Krematorium „POGRZEB po twojemu”
NIGDZIE NIE JEDŹ! UBEZPIECZENIA PODRÓŻNE
WIELKIE OTWARCIE
PONOWNE OTWARCIE
EKSTERMINATOR zawsze POZBYWA SIĘ ZARAZY
PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
PONOWNE PONOWNE PONOWNE OTWARCIE
I JESZCZE RAZ
Musi coś tu być.
Nie, tylko woda.
Pachnie jak lilie?
I szczęście?
Brwi i wąsy też, a co.
- Cześć, dzieciaki. - Cześć.
Cześć.
- Dobrze wyglądasz, tato. - Serio?
Nie mówię o ciuchach. Bez urazy.
To chyba te włosy. Dobrze wyglądają.
- Masz perukę? - Nie, Louise.
Naprawdę dobrze wyglądasz. Twoje włosy nabrały objętości.
A masz ich naprawdę dużo.
- Użyłem tego czegoś z toalety. - Sików?
O nie! Tego eleganckiego środka?
Ja chciałam tego użyć. Nie zużyłeś wszystkiego?
Znalazłam to wczoraj i chciałam wypróbować.
- Gdzie znalazłaś? - Przy śmietniku.
I za to cię szanuję.
- Wzięłaś szampon ze śmietnika? - Tak!
Co jeszcze mamy ze śmietnika?
- Chyba nie jedzenie? - Nie martw się.
Lubię jajka ze śmietnika. Nie ma to jak życie na krawędzi.
Jeśli znajdziecie brakujące figury szachowe,
wierzę, że jakiś goniec je przyniesie.
„Wierzę”, bo „wieża”, a „goniec” to też figura.
Macie to gdzieś. Jasne, jeszcze jedno ogłoszenie.
- Popołudniowa przerwa jest odwołana. - Słucham?
Po lunchu proszę nie wychodzić na zewnątrz,
idźcie albo na salę gimnastyczną,
albo, jeśli wolicie słowa niż czyny,
możecie iść do biblioteki.
Wszyscy uczniowie, których znajdziemy po lunchu,
będą mieli takie kłopoty,
że nawet ich wnuki dostaną karę. Tak, możemy to zrobić.
Miłego dnia!
Odwołali przerwę? To w ogóle legalne?
LaBonz, połącz mnie z kuratorem.
- Nie. - Szlag!
Błyszczą się. I podskakują.
Wyglądają na mniej tłuste niż zwykle.
Dziękuję.
Lepiej już pójdę.
Za 45 minut odpalamy pogrzeb.
To nie jest fachowy termin. Chcę, żeby brzmiało fajnie.
- Mam prawo do odrobiny zabawy. - Jasne.
- Oczywiście. - Do widzenia!
Lubię Morta, ale czuję się przy nim niezręcznie.
Też muszę lecieć.
Chcę skończyć pracę wcześniej,
żeby odebrać Kathleen.
No tak. Dziś ma kolonoskopię.
Miło, że poprosiła cię, byś ją odebrał.
- No nie? - To duży krok w związku.
Zgarnąć ją po tym, jak sprawdzą jej pupsko.
Nie chcę tego spartolić.
Wszystko musi pójść gładko. Posprzątałem furgonetkę
i położyłem wygodne poduszki na fotelu pasażera.
Kupiłem ulubione przekąski Kathleen,
których nie mogła jeść przez ostatnie dni:
orzechy, pestki słonecznika...
Mniam. Powiedzmy.
Ułożyłem dla niej playlistę:
The Long and Winding Road, Brown Eyed Girl.
Chcę, żeby czuła się komfortowo.
Kathleen mogła poprosić o to kuzynkę, który mieszka niedaleko.
Ale nie, poprosiła mnie.
Widzisz, kuzynko Muriel? Kto jest debeściak?
Poznałem ją. Jest bardzo miła.
Co jest, przerwa odwołana? Nawet w więzieniu są przerwy.
Recydywiści mogą pograć w klasy.
Jak dowiedzieć się, o co chodzi? Założyć im podsłuch?
Musimy to zrobić na przerwie.
- Tylko wtedy może to zrobić. - Możemy też podsłuchać.
- Kto taki? - Operator drona.
