Krematorium „POGRZEB po twojemu”
DALEKO NIE ZAJEDZIESZ SZKOŁA JAZDY
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
POGROMCY KARALUCHÓW
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Gene, co ty robisz? Dlaczego grzebiesz w kasie?
- Znalazłem ogórka! - Kurde, taka dobra kryjówka.
Nie chowajcie ogórków w kasie.
To powinno być oczywiste.
Z takim nastawieniem nie wygrasz w Schowaj Ogóra.
Możecie pobawić się w coś innego? A najlepiej to z czymś pomóc?
A Schowaj Ogóra to ryzykowna nazwa.
- A co z nią nie tak? - No... A nic.
Sierżant Bosco! Jesteśmy aresztowani?
- Rany, jesteśmy? - Nic o tym nie wiem.
- Jak leci, Bob? - Całkiem nieźle...
Dobra, Bob. Pozwól, że ci przerwę i przejdę do sedna.
Nauczysz mnie, jak się robi burgery, w ramach operacji pod przykrywką.
Słucham?
Otrzymasz stosowne wynagrodzenie,
a twoja rodzina nie zostanie nijak powiązana ze śledztwem.
- Chwila... - Tajna akcja.
Ja to ogarnę, tato. Jasne, sierżancie, wchodzimy w to.
Pod przykrywką! Kogo chcecie przyskrzynić? Mafię?
Czy niesfornych surferów,
jak w tym filmie, w którym Keanu Reeves strzela w powietrze?
Ptaki pewnie ucierpiały.
Nie omawiamy szczegółów naszej pracy
z obywatelami, którzy wspierają służby.
Ale nam może pan powiedzieć.
Skoro jesteśmy częścią śledztwa.
Nie jesteśmy.
Za późno. Siedzimy w tym za głęboko.
- Tina. - Jeśli nic pan nie powie,
to nie wiem, czy jednak nie będziemy zbyt zajęci, żeby pomóc.
A pan będzie musiał iść do innej burgerowni. Jaka szkoda.
Nie chcę teraz szukać innej knajpy.
- Już wypisałem papiery na tę. - No właśnie.
No dobra. Ale ani słowa komendantowi.
Nasz cel to złodziej weteran.
Biżuteria, diamenty, dzieła sztuki. Ma własną szajkę.
Myślimy, że ostatni napad to też ich sprawka.
Ale nie mamy twardych dowodów. I tu wkraczasz ty, Bob.
Gość nazywa się Vincent Bartos. Ma burgerownię.
- Serio? - To przykrywka.
Przestępcy piorą tak brudne pieniądze.
Ich warsztaty nie naprawiają aut,
a restauracje nie mają klientów.
- Tato, jesteśmy przykrywką? - Louise.
Teraz najlepsze.
Nasz cwaniak zaczął coraz bardziej dbać o tę burgerownię.
- Żeby było smacznie. - Może u nas też...
Wystarczy, Gene. Dziękuję.
Zwolnił ostatniego kucharza
i szuka teraz kogoś z doświadczeniem w burgerach.
Zatrudnię się u niego pod przykrywką.
Za tydzień mam rozmowę o pracę.
Nie łapię. Będzie mu pan serwował burgery, aż się przyzna?
Nie. Wiemy, że jego banda spotyka się w knajpie.
Cokolwiek usłyszę, będzie na wagę złota.
Potem go zwiniemy i oskarżymy. Na potrzeby akcji nazywam się Joe Josephs.
Jedno imię łatwiej zapamiętać.
Czy ten gość jest niebezpieczny?
Skąd. Może kiedyś odciął kilka palców
tym, którzy weszli mu w drogę.
- To zrozumiałe. - Ale nie wiemy na pewno.
Spokojnie, Bob. Tylko mnie coś grozi.
Ale jeśli mnie przejrzą i zginę,
to zapewne przez ciebie i twoje słabe szkolenie.
- Ale zero presji. - Wybornie.
I zapewniam, nikt cię z tym nie powiąże.
Wysłałem im fałszywe CV i referencje.
Vincent sądzi, że pracowałem w knajpie Grillsville na Long Island,
ale jej już nie ma.
Zadzwonił na numer z referencji, ale to telefon innego gliny, Macka.
Gość mówi ze świetnym akcentem.
- Czyli z jakim? - Nie wiem. Chyba włoskim.
- Czemu? - Bo jest Włochem.
