czas trochę porzucać.
- Jestem gotowy, jak nigdy. - Super! Proszę, to moja wizytówka.
Proszę nie przerywać. Tata potrzebuje pomocy.
Ma tyle schorzeń. Aż dziw, że ciągle żyje.
Louise, nic mi nie będzie. Chyba.
- Szlag. - Zaczynają. Tata rzuci pierwszy.
Odważnie! To moje urodziny i gram w kręgle.
Wyluzuj, to pierwszy rzut.
- Jak poszło? - Sherry nie chce się spieszyć.
Poproszenie Sylvestra, żeby był jej chłopakiem,
choć nie byli na żadnej randce, jej zdaniem byłoby „mylące”.
- Bzdura. - O rany.
Trzy to więcej niż zero.
- Pewnie. - Już czuje się onieśmielony.
Przez Paula cała ta imprezka będzie o kant pupy potłuc.
Ale kanty w spodniach ma ładne.
No i te brwi jak ze snu.
Nie mogę na to patrzeć.
Może pójdę utopić smutki w slushy.
- Idę z tobą! - Też bym się napiła. Louise?
A może... chodźcie ze mną. Mam pomysł.
- A dokąd idziemy? - Byle dalej stąd.
- Hej, mały. - Twoja kolej.
Grajcie beze mnie. Mamy dziecięce sprawy.
Wcale nie chodzi o to, że nie czuję się komfortowo
na tym torze, tylko...
Dobra, cześć.
- Co my robimy? - Też chciałam spytać.
Robimy wszystko, żeby twój tata miał superurodziny.
Szukamy dla niego prezentu w tym muzeum przedłużaczy?
Nie wolno wam tu wchodzić.
Racja. Przepraszamy za cokolwiek właściwie robimy.
Tak coś czułam, że to nie toaleta.
Brawo. Wyjdźcie.
- Chwileczkę. - Co?
- To jest Rudy. Przywitaj się. - Hej, jestem Rudy.
Jego tata ma dziś urodziny
i gra w kręgle przeciwko Paulowi, nowemu chłopakowi jego mamy.
Paul wymiata we wszystkim.
Ojciec Rudy'ego przegra z kretesem i skończy jako...
Jak ty to mówiłeś? Martwa gąsienica czy coś?
Tak, niewykluty motyl.
Właśnie. Chcieliśmy pomóc mu wygrać. Tak od zaplecza.
Z jednej strony to oszustwo, ale z drugiej pomoc.
No ale trudno. Wymyślimy coś innego.
Jestem za.
- Co? - Mam takiego Paula.
Tyle że mój Paul to Penny, która uszczęśliwia mojego ojca.
- Jak ona śmie? - Dobra. Oszukujemy.
- Tak? - Owszem, Tina.
- Dostaniesz za swoje, Penny. - Paul.
To jednak ważne.
Znajdźmy tor, na którym grają.
Gdy odchodziliśmy, mój tata grał jak dupa.
Sorki za tę dupę.
Czyli nie ma co tracić czasu.
Myślę, że oszukiwanie nie pomoże Sylvestrowi.
Oszukiwanie rzadko pomaga.
Rudy to nasz przyjaciel i skoro on chce, żeby jego tata
dał Paulowi kręglową nauczkę,
której nigdy nie zapomni, to my mu pomożemy.
- Dzięki. - Spoko.
Jak to zrobimy? Wybacz, przypomnisz swoje imię?
Bez imion. Im mniej o sobie wiemy, tym lepiej.
Masz je na plakietce.
- Rachel. - Szlag.
Mam pomysł, jak to zrobić, ale nigdy tego nie próbowałam.
No i to ryzykowne.
Kiedy kula uderzy w kręgle, będziemy mieć chwilę,
żeby zrzucić z góry dodatkowy kręgiel.
Jeśli dobrze wycelujemy, będzie miał same strike'i.
Idealnie.
- Poszło bokiem. - Oby to nie była kula Sparetakusa.
Może i są ładne, ale za grosz nie pomagają w grze.
- Dobrze, że jesteście sexy. - Ja?
- Ty też. - Wiem.
Potrzebuję dwojga z was. Jedno łapie kręgiel, nim trafi do maszyny,
a drugie trzyma to pierwsze,
żeby samo tam nie wpadło.
Brzmi niebezpiecznie.
Dawniej dzieci robiły za takie maszyny,
co chyba oznacza, że to bezpieczne.