Chce, żeby nazywać go pilotem, ale chyba śni.
No i dobrze.
Dyrektor Spoors powiedział:
„Jeśli na stronie szkoły nie ma ujęć z drona,
równie dobrze możemy nie mieć szkoły”.
Dron będzie kręcił naszą szkołę?
Wystąpimy w Top Gunie?
To tak droga impreza, że mamy tylko jedną szansę,
dlatego dzieciaki muszą zostać w środku.
Dyrektor uważa, że kiedy zobaczą drona, będą chciały popsuć nagranie.
To prawda.
Nie „popsuć”. Ulepszyć.
A jeśli Spoors nie dostanie nagrania,
ja nie dostanę dwóch dni urlopu,
by zabrać mamę do jej siostry w Massapece.
Wycieczka.
Louise, dzwonek.
Bardzo możliwe.
Nie był zbyt głośny.
To dzwonek. Był.
LaBonz, ty zgrywusko. Narka!
Spotkamy się tu po następnej lekcji.
Omówimy strategię. Musimy powiedzieć Tinie.
Zadzwonię do jej asystentki, żeby ją umówiła.
Bob's Burgers. Aż mordka się cieszy.
- Linda! - Hej, Teddy.
Odebrałeś Kathleen?
Nie. Dlatego dzwonię.
Co się stało.
Jestem na pogotowiu.
- Słucham? - Boję się, że nie zdążę...
Teddy?
Przepraszam, to mój telefon.
Wcisnąłem przycisk twarzą.
Boję się, że nie zdążę odebrać Kathleen.
Potrzebuję twojej pomocy. Ale nic mi nie jest.
Chociaż bardzo cierpię.
Jesteś na pogotowiu?
Co się stało? Dziwnie brzmisz.
Mam na twarzy lód, ugryzłem się w wargę.
Jesteś na pogotowiu, bo ugryzłeś się w wargę?
- Zaczęło się od pszczoły. - Pszczoły?
Tak, wleciała mi do gogli.
A ja je założyłem.
Użądliła mnie w powiekę.
Potem strzeliłem sobie w stopę gwoździarką.
I tak ugryzłem się w wargę.
- O nie! - Co?
Użądlenie, gwóźdź w stopie.
Bob mówi: „Uuu”. Biedaczek.
Dzwonię, bo Kathleen niedługo skończy kolonoskopię,
a ja nie mogę prowadzić, bo mam dziurę w stopie
i nic nie widzę przez spuchnięte oko.
Mam odebrać Kathleen?
Nie, Linda! Ja muszę to zrobić!
A co ja mam zrobić?
Przyjedziesz po mnie? A potem zabierzesz mnie do Kathleen?
Zaczekaj. Hej, Bob? Poradzisz sobie sam przez jakiś czas?
Pewnie. Pomóż im. Jestem tu ja i moje włosy.
Mógłbyś przestać.
Włosy Boba zmieniają go w potwora.
Pięknego potwora.
Już jadę. Uważaj na siebie!
Trzymaj się z dala od wind i czekaj na mnie.
Dziękuję wam za przybycie.
Kiedy dron będzie w górze,
myślę o czymś pomiędzy partyzantką, tajną operacją i performance'em.
To samo mówię fryzjerowi.
Hej, Tina. Co kombinujecie?
Podobnie wygląda moja babcia, gdy wnosi własne salami do pizzerii.
Dowiedzieliśmy się, dlaczego nie wolno nam wychodzić na przerwę.
Będą kręcić naszą szkołę z drona.
Dlatego nas nie wypuszczą? Kręcą tajny film z drona?
Boją się, że ktoś pokaże tyłek?
Zróbmy to. Albo coś lepszego. Wchodzicie w to?
- Pewnie. - Zatańczmy coś.
To ujęcie z lotu drona.
Drony stworzono do filmowania tańca. I do prowadzenia wojny.
Będziecie tańczyć podczas lotu drona?
Nie przekonuje mnie ten taniec.
Dlaczego? To taniec.
Dorośli zauważą taniec.
Nie mogą zobaczyć nas gołym okiem, inaczej nie wrzucą nic na stronę.
Kto ma gołe oczy?
Okulary są jak spodnie na twarz.