- Czyli mówił jak zwykle. - Przykrywka jest solidna i koniec!
Muszę się nauczyć wiązać fartuch albo kręcić łopatką do mięsa,
czy co wy tam robicie.
- No weź, tato. - Prosimy.
- Dobra, podszkolę pana. - Hura!
Ile giwer dostaniemy? Po dziesięć?
I peruki! Dla każdego po jednej.
- Dobra, więc... - Wrzucamy mięso na grilla?
Tak. Po prostu zastanawiam się, jak tego uczyć.
- Bob? - Tak?
Wiesz, że każdy umie zrobić burgera, nie?
Każdy ma grilla i każdy to potrafi.
Mój sąsiad smaży je co weekend, a jest ciemny jak tabaka w rogu.
Wiem, każdy robi burgery, ale w restauracji liczy się powtarzalność.
Zrobi pan 20 dobrych burgerów z rzędu?
- A kasa? Czy ludzie za nie zapłacą? - Spoko, świetnie.
Przegląda pan męskie kąpielówki?
Tak. Wychodzą nowe kolekcje, a ja chcę być na bieżąco.
- Musi się pan skupić. - Dobra.
Naucz mnie burgerowego żargonu.
Jak nazywacie krwistego cheeseburgera bez cebuli?
Właśnie tak.
To lipa. Powinniście mówić coś w stylu:
„Jedynka, krwista, żółty koc, bez łez!”.
Albo: „Jeden brązowy bez korony, raz-dwa i zjedzony”.
- „Wolny byczek bez obrączki”. - Dajcie już spokój.
Ja na frytki mówię „kołki pyrowe”.
Linda, możesz im znaleźć jakieś zajęcie?
Się robi. Dzieciaki, do pracy.
Albo: „Patty LaBelle raz, mały gaz i żadnych skaz”?
- Dobre. - Dzięki za pomoc, Lin.
Każdy kawałek dorzucaliśmy oddzielnie.
Trzeba pilnować, ile się smażą,
kiedy je przewrócić, kiedy zdjąć, które miały być krwiste,
- a które... - W końcówce maszyny do lodów!
- Co? - Nie.
Nie może pan grać w Schowaj Ogóra.
- Co? - Proszę się nie rozpraszać.
Louise, jesteśmy zajęci.
- Dobra. - Niech będzie.
Co go ugryzło?
Joe Josephs, Joe Josephs
Ręce do góry
Joe Josephs, Joe Josephs
On znajdzie wszystkie ogóry
Joe Josephs, Joe Josephs
Smaż z nim burgery To dzień twojej próby
- Długi dzień. Przerwa na lunch? - Nie. To my podajemy lunch.
Sami nie mamy na niego czasu.
- Zamówienie. - Wie pan co?
Sprawdźmy, czego się pan nauczył.
- Pana kolej. - Moja?
- Tak. Do dzieła, Joe. - Jaki Joe?
A nie taka miała być pańska przykrywka?
Racja. Jakoś dziwnie to powiedziałeś. Czyli pichcę sam?
Tak. To, czego się uczyliśmy.
Czego staram się nauczyć pana cały dzień.
- Burgera. - Rany, wielka chwila.
Całe życie się pan przygotowywał przez tych kilka godzin.
Da pan radę, sierżancie. Może.
Dobra. Najpierw kotlet leci na grilla?
- Tak. - Zuch.
- A gdzie te kotlety? - W lodówce, jak to mięso.
- Więc trzeba je... - Wyjąć?
- Tak i... - Usmażyć?
- Tak i... - Usmażyć odpowiednio.
Przyprawić, tak? Mięso przyprawia się na grillu.
Nie mówiłeś o tym.
Mówiłem pięć razy, ale pan nie słuchał.
- Szukał pan ogórków. - Myślałem, że to część szkolenia.
Tak powinno być.
Miał się pan uczyć, jak robić burgery.
- Miałeś mnie uczyć żargonu. - Proszę bardzo: przyprawy!
To jest żargon. Słówko prosto ze świata gastro.
- Przyprawy. - Brzmi do bani.
- Ale może zapiec. Przepraszam. - Nikogo pan nie nabierze.
Przejrzą pana.
Znajdzie się pan w niebezpieczeństwie.
Wyprawią panu pogrzeb, a ja przyjdę i powiem wszystkim,
że uczyłem pana sypać sól na kotlety,
- ale pan nie słuchał! - Dobra, rezygnuję!
