Krematorium „POGRZEB po twojemu”
WYGOŃ SMRODA MYDŁA I PERFUMY
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
ODROBACZ SIĘ ODE MNIE
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE...
I JESZCZE RAZ
Nowe monety. Ale błyszczą.
Macie przed sobą całe życie. Nie wylądujcie w rynsztoku.
Robi to dziwne, chyboczące, piskliwe coś.
- Twój pisiorek? - Czy twój tyłek?
A może plecy?
Nie, nasza maszynka do mięsa.
Chyba najwyższa pora kupić nową.
Ale ta maszynka jest już jak członek rodziny.
Patrzyła, jak dzieci rosną, i ich nie zmieliła.
To miło z jej strony,
ale ciągle się zacina.
Muszę co chwilę majstrować przy kolbie.
- Znów mowa o pisiorku? - Gene.
Widzę Gayle.
Biegnie?
Upadła. Wstała. Dobra, nic jej nie jest.
Zgadnijcie, na kogo patrzycie.
Wiem! Na ciocię Gayle.
Patrzycie na uczestniczkę
następnego sezonu Wyspy Twardzieli.
- Wyspy Twardzieli? - Tego programu w telewizji?
Właśnie tego.
Tego, w którym uczestnicy trafiają na wyspę
i muszą stawić czoła przeszkodom i wyzwaniom?
A największe wyzwanie to pewnie gdzie robić kupę.
- Tak. - Zwycięzca dostaje milion dolarów.
Ciociu, możesz wygrać milion dolców.
I pewnie wygram. Jak tylko mnie wybiorą.
Gdy zobaczą moją taśmę na casting,
której jeszcze nie wysłałam, bo jej nie nagrałam.
Ale wszyscy w moim bloku myślą,
że już się dostałam.
Dlaczego tak myślą?
Bo tak powiedziałam.
A to nie kłopot, że zwykle wybierają umięśnionych
i raczej przed czterdziestką?
Nie, zawsze jest jakaś twardzielka w średnim wieku,
która podciąga się jedną ręką.
Ja chyba umiem nawet dwoma.
W każdym razie dlatego przyszłam, Linda.
Pomóż mi nagrać taśmę na casting.
Mogę się wspiąć na jakiś budynek, bo nieźle się wspinam.
Albo może przepłynę ocean?
Jakiś taki mniejszy. Albo jedno i drugie.
Chyba dasz radę.
Nie wszystko obmyśliłam, ale wiem, że na końcu
zerwę z siebie bluzkę, a na brzuchu będę miała napis:
„Wybierzcie Gayle”.
Przed nagraniem muszę go poprawić,
bo wyszedł mi do góry nogami.
- Tak się pisze twoje imię? - Chyba.
Na co czekamy?
Zabierajmy się za to nagranie.
Nie, czekajcie.
No nie wiem, Gayle. To chyba twardy orzech do zgryzienia.
Wiadomo, w końcu to Wyspa Twardzieli.
Ale może zbyt twardy?
Linda! Choć raz w życiu nie możesz mi pomóc?
Gayle, ciągle ci pomagam.
Pomogłam ci zrobić makietę człowieka,
żeby rabusie nie myśleli, że mieszkasz sama.
Pomogłam ci zbudować pokój paniki dla kotów.
Pozwoliłam ci sprawdzić na sobie, czy akupunktura jest dla ciebie.
I nie jest. A to tylko w zeszłym tygodniu.
Dobra. Nie chcesz pomóc?
Przykleję sobie kamerę do czoła i nagram swoje wyczyny przed lustrem.
Muszę kupić lustro.
Nie martw się, już nigdy o nic cię nie poproszę.
A pożyczysz mi trochę kasy? Na kamerę, taśmę i lustro?
Oddam, jak wygram ten milion.
JEST SPRZĘT, JEST IMPREZA SPRZĘTY GASTRONOMICZNE
Nie mamy ręcznych maszynek do mięsa. Żyjemy w teraźniejszości.
Mamy tylko elektryczne.
Są droższe niż moja stara maszynka.