Nic stąd nie widać.
Jak ocenić, czy rzuca tata Rudy'ego?
- Potrzebujemy kogoś na zewnątrz. - Ja pójdę.
Bez urazy, ale jeśli cię tam wyślemy,
skończysz pod barem opity slushy.
- No i? - Ja pójdę. Marzę, żeby być gdzie indziej.
Nie, mina niewiniątka w twoim wykonaniu jest... powiem wprost, beznadziejna.
- A taka? - Ja pójdę.
Podejdź, zerknij na tablicę,
zapamiętaj kolejność i wróć nam donieść.
Podejść i donieść, kumam.
Sylvester przegrywa.
Ale jest jeszcze czas, żeby to zmienić.
Rodzice grają jak ofermy.
- Hej, Louise! - Zauważyli mnie.
Hej wam! Coś słabo idzie.
Obawiam się, że sport to nie wasza bajka.
Tak, gramy tragicznie.
A może wyznałaś mi miłość na jakimś meczu?
Nie, ale kiedyś zwymiotowałeś na mnie na meczu bejsbolu.
- Tak, ale z miłością. - Powiedzmy.
Za dużo orzeszków.
Niebieska kula po torze hula!
Dobra, czyli Sylvester rzuca po Paulu.
Widać stąd łokieć Rachel
i jakimś cudem kolana Gene'a.
To nic, tor jest długi, a wzrok dorosłych kiepski.
Ale kit, mamy split.
I tak mnie wyprzedzasz. Trudno będzie cię dogonić.
No i fajny rym. Kit-split.
- Samo mi tak wyszło. - Serio?
Lepiej tam wrócę.
- Hm. - Co?
- Znowu to robisz? - Co takiego?
Dajesz komuś fory. Obserwuję cię.
Nie robisz tego obrotu nadgarstkiem, jak kiedyś.
Mojej popisowej spindirelli? Znaczy nie wiem, o czym mówisz.
Dobrze wiesz. Wyrwałeś sobie ten włos z brwi?
Gene i Rudy go wyrwali. Długaśny był.
Chwila, czemu miałby dawać Paulowi fory?
O rany.
Działamy? Teraz kolej Sylvestra?
Rzuca następny, ale chyba trzeba wszystko odwołać.
- Dlaczego? - Bo to bez sensu.
Myślę... Jestem pewna, że Sylvester daje Paulowi fory.
- Co powiedziałaś, Louise? - Twój tata daje Paulowi wygrać.
Ale dlaczego?
To niczego nie zmienia. Paul się doigra.
Penny się doigra. Opiekuje się psami, pyta, co u mnie,
tworzy magię wokół świąt. Nie jesteś moją mamą, Penny.
- Brzmi potwornie. - Jest potworem.
Louise, robimy to.
- Czekajcie. - Zamykam drzwi.
- Uwaga na palce. - Nie!
- Uważaj na palce! - Niech to kręgiel jasny trafi.
Rudy, Gene, Tina! No weźcie. Niech ktoś otworzy!
Wszyscy na miejsca. Zignorujcie to walenie, krzyki
i głupi wewnętrzny głos, który mówi wam:
„Tak się nie robi, to złe”.
Tina, co robimy?
- Dobra, super. - Nie traćcie ducha.
Oj, niedobrze. Szlag, niech to szlag...
- To zwykłe buty! - Sorki!
- Louise? - Co ty wyprawiasz?
Pięć centów mi tam spadło i chcę je odzyskać.
- Pięć centów? - Tak.
Jesteśmy biedni, ale nie aż tak.
- Tyle to jeszcze mam. Chyba. - Chwilkę, przepraszam.
- Masz złe buty na kręgle! - Wiem, zaraz schodzę.
- O tor trzeba dbać! - Rudy? Słyszysz mnie?
- Ziomuś! - Nie zmienię zdania, Louise.
Czy ty stoisz na torze? Oberwie ci się.
Słuchaj. Nie musimy tego robić. Twój tata nie potrzebuje pomocy.
Bardzo możliwe, że celowo przegrywa,
bo jest miłym gościem, który naprawdę dobrze gra,
ale nie chce, żeby chłopak jego byłej żony wypadł źle albo coś.
Nasz plan to zrujnuje.
Dodatkowo jestem pewny, że ta maszyna zmieli nam ręce.
Ale to z ojcem też.