Jak to rozwiązać?
Co jest? Oj, dzień dobry, komendancie.
Naprawdę? Nie, w porządku. Dam radę.
Komendant. Przesunęli termin rozmowy kwalifikacyjnej.
- Odbędzie się dziś o 15.00. - Co?
Możesz powtórzyć to o przyprawach?
Że czasami mogą zapiec...
A, pan pytał... Jasne.
Już dzisiaj? Mieliśmy mieć tydzień na szkolenie.
Nic nie wiem, widać gość zadzwonił
i poprosił, żeby przesunąć termin na dziś.
Komendant mówi, że jeśli odmówię, zatrudnią kogoś innego. Trzeba działać.
Przesunął spotkanie na dziś? A jeśli miałby pan plany?
Na przykład lekcję smażenia burgerów przed tajną akcją policji.
Komendant kazał mi pójść. Zostało nam dziesięć minut.
No to ucz mnie. Tym razem porządnie. Patrzysz mi się na dłonie?
Bo część z nich może pan stracić...
Najpewniej palce.
Może lepiej już teraz szukać zamienników?
- Przestańcie mnie straszyć. - Spokojnie.
O Boże... Dobra.
Nie ma czasu, żeby nauczyć pana, jak kucharzyć naprawdę.
Więc nauczymy pana, jak udawać
na potrzeby rozmowy o pracę.
Potem, jeśli ją pan dostanie, będzie czas na prawdziwą naukę.
- Dziesięć minut. - Dobrze.
Musi pan być jak stary wyjadacz. Oni nie czytają blogów o kuchni.
W sumie to nawet nie lubią gotować.
Proszę mówić: „Robię, jak uważam. Nie znam cudacznych określeń”.
Fajne! „Nie wiem, jak robię, ale robię tak, jak nie wiem”.
- Co? Nie. - Ale blisko, prawda?
Dobre. „Nie znam cudacznych określeń. Robię, jak uważam”.
- Ja uwierzyłam. - „Smażę burgery,
a nie prowadzę kulinarnego bloga”.
- No i skucha. Chociaż nie, dalej działa. - Tak.
W porządku, Bob?
Polerujesz tę ladę... wcale nie jakoś niepokojąco długo.
Widać traktuje wycieranie poważnie. To wciąż przede mną.
Sierżant Bosco milczy i to mnie bardzo, ale to bardzo martwi.
Bo jeśli go przejrzą
i wyda się, że jest z policji, to obetną mu palce?
- Tak, Tina. - Łapię.
Ta część pracy pod przykrywką wcale nie jest fajna.
Mówię o siedzeniu z mega zdenerwowanym ojcem.
To ja powinnam tam być i wymiatać składanym nożem.
Zamiast tego szukam ogórka, który jest... właśnie tutaj!
- Niech to. - Sierżant na pewno da radę.
Może to milczenie to dobry znak.
Może poszło mu tak świetnie,
że od 30 minut ściskają sobie dłonie i potakują porozumiewawczo.
- Halo? - Cóż za ożywione powitanie, Bob.
Cześć, Teddy. Wziąłem cię za kogoś innego.
Mnie też się to zdarza.
Przegapiłem lunch, bo ta robota zajmuje mi wieki.
Ale zdążę na wczesny obiad. I mam wielką chrapkę na burgera.
Aż się trzęsę, a to niedobrze, bo pracuję na dachu.
Chciałem się upewnić, czy Mort mnie nie podsiadł.
Co?
Wiem, że to dziwne. Nawet gościa lubię.
Ale nie trawię, gdy zajmuje moje miejsce.
- Niech siada na swoim. - Morta nie ma.
- Kazał ci tak powiedzieć? - Nie.
Muszę kończyć.
Połóż coś na siedzeniu, żeby było zajęte.
- Menu albo czapkę. - Aha.
Witamy! Proszę, nasze menu.
Nie trzeba. Wiem, co zamówię.
Poproszę burgera dnia.
- Burgerka szwajcarka. - Się robi.
Od dawna planowałem do was wpaść.
Macie dobrą opinię.
Bob, może skończ wycierać ladę i zacznij robić burgera?
Przepraszam. Już się za to biorę.
Czyli co, burger dnia codziennie inny?
Tak.
Nie to, co jego bielizna.
- Louise. - A szkoda.
Trzeba wychodzić naprzeciw oczekiwaniom klientów.