Ta mieli od 1,5 do 2,5 kilo na minutę.
Mojej to zajmuje pół godziny.
To cudeńko nie tylko mieli mięso. Ono wyczarowuje czas.
„Wyczarowuje czas”. Wow.
Magia istnieje.
Mam kartę kredytową.
To pora ją wyciągnąć.
Czas napiąć muskuły.
Wtaczają 200-litrowe beczki pełne najcięższego piasku, jaki istnieje,
zadając sobie pytanie: „Czy jestem twardzielem?”.
Czemu Gayle myśli, że ją wezmą?
To młodzi, silni ludzie
z włosami w odpowiednich miejscach.
I z mięśniami.
Gayle i ja czasy świetności mamy za sobą.
Kiedyś umiałam zrobić szpagat na parkiecie,
a na weselu kuzynki Teresy już nie, pamiętasz?
Nie przejęłam się.
Nie robię już szpagatu. I co z tego?
Ja też przestanę robić szpagat na weselach.
- Bob. - Co?
Jeśli masz się za twardziela, wyślij nam swoje nagranie.
Ale twardogłowych nie przyjmujemy.
Wracamy po przerwie.
Co to miało być?
Nie patrzyłem. Czytam instrukcję maszynki do mięsa.
Wyśmiewają ludzi, którzy wysyłają kiepskie nagrania?
Fakt, teraz sobie to przypominam.
To okropne!
Nie podają imion. I chyba zamazują twarze.
Myślisz, że ludzie się nie rozpoznają?
A ich rodziny i sąsiedzi?
- Ośmieszą Gayle! - No tak.
Przecież chce się podpisać na swoim owłosionym bębenku.
Tym worku majonezu z przyklejonymi włosami.
Rety. Może chcesz posłuchać o elektrycznej maszynce do mięsa?
Ile ma trybów?
Musimy nakręcić jej ten film.
- Musimy? - I go zmontować.
Aha.
Nie może skończyć w segmencie „Pośmiejmy się z tych kretynów”.
- Byłaby zdruzgotana. - Rozumiem!
- Rozumiesz? - Tak.
- Zdruzgotana! - Czyli zrobimy jej dobre nagranie?
Nudne. Nudne nagranie.
Czemu... Zaraz. Aha.
Proste. Niezapadające w pamięć.
Tyle że ja muszę pilnować restauracji.
No i wiesz, ta maszynka do mięsa.
Nie wiem, czy zauważyłaś, ale kupiłem nową i...
Aha, zasnęłaś.
Ma cztery tryby.
Cztery.
Tak. Pokażę ci obrazek.
A cóż to za ranny ptaszek?
Z nową maszynką poszło mi raz-dwa.
Teraz się zastanawiam, co by tu porobić.
Poukładać papiery? Pouczyć się francuskiego albo hiszpańskiego?
Nagle mam dużo czasu.
Szkoda, że jesteśmy już duzi.
Mogłeś częściej nas widywać, ale przepadło.
No tak. Trudno.
Chcesz iść z nami do parku?
Nie, jestem zajęty.
Dobra, to my idziemy nagrać taśmę na casting dla Gayle.
Wrócimy niedługo.
Mamy parę super pomysłów.
Gayle walczy z niedźwiedziem. Skąd wypożyczyć misia?
- Może bez misiów. - Zobaczymy.
Wiecie, czy Gayle ma licencję pilota helikoptera?
Oby miała.
Lepiej nagrajmy coś zwyczajnego.
Zwyczajnego?
Fajnego i zwyczajnego.
Ekscytującego i zwyczajnego.
Niech mówią: „Rany, ale to było zwyczajne, ale też bardzo dobre”.
Tak jak... chleb?
Właśnie tak. Jej nagranie ma być jak chleb.
Dobra, chodźmy.
Chyba wiem, skąd można wypożyczyć niedźwiedzia.
- Zjadłbym chleb. - Najpierw miś.
Ale miś chleba nie dostanie.
No dobra, może bochenek.
Chcesz to nagrać?
Nie. Pomyślałam, że zaczniemy od schodków.
- Schodków? - Schodków?