Już wiem. Wymkniemy się z lunchu,
pójdziemy do magazynu z rekwizytami teatralnymi,
zabierzemy krzaki i maszynę do mgły,
których użyli w sztuce Krzaki we mgle.
To nie była najlepsza sztuka.
Z krzaków zrobimy szkole „tyłek”,
a maszyny do mgły użyjemy,
żeby wyglądało, że tyłek szkoły pierdzi.
Ale dla nierozgarniętych dorosłych
będzie to wyglądać jak krzaki i nisko wisząca chmura.
Szkoła ma pierdzieć? Eleganckie, odważne.
Ale to może być jedyna szansa na taniec kręcony przez drona.
J-Ju ma rację. Zatańczmy,
pokażemy, że żyjemy chwilą.
Jeśli nie pojawimy się na stronce i nie zapiszemy się w historii,
po co to robić?
Nie chcecie być zapamiętani jako legendy, które wywołały w szkole wzdęcia?
Wzdęcia mnie przekonały.
Chcę być legendą. Zrób miejsce, Johnie Legend.
- Wchodzę w to. - Do dzieła.
Spotkamy się w stołówce na lunchu.
Wymyśl fajne kryptonimy, będzie bardziej tajemniczo.
Ja będę Treat Williams. Nie, Admirał Lazania.
- Linda! - Teddy!
- Źle to wygląda? - Nie.
Nie!
Przepraszam, mam tu bałagan.
Czy to sól?
A więc to tu była.
Może najpierw pojedziemy po moją furgonetkę?
Co? Nie boisz się, że się spóźnisz?
To po drodze!
Posprzątałem ją, mam tam poduszki i przekąski,
a do tego składankę „Jesteś po kolonoskopii!”.
I nie mam mrówek.
W porządku.
Dzień dobry. Witam w Bob's Burgers.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę usiąść. Przyniosę menu.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Szepczą o mnie?
Tak.
- Wszystko w porządku? - Tak. Dziękuję.
Proszę się nie spieszyć.
Żadnych baboli. Wąsy w miarę czyste.
Pachy pachną jak zwykle.
Dziękuję. Mam wieści z kliniki.
Kathleen jest w sali pooperacyjnej, dochodzi do siebie.
Już? Okej.
Pojedziemy szybciej.
Ale nie przekraczaj prędkości.
O maksymalnie 25 kilometrów na godzinę.
To praktycznie tak, jakbym wcale nie przekroczyła prędkości.
Policja bierze pod uwagę takie rzeczy. No nie, syreny.
- Niedobrze. - Zatrzymają nas?
Uciekamy?
Linda, nie!
Dobrze.
Po kolei wymkniemy się i spotkamy w magazynie.
A może zaczniemy kręcić się jak żywy wiatrak?
Z góry wyglądałoby super.
Czad. Busby Berkeley?
Chyba cię porąbało.
Żywy wiatrak brzmi ciekawie.
Zawsze chciałam być częścią czegoś żywego.
- Nie. - Nie, żebyśmy tańczyli,
ale jeśli tak, to do jakiej piosenki?
I Think We're A Drone Now?
Nie, Gene! Jedz. Nie kombinuj.
Nie ma sprawy, już jem.
Mogę zjeść i twoje.
- Dobrze. - Nie ma za co!
Ojej.
Boże, spóźnimy się!
- Wie pani, jak szybko... - Przepraszam za przekroczenie prędkości.
Nigdy nie jechałam tą furgonetką. Ale nie dlatego, że ją ukradłam.
To jego auto, ale on nie może prowadzić. Nie jest w stanie.
- Spojrzy pan na niego. - Czołem.
Prawo jazdy i dowód rejestracyjny.
Oczywiście.
Panie władzo, spóźnimy się po dziewczynę Teddy'ego.
To Teddy.
Poprosiła go, żeby odebrał ją po kolonoskopii.
- To poważna sprawa. - Chwila.
Odbieracie kogoś po kolonoskopii?
- Tak. - To badanie,
- w którym wsadzają kamerę do... - Wiem, co to jest.
Kolonoskopia uratowała życie mojej babci. Ja po nią pojechałem.
W porządku.
Jest moją najlepszą przyjaciółką.
- To miłe. - Super.
Wiecie co? Będę was eskortował.
- Eskorta policji? - Serio?