- Mówię o burgerach, nie bieliźnie. - Jasne. Dziękuję.
Szukaliśmy wszędzie. Gdzie on jest, Louise?
Oby nie w twoim żołądku.
Zasady były jasne, ogórka nie można zjeść.
Przepraszam. Bawią się w Schowaj Ogóra.
Ukrywają ogórka, a potem go szukają.
Nazwa mówi sama za siebie, tato.
Skorzystam z toalety.
Ale mogę zaczekać, jeśli kryje się tam jakiś ogór.
Nie, sprawdziliśmy.
- Bob, musimy pogadać. - Bosco! Jest pan cały!
I żywy! Dzięki Bogu. Nie zginął pan przeze mnie. Co za ulga.
Ojciec w końcu może rozluźnić spięte poślady.
Jak poszła rozmowa? Dostał pan tę pracę?
Jest pan częścią burgerowej rodziny?
Możecie dostać telefon z pytaniem o byłego pracownika.
Musicie udawać, że wiecie, o co chodzi.
- To ty, Joe? Świat jest mały. - Vincent?
- Co jest?
Vincent! Wspaniale cię tu spotkać.
Naprawdę świetnie.
Skoczyć po peruki?
Więc tak... Bob, poznaj Vincenta.
Vincent, to Bob, Linda i ich dzieci.
Czyli my. Już pan nas widział.
- Dzieńdoberek. - Hej.
Jestem Joe, ale wszyscy to wiedzą. Wystarczy tego zapoznawania.
Joe, wpadłeś w odwiedziny do starego szefa?
- Chwila. Co... - Pewnie, że tak.
Wracam jak bumerang, co, Bob?
Tak.
No co za przypadek. Mój stary szef i może mój nowy szef!
Tylko się o mnie nie bijcie.
Proszę, burger dnia.
Dzięki, Bob. Wygląda świetnie.
Właśnie, Bob.
Pokażesz mi tę łopatkę, o której mówiłeś?
Co?
Tę fajową, którą tak bardzo chciałeś mi pokazać.
Już kojarzysz?
- Jasne. - Też chcę zobaczyć tę łopatkę.
- Co ten złodziej robi w mojej knajpie? - Nie poszło za dobrze.
Powiedziałem: „Nie wiem, jak robię, ale robię tak, jak nie wiem”.
Miał pan tak nie mówić.
On na to, że moja dawna knajpa już nie istnieje,
i czy robiłem gdzieś jeszcze.
- I powiedział pan o nas? - Tak. Ucieszył się.
- Słyszał o was. - Myśli pan, że nas przejrzał?
Nie wiem. Może po prostu chciał spróbować twoich burgerów?
Albo przeczuwa, że jestem gliną, a ty mi pomagasz,
i chce się upewnić, zanim zabije nas obu.
- Boże. - Weź się w garść.
Musimy trzymać się planu.
Tego planu, w którym my pozostajemy w pełni anonimowi, Joe Josephs?
Właśnie dlatego się stąd zwolniłem.
Wcale mnie nie wspierasz.
Boska łopatka, Bob. Cieszę się, że mi ją pokazałeś.
Teraz mnie korci, żeby sobie taką kupić.
- Tak, kup sobie. - Będziecie mogli przewracać się nawzajem.
Gene... Jak tam burger?
- Niebo w gębie. Jesteś artystą. - Dzięki.
Chciałem nauczyć Joe,
żeby też taki był.
O tak. Robię, co trzeba i jak należy.
- Właśnie. - Ano.
Tina, Gene, Louise.
Może pobawicie się w szukanie ogórka na górze?
- Brzmi fajnie? - Ogórek wciąż jest schowany tutaj.
Rozumiem, ale może moglibyście
wziąć jakieś innego ogórka z lodówki na górze?
- Właśnie. - Innego ogórka?
- Czy ty siebie słyszysz? - Weź przestań, Bob.
Odwiedzasz stare rewiry, co, Joe?
Tak. Dawne miejsce pracy.
Chciałem też dopytać Boba o łopatkę.
- Kucharskie pytanko. - Kuchtanko.
O nie.
- Hej, Teddy. - Cześć.
- Teddy zna sierżanta. Wszystko zepsuje. - O nie.
Prosiłem, żeby położyć na moim miejscu menu albo czapkę, prawda?
Bob, co z tobą?
Czemu usadziłeś tam kogoś innego? Masz tyle miejsc.