No tak.
Wchodzisz na belkę, a potem schodzisz.
- A potem? - Znów wchodzisz.
- A potem... - Znów schodzisz.
Łapię. Zaraz.
To może Gayle zrobi to parę razy,
a potem wyrwie tę belkę z ziemi
i zakręci nią nad głową?
Musimy tylko trochę odkopać tę część.
Nie, zwyczajne schodki świetnie wypadną na nagraniu.
A może Gayle zrobi je z Gene'em na plecach?
Zasłonię jej oczy
i będę krzyczał: „Robię to, bo cię kocham!”.
Gayle, zwykłe schodki.
Gene, nie wchodź na ciocię.
I akcja!
Teraz wyrwij ją z ziemi.
No dobra.
Nie, nie, nie. Rób schodki. Właśnie tak.
- Gene, przygotuj się. - Jestem gotowy.
Dzieci, dość.
- Tina, będziesz misiem. Za trzy, dwa... - Czekaj, co?
- Wchodzą Gene i miś. - Nie.
Uważaj, niedźwiedź!
Cięcie!
Świetnie, mamę się wytnie. Ruchy, ekipo.
Jeden burger dnia.
Chodź do tatusia, kochany kąsku.
Nie lubię, jak nazywasz go swoim kochanym kąskiem.
Mówiłeś, że mogę, byle nie za każdym razem.
Niech będzie.
No co? Następnym razem powiem to w myślach.
Ja tylko sprawdzam, jak ci smakuje.
Dobre.
No. I?
I... wypełnia pustkę w mojej duszy?
Przez jedną chwilę czuję się dobrze?
Wybacz, pytałem o smak.
Bo mam nową maszynkę do mięsa.
Ja obnażam swoją duszę,
a ty mówisz o smaku mięsa?
Tak. Smakuje inaczej?
Sprawdźmy. Teraz coś wyczuwam.
Faktycznie.
Inne, ale pyszne. I nie zanadto inne.
Dobrze mówię?
Mów, co myślisz.
A co chcesz, żebym pomyślał? Nie spodziewałem się quizu.
Pokazać ci ją?
Szybko, co?
Bardzo szybko.
- A to się świeci. - Serio?
To chyba lampka robocza. Albo może na imprezy?
Ładniutka ta maszynka.
Zauważyłeś coś jeszcze?
Poukładałem na półkach. Znaczy zacząłem układać.
Kurde, może przykryj swoją starą maszynkę,
żeby nie łypała na nową.
W mojej wyobraźni ma oczy z tyłu.
Patrzy na ścianę.
Myślisz, że z tyłu? Moim zdaniem z przodu.
Dobra, dość. Wracajmy na górę.
Idziemy.
Teraz pobiegasz trochę po plaży.
Ocean jest ładny, to może zawieszą na nim oko.
Może zrobię ujęcie panoramiczne?
No wiesz, ocean w tle. Taka ładna panorama.
Może nakręcisz ciocię, jak ratuje Tinę przed atakiem rekina?
To mi się podoba.
A czemu rekin mnie zaatakuje? Wie, że jestem niedźwiedziem?
Nie, żadnego ataku rekina.
To może zacznij ode mnie, przystojnego plażowicza.
Gayle wchodzi w kadr, biegnie jak wiatr
i przeskakuje nade mną ze słowami: „Piękna opalenizna”.
Dzieci, dość. Wiem, że chcecie pomóc,
ale Gayle zwyczajnie
i oby w miarę zwinnie, pobiega sobie po plaży.
Akcja.
I panorama oceanu.
I... akcja!
Czekaj! Co robisz? Wyglądasz jak wielki bobas.
- Wiesz, że tak wchodzę po schodach. - Wcale nie.
Było takie badanie.
Właśnie tak powinno się to robić.
Wszyscy robią to źle.
Może w następnym ujęciu spróbujmy tego złego sposobu?
To będzie piękny finał.
Wchodzenie po schodach?
Tak! Zobacz, ile ich jest.
Mamo, dla ciebie dobry finał to coś głupiego i nudnego?