Jeśli was przyłapią, a powiem tylko,
że wnioskując z doświadczenia, to nie jest niemożliwe...
W sumie moja obecność tu nie pomaga. Wybaczcie.
Wracając, jeśli was złapią, między tobą a Paulem zrobi się dziwnie.
I między nim a twoim ojcem też.
Ogólnie zrobi się dziwnie.
Nie słuchaj jej. Musimy to zrobić.
Wygląda na to, że Sylvester i Paul nieźle się dogadują.
Teraz widzę, że tylko ty masz z tym problem.
- Ja? - Nie, Rudy.
- A, no tak. - Właśnie.
Do dziecka gadającego z kręglami na torze dziesiątym.
Zejdź z toru. Tak się nie gra w kręgle.
Za chwilę!
Rudy, słuchaj. Za chwilę wyląduję w kręglowym pudle.
Może potrzebowałeś tylko przyjaciela, któremu mógłbyś się wygadać,
a nie geniuszki od knucia wymyślnych planów.
- Louise? - Tak?
Zrobiłabyś Sylvestrowi miły prezent urodzinowy,
gdybyś przestała robić to, co robisz na jego torze.
Nie kupiliśmy ci prezentu. Właśnie sobie przypomniałem.
Ups!
Dobra. Uwaga, będzie strike.
Nieźle.
Hej.
Jednak nie będzie oszukiwania?
Nie twierdzę, że moje stresowe bąki
skłoniły ich do wyjścia, ale kto wie.
Bąki mogły mieć na to wpływ.
Chyba zadzwonię do Penny i przeproszę za swoją wiadomość.
Niby nic nie napisałam,
ale wysłałam GIF-a z orangutanem, który pokazuje fucka.
I tak mam wyrzuty sumienia.
- Przedni GIF. - Ano.
Pa, butki.
Nie pomogłyście mi w grze, ale poczułam się w was piękna.
- Dać pani jeszcze chwilę czy... - Nie, już idziemy. Idziemy, tak?
Proszę. Już po sprawie.
Niezła zabawa.
- Tato? Pozwoliłeś Paulowi wygrać? - Co? Skąd.
No dobrze.
Wiesz, całe to zgrywanie macho przed nowym facetem byłej żony
to nie dla mnie.
On wcale nie jest moją konkurencją.
Od teraz jest częścią życia twojej mamy. Twojego i mojego też.
No.
Ale między nami to niczego nie zmienia.
Zawsze będę twoim ojcem, a ty moim brzdącem... już dużym.
Mój duży brzdąc Rudy.
- Wiem. - Zrymowałem to.
Po prostu chcę, żebyś był szczęśliwy.
Jestem. Oczywiście nie sądziłem, że nasze małżeństwo tak się potoczy,
ale mam wspaniałych przyjaciół i dobrego terapeutę.
A w dzisiejszych czasach kręcą świetne seriale, Rudy. Świetne!
- Obejrzę The Crown. - Ponoć jest intrygujący.
Nie skreślaj swojego staruszka. Mam jeszcze kawał życia przed sobą.
- Cześć, Sylvester. - Hej, Sherry.
Zbieram się. Wybacz, że praktycznie dziś nie gadaliśmy.
- Przynajmniej nie bezpośrednio. - To nic. Do zobaczenia na kursie.
Podobno będziemy przyrządzać kurczaka vindaloo.
Z vindalnością się tam z tobą zobaczę.
Do vindobaczenia!
No.
- Rany, widziałeś to? - No raczej! Zagadała do ciebie.
- Wychodzimy z imprezki ostatni. - Robimy się coraz fajniejsi.
- Amen. - Hej, tato.
Przypomniałeś sobie, gdzie mama wyznała ci miłość?
Nie. Dzięki, że wracasz do tematu.
Nie ma sprawy.
Lin, wybacz, że nie zapamiętałem tej miłej i ważnej chwili.
Bob, przecież się nie gniewam. Już wam opowiadam.
Byliśmy na plaży
i mewa narobiła mi we włosy, a nie mieliśmy serwetek,
więc użyłeś swojej koszuli i wtedy to powiedziałam.
A ty na to: „Spora ta kupa”.
- Już pamiętasz? - Tak. Jak mogłem zapomnieć?
Czy któreś z nas choć raz nie czyściło mamy z kupy?
Wyznałabyś miłość każdemu, kto wyciera z ciebie kupę.
Stąd wiesz, że kocha.
Napisy: Lidia Bogucka