Co z tobą? Do pana nic nie mam. Wydaje się pan w porządku.
- Poproszę burgera dnia. - Na wynos, prawda?
- Tak. Chwila, co? - Chcesz burgera na wynos.
Przez telefon mówiłeś, że tylko wpadniesz po burgera i lecisz.
Tak? Nie pamiętam. Boże, co jeszcze nagadałem?
Przygotuję twoje zamówienie. Linda, pogadaj trochę z Teddym.
Wygląda, jakby chciał pogawędzić.
Z przyjemnością z nim pogadam.
- Teddy! Masz nowe spodnie? - Nie wiem.
Są stare, ale jest w nich coś nowego.
- Buzia w tę stronę. - O tak, to szyk.
- Też to widzę. - Szyk?
Już prawie gotowe. Wie pan co? Burger na koszt firmy.
Skoro Joe być może będzie dla pana pracować.
- Nie trzeba. Poważnie. - Na koszt firmy?
- Co? Czołem. - Hej.
- Jak leci? - Kim jest Joe?
- O, pan... - Burger leci, Teddy!
- Nie spodnie. Buty! - Co?
- Masz nowe buty, prawda? - Zdarte buty robocze.
Pewnie swoje kosztowały.
Ładnie poprzecierane. To nie taka prosta sztuka.
Pewnie wygodne.
Burger już tuż-tuż, Teddy. Wiem, że się spieszysz.
- Ciekawa knajpa. - Nie.
- Normalna. - Skąd.
- Skończył pan? Zabrać talerz? - Już kończę, Teddy!
Takie poruszenie, a macie tylko dwóch klientów.
Trzech.
On nie jest klientem, Teddy.
- Joe? Nie jest klientem. - Gotowe!
Prosto z grilla. Proszę. Leć z nim szybko do domu.
Przecież nie chcesz jeść zimnego.
- To burger. - Mógłbym zjeść tutaj...
Nie, masz już plany. W porządku, rozumiemy.
Wiesz co? Twój też jest na koszt firmy.
Poważnie? Za darmo?
- Nie lubimy pieniędzy. - Postkapitaliści.
- Do zobaczenia. - Dobra. To na razie wszystkim.
Fajnie, że pan wpadł. Miło było poznać.
Super, że teraz każdy wie, kto jest kto.
Wiecie co, to niepowtarzalna okazja.
- Czuję, że nie mogę jej przegapić. - Tak? A jaka?
Możemy teraz dokończyć tę rozmowę o pracę.
Bob zrobił mi świetnego burgera. Twoja kolej. Teraz spróbuję twojego.
Jasne, pewnie.
Proszę użyć specjalnej łopatki.
W takim razie lecę do kuchni, bo przecież to tam jest grill.
- Nie musisz nam tłumaczyć. - Dobra, pa.
To wezmę ten... kubek,
zaniosę go do kuchni i umyję.
Jasna sprawa. Ale nie podpowiadaj mu. To ma być próba.
Skąd, w życiu... Rozumiem.
Jemu nie trzeba podpowiadać.
Joe Josephs to fachowiec.
Wyjmij mięso z lodówki i dopraw je solą i pieprzem.
- Jasne. A gdzie one są? - Nad grillem, z innymi przyprawami.
- Sól to przyprawa? - Jezu, ten gość nas zamorduje.
Pomogę Bobowi z tym kubkiem, bo jeszcze go zbije.
Sam pan wie, kucharze to niezdary.
Bob, mam pomysł. Burger na wynos!
- Ale muszę lecieć, bo Teddy mi ucieknie. - Co?
Znaczy się... nie ma to jak zdrowo sypnąć solą.
Teddy, musisz zwrócić swojego burgera.
- Co? - Wiem, że to brzmi dziwnie.
Ale wróć najszybciej, jak możesz.
Tylko z burgerem. Czekam od zaplecza, zgoda?
Musimy zrobić ci innego burgera.
A mogę zjeść tego, wrócić i dostać kolejnego?
Nie, Teddy! Ten twój jest... niedobry.
Spadł nam na podłogę, chodziła po nim mucha, a potem karaluch.
- Ja się nie brzydzę. - Po prostu tu wróć!
Zapomniałem zapytać o stopień wysmażenia.
- Średni poproszę. Dzięki. - Średni, robi się.
Tak serio średnio? Środek krwisty?
- Otóż to. - Średni środek.