Nie pojmujecie idei montażu. Mamy dużo materiału.
Podłożymy muzykę i będzie super.
Gene jest gotowy, żeby Gayle
przekopała go przez bramkę jak piłkę.
Nie będzie bolało, co?
Wcale.
Zaufajcie mi. Mnie i mojej wizji.
I akcja.
Dziwne uczucie. Wygląda też dziwnie?
Bardzo dziwnie.
WYBIERZCIE GAYLE
Boskie.
Przestałaś nagrywać, zanim zdjęłam bluzkę.
Trochę widać. Tak jest lepiej. Zostanie im niedosyt.
Ja tam wolę ich nasycić.
Mamo, możemy porozmawiać w kuchni?
Chodzi o coś intymnego. Mój tyłek.
- Tina, Gene, wy też chodźcie. - Dobra.
To nagranie nie załatwi cioci miejsca w programie.
Tego nie wiemy. Jest niezłe.
Co może być lepszego?
Milion dolarów, mamo! Gayle powiedziała, że dobrze się wspina.
- A wspinała się tylko po schodach. - I na belkę.
- No. - Tak jakby.
Kiedyś. Kiedyś dobrze się wspinała. Była w tym świetna.
Ale już nie zdoła się wspiąć na stary most zwodzony
i skoczyć do kanału, jak gdy byłyśmy nastolatkami.
- Chwila, co? - Byłyście nastolatkami? Sexy.
Nakręćmy to. Dlaczego tego nie kręcimy?
Co? Nie!
Powiedziałam, że już tego nie zrobi.
To było dawno temu. Wszystko się pozmieniało.
Są tu jeszcze jakieś mosty zwodzone?
Jako nastolatki mieszkałyście w zamku?
No dalej, mamo. Wspinaczka na most i skok do kanału?
To powinniśmy nakręcić.
A nie tego gniota.
Gniota?
Czyli taki kiepski film.
Wiem, Tina. Ale właśnie to wyślemy.
Dzieciaki, wracam do salonu.
Przyjdźcie tam. Z krakersami. I lepszym nastawieniem.
I serem. I dipem, który może być przeterminowany.
Najpierw powąchajcie. Dzięki.
Jeśli ciocia powie, że nadal potrafi się wspinać,
to musimy nagrać, jak to robi.
Wtedy wezmą ją do programu.
A co z tym, co mówiła mama?
Mama już nie jest w ekipie Milion Dolców.
Z jakiegoś powodu jest w ekipie Dziwaki.
Sorki, nie śledzę rozgrywek.
To co robimy?
Jedyne, co możemy zrobić.
NAZAJUTRZ O ŚWICIE
- Następny przystanek: most zwodzony. - Cześć wam!
Mam kawę.
Pijecie kawę, co nie?
Filtry się skończyły, więc użyłam bluzki, ale myślę, że smakuje lepiej.
Bawełniana.
A więc to robi słońce o poranku.
Mały szpaner.
Wstałam o 4.00.
Mam ustawiony czas europejski, bo koty sądzą, że są w Paryżu.
To wyjaśnia ich zachowanie.
Nie mogę się doczekać, aż zobaczę ten stary most.
W liceum ja i Linda ciągle tam chodziłyśmy.
Paliłyśmy tam tyle... kawki.
Ach ta młodość.
Można palić kawkę, jakby jutra nie było.
Gdzie Linda? Czemu nie pojechała?
Chciała, ale...
Musiała umyć ojca. Dziś jest ten dzień. Jedyny w miesiącu.
Ochlapuje go wodą z węża.
Ma to sens. Pora na jakąś muzę!
To twój głos?
Tak, usłyszałam to w radiu i nagrałam, jak śpiewam,
bo wymyśliłam lepszy tekst.
Dzień dobry.
Hej. Zrobiłem śniadanie. I kawę. Śniadania trochę zostało.
Już od dawna nie śpię.
Nie możesz spać dłużej, skoro masz nową maszynkę?
Nie musisz już się zrywać, żeby mielić mięso.
Tyle że moje ciało o tym nie wie.