Robicie dobry uczynek. A eskorta to moje ulubione zadanie.
Dlatego zostałem gliną.
Gdzie pańska dziewczyna ma kolonoskopię?
- W centrum medycznym przy Main Street. - W takim razie ruszamy!
- Dziękuję, panie władzo! - Dzięki!
Zawsze o tym marzyłam. Miła, męska eskorta.
Zdążymy.
Pewnie, że zdążymy...
- O mój Boże. - Nie!
- Uderzyła mnie pani! - Przepraszam. Dlaczego pan stanął?
Przede mną był samochód. Nie powinniśmy w nie wjeżdżać!
Ma pan rację.
O nie, to gliny. Nie mówcie mu, że was eskortowałem.
- Co? - Nie mówcie.
Będę miał kłopoty.
- Boże. - Proszę kłamać.
- Mam okłamać glinę? - Ludzie ciągle to robią.
Powie pani, że we mnie pani uderzyła, ale nie wspominajcie o eskorcie.
Wszystko w porządku, Earl?
Tak, ta osoba, której nie znam,
wjechała we mnie od tyłu.
Tak, wjechałam prosto w...
W radiowóz.
Dokąd się pani tak spieszyła?
Ja...
Mam romans. Z tym facetem.
Spieszyłam się, by zdradzić męża.
Co?
Ja w to wierzę.
- Nic panu nie jest? - Bywało lepiej.
Użądliła go pszczoła,
wbił sobie gwóźdź w stopę i ugryzł się w wargę.
- Ale mnie to kręci. - To wszystko moja wina!
Moja przyjaciółka poprosiła, żebym ją odebrał po kolonoskopii.
- Po kolonoskopii, tak? - O Boże.
Earl?
Gdzie ta maszyna do mgły?
Pamiętam jak przez mgłę. Przepraszam.
Może krzaki nie muszą pierdzieć?
Posłuchaj samej siebie, jasne, że krzaki muszą pierdzieć.
- Co robicie? - Choreografię.
Na wypadek, gdybyśmy mieli tańczyć.
- Nie! - Nie wiem, czy się powstrzymamy.
W porządku! Tańczymy!
- Zeke, auć! - Tańczę!
Przesadzasz!
Proszę. Coś jeszcze?
- Kawy? - Nie, dziękujemy.
Właśnie wróciliśmy z pogrzebu mamy.
Moje kondolencje.
Dziękuję. Ale...
Tak?
Pachnie pan jak nasza zmarła mama.
Przepraszam, wiem, że to brzmi dziwnie.
Tata mówi, że naprawdę pachnie pan jak nasza mama.
Zastanawia się, czy wie pan dlaczego.
Dobre pytanie. Mogę zadzwonić do żony?
- Proszę. - Oczywiście.
Zaraz wrócę.
Przepraszam za to wszystko.
Sama papierkowa robota...
Halo? Cześć, Bob.
Wiesz, czemu mogę pachnieć jak stara, martwa kobieta?
Musisz dobrze czyścić zęby, Bob.
Przyszła do nas rodzina po pogrzebie mamy,
a tata uważa, że pachnę jak jego zmarła żona.
- Linda? - Tak?
Ten śmietnik, z którego wzięłaś szampon, powiedz mi prawdę.
To był śmietnik Morta?
Umyłem włosy szamponem martwej kobiety?
Tak. Wybacz. Czasem rodziny dają Mortowi rzeczy,
żeby ich bliscy wyglądali
jak za życia,
a jeśli coś mu zostanie, zostawia to przy śmietniku.
Czasem sobie coś biorę.
- Boże. - Bob, muszę kończyć.
Spóźnimy się przez gliny.
- Gliny? - Spokojnie.
- Do zobaczenia. - To koniec.
Zadzwoniłem do kuzynki Muriel. Odbierze Kathleen.
Teddy, tak mi przykro. Przepraszam, że nas zatrzymali.
Ale próbowaliśmy. Kathleen to zrozumie.
Nie o to chodzi. Wiem, że zrozumie.
Po prostu to wiele dla mnie znaczyło.
Że mogłem to dla niej zrobić.
Miło robić dobre uczynki.
Czułem, że mam szczęście.
Bardzo mi na niej zależy.