Średni Średniak, się robi.
Czas obrócić tego wariata.
Robię wszystko, jak należy.
Dzięki Bogu! Dawaj burgera, Teddy.
Bardzo dziękuję. Muszę szybko...
Puszczaj, Teddy. Zrobimy ci specjalnego burgera.
- O niebo lepszego niż ten. - Kiedy? Dostanę go teraz?
Za pół godziny. Poczytaj gazetę czy coś.
Gazetę? Przyjechałem do 1986 roku?
Mam sprawdzić, jak Dukakis wypada w sondażach?
- Zaufaj mi, Teddy. Jedź! - Dobra.
Burger Teddy'ego. Nietknięty, prawie. Torba jeszcze ciepła.
- Jesteś genialna. - Wiem.
Teraz miąsko na górę. Oj...
Troszkę poprawimy. Ser się roztopił, prawda?
Tak, na pewno się roztopił.
Dobrze, może pan siadać.
Czas na degustację, pyszną chwilę prawdy.
Co robisz?
Zamieniam burgery, żeby zjadł mojego.
Czekaj. Chyba poszło mi całkiem nieźle. Naprawdę się napracowałem.
Żartuje pan?
Proszę bardzo. Oto burger.
- Smacznego. - Wygląda dobrze.
- Zgadzam się. Brawo, wujku Joe. - Oj tam, normalka.
- Jaki skromny. I zrzędliwy. - Wujcio Maruda.
- Przepyszny. - Dobrze.
W sensie, że jedzenie jest dobre.
O rajuniu. Będę szczery, Joe.
Myślałem, że wcale nie jesteś kucharzem.
On? Ten wykapany kucharz?
Ale teraz myślę, że masz taki nietypowy styl,
bo miałeś równie nietypowego mentora.
Sposób, w jaki gotujesz, nie ma najmniejszego sensu
i przeczy wszystkiemu, co sam wiem o kuchni.
Może po prostu muszę się więcej nauczyć.
Dzięki. Chyba. Dobrze, że smakowało. Czyli dostanę tę robotę?
Joe, zostań moim szefem kuchni.
- Świetnie. - Super!
Czas na mnie. Jutro się zdzwonimy.
Bob, Linda, dzieciaki... To była prawdziwa przyjemność.
Jacyś ulubieńcy?
- Ten gość, Teddy. - Niech to.
Mam nadzieję, że kiedyś wpadniecie do mnie.
- A co jest w menu? - Burgery.
- Liczyłem na kebaby. - Nie polubimy się.
Co znowu?
Boże, ten koszmar będzie trwał bez końca.
Musimy nauczyć go gotować albo skrewi już pierwszego dnia.
Czyli kiedy? Jutro?
Coś wymyślimy, Bob. Zaszliśmy tak daleko. Może sami zostaniemy tajniakami.
- Nadałabyś się. - Coś mi umknęło.
Wygraliśmy, ale przegraliśmy, bo Bosco naprawdę będzie musiał gotować.
Podmieniliśmy burgery. Zjadł mojego.
Nie muszę gotować. Śledztwo umorzone.
Co?
Dzwonił komendant. To nie Vincent.
Technicy znaleźli nowe odciski palców.
Mają dopasowanie w aktach. Przyskrzynią kogoś innego.
Czyli odrzuci pan ofertę?
Tak. Powiem mu, że w nocy złamałem rękę podczas jakiejś szalonej akcji.
- Rolki są szalone? - W kasku czy bez?
I tak wątpię, czy dałbym radę.
Masz naprawdę stresującą pracę.
Mnie chcieli zastrzelić, zadźgać i podrzucić narkotyki,
ale i tak wolę swoją robotę od twojej.
- Dzięki. - Chwila.
Odciski palców innego złola na miejscu zbrodni?
Odciski palców? Innego kryminalisty?
- Nie łapiecie? - Ma to związek z odciskami palców?
Wykorzystał czyjeś odcięte palce, żeby zmylić śledczych.
- Nie... - Vincent by tego nie zrobił.
Nazwał mnie artystą.
Mam rację. Rozwiązałam tę sprawę. Ale z was głąby.
Nie znaleźliście nawet ogórka, a schowałam go tuż przed wami.
Tutaj... Chwila, gdzie on jest?
Wciąż mam to coś.
Dłużej nie wytrzymam, Linda! Chcę tylko burgera!
Burgera!
Napisy: Lidia Bogucka