Więc zrobiłem śniadanie. I trochę zjadłem.
Nie musisz wiedzieć, ile było. A było dużo.
- Czemu śmierdzi tu bąkiem? - No wiesz...
Siarką.
Sześć jajek.
- Jezu, Bob. - Wiem.
Dzieci coś zjadły?
Nie, bo ich nie ma. Już dawno wyszły.
- Wyszły? - Tak.
Ponoć ci mówiły, że jadą gdzieś z Gayle.
A gdybyś szukała taśmy na casting, to ją wzięły,
bo chcą kupić na nią jakąś fajną kopertę.
Ale patrząc na twoją minę, czuję, że zadałem za mało pytań.
I wzięły ręczniki. Nie spytałem, po co.
Że co?
Gayle i hej! Gayle i hej!
Kto dzwoni?
MOJA SIOSTRA
Jakiś pan Spam Ryzyko. Lepiej nie odbierać.
Brzmi ciekawie.
Odrzuć. Ma na nazwisko Ryzyko.
Ale imię ma fajne. Daj mu szansę.
Ale nie dziś, prawda, Gene?
No tak. Dziś graj trudną do zdobycia.
Nigdy tego nie robiłam. Fajnie.
Muszę ją powstrzymać, zanim zrobi coś głupiego,
bo nasze głupie dzieci są głupie.
Gdzie kluczyki?
Może ja poprowadzę? Wydajesz się trochę wściekła.
Nie jestem wściekła!
Jasne. Tylko że kiedy taka jesteś,
taka ani trochę wściekła,
to nie jeździsz tak dobrze, jak zazwyczaj.
Nie wlecz się jak Ślimak Milošević!
Dobra, ty poprowadź.
Od lat się na niego nie wspinałam, ale tego się nie zapomina, co nie?
Jak jazdy na... moście.
Teraz jestem silniejsza i atrakcyjniejsza.
A mięśnie pupy mam takie, że pupę urywa.
Wysoki jest.
I nachylony tak, że chyba trudno będzie się wspiąć.
Twierdzi, że da radę.
No i się nakręciła. Ja też. A ty?
No wiesz, „Gayle i hej”.
Tak jest!
Dobra, wchodzę.
- Gotowi, twardzielko. - Na wyspie.
Podłożymy muzykę.
Jedźże, no szybko!
Bardzo mi pomagasz. Dzięki.
Gayle zrobi sobie krzywdę. Albo się ośmieszy. Albo jedno i drugie.
Naprawdę myślisz, że coś jej się stanie?
Wiem tylko, że robi coś, czego w naszym wieku
nie powinno się próbować.
Musi się z tym pogodzić. Jesteśmy stare. Paniusie w średnim wieku.
Nie mamy już tyle siły. Nie jesteśmy nówki sztuki.
Ja się z tym pogodziłam. Nie mogłam zrobić szpagatu na weselu,
choć robiłam to od dziecka. I co? Nie walczę z tym.
Prawie zrobiłaś szpagat. Byłaś bliżej niż dalej.
Nie mówię o sobie, Bob.
Mówię o Gayle. O nią tu chodzi!
Jasne, wiem. Oczywiście, że tak.
Uważaj na kaczkę!
Jak mi idzie? Już blisko?
No powiedzmy.
Została większość mostu.
Nie pytaj co chwilę. Zorientujesz się.
Bo most się skończy?
Szlag. Możesz trochę przyspieszyć?
Tak troszeczkę. Bez powodu.
Cięcie. Cięcie!
Cześć, Linda. Cześć, Bob. Bob, ale jesteś czyściutki.
Cześć, Gayle. Dziękuję?
Cześć, mamo. Chwila, skąd tu ten most zwodzony?
I skąd na nim Gayle? To jakiś obłęd.
Czemu przerywamy?
Bo puszczam bąki? Myślałam, że cicho.
Trzymaj się tam!
Muszę nakrzyczeć na dzieci.
Chcesz wykrzyczeć, jak bardzo nas kochasz?
To co ja... Wchodzę dalej.
Tak, utrzymaj to zawrotne tempo.