Teddy, jesteś taki kochany. Coś wymyślimy.
Odwołaj kuzynkę, a ja się tym zajmę.
- Tak to wygląda. - Panowie?
Przepraszam za stłuczkę i przekroczenie prędkości.
- Co? - Za stłuczkę.
Ale mój przyjaciel Teddy obiecał swojej dziewczynie,
że odbierze ją po kolonoskopii,
a zaufanie to rzecz święta.
Nie chodzi tylko o to,
że co parę lat trzeba wsadzić kamerę w tyłek, ale o miłość.
Chodzi o życzliwość.
Chodzi o zajrzenie w głąb siebie,
by znaleźć tam coś wyjątkowego.
I być może polipy jelita grubego.
Jeśli nie dotrzemy na miejsce w ciągu kilku minut,
Kathleen odbierze jej kuzynka Muriel,
a my polegniemy! To jak będzie?
To ostatni raz, mówię poważnie.
Tak jest!
Kuzynka nie odbiera. Znowu poczta głosowa.
Muriel, mówi Teddy.
Jestem w drodze, więc nie jedź po Kathleen!
Nie odbieraj jej, choćby nie wiem co!
Dziękuję. Mówił Teddy.
Nadal nie odpowiada.
Może nie chce gadać, bo prowadzi.
Niech cię szlag, ostrożna Muriel.
Frajerzy bez policyjnej eskorty. Żal mi was.
- Musimy odwrócić uwagę. Gene? - Już.
Nigdy nie widziałem tak wielkiej plamy wymiocin!
Jakie one śliskie!
Śliskie wymiociny? Jestem na to przygotowany.
Biegiem!
Zwykły przedłużacz, nie ma się czego bać.
Na pewno był tu cały czas.
Idzie.
Tak. To przez szampon.
Użyłem szamponu waszej zmarłej matki
i dlatego pachnę jak ona.
- Tata zgadł. - Skąd go pan wziął?
To francuski szampon, już go nie produkują.
Mama kupiła go, kiedy była w Paryżu.
Moja żona znalazła go przy śmietniku.
Mówiłam przedsiębiorcy pogrzebowemu,
że nie musi oddawać nam kosmetyków.
W butelce niewiele zostało.
Przepraszam, jeśli zrobiłem państwu przykrość. Coś jeszcze?
Możemy prosić pana o przysługę?
- Oczywiście. - Czy tata może powąchać pańskie włosy?
Był daleko od trumny podczas nabożeństwa.
- Był smutny. - Ale chciałby jeszcze raz
dobrze poczuć ten zapach.
Czy to możliwe?
Jak w tej scenie z Demi Moore i Whoopi Goldberg w Uwierz w ducha?
Oczywiście.
Jestem Demi czy Whoopi?
Nieważne. Oczywiście.
CENTRUM MEDYCZNE
Jest Kathleen.
Udało się! Kathleen!
Cześć. Wszystkim.
Udało się. Dziękuję panom!
Boże. To jej kuzynka Muriel.
Zatrzymam ją. Dzień dobry!
Kathleen! Cześć, jestem.
- Gotowa? - Teddy, co ci się stało?
Zabawna historia. Opowiem ci, jak będziemy jechać.
Kiedy Linda będzie prowadzić.
- Linda? - Pomogę ci.
Poczekaj, aż usłyszysz moją składankę.
Kurczę.
Możecie tańczyć.
Tańczcie!
Tak!
Żywy wiatrak!
Pięć, sześć, siedem...
O nie, wyszli!
Przestańcie!
Dzięki, Teddy. Jestem głodna.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Super ten taniec. Jakby każdy słuchał innej piosenki.
Ja tańczyłem do piskliwego jęku.
- Nieładnie tak mówić o Louise. - Mówię o dronie.
W tej chwili pojawia się pan Frond
i biega za Andym i Olliem.
Wkurzony był.
Czy on tańczy? Nie, tylko krzyczy.
Pan Frond wiedział, jak to wygląda, a oni i tak to wrzucili?
Powiedział: „Może nikt nie zauważy”.
- Pobiegł do samochodu. - Widzę go.
Krzaki wyglądają, jakby pierdziały.
Tak.
Jak my wszyscy.
Napisy: Jakub Jadowski