Cześć, mamo. Jesteś zdenerwowana.
Wiem, że miałaś co do tego wątpliwości...
Jestem wściekła!
Po pierwsze, zabroniłam wam to robić.
Po drugie, Gayle z wielu powodów nie powinna tego robić.
W żadnym razie!
Czemu nie? Owszem, to trochę niebezpieczne,
ale nie aż tak, żeby mogła cała się połamać.
Najwyżej będzie miała rano zakwasy.
Mamo, tamto nagranie jest do kitu.
Dzięki naszemu wezmą ją do programu.
I wygra fortunę, którą się z nami podzieli 50 do 65%.
Ciocia Gayle nie dostanie się do programu.
Naprawdę wierzycie, że to możliwe?
No tak.
- Tak. - Tak.
Ciocia Gayle jest twarda i zadziorna jak diabli. To petarda.
Chyba ma to po mnie.
Nie chciałbym z nią walczyć.
Bez skrupułów odgryzłaby przeciwnikowi nos
albo utopiła jego pisiorka.
Brak jej siły fizycznej,
ale wewnętrznie jest silna jak diabli.
Spójrz na nią. Robi to.
Wspina się na dziewięciometrowy, nachylony most.
Chcę być kiedyś jak ona.
Ja też. Może z wyjątkiem bielizny.
Nie musi mi tak wystawać od góry.
Od dołu też jej wystaje. Ale tak czy siak...
Faktycznie to robi.
Bardzo powoli, ale robi.
Z jakich innych powodów nie chciałaś, żeby Gayle próbowała?
Chyba jednak mieliście rację. Poradzi sobie.
Świetnie ci idzie, Gayle! Tak trzymaj!
Przecież trzymam.
Mówię tylko, że świetnie sobie radzisz!
Nie gadaj tyle, proszę.
Jasne, wybacz. Jestem z ciebie dumna. Inspirujesz mnie!
Nadal mówisz. Nadal mnie rozpraszasz.
Przepraszam.
Dzięki!
WYBIERZCIE GAYLE
Wybierzcie mnie!
I cięcie!
Ta elektryczna maszynka jest super.
Jasne, dzięki niej oszczędzam czas. Tyle że aż za dużo.
Nie mam hobby.
Myślałem, że będzie mielić tak samo, tylko szybciej,
ale nie do końca tak jest.
Mięso trochę się różni.
I chyba wiem, skąd ta różnica.
Starą maszynką trudniej było mielić.
Stawiała mi opór, aż czasem ją przeklinałem,
ale dzięki temu mięso miało lepszą teksturę.
Wie pan, o co chodzi? Większą głębię.
Jakby przez coś przeszło.
Wiadomo, przeszło przez maszynkę, ale...
Może to moja wyobraźnia.
Chyba brakuje mi tej harówki.
Potrzebuję jej.
To taka metafora życia.
Starzejemy się i życie daje nam w kość,
ale i dodaje tekstury i głębi.
Pięknie nas mieli na pyszne burgery.
Czyli chce pan ją zwrócić?
Tak.
- Naliczę potrącenie. - Tak myślałem. Dobrze.
Widział pan kolejkę za panem?
O Boże.
Wybaczcie. Bardzo przepraszam.
OSIEM TYGODNI PÓŹNIEJ
Jeśli masz się za twardziela, wyślij nam swoje nagranie.
To teraz.
Jest!
Gayle!
Tak, widzieliśmy! Wszyscy oglądaliśmy!
Tak, wypadłaś bosko.
Wiem, przykro mi, że cię nie wybrali.
No wiem.
Ale w programie byłaś. Właśnie tak.
Nie widziałam sutka. Mówisz, że było widać ci sutek?
To dobrze! Wyglądał super.
A co mi tam.
No to jazda.
O Boże.
O ja cię! Zrobiłam szpagat. Udało się!
Bob, dzieciaki, zrobiłam szpagat!
Brawo, mamo!
Szybko, musicie pomóc mi wstać.
- Mama utknęła w szpagacie! - Dobra, już idę.
Napisy: Lidia Bogucka